Ik ben Gert Luyckx
Ik ben een man en woon in Ingelmunster (België) en mijn beroep is projectleider bij Aquafin.
Ik ben geboren op 07/09/1970 en ben nu dus 39 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: lopen, fietsen (op 't gemak), TV kijken.
of hoe een Limburger woont in West-Vlaanderen, werkt in Antwerpen en loopt waar het hem uitkomt...
16-11-2009
Foto's Deinze-Aalter
Via de site van joggingclub Aalter zijn er een hele reeks foto's beschikbaar van de halve marathon van vorige week woensdag. Hieronder staan deze waarop ik mezelf kon terugvinden.
Na de start in Deinze was het in de eerste kilometers traditioneel zoeken naar een groepje lopers die een zelfde tempo lopen.
Een klein anderhalf uur later kwam ik aan in Aalter. Was dit nu al de aankomst? Indien ja, dan loop ik maar direct door naar de cafetaria...
In deze cafetaria was er niet zoveel volk. Of waren de meesten al naar huis? Hier kan ik me net niet aan het oog van de camera onttrekken. Koen kan zich iets beter wegsteken. Jan,Cremke, Sandra en Stefaan zijn de andere nakaarters van dienst.
De halve marathon Deinze-Aalter staat al enkele jaren bekend als een bijeenkomst van bloggers. Ik had me dan ook voor de derde keer op rij ingeschreven voor dit event. Na mijn daguitstapje naar Battice van afgelopen zondag was ik echter niet zeker van deelname. Ik heb het dan niet zozeer over de nog zere benen, maar eerder over het feit dat ik weer een (groot) deel van een vrije dag opoffer aan mijn loopverslaving. Zo tegen 11u30 was ik echter klaar met enkele klusjes die al een tijdje lagen te wachten en begon het toch te kriebelen. Na een kort huiselijk overleg maakte ik dan snel mijn sporttas, smeerde enkele boterhammen voor onderweg en sprong in de auto. Op weg naar Aalter (Bellem). Ik kwam daar netjes op tijd aan om mijn borstnummer op te pikken en op de jeneverbus te stappen. Twee keer passeerde Cremke met de fles, twee keer kon ik niet weigeren. Op de piste in Deinze werd er nog wat gesocialised en liep ik 1 rondje los. Het waren mijn eerste loopmeters sinds Battice en het was ook de eerste dag dat de stijfheid volledig weg was. Om 13u30 werd de start gegeven. Ik stond redelijk ver vooraan in het startveld. Opnieuw had ik geen uitgesproken strijdplan. Na de 33-er van 3 dagen geleden wist ik ook niet goed wat ik mocht verwachten. Ik liet me meedrijven in een groepje van een 5-tal lopers. Na de eerste bevoorrading (na 5 km) vroeg één van hen welke eindtijd ik voor ogen had. Ik zei: '1u30' - 1u35'?' Hij zei me dat ik dan wel een beetje te voortvarend bezig was, dat we op een schema van 1u28' zaten. Ik voelde me echter goed en besloot dit groepje toch maar te volgen. Na 10 km kwamen we door in 42' rond. Enkele honderden meters voor ons zag ik Sandra Cauwels lopen. Naarmate we dichter bij het keerpunt van 16km kwamen, moesten er enkele lopers de rol lossen. Anderen werden dan weer bijgehaald, zodanig dat we steeds met een man of 5 bleven, met twee locomotieven. Ik hield me in de slipstream. In de afdaling van de brug moest ik ook de rol lossen bij de twee tempomakers. Eentje zou ik in de laatste kilometer terug voorbijsteken, de andere zag ik niet meer terug. Na km 17 kwam ik bij Sandra. Haar loopgezel moest net vaart minderen wegens een blessure en nu kon ze bij mij aanpikken. Het was een lastig stuk van een kilometer of 4 met wind op kop. Ik kon echter nog redelijk goed mijn tempo houden. Na 19 km zat mijn chrono op 1u20' en toen besefte ik dat ik onder de 1u30' zou duiken. Dat had ik zeker niet voor mogelijk gehouden. Ik kon mijn tempo nog een beetje optrekken en finishte zelfs in een nieuw PR 1u28'49'' (officieel 1u28'51''). Hiermee werd ik 73ste op 512 starters. Een onverhoopt succes. Dit moest natuurlijk gevierd worden met enkele Leffes...
Zwaar was het, deze tocht van 33km door het land van Herve. Zwaar maar absoluut de moeite. Om 7u begon mijn zondag 8 november. Ik trok onmiddellijk mijn loopkleren aan en zette al snel een bord spaghetti in de microgolf-oven. Het is niet mijn gewoonte om op zondagochtend zo stevig te eten, maar vandaag zou ik het wel kunnen gebruiken. Rond 7u50' was ik in Bavikhove. Van daaruit zouden Nick Rosseel en ik meerijden met Dominiek Bekaert richting Battice. Een autorit van ruim 2u om deel te nemen aan een loopwedstrijd over 33km: 'Les quatre cimes du pays de Herve'. We kwamen ter plaatse aan om 10u. Het was daar al behoorlijk druk en dus moeilijk om een parkeerplaats te vinden. Maar we waren ruimschoots op tijd om startnummer af te halen en ons om te kleden. Daar was het nog even afwegen over de kledij die we zouden aantrekken. Je zag zowel lopers met muts en handschoenen als lopers in short en singletje. Ik hield het bij een 3 kwartsbroek, t-shirt en toch daaronder een shirt met lange mouwen. Voor de start zei een Nederlandse deelnemer nog even dat hij deze wedstrijd zwaarder vond dan een marathon. Bemoedigende woorden, zo vlak voor de start. Terugkeren was echter geen optie meer... Rond 11u15 werd de meute van 800 deelnemers losgelaten. Het begon direct met een forse afdaling (10%) van ruim een halve kilometer. Deze zouden we over een 32-tal km opnieuw nemen, maar dan in omgekeerde richting. Ik schat dat wij ongeveer in de helft van het pak startten. Niemand van ons had een uitgeproken doel vooropgesteld. Zonder problemen uitlopen en ondertussen genieten van de prachtige omgeving was het devies. De menigte bleef de eerste kilometers mooi in het gareel lopen. We liepen aan een tempo van ongeveer 5min/km. Voorbij steken was in de beginfase moeilijk wegesn de smalle, maar wal verharde weggetjes. Het was echter ook niet nodig aangezien het tempo ook datgene was dat voor mij comfortabel aanvoelde. Op de hellingen voelde ik wel dat ik redelijk goed bergop liep. Daar stak ik steevast een aantal lopers voorbij. Ik had dit eigenlijk niet verwacht aangezien ik toch vrij zwaar ben in vergelijking met mijn lengte (BMI van 22-23). Dominiek, Nick en ik bleven in mekaars buurt. Aan km 10 liepen we nog steeds mooi aan het tempo van 12 km/u. Dominiek en Nick liepen in een lange afdaling een tijdje serieus door (ongeveer 19 km/u). Ik liet hen begaan en liet ze een paar honderd meter weglopen. Op de volgende helling zou ik er wel weer naartoe lopen. Om krampen zo lang mogelijk uit te stellen, zorgde ik ervoor dat ik goed dronk aan iedere bevoorrading: overal dronk ik twee à drie bekers water of AA-drink. Deze was overigens veel te koud, zodat ik na iedere bevoorrading eventjes oorlog voelde in mijn maag en darmen. De te koude drank was overigens de enige opmerking bij de organisatie. Voor de rest was ze perfect: - elke kilometer werd aangeduid - bevoorrading met water, AA-drink en rozijnen - elke van de '4 cimes' werd met een informatiebordje aangekondigd: lengte, stijging,... Ik denk dat Nick ons ergens rond km 15 liet gaan. Dominiek en ik bleven verdergaan in mekaars buurt zonder echt op mekaar te wachten. Ik denk dat ik ietsje sterker was en dat hij me vooral op karakter volgde. De kilometers volgden mekaar op, steeds weer stijgen en dalen. In de beklimmingen doken steeds meer wandelaars op. De afstand en de hoogtemeters begonnen hun tol te eisen. Leedvermaak was er niet. De man met de hamer kon immers op de volgende klim op mij staan te wachten. Vanaf km 25 begon ik af te tellen. Dat was een teken dat ik de eindstreep binnen bereik zag. Ik zag in Dominieks blik dat bij hem het beste eraf was. Ik was de enige van ons drie die een energie-gel meehad en ik denk dat dit zeker geen overbodige luxe was. In de laatste kilometers putte ik nog moed uit het bijhalen van stervende zwanen. Ik denk dat Dominiek me liet gaan rond km 30. Op ongeveer anderhalve kilometer van het einde zat er nog een steile afdaling waar het moeilijk was om voldoende af te stoppen. Alles deed zeer nu. En vrij kort na deze afdaling kwam dan de laatste bocht naar rechts en de muur naar de aankomst toe. Man man man. Twee keer voelde ik mijn kuiten samentrekken. Het scheelde geen haar of de krampen schoten erin. Ik kon toch blijven lopen tot aan de finishlijn. Ik overschreed deze na 2u50'. Hiermee haalde ik de 244ste plaats. Plaats en tijd waren echter niet belangrijk vandaag. Direct na het overschrijden van de finish verstijfden mijn benen. Ook mijn rug begon op te spelen. Ik had in het begin van de week wat gesukkeld met mijn rug, nu tijdens de wedstrijd haast geen last, maar achteraf blijkt dan toch dat er nog iets niet helemaal in orde is. Achteraf genoten we nog na van een 'Val-Dieu'-ke en een 'cassecroute'. Ik moest wel nog even naar buiten gaan omdat ik binnen wat draaiierig werd. Ik was toch redelijk diep gegaan blijkbaar. Rond 16u30 begonnen we dan aan de 200km terug richting West-Vlaanderen. Onmiddellijk na de aankomst zeiden we tegen mekaar dat we dit nooit meer zouden doen, zo zwaar... Maar nu denk ik er al een beetje anders over...
Niet direct een juiste omschrijving van de weersomstandigheden van de laatste dagen. Eerder een weergave van de toestand van deze blog. Maar veel was er dan ook niet te melden. Het lopen bleef vooral beperkt tot de middagtoertjes in Aartselaar. Sinds de intrede van het winteruur ben ik nog maar één keer 's avonds gaan lopen. Het was op de finse piste van Waregem. Samen met Aquafin-collega Jona liep ik mee met de lokale joggingclub. Joggingclub klinkt in deze een beetje misplaatst, want ze hielden er een serieus tempo op na. Ik vond het wel aangenaam om te lopen. Het vochtige weer en de winterse koude die eraan zit te komen. Binnenkort mogen muts en handschoenen terug uitgehaald worden. Ik zie het wel zitten. Afgelopen zondag maakte ik in de voormiddag een tochtje richting Leie. Tegen de middag moesten we op familie-bezoek en in had een 'gat' van anderhalf uur. Ik vertrok dan via het jaagpad richting Oostrozebeke en Ooigem. Daar vervolgde ik mijn tocht naast de Leie, richting Harelbeke. Een goed maand geleden kwam ik hier ook door, met een borstnummer opgespeld. Na exact 45 minuten lopen, maakte ik rechtsomkeer. Ik liep een perfect egaal tempo, want na 1u30'00'' stand ik terug aan onze achterdeur. Vanavond ga ik ook nog eens een toertje doen in Waregem. Ik zou een duurloopje willen doen met mijn trail-schoenen. Ik heb ze al veel te lang niet meer gebruikt en aanstaande zondag zou ik ze wel eens kunnen nodig hebben in Battice. Ik zou dan toch wel zeker willen zijn dat ze me nog een beetje passen. Bij een trail van 33 km is dat geen overbodige luxe.
Sinds mijn Limburgse escapade werd er maar weinig gelopen. Vorige week nog op een uurloop op dinsdag (11,3 km) en een 10 km (4'30''/km) op donderdag. Daarna vier dagen zonder lopen. De plotse appendix-operatie van Clara en de verjaardag van mijn moeder zaten hier voor iets tussen. Zondagochtend heb ik wel nog een twee uur lange herfstwandeling met Victor gemaakt. Maar dat zal wel het enige moment geweest zijn dat mijn hartslag lichtjes omhoog ging het afgelopen weekend... Ik ga er maar van uit dat het lichaam af en toe een rustperiode nodig heeft en dat is nu dus gebeurd. Vanmiddag heb ik de draad terug opgepakt met een loop over 11km. Mijn verdere plannen voor de laatste maanden van 2009: - 8/11: les 4 cîmes - 11/11: halve marathon Deinze-Aalter - 29/11: westlaanrun Roeselare - 20/12: kerstcorrida Deerlijk Dit is een voorlopig lijstje en zal waarschijnlijk nog wel wijzigen. Ook op het programma staat de aanschaf van nieuwe schoenen. Ik zou nu wel eens willen gaan waar ze een degelijk advies geven. Mijn achillespees speelt me nog steeds een beetje parten en ik wil in elk geval vermijden dat deze problemen verergeren door te lopen met de verkeerde schoenen.
Vorig jaar was ik ingeschreven, maar moest ik deze wedstrijd toch links laten liggen omwille van onze verbouwingswerken. Dit jaar was ik opnieuw van de partij op Limburgse bodem. Zo'n anderhalf uur voor de start trokken de hemelsluizen volledig open viel er een serieuze stortbui naar beneden. Tegen 14u30, het startuur van de 10km-wedstrijd, stopte het met regenen. Het zou nu de rest van de namiddag droog blijven. Rond 15u15 begaf ik me naar het startvak. Het was nog wel een kwartiertje voor de start van de 15km, maar er begonnen steeds meer lopers zich aan te melden in de startzone. Ik wou ook niet te ver achteraan starten. Toen het startschot gegeven werd, denk ik dat er toch nog zo'n 500 lopers voor mij opgesteld stonden. De eerste anderhalve kilometer was het dan ook vrij druk. Ik liep lange stukken over het smalle borduurtje net naast de opgestelde nadar-hekken. De eerste kilometer kwam ik door in 4'10''. Toch nog vrij snel gezien de drukte. Ik hoopte op een schema van rond de 4'00''/km en dat zat dus wel goed. Het bordje van de 2km passeerde ik na 7'40''. Ik begon nu een beetje te vrezen voor een te snelle start. Na ongeveer 2,5 km begonnen we aan de eerste passage parallel met het Albertkanaal. Nu kon je pas echt goed in je ritme komen. Ik liep nu lange tijd in de buurt van Dirk Vlekken. Hij liep van het ene groepje naar het andere, maar aan een vrij onregelmatig tempo. Ik moest hem steeds laten gaan, maar kwam wat later steeds weer terug bij hem. Na 6km kwam er een klimmetje. Hier moest ik terug een gaatje laten en dacht dat het verval eraan zat te komen. Maar terug op het vlakke kon ik weer mijn tempo vinden en ook terug aansluiten met de lopers voor mij. Tot aan kilometer 10 had ik het nochtans lastig. De kilometertijden gingen omhoog en ik zat ondertussen opnieuw boven mijn schema van 4min/km. In deze zone werd ik ook voorbij gestoken door iemand die zei dat hij af en toe mijn blog leest (Steven Coeckelberghs, als mijn speurwerk in de foto's correct was...) Na 10 km begonnen we opnieuw aan een lange strook naast het kanaal. Hier vond ik mijn tweede adem. Dergelijke lange stroken liggen me wel. Op deze strook kwam ik bij een aantal lopers waar het beste vanaf was. Dat gaf weer extra moed. Op een bepaald moment kwam ik bij Bert Schaekers (nr 2853 op onderstaande foto). Ik wou hem ook voorbijsteken maar zag dat ik eigenlijk niet sneller liep dan hem. Ik heb me dan opnieuw achter hem gezet en een heel stuk in zijn zog gebleven. Aan km 12 heb ik dan overgenomen omdat ik voelde dat ik weer wat hersteld was. Zo kon ik helpen om de bres te dichten naar de lopers voor ons.
De laatste twee kilometers waren dan via de Hasseltse binnenstad. Veel draaien en keren. Ook veel klinkers en stoepranden. Deze zijn extra gevaarlijk als je al op je tandvlees zit. Ik hoorde een paar keer mensen tellen en hierdoor wist ik dat ik rond de 240ste positie liep.
Op het einde was ik vooral gefocust op mijn uurwerk. Ik had de stille hoop van binnen het uur binnen te zijn en ik besefte nu dat dit er in kon zitten. Ik spurtte naar het aankomstpodium en klokt af na 59'57''. Heel content dus! Officieel werd dit nog gecorrigeerd naar 59'56'' en bleek ik zelfs 188ste (netto-tijd) te zijn op ongeveer 3.000 deelnemers. Volgend jaar zal ik dus waarschijnlijk een laag startnummer krijgen en wat meer vooraan mogen starten. Ik kijk er al naar uit.
Het afgelopen weekend heb ik vooral veel over lopen gelezen. Over 'Rapper dan een ezel' in Kuurne, over de 'Hermesloop' in Oostende en dan ook nog over een wedstrijdje in Brussel. Berichtjes op Facebook en wat langere verhalen op de verschillende blog-sites. Ook de stijgende koorts in de aanloop naar de marathon van Eindhoven hangt in de lucht. Mijn schoenen bleven aan de haak. Spreekwoordelijk dan, want meestal slingeren ze ergens rond. Vandaag of morgen plan ik nog een duurloop van een kilometer of 20 en dan rustig uitbollen naar 'Dwars door Hasselt'. Mijn laatste kans om Rik Ceulemans te kloppen
Net zoals twee jaar geleden, namen we dit jaar met 4 Aquafin-ploegen deel aan de aflossingsmarathon in Brussel. En ook net als twee jaar geleden was het terug stralend weer. Zelf voelde ik me niet echt super. Misschien zat het trouwfeest van de nacht voordien er voor iets tussen. Om 4 u in bed beland... en ik was geen Bob Natuurlijk was ik zo slim geweest om ploegkapitein te zijn, waardoor ik ervoor moest zorgen dat ik als eerste in Brussel was om de startnummers op te halen. Rond 11u was ik dan ook al ter plaatse.
Clara geeft hier een beetje aan hoe ik mij voelde in de ochtend.
De start zelf werd om 13 u gegeven. Ik moest als 4de loper van start gaan en dat zou zo rond 14u40 zijn. Tegen die tijd voelde ik mij al een stuk beter. Maar als ik mij moest bukken om iets op te rapen of zo, voelde ik toch dat mijn evenwichtsorgaan nog niet op zijn volle 100% functioneerde. Nu ja, 't ging hier ook niet om de Olympische Spelen en we zouden wel zien wat het ging worden. In de eerste 100-en meters van mijn 10-km gedeelte kwam ik moeizaam op gang. Mijn ademhaling verliep net alsof ik de hele nacht in een rokerig café had gezeten. De opeenvolgende beklimmingen en afdalingen maakten het extra moeilijk om je ritme te vinden. Halverwege was mijn doorkomsttijd ongeveer 21'30''. Mijn ademhaling was nu beter onder controle. Net buiten het stadion kwam het AVR-team me voorbij en gaf me nog een exta aanmoediging. Volgen zat er niet onmiddellijk in, maar eens ze me voorbij waren, gaven ze me een goed mikpunt en kon ik de afstand min of meer constant houden. Op de tweede lange beklimming in het park kreeg ik even last van steken in mijn rechterzij. Als ik bovenkwam, was dit voorbij en was ook het ergste leed geleden. De laatste steile beklimming zou ik wel op karakter bovenkomen. Ik eindigde mijn 10km deel in 43'52''. Geen echte toptijd, maar gezien de moelijkheidsgraad van het parcours en de uitspattingen van de nacht voordien was ik toch tevreden. Deze tijd was trouwens bijna anderhalve minuut sneller dan twee jaar geleden.
Mijn doorkomst in het stadion na 5km.
Hieronder nog een collage van onze ploegleden: Margo Annemans, Erik Verbeke, Ward Scholiers, ikzelf, Jona Londers en Daniël Beeckman. Onze eindtijd bedroeg 3u21' en hiermee werden we 137ste op 601 ploegen. In het klassement van de gemengde bedrijfsploegen waren we 34ste op 214.
De snelste Aquafin-ploeg eindigde in 3u08' minuten. Misschien moeten we volgende keer eens proberen om onze snelste lopers bij mekaar te zetten en zo in de buurt van de 3u te komen. Dit zou dan resulteren in een plaatsje in de Top50 algemeen en bij de gemengde bedrijfsploegen rond de Top10.
We zijn nu 3 dagen verder. Tijd om een korte balans op te maken. Was het toch een absurd idee om zonder specifieke voorbereiding deel te nemen aan een marathon? Ik denk het niet. Natuurlijk was ik ook niet helemaal onvoorbereid. Mijn conditie begon terug op peil te komen, voornamelijk door duurloopjes van ongeveer 45 minuten tot een uur en wedstrijden van een kleine 10km. Eén dertiger zat er ook tussen, m.n. 'Dwars door Izegem', twee weken voor de marathon. Maandag waren de benen nog redelijk stijf. 's Avonds liep ik een half uurtje los aan de Finse piste in Waregem (tempo van 11 km/u) en dit deed deugd. Dinsdagmiddag ging ik, samen met twee ploeggenoten voor de Ekiden van volgende zaterdag, vertrekken voor een toertje van 10km. Een andere collega - van een concurrerend Ekiden-team - vertrok samen met ons en hij plande een intervaltraining. Zes keer een versnelling van 800m aan 3'45''/km (16km/u), afgewisseld met 800m joggen. In eerste instantie had ik iets van: 'Doe maar, mijn benen zijn er nog niet aan toe'. Maar uiteindelijk besliste ik toch om proberen te volgen. En dit lukte wonderwel. De laatste versnellingen lukten zelfs beter dan deze in het begin. Omdat ik 's avonds nog één van de kinderen moest ophalen bij de voetbaltraining in Waregem, liep ik daar nog een keertje. Een kleine 8km in ruim 41 minuten. De eerste ronde liep ik wat sneller om de mensen van de Waregemse joggingclub bij te halen. Vervolgens kon ik me laten meedrijven. Nu voelde ik wel de vermoeidheid. Vandaag wordt een rustdag. Morgen volgt dan waarschijnlijk een laatste rustig (d)uurloopje. Vrijdag dan nog een looploze dag om dan zaterdag hopelijk uit te pakken op mijn deel (10 km) van de Ekiden. Vrijdagavond hebben we wel een trouwfeestje, maar dat vormt tegenwoordig geen bezwaar Ondertussen heb ik al een keer of 389 geklikt op de site van de Alpro Leiemarathon om te zien of de officiële uitslag en bijbehorend fotomateriaal al beschikbaar is. Nog altijd tevergeefs...
Relatief onverwacht voegde ik gisteren marathon nr 5 toe aan mijn palmares. Eigenlijk was ik van plan om als toeschouwer te gaan en de marathon deelnemers een beetje te gaan aanmoedigen. Maar zoals Koen al reageerde op een vorig artikel, kon ik net zo goed mijn loopschoenen meenemen... Vrijdag stuurde ik dan een e-mail naar de organisatie om te vragen of ter plekke inschrijven ook nog mogelijk was. Indien het antwoord 'nee' was geweest, dan was de kous af en zou het een rustig zondagje worden. Maar het antwoord was 'ja'. Nog een volledige zaterdag om erover na te denken. Een zaterdag waar ik naar een trouwreceptie mocht in Moerbeke-Waas en naar een verjaardagsfuif t.e.v. een 40-jarige in Boutersem bij Leuven. Niet echt een rustdag dus. En ook geen dag van gezonde voeding en drank. Op de receptie heb ik - tegen mijn natuur - de cava'tjes afgewisseld met fruitsap. Hapjes liet ik niet passeren. Op de fuif hield ik het bij één pintje en twee blonde Leffes... en voor de rest frisdrank. In mijn achterhoofd stond mijn besluit al vast. Maar ik zou pas zondagochtend effectief beslissen. Om 1u30 belandde ik in mijn nest. Zondagochtend heeft het me dan nog een beetje tijd gekost om Chris te overtuigen dat het toch geen absurd idee was om te starten. Maar ze weet ondertussen ook wel, dat als ik het in mijn kop heb, dat het moeilijk is om me ervan af te brengen. Eerst wou ik nog op zoek gaan naar energie-gellekes voor onderweg. Maar aangezien het plan was van er een rustige duurloop van te maken en er op de website aangegeven werd dat er om de 5km energiedrank en voeding was, werd het winkelbezoek geschrapt. Rond 10u45 arriveerde ik in Deinze. Helemaal geen zenuwen, want ook heel weinig ambities. De praatjes met het toch wel groot aantal bekende lopers aan de start, zorgde ervoor dat het startuur van 12u snel dichterbij kwam. In tegenstelling met de meeste wedstrijden, stond ik nu niet vrij ver achteraan. Deze keer stond ik helemaal vanachter Ik stond tussen de 'die hards' die elk weekendje een marathon van om en bij de 4u lopen. In de eerste 4km liep ik in het gezelschap van Jan Deschacht, Joeri Schepers, Koen Vansteenkiste en Peter De Decker, die voor de gezelligheid de eerste 4km meeliep. Na deze 4km lag ik plots een stuk vooruit op mijn collega-bloggers en besliste dan maar om mijn eigen tempo te zoeken. Ik liep nu van het ene groepje naar het andere. Ik voelde dat het wel goed zat. Alleen zat ik precies met een volle blaas, maar stelde een stop toch zo lang mogelijk uit. Veel spectaculairs gebeurde er dan niet. Ik zette mijn solo-tocht verder van loper tot loper, af en toe enkele woorden wisselend met iemand die ik inhaalde. De meeste waar ik bijkwam, zaten op een schema van 3u45'. Zelf zou ik hier ook tevreden mee zijn. Halverwege kwam ik door in 1u50'. Als ik mijn tempo kon houden, zou een tijd van 3u40' er dus inzitten. Ik begon wel een beetje te vrezen om zonder brandstof te vallen. Bij de eerste bevoorradingen was er immers alleen water te krijgen. Bij de bevoorrading aan 20km was de eerste energiedrank ter beschikking en ook banaan-sinaasappel. Meer dan welkom allemaal. Net voorbij halverwege heb ik me dan ook even aan de kant gezet om de blaas te legen. Dat was het enige moment dat er iemand me voorbijstak. Maar dit waren ook de enige lopers die ikzelf twee keer voorbij stak Ondertussen was het serieus warm geworden. Bij de doorkomst in Kortrijk was het precies of de warmte uit het beton omhoog steeg. Nu stak ik ook van tijd tot tijd een concurrent voorbij die aan het stappen was. Voorbij de 30 kilometer werden er dit steeds meer en meer. Ik hoopte maar dat ik met niet vergaloppeerde en over een paar km hetzelfde zou meemaken. Maar het gevoel bleef goed en ik putte ook steeds meer moed uit het feit dat ik anderen kon bijhalen. Ik stopte aan iedere bevoorrading om een stuk banaan te eten, één of twee bekers energiedrank te drinken en nam dan een flesje water voor onderweg. Aan 35km had ik een tussentijd van 2u56'. Nu wist ik dat een tijd in de buurt van 3u30' er nog in zat. Ik moest het wel nog ruim een half uur kunnen volhouden dan. In deze laatste kilometers stonden er terug verschillende lopers geparkeerd. Ik heb het vorig jaar bij In Flanders Fields zelf meegemaakt en dacht dat ik toen één van de enige was. Nu waren het er opvallend veel. Het wegdraaien van de Leie in Wevelgem vormde nog een laatste lastige hindernis. Er liepen in de laatste rechte lijn nog enkele lopers binnen inhaalbereik, maar ik zag er het nut niet van in om ze effectief proberen in te halen. Op mijn klok was de 3u30' toch al gepasseerd, dus wat maakte het uit. Maar enkele toeschouwers riepen me toe dat ik nog een paar plaatsen kon winnen. En ja, enkele sonden later zette ik dan toch een eindspurt in en stak ze voorbij. Ik klokte af na 3u31'11''. In de recovery zone begon ik na een 10-tal minuten een beetje draaiierig te worden en dan werd het tijd om toch een stoel op te zoeken en een cola of 5 naar binnen te gieten. Er was door voor de rest voldoende drank en eten voorzien om terug nieuwe krachten op te doen. De massage liet ik aan mij voorbijgaan wegens veel te veel wachtenden voor mij. Merci nog aan Philippe, Veerle, Nathalie, Katrien, Dominiek... voor de aanmoedigen onderweg. Ook de applaudisserende toeschouwers op de bruggen en t.h.v. de bevoorradingszones zorgden voor een welgesmaakt ruggesteuntje.
