Mijn laatste werkdag hier in Bénin, of toch voor deze trip, wie weet kom ik hier ooit wel eens terug …

Vandaag begint ook in Bénin de kerstvakantie, deze voormiddag is er nog school, dus ga ik voor de laatste keer naar school, ook Anna en Johanna komen naar school, extra aandacht van 3 vrijwilligers op hun laatste dag voor de vakantie, de kinderen worden verwend.

Bedoeling is dat we elk kindje een ballon meegeven naar huis, de ballonnen die ik meebracht van thuis, met dank aan mijn broer. Anna en Johanna willen ook iets geven als kerstcadeau, de kindjes zullen getrakteerd worden op een ijsje.

Wanneer ik naar school wil vertrekken stel ik vast dat mijn band plat staat, dus wordt het te voet en arriveer ik wat later dan gepland.

De kinderen zijn niet allen in uniform, velen onder hen hebben gewone kleren of hun mooiste kleren aan.

Er is geen les, de leerkrachten laten ons vrij om de kinderen te entertainen, we zingen wat, klappen in de handen. Uiteraard nog een laatste keer de speeltoestellen opzetten, ik hoop oprecht voor de kinderen dat ze deze in de toekomst met de andere vrijwilligers ook nog gaan opzetten.

Na het eten krijgt elk kindje een ijsje, ze zijn er blij mee en wachten geduldig in de rij.

Daarna is het tijd om de ballonnen op te blazen en aan elk kind ééntje te geven. De kinderen van de andere omliggende scholen mogen al naar huis, maar ze hebben door dat er hier iets speciaals staat te gebeuren en kijken met grote ogen en ook wel een beetje jaloers toe.

Voor de kinderen vertrekken wil ik graag nog een paar groepsfoto's met hen en de leerkrachten, het is niet evident om de gigantische massa andere kinderen op afstand te houden.

Maar het lukt wel en zo heb ik een mooi aandenken aan de verrijkende tijd met de kinderen en de leerkrachten.

We nemen afscheid van de kinderen en leerkrachten en ik stap te voet naar huis voor de lunch en mijn dagelijkse siësta.

Als ik door het dorp stap zie ik hier en daar één van de kindjes met hun ballon aan hun huis zitten, ze zwaaien en roepen met toe “tata” de schoolkinderen noemen met niet meer Yovo, ik vind dat wel leuk. Ik zie hoe ze iets tegen hun ouders zeggen, naar hun ballon wijzen en dan zie ik een glimlach op het gezicht van de ouders verschijnen en zwaaien ook zij naar me, het voelt goed om te merken dat een simpel cadeau als een ballon zoveel dankbaarheid en appreciatie met zich meebrengt.

In de namiddag help ik nog een laatste keer op de boerderij, wat eitjes rapen. Mijn fiets is bij de hersteller, het zou niet lang duren maar ik wil er niet op wachten, op mijn laatste werkdag wil ik op tijd komen en neem een Zem naar het werk.

Ik kan mijn namiddag goed vullen, poets nog wat vensters, veeg de vloer, ik vind genoeg dingen om te doen.

Morgenavond zal ik koken voor mijn gastgezin, de collega's van de boerderij en de andere vrijwilligers, er staat Vlaamse kost op de menu : konijn en kip met pruimen en echte Belgische frieten. Uiteraard koop ik de kip en het konijn in mijn boerderij, normaal verkopen ze de kippen niet per stuk maar enkel in grote hoeveelheden, maar voor mij maken ze wel een uitzondering, nog een uitzondering of extra service is dat ik toch wel vraag om de kip en het konijn kook-klaar te kopen, slachten en kuisen willen ze met veel plezier voor mij doen. Ik spreek af dat ik ze morgen rond 9u30 à 10uur ga ophalen.

Voor ik naar huis vertrek zeg ik nog eens dag tegen de konijntjes, een groot deel heeft het virus – de epidemie overleeft, en binnen een 3-tal maanden zouden ze terug de oorspronkelijke hoeveelheden konijnen hebben.

Akim biedt me aan om me met zijn brommer thuis af te zetten, ik hoef geen Zem te nemen.

Morgen en zondag heb ik nog een druk programma voor de boeg, ik wil nog een aantal mensen en plaatsen bezoeken als afscheid. 's avonds was ik nog een laatste keer mijn ondergoed en poets de badkamer alvast, morgen zal ik niet voldoende tijd hebben om dit alles te doen.