Hey blogger, lang geleden dat ik hier nog iets postte, maar zo gaat dat in het leven. Men is volop bezig met iets wat op dat moment het belangrijkrijkste is in je leven en bij mij was dat toen het sporten en, jawel, het blogske waarop ik nogal veel kwijt kon. Via het bloggen leerde ik wat nieuwe vrienden kennen en in plaats van enkel te trainen, alleen, met het nastreven van een bepaald doel, begon ik meer aan loopwedstrijden deel te nemen, niet alleen als training maar ook om tussen de mensen te zijn. Na een tijdje kom je dan algauw dezelfde personen tegen waarmee je al eens een korte babbel pleegt te doen, zoals met Sandra Cauwels bvb. Altijd vriendelijk, altijd lachend en ontspannen, steeds goedgemutst. Een levensgenieter. Toen ik zopas het nieuws vernam van haar huidige gezondheidstoestand was ik aan de grond genageld, me afvragend, waarom zij? Na een strijd die al anderhalf jaar duurt dreigt ze het duel tegen de cellen te verliezen. Lees haar aangrijpend relaas op haar eigen blog, die ze tot op heden nog steeds bijhoudt, en je zal zien dat ze zich niet zomaar laten doen heeft, ze heeft gevochten, bijna letterlijk. Sandra liep ooit één marathon, het WK in 2009, maar hoe! Ik hoorde vooraf dat ze zou gehaasd worden door ervaren marathonners en wilde binnen zijn in 3u30'. Ze was heel goed voorbereid en ik was ervan overtuigd dat ze zeker een betere tijd zou neerzetten dan drie en een half uur. Zelf wilde ik beter doen dan 3u23' dus was Sandra met haar groepje ervaren marathonlopers voor mij ideaal om volgen. Maar...je kan nog zoveel plannen vooraf, als de start chaotisch verloopt als toen in Torhout, sta je wel mooi voor aap. Al direct was ik ze kwijt door het vele gedrum aan 'de trechter', net voor de markt, waardoor ik noodgedwongen mijn eigen wedstrijd moest lopen. Ruim drie uur later, ik zat steendood, zag ik haar weer. Het was zo'n 3 kilometer voor de aankomst. Ik liep al een tijdje alleen en was constant aan het rekenen, meters delen door minuten, uiteindelijk door seconden, om toch maar mijn besttijd te verbeteren, moraal bijna op nul. Uit de achtergrond hoorde ik een groepje opdagen, dit moest ik volgen, probeerde ik mezelf wijs te maken. Het was Sandra en haar gevolg, ze zat netjes verscholen achter de ruggen van die ervaren mannen. Een volle kilometer heb ik hen kunnen volgen, zij onder stoom, ik worstelend met mijn hartslagmeter die me zei dat ik niet mee mocht gaan, alhoewel, met mijn puddingbenen die ik op dat moment had zou het toch niet gegaan zijn. Sandra liep die laatste 2 km nog ruim 2' op me uit, dat zegt genoeg zeker . Soit, uiteindelijk hadden we allebei ons doel bereikt, zij om onder drie uur dertig te gaan en ik die mijn PR verbeterde met 40 secondjes, iedereen blij. Tot nu. Het is een vreselijke ziekte die iedereen kan overkomen, maar als het iemand overvalt die je kent sta je toch wel eens stil bij het feit waarom wij ons zorgen maken om al die futuliteiten. Als je moet vechten om te overleven, dan heb je problemen. Maar zolang je kan vechten, kan je hopen, enkel wie niet meer vecht is bij voorbaat verloren. Het is de enige boodschap die ik je kan meegeven Sandra, er blijven in geloven, blijven vechten, suc6 !!! Bye. >>>cauwels.skynetblogs.be
Hai wielerblogger, nog 4 keer slapen. Dan zou, na een voorbereiding van een 5 tal maanden, een volgend target van mijn vier jaar terug opgesteld lijstje, er moeten aan geloven. Immers, zondag wordt tussen Luik en Luik, euh...Luik-Bastenaken-Luik gereden, goed voor 250 km over glooiende wegen met onderweg een 12 tal kuitenbijters met redelijk wat hoogtemeters. Het zou een goede test geweest zijn, op weg naar alweer een ander doel, het fietsen van de koninginnerit uit de Tour 2012. Maar...je kan zoveel plannen als je wil in het leven, soms moet je die plannen al eens laten varen om andere, nieuwe, betere zaken een kans en een plaats te geven. Individuele targets nastreven is één zaak, een nieuwe relatie opbouwen een andere. De twee combineren is moeilijk, zoniet onmogelijk. En dan moet je kiezen natuurlijk, tussen individuele vrijheid of de heropstart van een nieuwe gezinssituatie met meerdere personen in je onmiddellijke leefomgeving. En hoe fanatiek ik ook met die sport bezig was, toch was de keuze voor mij zeer snel gemaakt. Wat Sarah mij geeft, daar kunnen nog geen 100 LBL's of 100 marathons tegenop. Geen LBL voor mij dus zondag, voor zij die hem wèl rijden alvast veel succes, zal eens aan jullie denken vanuit Frankrijks hoofdstad. Au revoir
Hey, primaverablogger, na 11 jaar mocht ik nog eens ervaren hoe het is om met een nieuw tweewielerke de weg op te gaan, euh...rijden. En het voelde heerlijk aan. Samen met Rudi en Lora, die voor 12°C warmte zorgde, vertrok ik om halfeen voor een relatief kort ritje van 65 km richting Houtland. De nieuwe fiets zorgde onmiddellijk voor een vertrouwd gevoel, perfect op maat, zoals het hoort. Wat me vooral opviel was de uitstekende 'loop', iets wat bij mijn vorige fiets ontbrak. Niet dat ik niet content was van die vorige, verre van, maar 't is toch plezanter om met zo'n carbonnen dingske rond te rijden, kwestie van met zijn tijd mee te zijn, nietwaar. Vroeg vertrekken betekent vroeg thuis en dat kwam goed uit want vandaag werd de eerste wielerklassieker van het nieuwe seizoen gereden tussen Milaan en San-Remo. De primavera zorgt meestal voor een saaie wedstrijd, maar niet zo vandaag. Gilbert, Boonen en een verrassende Van Avermaet zaten bij de laatste 30 op 10 km van de streep en dat zorgt toch altijd voor wat meer spanning. Van Avermaet zat zelfs lange tijd in winnende positie maar moest zich uiteindelijk toch gewonnen geven tegen het tegenoffensief van vooral Cancellara. De beurt aan Philippe Gilbert dan. Ook hij leek een beslissende kloof te slaan tot Belgenhater Pozzato het nodig vond te counteren. Voor wie, voor wat? Geen idee, als 't maar geen Belg is die wint moet ie denken. Verleden jaar het ganse voorseizoen op 't wiel van Boonen gereden, nu verkiest hij dus als schaduw van Gilbert te fungeren. Mocht hij dan nog vol meekoersen, ik zou ermee kunnen leven, maar niet als hij onmiddellijk de benen stilhoudt. Boonen en Gilbert, 't moeten brave mensen zijn om te dit telkens weer te tolereren, 'k vrees dat ik hem met zijn klikken en klakken in de gracht rij . Eigenlijk zit die in de verkeerde branche, die zou moeten doen waarvoor hij gemaakt is, modeshows lopen, pr-man bij Ferrari, weet ik veel, maar godbetert toch niet als een mietje in een wielerpeloton rondrijden . Misschien moeten alle Belgen in de RVV zijn wiel eens viseren, benieuwd of dit Italiaantje even gelaten zou reageren. Ben ermee weg, tot de volgende. Bye. Logboek: Afstand: 65 km. Tijd: 2u22'00 Snelheid: 27,3/u. Medisch rapport:-. GHS: 157. MHS: 186. Gewicht: 58 kg Verbruikte kcal: 1654.
Hallo, wielerblogger, 't kan verkeren! In volle voorbereiding naar een bepaald doel toeleven en plots voor een onoverkomelijke hindernis komen te staan. In het verleden maakte ik het mee toen ik mijn eerste marathon wou lopen, overtaind, met een shinflintsblessure als gevolg en 6 weken aan de kant. Geen N8VV, maar 3 maanden later kon ik toch de, veel mooiere, natuurloopmarathon tussen Nieuwpoort en Ieper lopen. Zelfde verhaal in de aanloop naar de Ronde van Vlaanderen, verleden jaar. Weeral door te veel training aan de zijlijn mogen toekijken wegens een overbelaste knie. Door de intensieve training in de winter, waar een grondige basisconditie werd gelegd, kon ik toch comfortabel de Ronde uitrijden. Komende lente zou Luik-Bastenaken-Luik er moeten aan geloven. Zou, idd. Wie het blogske wat volgt zal ook al welgemerkt hebben dat er hier van trainen niet teveel meer in huis komt...Een nieuwe blessure? Neeneen, integendeel, ik voel me super, niet alleen fysiek maar vooral mentaal. Na een verwerkingsproces van 2 jaar, als gevolg van een echtscheidingsbreuk, stond ik eindelijk opnieuw open voor een nieuwe start. Niet dat ik bewust op zoek wou gaan, zo lukt dat toch niet, gewoon de dingen op me laten afkomen. En zie, plots stond ze voor mijn neus, iets voor Kerstdag. Zij in eindejaarsstemming vanwege het Kerstfeestje op 't werk, ik supernerveus omdat ik nog een klant in Zulte moest bezoeken. Na een korte babbel van 10' had ze het echter voor elkaar gekregen om me te kalmeren. Vreemd, als de adrenaline door mijn lijf giert, zoals toen, laat ik me niet rap uit mijn concentratie halen. Het kon niet anders of hier moest een vervolg aan gebreidt worden. En voilà, ondertussen zijn we ruim 2 maanden verder en... supergelukkig met elkaar. Omdat ik voor de volle 100% deze relatie wil doen slagen is de fiets op de achtergrond verzeild geraakt.Met nog geen enkele training boven de 100 km en amper 3 maanden verwijderd van LBL heb ik gisteren beslist niet deel te nemen aan deze Waalse klassieker. Zij die het mij kwalijk nemen mogen nu reageren . See you. Ah ja, Sarah, de hele wereld mag 't nu weten zie: 'k zie je supergraag
Hoi, wielerblogger, twee volle weken was het alweer geleden dat 't fietske nog eens bovengehaald werd. Niet moeilijk dat de conditie maar zus en zo is voor het ogenblik. Verleden jaar op dit tijdstip stonden Rudi en ik op scherp, klaar om Vlaanderens Mooiste te rijden, nu hoeft het nog niet echt, LBL is pas over ruim 3 maanden. De lucht zag er veelbelovend uit vanmorgen, een piepzonnetje vergezelde ons zelfs over het ganse traject van ruim 80 km. Eveneens van de partij was natuurlijk de wind die naar trouwe gewoonte flink om de oren blies. Even voorbij Snellegem kregen we het gezelschap van 3 gasten die kilometers lang aan ons wiel kleefden als gemorste Loctite aan je vingers. In Eernegem werd het Rudi teveel en, link als ie is, dwong hij één van de twee de kop op bij een oversteek. De kloon die zijn manoevre niet doorhad, euh...ik dus, was wel gedoemd om op kop te blijven beuken, pal tegen de wind in. Toen mijn nieuwe compaan terloops vertelde dat hij pas 3 jaar geleden stopte met koersen viel mijn euro hoe het kwam dat we aan 30/uur aan het fietsen waren met die felle wind op onze snoet. Soit, ik troostte me met de gedachte dat er wel eens een stevige training mocht afgewerkt worden. Voor onze heuveltjeszone, in Koekelare, reed hij rechtdoor en samen met de andere 2 wielklevers reden we dat bultje van Koekelare omhoog. Toen we zonder echt door te duwen boven kwamen, zagen de 2 het niet echt meer zitten om verder met ons mee te fietsen, zo slecht is die conditie van ons blijkbaar toch nog niet .Dit bleek ook toen we opgepeuzeld werden door een groep die ons tegen de 40/u voorbijraasde. We konden ons vlot in hun spoor nestelen tot Rudi bij een oversteek alleen een gaatje moest dichtrijden. Aanvankelijk slaagde hij erin aan te sluiten, maar hij ging duidelijk achteraan aan de rekker, terwijl ik redelijk comfortabel meefietste in de buik van de groep, veilig uit de wind. Niet veel later waaide Rudi uit de groep, door de inspanning die hij moest leveren om dat gaatje dicht te rijden, en zo waren we opnieuw op onszelf aangewezen om het ritje af te werken. Toen even later ook zijn hamstrings nog eens parten begonnen te spelen was het aangewezen om aan een rustig tempo huiswaarts te fietsen. Persoonlijk hield ik toch wel een goed gevoel over aan deze zondagmorgen training, hopelijk begint vanaf nu ook het weer een beetje beter te worden, het maakt het fietsen eens zo plezant. Ciao. Logboek: Afstand: 80,500 km. YTD 80500 meter. Medisch rapport:-. GHS 165 MHS Verbr kcal: 2210 Gewicht: 58,9 kg.
Ik ben Guy Devreker
Ik ben een man en woon in Varsenare (België) en mijn beroep is comm.afgevaardigde.
Ik ben geboren op 12/08/1962 en ben nu dus 49 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: wielrennen,lange afstandslopen,levensgenieter en nog zoveel meer.
Het huis wordt gedeeld met een schat van een dochter,Latoya(°11.08.1992)en,tot voor kort, Minou,de poes°1998- +10.08.09
Aangekomen aan station 45 even teruggeblikt naar wat verwezenlijkt werd en ...wat niet.Enkele sportieve uitdagingen wilde ik toen graag nog aangaan.Target One: het lopen van een Marathon: gelopen op 14 IX 2008 én op 19 VI 2009.Target Two: het fietsen van de Ronde van Vlaanderen: gereden op 03 IV 2010.
Hieronder enkele foto's met buurman/trainingsbuddy Rudi,in loondienst bij Bianchi...
Aantal gefietste kilometer als voorbereiding op de Ronde van Vlaanderen 2010, vanaf 1 juli 2009.
juli : 654,8 km augustus : 771,8 km september : 395,7 km oktober : 587,5 km november : 407,5 km december : 386,6 km januari : 492,7 km februari : 51 km (knieontsteking) maart : 826,8 km
aantal gelopen kilometers als voorbereiding op de NVV-Marathon,vanaf 20 september 2008.
september: 33,00 oktober: 112,20 november: 59,50 december: 31,30 blogverslagen van december leren jullie waarom de klm.in november en december zo laag liggen. januari: 152,00 februari: 166,50 maart: 187,20 april: 168,70 mei: 290,40 juni: 136,30 totaal aantal gelopen kilometers t/m 17 juni: 1337,10 + 42,195 op 19.VI.2009.
aantal gelopen kilometers als voorbereiding op de IFF-Marathon,vanaf 01 november 2007.
Niks dan lachende gezichten voor de start,een uurtje of twee later was dat al heel wat minder... Vlnr.:Gert Luyckx,ikzelf,mijn superb-coach-begeleider Luc Duyck.
Afzien als nooit tevoren op weg naar Ieper,samen met een supergeconcentreerde 'coach-begeleider' Luc Duyck.
. Soit, uiteindelijk hadden we allebei ons doel bereikt, zij om onder drie uur dertig te gaan en ik die mijn PR verbeterde met 40 secondjes, iedereen blij. Tot nu.
. Eigenlijk zit die in de verkeerde branche, die zou moeten doen waarvoor hij gemaakt is, modeshows lopen, pr-man bij Ferrari, weet ik veel, maar godbetert toch niet als een mietje in een wielerpeloton rondrijden
. Misschien moeten alle Belgen in de RVV zijn wiel eens viseren, benieuwd of dit Italiaantje even gelaten zou reageren.
. See you. Ah ja, Sarah, de hele wereld mag 't nu weten zie: 'k zie je supergraag
.Dit bleek ook toen we opgepeuzeld werden door een groep die ons tegen de 40/u voorbijraasde. We konden ons vlot in hun spoor nestelen tot Rudi bij een oversteek alleen een gaatje moest dichtrijden. Aanvankelijk slaagde hij erin aan te sluiten, maar hij ging duidelijk achteraan aan de rekker, terwijl ik redelijk comfortabel meefietste in de buik van de groep, veilig uit de wind. Niet veel later waaide Rudi uit de groep, door de inspanning die hij moest leveren om dat gaatje dicht te rijden, en zo waren we opnieuw op onszelf aangewezen om het ritje af te werken. Toen even later ook zijn hamstrings nog eens parten begonnen te spelen was het aangewezen om aan een rustig tempo huiswaarts te fietsen. Persoonlijk hield ik toch wel een goed gevoel over aan deze zondagmorgen training, hopelijk begint vanaf nu ook het weer een beetje beter te worden, het maakt het fietsen eens zo plezant. Ciao.
