's Morgens heis ik mij in mijn kostuum in de camper. De Hollander kijkt raar als ik naar buiten kom. Zonder verpinken bel ik Radio Taxi. Dit brengt me in geen tijd naar de Isla de la Cartuja, aan de oude expo 92 site. Een roestkleurig gebouw wacht me op. Het is 'puente', brugdag voor wie verlof neemt, dus er is vrijwel geen kip. Ik krijg de hele dag procedures rond de oren gekletst, maar de sfeer is goed. Cristiano is van Brazilië, Totti blijkt niet van pizzaland maar van Finland. Mijn chef is er ook en ik krijg meteen een takenlijstje voor de komende week. Ik zweet de hele dag in pak als een os in de woestijn, maar geef geen krimp. 's avonds neem ik de bus naar de camping, maar dat duurt 2 uur, geen goed idee dus. We vieren mijn eindelijke thuiskomst met een avondje stappen in de stad. We nemen de camper mee, en parkeren op een laad- en losplaats, zoals iedereen doet. We durven niet ver van de parking gaan eten, omdat er nogal wat ingebroken worden bij toeristisch uitziende voertuigen. Gelukkig ziet hij er aftands genoeg uit en wordt er niet ingebroken.
Op donderdagochtend nog een laatste keer de tortilla van de avond voordien teruggegeven aan moeder aarde, en dan op weg voor de 3de dag. Na de middag worden de verkeersborden bemoedigend, met kilometers onder de 500. Bij het naderen van de eindbestemming gaan we op zoek naar de enige camping in de stad, camping Sevilla, vlakbij de luchthaven. Na een uur zoeken in de buurt vertelt een taxichauffuer ons dat deze camping al lang niet meer bestaat. Op naar een camping dan buiten de stad, aan e andere kant van de stad. Daar is nog net plaats. Onderweg passeren we op een binnenweg een grote tarmac op priveterrein met plaats voor campers. Hoewel t 1 mei is geraken we daar binnen en krijgen we direct een permanente parkeerplaats voor al onze spullen. Voilà, da's ook al geregeld. De camping zelf heeft een groot zwembad, met groen water weliswaar, want ze baden openen pas in juni. Een Hollander naast ons komt subtiel vragen of hij wat olie aan onze camperdeur mag doen, om het gepiep te beperken. En s nachts, ja s nachts worden we plots gewekt door de campinghaan die het nodig vindt om vanaf 4u tot de voormiddag te kraaien. Dat wordt leuk voor mijn 1ste werkdag.
In spanje hebben we geluk. 'Peaje' is categorie 1, zoals un coche dus, een gewone auto. de wegen werken wat tegen, want veel wegenwerken, en de temperatuur stijgt zienderogen. Hieronder een foto waarvan ik me nog steeds afvraag wie 'em getrokken heeft... 's Avonds 2 uur op zoek geweest naar eten. blijkt dat alle wegrestaurants ook ten zuiden van madrid druk bezocht worden door alle locals als uitgangskot. En t is de vooravond van 1 mei, dus pokkedruk. We eindigen in een duistere cafetería, rokerig en vol, maar snel. We schrokken een groot stuk tortilla naar binnen en gaan buiten wat bij-ademen. 2 uur later rommelt de maag en zijn orale en anale problemen mijn deel. Good food here.
Heel relaxt onderweg in Frankrijk. Péage is klasse 2, vrachtwagen zeg maar, of zowat het drievoud van categorie 1. We gebruiken dan ook aangepaste parkeerplaatsen, maar voelen ons klein tussen de zware vracht. Onderweg geen Franse wc's, maar wel zonder bril, wat me noopt tot rechtstaande grote boodschappen, die niet altijd goed gemikt zijn. Geen details.
Maandag was laatste werkdag in Gent. Nog behoorlijk druk, want zoals altijd wordt alles op de laatste knip geregeld. 's Middags taartbuffet gepland voor de collega's, vind maar es taart op een maandagmiddag als alle patissiers dicht zijn. 's Avonds gepland tegen 22U te vertrekken, uiteindelijk was t 02u wat een onverhoopt succes was. Irma, de huiskater, heel droef , maar trouw op post om ons uit te zwaaien, met linkerpoot. Ook een fotoke van de lichte vracht waarmee we vertrokken. Gelukkig een diesel...
, maar trouw op post om ons uit te zwaaien, met linkerpoot. Ook een fotoke van de lichte vracht waarmee we vertrokken. Gelukkig een diesel...
