nooit had ik verwacht dat een mens zo hard, zo koud kon zijn. En dan nog de mens waar ik 11 jaar mee samenleef... Is dit de realiteit? Waarom kan ik niet wakker worden uit deze hel? Zijn zondagse aanwezigheid is verschrikkelijk. Bram en ik worden boven wakker en dan is het ontbijt op bed, nu niet dat hij andere zondagen er echt bij aanwezig was. Zijn lichaam was in bed ja, maar wakker kon je het niet echt noemen. Ook al is Bram een energiebom vanaf zijn ogen open gaan, het ging toch allemaal aan Karel voorbij. De tv stond loeihard en wij schaterden mee met het gebeuren maar Karel sliep verder of wist niet wat er 20 cm naast hem gebeurde. Maar nu ligt hij beneden lekker verder te slapen want waar zou hij in godsnaam toch van wakker liggen? Hij is hier de hele dag en zijn onbereikbaarheid en afstand zou ik toch moeten gewoon zijn ondertussen maar dan was er tenminste nog hoop, dan dacht ik toch dat ik hem nog ooit zou kunnen bereiken of doen smelten of dat er nog iets was tussen ons. Maar nu...waarom loopt hij hier rond, om mij te tergen, de duivel heeft meer medeleven of respect. En wat gaat er toch allemaal in mijn kleine kereltje zijn hoofd rond? Als papa vertrekt krijgt hij er een zoen van en wanneer hij weg is,veegt Bram direct zijn kaak af want hij wil papa zijn zoenen niet meer. Als papa jou niet meer wil hebben mama dan wil ik papa niet meer hebben. Maar schatje toch, papa ziet jou nog wel graag en dat zal nooit veranderen. Mijn lieve jongen toch, wat zal dit allemaal met jou doen? S'avonds vertel ik hem hoe moeilijk het is om na elf jaar al 5 dagen alleen te slapen in ons bed, om alleen te ontwaken en dan tot het verschrikkelijke besef te komen waarom ik daar alleen lig. Om aan de toekomst van Bram te denken, alle dingen die we samen gingen beleven, zijn afzwaai in het 6de leerjaar, zijn eerste fuif, zovele stappen in zijn leven waar we er samen gingen zijn voor hem... Maar hij blijft voor zijn pc-scherm zitten en kijkt me zelfs niet aan, laat staan dat er een gesprek is. Hetzelfde liedje als altijd. Gesprekken gaat hij uit de weg, oogcontact is er al helemaal niet en dan altijd maar zeggen dat er geen communicatie is tussen ons, dat we niet kunnen praten met elkaar. Ja, kiezen voor de gemakkelijkste weg. zo hard als steen is hij...en ijskoud.
het wakker worden is onvoorstelbaar...stel je voor dat je aan geheugenverlies zou lijden...Je wordt wakker, je ogen zijn nog niet open, je bent nog een beetje in slaaptoestand. Dan besef ik dat hij niet naast me ligt, hij ligt beneden in de zetel,dan komt het besef waarom hij daar ligt, omdat ons huwelijk voorbij is, en ik word volledig platgereden door een lawine van verdriet en emoties en voila, daar lig ik dan, helemaal lam,levensloos en zo moet ik de dag beginnen, klaar zijn voor mijn jongen die ik al hoor woelen en ontwaken in zijn bedje... En dit elke ochtend opnieuw en opnieuw...
Als hij s'avonds thuiskomt geeft hij Bram een zoen en ik ben onzichtbaar, onbestaand, eigenlijk ben ik dat al zolang maar het blijft pijn doen en me verscheuren. Hij ziet wat een wrak ik ben, hoe ik op instorten sta maar blijft er onberoerd bij, ongenaakbaar. Praten over het huis, bezoekregelingen enzoverder kan ik gewoon nog niet aan. Troost geeft hij me ook niet. Ik schreeuw het uit en jank en huil de hele tijd maar hij blijft op de pc tokkelen of tv kijken en me straal negeren. We hebben elf jaar samen geleefd en gedeeld en er is niets van medeleven, geen betrokkenheid, geen menslievendheid in geen enkele porie van zijn lijf. Hij noemt het dat hij dan aan "slaan en zalven doet" en dat kan hij niet.
Gisterenavond heeft hij een gesprek gevoerd met Bram, over in een apart huisje te gaan wonen en dan bij papa op bezoek te komen en te blijven slapen, over de feestdagen apart te vieren...papa met zijn jongetje van 8... En na een gesprek van een half uur neemt hij hem mee in de bureau om zijn kadootje te laten zien dat hij voor mij gekocht heeft???!!! Wat een boodschap geef je dan aan je kind? Ik zie je mama niet meer graag, we gaan scheiden, ik ga ergens anders wonen en nu laat ik zien wat ik voor kerst voor haar heb gekocht, man wat een tegenstellingen!!!
Bram heeft een stagiaire in de klas en hij moest een blad papier invullen met dingen over zichzelf zodat de juf hem een beetje beter zou leren kennen. Op het laatste mocht hij een wens invullen en hij vertelde me in de auto wat hij had geschreven als wens: dat zijn papa zijn mama terug zou graag zien. Ik heb me aan de kant van de weg moeten zetten want de tranen kon ik niet bedwingen. Zijn eigen juf is hem daarover uitleg komen vragen wat hij daar nu eigenlijk mee bedoelde. En hij had gezegd dat zijn papa zijn mama niet meer graag ziet en dat we uit elkaar zullen gaan. Zijn juf heeft gezegd hoe mooi ze het vond dat hij iets voor zijn mama wenst in plaats van iets voor zichzelf. De andere kinderen hun wens is namelijk een pony, een nintendo, een wii enzoverder....
Laat Bram en mij toch ontwaken uit deze nachtmerrie...dat we morgenvroeg toch mogen wakker worden en die tien fijne seconden niet overspoeld zullen worden door de lawine van verschrikking en pijn...of dat ik gewoon niet meer mag wakker worden....
Ik geloof echt dat een mens kan gek worden van verdriet! Ook al leef ik al een jaar en 3 maanden in intens verdriet, een jaar en drie maanden zonder liefde, een jaar en drie maanden zonder aangeraakt te worden, letterlijk en figuurlijk, een jaar en drie maanden zonder een kus, een streling, een lieve blik, een lief woord... Het verdriet dat nu als een storm door mijn lichaam raast is ondraaglijk en onmenselijk. En de angst en onzekerheid, de wanhoop en radeloosheid voor de toekomst, voor het volgende uur, de volgende dag, zijn onbeschrijflijk. Hoe moet ik verder? Hoe moet ik sterk zijn voor mijn kleine jongen? Hoe moet ik me recht houden? Hoe kan ik het beeld in mijn hoofd en hart van ons gezin, ons verdere leven loslaten? En hoe kan hij zo hard zijn? Zo immuun voor mijn verdriet, mijn hoop en wanhoop, mijn hunkering en smeekbedes? Waar en wanneer is zijn hart in een kassei verandert? Hoe kan hij ons kind zijn toekomst afnemen? Zijn stabiele thuis en gezinsleven? Hoe moet ons jongetje het redden in twee huizen, een tijd bij mama en een tijd bij papa? Ik breek en kan dit verlies niet aan...
This is the end! Mijn huwelijk is dus écht voorbij...ik kan het niet geloven. Mijn huwelijk is zoals een vermist kind. Je blijft geloven dat het daar nog ergens is, dat het nog bestaat...het is alleen een kwestie van vol te houden, niet opgeven, de dag zal komen met het verlossende nieuws, met een teken van leven...Maar nee de politieman stond aan de deur met het verscheurende bericht dat mijn vermiste kind (huwelijk) dood is... Ik moet het inzien en beginnen rouwen, het is wat het is. Ik ben de dag begonnen met mijn trouwring uit te doen, verschrikkelijk want ik kan elk woord nog nazeggen dat erbij hoorde toen het rond mijn vinger werd geschoven, de blik in zijn ogen, de gevoelens en het geluk dat ik tot in de toppen van mijn tenen voelde.Het lijkt alsof het gisteren was, het lijkt ook alsof het iets is dat alleen in mijn dromen en niet in de realiteit is gebeurd. Wat zou ik niet geven om nog één keer die blik in zijn ogen te zien, om nog één keer zijn armen rond mij te voelen, om nog één keer zijn lippen op de mijne te voelen... Maar het is weg, verloren, vermist,nee, het is dood... Maar nu moet ,ook al lijkt dat onvoorstelbaar het ergste nog komen, hoe gaat het verder? Scheiden, ja zeker? Maar scheiden van mijn kind? Dat is nog erger dan een dood huwelijk, dat is mijn hele wezen, mijn hele hart, mijn "zijn", mijn reden van bestaan...hoe kan ik in godsnaam een half-time mama worden?
