en dagdagelijkse verhalen en beslommeringen uit ons leven
30-10-2012
Apotheker
Vandaag heb ik gebeld naar de apotheker van het UZA om te informeren of het groeihormoon voor Ruben al klaarlag. Dit was, JAMMER GENOEG, niet het geval. Pfffffffffffff. Ze zeiden me dat de dokter dit moet aanvragen en dat het medicijn er dan enkele dagen later is. Dus ja, we zullen moeten afwachten want de dokter wil dit niet bestellen voor 10 november. Erg, hé. Ik ga hem nu toch nog een mailtje sturen of hij dit aub niet vroeger wilt proberen te bestellen en hem nog eens melden dat we zeker geen medicatie hebben gekregen voor 6 maanden maar slechts voor 4 maanden. Maar meer kan ik echt niet doen. Heel frustrerend.
In één van mijn vorige blogjes had ik verteld dat we zouden starten met een nieuwe medicatie voor de adhd. Vandaag zijn we dus bij deze dokter geweest (ik ben al dat doktersgeloop zo beu, hé) en vanaf vanavond is de dosis van het nieuwe medicijn een beetje verhoogd en vanaf morgen wordt de rilatine een beetje verlaagd. Vanaf zaterdag verlagen we rilatine nog een beetje gedurende 1 week en dan zouden we die rotmedicatie met superveel bijwerkingen stopzetten. Op hoop van zegen dat dit lukt met de nieuwe medicatie zonder bijwerkingen, dit zou echt fantastisch zijn. Het zou wel kunnen dat we deze dosis nog een beetje moeten verhogen maar ik hoop dat het eindresultaat goed zal zijn. Dit zou voor mij een hele opluchting zijn, weg met die rothoofdpijn, weg met die pijn aan zijn hartje, beter kunnen slapen en beter kunnen eten.
Dus het was weer een drukke dag, vriend 2 is komen spelen tot kwart voor 5 en toen is Ruben even bij vriend 2 gaan spelen en ben ik op bezoek geweest bij ons mama. Sinds gisterennamiddag heeft ze een volledig, nieuwe knie.
Wat zielig om haar er zo te zien liggen met ontzettend veel pijn, ze wou zich zo graag op haar zij leggen maar dat lukte niet omdat haar rechterbeen in een (open) plaaster ligt. Ze kon zich niet wakker houden van de zware medicatie en ze heeft mij dan om half 7 naar huis gestuurd met de vraag om de gordijnen dicht te doen, al het licht uit te doen, ze wou slapen. Hopelijk gaat het morgen al wat beter, maar 't zal een zware revalidatie worden, vrees ik. Morgenmiddag, als Ruben naar het verjaardagsfeestje van vriend 3 is, ga ik nog eens terug een kijkje nemen in de hoop dat het al ietske beter is. Ze gaan haar gedurende 3 dagen zo slaperig houden via een pijnpomp met morfine, dus uitgebreide babbeltjes zitten er nog niet direct in maar dat halen we achteraf wel in, als het maar allemaal goed komt...
En ja, het laatste voor vandaag, mijnen baas heeft mijn nieuwe werkschema goedgekeurd. Vanaf 1 november ga ik iedere dag om 16u stoppen met werken. Het had idealer kunnen zijn (ik wou dinsdag en donderdag om 15u stoppen maar dat mocht niet) want nu moet Ruben nog iedere dag 1 uurtje naar de studie of naar mijn ouders maar soit, het benadert toch al wel het ideale. Op woensdag thuis en iedere dag om 16 uur naar huis, ja, het kan er erger uitzien, toch?
En nu, plof in mijn zeteltje want ik ben moe. Plof, plof, plof.
Reacties op bericht (0)
Leuke Anekdotes: Hij had tegen een Turks klasgenootje gezegd: 'jij bent een homo'. Toen hij ruzie kreeg van zijn juf, zei hij: 'juffrouw, ik heb wel al die vieze woorden van hem geleerd, hé'.
