Langverwachte foto's van de uitgestrekte rijstvelden in Ubud.

Na 2 uur varen richting de zonsondergang kwamen we aan in Padangbai. Daar stonden verschillende minivans te wachten om ons weg te brengen. Ik reed met 9 andere mee richting Seminyak. De bestuurder zet je gewoon af waar je moet zijn. Dus na 2u30 rijden arriveerden we bij "New Seminyak", mijn hostel voor de komende dagen. De Wi-Fi is normaal, maar momenteel overbelast door de hoeveelheid gebruikers. Het is een enorm groot hostel! Ik gok op zo'n 100 bedden of meer aan de kamers te zien. Ik lig in een female dorm van 14. En net zoals in Singapore lig ik in een stekkedooske in de muur  

Morgen ga ik hier gebruik maken van de vaste computer en het internet om foto's te uploaden! Dan kunnen jullie nog eens wat beeldmateriaal zien ;-)

Hoewel ik heb gestresst ze... Toen de company van mijn Rinjani trekking, "Mr Hardy", ons aan de haven had afgezet, reed de auto al weg nog voor ik mijn wandelschoenen uit de koffer had kunnen nemen. Dus ik heb direct met mijn Indonesisch nummer naar Mr Hardy gebeld. De chauffeur kon niet terugkeren maar ik zou mijn schoenen de volgende ochtend via de slow boat ontvangen. De volgende ochtend stond ik om 8u30, zoals afgesproken, te wachten aan de haven op Gili Air. Na 3 boten en nog steeds geen schoenen, sprak ik een local (Dirman) aan met de vraag wanneer de slow boat zou arriveren. Ik legde mijn situatie uit en Dirman belde voor mij naar Mr Hardy. Bleek dat ze mijn schoenen waren vergeten. Maar, om 13u zouden ze toekomen. Noppes, geen schoenen. Ondertussen zat Dirman in Lombok en hij zou mijn schoenen mom 16u meenemen. Weeral noppes. Mijn schoenen waren zelfs nog niet aan de haven geraakt! Ik belde terug naar Mr Hardy. Hij gaf mij het nummer van "Mr Angus", de eigenaar van Lombok Café aan de haven. Ik belde hem op en kreeg te horen dat mijn schoenen reeds waren gearriveerd maar dat de laatste slow boat van 17u niet vertrok omdat er te weinig mensen waren (pas vanaf 35 personen vertrekt de slow boat, vandaar).

De volgende ochtend werd ik wakker gebeld door Dirman die beweerde dat mijn schoenen waren gearriveerd. Dus ik snel mijn bed uit en voor de zoveelste keer te voet naar de haven. En dan moet je weten dat ik zo stijf als een plank was en het 20 min wandelen was van mijn hostel naar de haven! Eens daar aangekomen was Dirman nergens te bekennen. Hij zat al aan de haven in Senggigi! Oké, genoeg van Dirman. Ik belde Mr Angus op en kreeg te horen dat mijn schoenen bij hem stonden en rond 11u met de boot zouden arriveren. Noppes! Ik belde hem terug en ze zouden om 15u arriveren. Ondertussen zat Dirman mij te bellen om te zeggen dat hij mijn schoenen van Lombok Café zou meenemen rond dat uur. Om 16u nog steeds geen spoor van Dirman of mijn schoenen. Dus ik ging (weeral eens teleurgesteld) terug naar het hostel. Ik was daar nog geen 10 min of Dirman belde. Hij stond aan de haven in Gili met mijn schoenen! Verdorie hé, terug naar de haven. En daar stond hij werkelijk, met mijn schoenen! Ik was zó blij om mijn schoenen te zien, dat ik ze wilde knuffelen indien ze niet zo vuil waren  

Na 2 dagen heen en weer getelefoneer en gewandel, kon ik eindelijk zonder zorgen genieten. Ik ben mijn schoenen gaan afzetten in het hostel (iedereen aan het juichen) om daarna op het strand naar de zonsondergang te kijken, met een big smile!  

Veel rust hebben mijn benen en hersenen niet gehad. Maar mijn hostel was geweldig! Daar heb ik ondanks de schoenen-affaire volop kunnen genieten. 's Avonds zaten we met zo'n 15 man aan de bar aan het zwembad. Ik heb er ook een nieuw kaartspel leren spelen "Cards against Humanity". We konden zelfs eten bestellen en laten leveren door een restaurantje schuin tegenover het hostel! Het was niet alleen handig maar ook goedkoop en super lekker!! En die bamboe constructies moet ik onthouden voor thuis. Zo kunnen we misschien zelf iets maken met al onze bamboe! ;-)

Het zwaarste dat ik ooit heb gedaan! Maar ik heb het gehaald Ik heb de top bereikt, 3760m! En ik dacht dat het máár 2500m was. 

Dag 1: Om 6u30 ontbijt (banana pancake). Half uur later met 13 man en al ons gerief in de laadbak van een pick-up truck naar ons vertrekpunt. Rond 8u30 begonnen we eraan, 7u klimmen! Het eerste stuk was easy. De laatste 3u30 waren hard! Stijl omhoog klimmen naar onze eerste campsite. Na ons dinner en de sunset kropen we onze tent in. Ik lag met 3 Canadese meisjes redelijk krap in een tent, op een flinterdunne matras en een veel te dunne slaapzak (het was +/- 5 graden). 

Dag 2: Wake up call 1u30. Amper 1u slaap vanwege de koud. Ginseng thee en 3 crackers. Tegen 2u begonnen we aan onze klim naar de top. Man dat was zwaar! Maar echt MEGA zwaar!!! Two steps up, one step down! Op losliggende rotsen, een meter breed padje met stijle randen, in het pikkedonker en een ijskoude sterke wind. Ik droeg een hoofdlamp voor verlichting. 3u30 later bereikte ik eindelijk de top. En na een half uur wachten zagen we waarvoor we zo hard hadden afgezien, een schitterende sunrise! Met een prachtig uitzicht over heel Lombok. 

Na een half uurtje foto's nemen en vol ongeloof staan toekijken dat ik het had gehaald, (maar 50 à 60 man van de 200 hebben toen de top gehaald, dus ik = super trots!), begonnen we aan de afdaling. Wat was ik blij dat die klim in het donker was, zo'n gevaarlijk wandelpad! 1u30 later stond ik beneden voor het ontbijt (ja ja, zo stijl dat de afdaling al glijdend gebeurde). Banana pancake en thee. Veel konden we niet rusten, 1u later waren we via de bergwand naar beneden aan het klauteren, richting the lake. 2u30 later stonden we eindelijk aan het water om ons wat te wassen. Na anderhalf uur moesten we naar onze 2e campsite klimmen, aan de overkant van de top. Weeral 3u lang klimmen! Na de sunset en onze dagelijkse portie nasi goreng kropen we terug in onze tent.

Dag 3: Om 6u opstaan, banana pancake and ginseng tea, om rond 7u30 de afdaling naar beneden in te zetten. Back to the village waar onze grote backpacks stonden. Deze keer niet in open air maar door de jungle. Sommige stukken heb ik gewoon al lopend en huppelend gedaan. En dan kwam eindelijk het einde in zicht! Rond 12u stonden we terug helemaal beneden. De vreugde is onbeschrijfelijk, net zoals toen we allemaal op de top stonden! 

1u later werden we weggebracht naar de haven, om de boot richting Gili Air te nemen.

En hier zit ik nu In "Begadang Backpackers", moet je is googelen, zo exotisch met al die bamboe! 

Zoals ik al dacht, zeer slechte Wi-Fi op heel het eiland... Spijtig want ik wil jullie zó graag de foto's van Rinjani laten zien! 

Mijn groep bestond uit 8 personen, 1 Duitser, een koppel van Tsjechië, 3 Canadese vriendinnen, ik en 1 Australiër (die de top niet heeft gehaald). Hiernaast nog 1 gids "Anan" en 4 porters (dragers). Die mannen deden alles op flipflops! On-ge-lo-fe-lijk! En snel dat die mannen waren, met elk 30 kg aan eten, tenten, kampvuur, borden,... op hun schouders. Alleen Anan is mee naar de top geklommen, zonder flipflops. Maar ik heb er op de top gezien met flipflops. Crazy...

Nu neem ik platte rust. Ik kan amper stappen van de pijn Gili Air is daar ideaal voor.

Het Rinjani avontuur was, zowel fysiek als mentaal, zwaar. Ik wist niet dat ik mijn grenzen zo ver kon verleggen. Het is een ervaring om nooit te vergeten! Maar ik doe het geen 2e keer

Vandaag ben ik hier te voet op verkenning gegaan door de vele gezellige straatjes. Tegen de avond aan ben ik de rust gaan opzoeken in de rijstvelden. Het is er zalig om te wandelen! 

Maar vanwege een te zwakke Wi-Fi verbinding krijg ik momenteel geen foto's meer geüpload... 

Na de watervallen zijn we in een lokaal restaurantje nasi goreng gaan eten. We hadden voldoende energie nodig voor de rest van onze planning. Namelijk een koffieplantage, the Elephant Cave tempel (Goa Gajah), the Tirtha Empul Holy Spring tempel en the Rice terraces. Maar deze foto's zijn voor later  

De eerste stop: the Barong dance. Niet echt een dans maar eerder een toneel.

Het orkest van dienst.


De Barong. Hij vertegenwoordigt goed. De Barong dans speelt de eeuwige strijd tussen goed en kwaad (= Rangda) in de mens en in de wereld.


Legong danseres. Voert de Legong dans uit.


Twee broeders, Punta en Wijil. De vertellers van het verhaal.

De Rangda. De kwade heks.




Heksstudente, Kalika. Hier voorgesteld als een kraai.


De Krisdansers. Zij trachten de Rangda te doden, en omdat ze dit niet kunnen doen, steken ze zichzelf neer met de "kris". Zo eindigt de dans.

Daar zijn we gaan eten in "Single Fin". 








Aaah... Zalig. Eindelijk nog eens een pintje kunnen drinken!


Eindelijk een duidelijke zonsondergang! In Maleisië was het te hazy vanwege de assen afkomstig van Indonesië. Hier hebben we daar geen last van

Adembenemend!! Maar het duurt niet lang. De zon zakt hier zienderogen achter de zee.

Dus tegen 13u vertrokken we naar onze eerste stop, Padang Padang beach, om even te zonnen.



Het was er vrij druk. En de zee zat vol surfers.

Na een uurtje relaxen, reden we door naar de Uluwatu tempel.

By the way, jullie hebben nog veel foto's van Singapore tegoed. En de Wi-Fi is hier slecht... 

De komende 2 nachten verblijf ik in "Cafe Locca homestay" in Sanur. Morgen ga ik op verkenning, of misschien gewoon wat rusten op het strand ;-)