De reis is alweer achter de rug en alles wat ons van de prachtvakantie rest zijn een pak mooie herinneringen en een hoopje foto’s. Maar… niet getreurd, na drie weekjes werken (waarvan er al één achter de rug) volgen nog drie weken vakantie, thuis weliswaar
Wat ik een aantal maand geleden nog als onmogelijk achtte is me eind juni dan toch overkomen: een loopdip ! En wat voor één… Na de roparun volgde nog een 5km-westrijdje in Oostende waar ik een ontgoochelende 23:36 haalde. Anderhalve minuut trager dat het jaar voordien, waar we toen nog te kampen hadden met een forse tegenwind.
Dit, en enkele snelheidstrainingen op de club waar ik geen al te best gevoel aan overhield, waren genoeg om mijn zelfvertrouwen een beetje te doen wankelen. Onze reis kwam dus bijzonder gelegen om de knop even om te draaien. Alleen… de marathon van Amsterdam spookte nog wel hevig in mijn kop rond, en de beslissing om mee te doen ging pas na de Marmotte vallen.
Tijdens de vakantie werd 6 keer gelopen, éénmaal ‘buiten categorie’ (zie vorige blog Alpe d’Huez), en 5 keer rond onze ‘thuisbasis’ Sarrians in de Provence. De eerste keer liep ik er 12km met een redelijk gevoel. De rest van de loopjes was het telkens afzien om een schamele 10km binnen het uur te lopen. Het was wel telkens heel warm, dus wijt ik de hoge hartslagen aan de zon. Deze ‘trainingen’ kwamen mijn zelfvertrouwen niet echt ten goede. En aan een marathon in oktober durfde ik helemaal niet te denken, duh !
De maandag na de vakantie trok ik er met Vincent op uit voor 12km en ook toen was het puffen en blazen om de 12km aan xml:namespace prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" />5:30 vol te houden. Naast een super in vorm zijnde Vincent was het wel balen om er als een houten klaas naast te lopen, pfff…
Die week was wel de start om opnieuw trainingsritme op te doen en de kilometers weer wat op te drijven. Naast twee ‘tempo’lopen werd nog 3 keer echt traag gelopen. En traag betekende in mijn geval HS-155 (15km in 1:40, 12km in 1:14 en 15km in 1:35) maar ik amuseerde me wel
Vorige week kwam dan ineens weer het goed gevoel en de goesting om te lopen terug en beslisten we om toch deel te nemen aan de marathon van Amsterdam op 16 oktober, ons hotelletje voor twee nachten werd reeds geboekt.
Voorlopig werk ik met mijn heropgevist schema voor Visé. Alleen de intervaltrainingen op de club laat ik nog enkele weken vallen en train voorlopig op dinsdag, woensdag én donderdag tijdens mijn middagpauze in Brussel. Geen moment te vroeg want het is nog amper 11 weken tot Amsterdam.
Nog wat cijfertjes:
In juni werd 131 km gelopen in 16 sessies, en 270 km in anderhalve dag gefietst voor de Roparun.
De eerste helft van juli was het nog pover gesteld met de kilometers: 62km in twee weken maar een inhaalmanoeuvre in de tweede helft zorgde toch voor een maandtotaal van 192 km (vorige week 66km).
Dit jaar valt onze vakantie vroeger dan anders en dat had allemaal te maken met het grote fietsevenement La Marmottedat plaatsvindt de eerste zaterdag van juli. Fietsliefhebbers en tourfanaten zullen wel weten wat de Marmotte inhoudt, maar voor de lezers die in het fietsen niet zo goed thuis zijn: de Marmotte is een wielertocht voor wielertoeristen, 174 km lang, met 4 zware Alpencols en ongeveer 5000 hoogtemeters. Vergelijkbaar met een zware bergetappe uit de Tour de France dus.
De deelnemers starten in golven in Bourg d’Oisans en Vincent mocht als debutant met de laatste lichting mee om 7u50. Van daaruit gaat de rit van col naar col: de Glandon, de Telegraphe, de Galibier om te finishen bovenop Alpe d’Huez. Zware toebak dus...
Donderdagochtend vroeg vertrokken we rond 5u voor een autoritje naar Les Deux Alpes waar we 3 nachten hadden geboekt in Hotel Mercure die zo goed als vol zat met deelnemers van deze wedstrijd. De autorit verliep heel vlot want met tussen- en eetstops arriveerden we al om 15u, een paar uur te vroeg want we konden pas vanaf 17u op de kamer. Een paar fietsvrienden van Vincent hadden eveneens een kamer in hetzelfde hotel geboekt, zonder het van elkaar te weten. Eén ervan was een uurtje voor ons gearriveerd dus maakten de mannen van de nood een deugd en gingen alvast even de beentjes losrijden op de berg. Ondertussen zocht ik me in de omgeving een bankje in de zon en genoot ik van het weidse uitzicht met de reuzengrote bergen in de omgeving. Zalig !
Op vrijdag gingen we het rustig aan doen met een verkenning van Alpe d’Huez met de auto zodat Vincent een idee had van hoe zwaar het zou kunnen worden. Een korte wandeling van een 5-tal kilometer naar een aantal Lacs konden er nog bij maar de boodschap was: niet forceren ;-). De Galibier had Vincent twee jaar terug al opgereden dus die kende hij, de Telegraphe is de minst ‘zware’ berg van de 4 en omdat we tijd over hadden gingen we nog een kijkje nemen op de Glandon. Ehm... Geen klein bier, grillig parcours, en bovenop de berg ijskoud en heel winderig. Hij wist zo toch een beetje waaraan zich te verwachten. Onderweg en bovenop was er heel weinig parkeergelegenheid dus het eerste plan dat ik boven ging staan met wat bevoorrading ging daarom niet door. De echtgenotes van de fietsvrienden zouden daar eveneens voor de bevoorrading van Vincent zorgen.
Na een kort nachtje was de langverwachte Marmottedag er. Na een vroeg ontbijt bracht ik Vincent en zijn fietsmaat naar Bourg d’Oisans en ik reed meteen door naar Alpes d’Huez waar ik om half 8 als vroege vogel en één van de eerste supporters arriveerde. Geen levende zielen te bespeuren...Even later stopte nog een andere Vlaamse dame die zelf de Marmotte al had gereden en haar man en zoon had uitgewuifd en ze nam me op sleeptouw om me de laatste zware steile kilometers van de wedstrijd te laten zien... Om half tien was ik terug aan de auto en was het ondertussen al goed warm geworden dus verloor ik geen tijd meer en begon ik aan een looptochtje naar de Lacs. 5km op en 5km naar beneden maar tussendoor wel af en toe gestopt om een foto te nemen. Na een uur was ik terug en begon in het rennersdorp eindelijk wat leven te komen. De aankomst werd gebouwd, de kraampjes werden klaargezet en zo genoot ik onder een boom van al de beweging rond mij. Een covergroepje (en niet eens slecht) vloog erin met Hey Joe, CCR, en enkele oude rocknummers en ondertussen keek ik rond, las ik wat in de Runners’ World en wachtte ik tot het tijd was om de eerste finisher te zien binnenrijden: Michel Snel, zijn naam niet gestolen want iets voor 2 u al vloog hij onder de finishersboog. Daarna was het zoeken naar een leuk en niet te druk plaatsje op een paar honderd meter voor de aankomst waar ik al de volgende fietsers kon zien binnenkomen, en gelukkig liep het op 200m van de meet wat naar omhoog zodat ik af en toe een foto kon nemen. Na al die loodzware kilometers zag je deelnemers op een sukkeldrafje en wit rond de neus naar de finish rijden, maar vaak zag je renners die er nog een spurtje konden uitpersen. Met meer dan bewondering zag ik één voor één al die straffe mannen en vrouwen binnenrijden, sommigen met zo’n blij gezicht en tranen in de ogen dat ik regelmatig kippenvel kreeg.
Vincent hield me op de hoogte via een smsje op de top van elke berg, om 10u zat ie op de Glandon en om 12u kreeg ik: ‘Top Telegraphe, nu Galibier, gaat nog redelijk maar nu ist voor echt’. Daarna bleek Orange France een beetje lui te zijn want om 10 voor 4 kreeg ik twee sms’je tegelijk: ‘op top Galibier, tette, hopelijk recupereer ik wat’. Oeps... Maar vlug daarna kreeg ik het bericht dat ie al aan de voet van de Alpe d’Huez stond. Rond 10 voor 5 kwam hij er dan ineens aangevlogen, er kon zelfs nog een sprintje vanaf J.
Na hun formidabele prestatie krijgen de deelnemers goud, zilver of brons, naargelang hun tijd van binnenkomen. De organisatie neutraliseert (net zoals vorig jaar) de afdaling van de Glandon uit de algemene tijdsregistratie om ongelukken te voorkomen en de deelnemers veilig en traag naar beneden te laten rijden. Bruto tijd (met de Glandon) was 9u21. Nettotijd en goed voor zilver 8u41! Mooi voor een debutant en verschrikkelijk fier op haar marmotte ;-) Voor mezelf is het een heerlijke dag geworden, ik heb me geen seconde verveeld, het weer zat goed, de sfeer... En volgend jaar plannen we opnieuw een vroege vakantie want het zal niet bij die ene Marmotte blijven
Het was wat, die Roparun. Ik heb helaas geen superlatieven genoeg om het gevoel dat ik er eraan over heb gehouden over te brengen maar ik ga het proberen in enkele punten.
Overweldigend : is het gevoel dat ik heb overgehouden aan het Roparunweekend. Ik ben nog altijd heel erg onder de indruk van het gebeuren en dat gevoel zal nog een tijdje blijven vermoed ik.
Emotioneel : als we door dorpen kwamen waar de mensen langs de kant stonden met daarin in ’t groot: BEDANKT Roparunners! Mensen die weten waar de Roparun voor staat, d.i. geld inzamelen voor zorg aan mensen met kanker.
Eenzaam: toen we ons ’s nachts met ons team door verlaten dorpen en landschappen verplaatsten. Alleen de stappen van onze loper en het stille geluid dat de fietsen maakten met op de achtergrond een vogel of krekel.
Hartverwarmend: al die duizenden mensen die we zijn tegengekomen die zwaaiden of bonne chance, succes, of ‘je bent er bijna’ hebben geroepen. Ik heb hier gewoon geen woorden voor.
Vriendschap : dat tussen een team groeit als je aan elkaar bent overgeleverd. De fietser fietst, de loper loopt. Luc, de chauffeur van ons busje die de lopers na elke kilometer op de juiste plaats afzet. De mensen van de catering Maritta, Oscar, Gerda, Jacqueline en Jurgen die er telkens voor zorgden dat er lekker eten en drinken klaar stonden na alweer een inspanning, of er net voor. De vrachtwagenchauffeur Marnix met zijn metgezel voor het weekend Tom die er beiden voor zorgden dat we konden slapen en ons konden douchen. Elk team had een kinesiste ter beschikking en bij ons was Julie diegene die de lopers onder handen nam en een paar keer mijn nek en schouders aanpakte om die weer soepel te krijgen. En laat ons zeker Bo niet vergeten, onze motard die zorgde voor de voortreffelijke routeplannen (vereenvoudigd voor ons gemak en fantastisch juist gebleken), fotograaf en cameraman in één !
Teamgeest: Elk team bestond uit 4 lopers en 3 fietsers. In ons team liepen Katrien, Dirk, Lieven en Paul. Marnix en Bernadette waren mijn collega/fietsers en Bernadette en ik waren de ‘navigatoren’ van dienst. (In het andere team waren Patrick, Rik, Wouter en Johan de lopers. Debby, Jan en Pieter fietsten mee.) Allicht tot verwondering van velen is ons team NIET verkeerd gereden (éénmaal heel bijna een afslagje te vroeg genomen maar op tijd gecorrigeerd ;-)). Het laatste traject in Nederland was een bike&run wat betekende dat er 1 loper liep en de andere drie, samen met de fietsploeg meefietste. Anders dan op het gewone parcours waar de camionette ervoor zorgde dat er na elke kilometer een loper klaarstond om af te lossen zorgden we zelf voor de kilometeraanduiding.
Vermoeiend: 4 blokken van respectievelijk 73, 74, 62 en 52km (bij benadering) gefietst. In totaal ongeveer 20 uur in beweging (van zondagnacht rond 1u30 tot maandagnamiddag 14u) op het tempo van de lopers (12,5km/u). Als niet-fietser had ik zoals verwacht het meeste last van zadelpijn. Van in Compiegne tot een groot stuk in België was het landschap heel erg heuvelachtig (de eerste twee shifts). Helling na helling op en neer. In de afdalingen moest er constant aan de rem worden getrokken met kramp in de handen en vingers als gevolg. De stijgende stukken zorgden ervoor dat ik een goeie krachttraining heb gedaan. Jammer dat Brussel al achter de rug is: mijn dijen zijn er nu wel helemaal klaar voor ;-) Niet zozeer de inspanning was vermoeiend (als fietser dan), maar wel het slaapgebrek en gebrek aan tijd voor een goede recuperatie. In de tijd dat het andere team aan de gang was moesten wij ons verzorgen, eten, slapen én verplaatsen van het eindpunt tot de start van een ander traject zodat er voor ons na de eerste shift amper anderhalf uur restte om te slapen en na elke daaropvolgende shift hadden we maar 1uur voor een dutje. En aangezien ons team twee nachtshifts moest doen werd heel ons bioritme overhoop gehaald. Slaap maar eens bij klaarlichte dag en zonnige temperaturen... onze derde shift was het vermoeiendst. We zijn gestart in Zele en daar hadden we het voordeel dat er veel ambiance was maar daarna naar Antwerpen toe was ‘in beweging blijven’ de boodschap. Zo goed als geen supporters langs de kant, een traject waar bijna geen einde aan kwam, af en toe en ander team die we voorbijstaken een haasje over mee deden, maar dat was het. Naar het einde toe was er een bike&run van 5u voor de lopers door Antwerpen en dan ben ik even het busje ingekropen voor een pijnlijke maar nadien een welgekomen nekmassage. Na dat blok kwam iedereen uitgeblust aan op de rustplaats.
Feest : helemaal ondersteboven en verwonderd was ik over onze doorkomst in Zele waar zowat alle inwoners aan het feesten waren. Elk pleintje of wijk organiseerde wel iets en stonden ons aan te moedigen. Soms zaten er simpelweg twee bewoners op een klapstoeltje onder een deken aan de voordeur of voor hun oprit te wachten tot een team passeerde om ons een hart onder de riem te steken. Voor mensen die ooit de marathon of halve marathon hebben gelopen in Eindhoven en daar de sfeer en feestgewoel hebben meegemaakt: Zele was gewoon Eindhoven in het kwadraat Voor mezelf een en al verwondering hoe een dorp iedereen op de been kan krijgen voor de Roparun! De Roparungekte was in Zele toegeslagen en dat was voor de teams verschrikkelijk motiverend. Bedankt Zele en de Kloddelopers!
Verbondenheid : letterlijk als de twee teams en onze entourage zich samenvoegden in Rotterdam voor het defilé aan de finish, aangemoedigd door de talrijke supporters. We hebben het gehaald !
De Roparun: ongelooflijk leuk, vermoeiend, bijblijvend, nuttig, mooi. Een ervaring om nooit te vergeten !
Sedert vorig jaar ben ik aangesloten bij xml:namespace prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" />AC Deinze, een niet onverdienstelijke club voor zowel jeugdatleten als masters. Zonder aspiraties te hebben voor cross, noch voor pistewedstrijden werd ik een aantal weken geleden gevraagd om deel te nemen aan de Interclub Beker van Vlaanderen voor Masters in Herentals. Schoorvoetend stemde ik vorige week toe.
Ik weet al een tijd dat de master-dames van de club echte cracks zijn op de korte afstand: niet voor niets haalden enkele dames het hoogste schavotje op het BK Masters op de 4 x 400m en haalt er regelmatig iemand het podium op de korte afstanden.
Ik had de voorzitster al gewaarschuwd: als je punten wilt halen voor de club kun je met mij weinig aanvangen. Maar nood breekt wet, enkele gekwetsten en een heel snelle lange-afstandloopster die de laatste jaren de 3000m voor haar rekening nam kon zich niet vrijmaken, dus werd ik als stand-in opgeroepen.
Vooraf hadden ze wel al goed de rekening gemaakt en fictief punten gegeven aan de verschillende disciplines en voor mij lag de lat gelukkig niet hoog en was er geen druk aanwezig: zelfs al werd ik laatste, dan nog haalde ik 2 punten voor de ploeg (er had 1 ploeg forfait gegeven). De berekeningen gaven ook duidelijk aan dat zelfs een rampscenario niet zou betekenen dat de dames uit de 1e afdeling zouden vallen.
Alleen mijn eergevoel zorgde ervoor dat ik die wedstrijd eigenlijk niet helemaal zag zitten, niettegenstaande dat ik nog altijd graag kortere afstanden zoals de 5km loop. Laatste worden was nu toch iets waarop ik niet zat te wachten ;-)
We vertrokken om 11u in een grijs Deinze, en toen we rond de middag (en mottig wegens wagenziek) arriveerden in Herentals zag ik de bui (figuurlijk) al hangen: niets geen welkome regenbui of zelfs maar een wolkje aan de lucht. De zon scheen nog maar eens genadeloos ! Maar ach, ik moest me niet druk maken, ik had tijd genoeg om me voor te bereiden en hoopte alsnog tevergeefs op ietwat koelere temperaturen.
Ondertussen waren er al verschillende dames en heren gestart in de verschillende disciplines: 100m, 200m, 800m, 1500m, spring- en werpnummers.
Iets voor 3 begon ik aan mijn ‘opwarming’. Tja, zelfs in die hitte is zoiets vaste kost…
Ik kwam als voorlaatste aan de beurt: om 15u45 trad de 3000m in de arena.
De trainer had me aangeraden aan 4:20 te starten en te zien waar ik zou eindigen. De 10 andere dames startten als een pijl uit een boog en na een 100-tal m was er al een kloofje en moest ik de hele horde laten gaan wilde ik heelhuids en nog een beetje presentabel aan de finish willen verschijnen.
En wat raad je? Na nog maar een paar rondes ging ik al een dame voorbij, en daarna nog twee. Die laatste hing dan wel drie rondes in mijn nek te hijgen en kreeg langs alle kanten water over haar heen gespoten van haar clubgenoten en ging me na de laatste bocht nog voorbij in een eindsprintje.
Ik had me voorgenomen om me niet op het aantal rondjes te fixeren (7 en half rondjes klinkt veel erger dan 3km vind ik!) dus bleef ik me concentreren op mijn rondekilometers. Volgens mijn garmin liep ik ze aan 4:15,4:25 en 4:20, en liep ik nog 70m extra (gemiddelde 4:18) maar de officiële tijd was 13:14 (4:24/km).
Toch niet laatste geworden en i.p.v. de verwachte 2 sprokkelde ik 4 punten voor de club !
Niet dat die extra punten ertoe deden hoor, maar de dames masters van AC Deinze werden wel knap 2e in de rangschikking ! Hiermee is alles gezegd over het niveau van onze atletiekclub natuurlijk, dat ligt behoorlijk hoog in Deinze J
Ik heb echt wel een haat-liefdeverhouding met de 20km van Brussel. Ik loop die ontzettend graag ! Die sfeer, de supporters die je vooruit roepen, de afwisseling in het parcours, de massa om je heen.Nergens in België vind je (denk ik) een loopevenement waar je over de volledige afstand al die toeschouwers ziet.
Maar die hellingen ! o jee, ik heb het al een paar keer geschreven: hellingen zijn echt niets voor mij en ook deze keer weer waren het die krengen die het me hebben gelapt. Niet dat ik dood zat, of een klop kreeg onderweg, nee. Ik heb gewoon niet genoeg kracht in mijn benen om die hoogteverschillen vlot te nemen. Ik vertraag enorm voor mijn gevoel en wat ik ook probeer: sneller lukt niet.
Het verloop van de dag: net zoals vorige jaren maken we gebruik van de parking en douches op mijn werk. We waren redelijk vroeg in Brussel (geen files dit jaar) dus konden we nog wat van het uitzicht over de hoofdstad genieten op ons dakterras. Het weer voorspelde ’s morgens wat koelte, maar naarmate de tijd vorderde warmde het helaas fel op. Een beetje teveel naar onze zin.
Voor het afgesproken uur waren we op het terrein en kwamen we al meteen Danny en zijn metgezellin Chris tegen, en kort daarna Berry, Nico, Julie en Koen. Nog wat uitgerust aan de kanonnen waar Fré Ampe en Christophe De Potter goeiendag kwamen zeggen en rond half drie stonden we in het eerste startvak. Vooraf hadden Julie en ik nog gelachen met al die lopers die het nodig vonden op te warmen op ‘place m’as-tu vu’. En maar rondjes lopen in het startvak, alsmaar kleinere naarmate de lopers toestroomden. Redelijk lachwekkend toch wel ;-)
Vorig jaar had ik de 20km als een soort trainingsloop voor de marathon (in juni) opgevat en herinner ik me dat ik me de eerste helft redelijk goed aan mijn vooropgestelde tempo van xml:namespace prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" />5:30 had gehouden, en dat ik me halfweg zo goed voelde dat ik mijn voornemens langs de kant schoof en de volgende 10km versnelde. Ik eindigde in 1:46.09.
Dit jaar wou ik ietsje beter doen en toch minstens voor een tijd onder de 1:45 gaan…
Nadat we op gang werden geschoten was het wat slalommen tussen de massa en opletten geblazen om niet overhoop te worden gelopen, maar eens de startmatten over viel het best mee. Het eerste stuk was bergaf en dan hoef je je maar te laten rollen als het ware. Dat zicht op de Wetstraat met al die duizenden kleurrijke lopers voor je: kippenvel krijg ik er iedere keer van. Zo mooi J
Normaal gezien sla ik de eerste bevoorrading na het warandepark over (na 3km ongeveer) maar deze keer had ik al van de eerste meters een droge keel van de warmte en het stof, dus besloot ik bij elke bevoorrading optimaal te drinken. De eerste 10km kwam ik door in 50:55, ik kon gerust nog ietsje vertragen in de tweede helft om mijn doel te bereiken.
Maar elke tunnel, elke heuvel nam ik trager en trager, en kon het snellere gedeelte het gat niet meer dichten. Op de Tervurenlaan had ik zelfs het gevoel dat ik helemaal stilstond (6:20!!). Mijn kilometertijden vertonen gigantische ups & downs, tussen de 4:42 en 5:30. De laatste kilometer naar de eindmeet gaat gelukkig weer bergaf en heb daar nog een laatste sprintje uitgeperst (een kleine kilometer in 4:36) om te finishen in 1:46.02 (7 seconden sneller dan vorig jaar).
Ik heb ondanks alles wel een goed gevoel aan Brussel overgehouden, het was toch ook genieten. Terwijl ik weer zo’n lastige heuvel beklim denk ik : nu is ’t de laatste keer dat ik hier loop, maar eens de finish voorbij weet ik: volgend jaar sta ik hier opnieuw !
En wat hebben we nu geleerd? Ik zou wel wat krachttraining kunnen gebruiken denk ik. Spinnen is alvast al niets voor mij (ik doe het niet graag en ik krijg er enorm veel ruglast door). Iemand suggesties?
En Vincent ??? Tja, die zit in de vorm van zijn leven precies, ook deze keer vloog hij over het zware parcours (terwijl hij nog amper twee keer per week loopt, en dan nog met een maximum van 15km), en eindigde in 1:34.58. (twee minuten van zijn besttijd af). (eigen Garminmeting want de uitslag op chronorace klopt niet).
Een kleine postmarathonupdate: op maandag ging het stappen van station naar het werk iets trager dan normaal, beetje stijve billen, maar vooral: pijnlijke voeten. Een verzorgings- en inpaksessie bij onze dokter bracht verlichting. Vanaf woensdag kon ik alweer mijn gewone snelwandeltempo aan . Het was een redelijk drukke werkweek dus de looprust was welkom. Ik heb pas na een week de loopschoenen weer aangebonden.
Zondag: Stadsloop Gent. Al sedert enige jaren een vaste afspraak in onze loopagenda. De voorbije jaren liep ik de twee afstanden na elkaar: een rappe 5 en een 'toeristische' 10, maar deze keer koos ik alleen voor de 5km. Of het een snelle zou zijn was een vraagteken. Al vlug kwamen we een supporterende Nico tegen, nadien ook een super-in-vorm-zijnde Julie met haar Maarten. Vincent liep de 10km, geen idee hebbende wat hij er zou kunnen uitpersen... De dag voordien had hij de Cyclo Sprint van Zolder gereden (een tourtocht van 185 km) én hij loopt sedert enkele maanden wekelijks maar 2 keer (naast zijn vele fietskilometers). Veel verwachtingen waren er dus niet. Mijn 'kidsrun' startte om 14u en ik stond vooraan. Het parcours in Gent werd dit jaar in omgekeerde richting gelopen, de kasseien lagen er veel beter bij dan andere jaren, maar er zaten nog altijd venijnige hellingen in. De eerste 800m ging bergaf, iedereen vloog naar beneden. Nadien behield ik een goed tempo, maar de laatste steile kilometer vertraagde ik natuurlijk weer. Finish in 22.14, hetzelfde gemiddelde als vorig jaar in Gent (4:26/km), 8e dame/593 en 1e in mijn leeftijdscategorie. Tevreden. En Vincent? Die liep net als op de lentejogging in Deinze weer als een speer en haalde zelfs een PR: 42:10 (gem. 4:13/km). Die fietskilometers doen hem precies nog sneller lopen. Zal ik dan ook maar beginnen fietsen?
Deze week zijn de trainingen rustig aan begonnen (zonder schema). Dinsdag heb ik nog es wat tempo geprobeerd: 2km inlopen, 6km aan 5:00 en 2 uitlopen (10km in 51:51) Woensdagavond sinds lang nog es een clubtraining meegepikt: 20' loslopen, 6km aan 5:10 en 15' uitlopen. 't Ging ietsje stroever dan dinsdag maar ik kon weer mét gezelschap lopen ! Vanmiddag loop ik nog een kilometer of 6 los in het Warandepark (31:30).
In januari prikte ik de Maasmarathon in Visé als doel dit jaar omdat dit me wel een leuke leek: mooi parcours, een relatief kleine wedstrijd met enkele honderden deelnemers dus weinig drukte en geen gedrum. En omdat het nog een eindje rijden is hebben we er meteen een weekendje van gemaakt en een hotelletje geboekt in Nederlands Eijsden (Onder De Panne: een aanrader!) op een 7-tal kilometer van Visé.
Het weekend beloofde warm te worden. Tja, dat risico loop je natuurlijk als je april te vroeg vindt voor een marathon, en het weer kun je niet bijsturen. Zaterdagvoorxml:namespace prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" />middag vertrokken we naar Maastricht voor een wandeling en het was toen al vreselijk puffen. Na een passage in Visé waar we de startnummers afhaalden liepen we al al vlug Joeri Schepersen twee facebookvrienden Paul Verbeke en Andy Cornelis tegen ‘t lijf, hij was wat nerveus want hij ging voor een PR! (ik ook trouwens).
In het hotel ‘s avonds lekkere pasta gegeten en vroeg onder de wol. Vincent had verschillende weerwebsites geraadpleegd en de beste voorspelling luidde: vanaf een uur of 11 bewolking, max 25°. Tja, daar kon ik dat moment mee leven en heb daar zondagochtend nog even in geloofd. Het ging wel afkoelen!
Joeri had ons op zaterdag gezegd dat er pacers voorzien waren, dus besloot ik om op zoek te gaan naar de ballon voor 3:45 en wat een verrassing?! Juan Vandeweghe kwam in paars gezelschap (de ballon) aanzetten. Een pacer die je dan nog kent ook, dat kon niet verkeerd lopen.
De start was gemoedelijk, en we zaten al vlug redelijk scherp qua tempo, en het ging goed. Zo goed dat ik na drie kwartier dacht: hmmm, dat lukt aardig, als straks de zon verdwijnt zie ik dat tempo wel zitten. Maar nee hoor. De zon bleef meedogenloos schijnen, en het bleef maar warmer worden. Vanaf km 15 begon ik te denken dat het weleens slecht kon aflopen als ik dat tempo bleef aanhouden, en vanaf km 17 besloot ik het zekere voor het onzekere te nemen: vertragen en op eigen houtje verder. Ik begon af te zien door de warmte, mijn hartslag steeg, ik dronk me te pletter, koelde mijn nek en stak een natte spons onder mijn pet (was geen zicht vrees ik, die bult op mijn kop ). Halfweg kwam ik door in 1:55 dus een evenaring of zelfs een mini-pr zat er nog in, maar dan moest ik nog 21km aan minstens 5:30 lopen en mijn benen konden me niet vlugger meer dragen… Een PR zag er ineens niet meer zo belangrijk uit. De boodschap was: overleven, hartslag naar beneden, traag blijven verder gaan, én finishen, geen risico’s nemen want opgeven vond ik geen optie.
Rond km 25 in ‘t centrum van Maastricht kwam mijn lieve collega Katrien mij bevoorraden. Ik had haar vrijdag een flesje etixx meegegeven en ze waren nog gaan shoppen want ik kon nog kiezen tussen aquarius en water. En ondertussen was het kalf toch al verdronken en had ik zelfs de ballon van 4u laten voorbijgaan dus kon ik nog een kort babbeltje slaan.
Op km 32 was het uitkijken naar Dannielle Quadakkers. We komen elkaar tot nu toe alleen maar tegen op loopwedstrijden en dan staan we altijd te uitbundig te zwaaien en te gillen naar elkaar, deze keer niet minder want daarvoor had ik nog genoeg energie ! Een korte babbel, een natte halfslachtige omhelzing (sorry Dannielle, ik dacht er niet bij na dat ik nogal vochtig aanvoelde ;-)) en een half flesje aquarius later begon ik weer aan de laatste 10km.
Het parcours was (zoals Joeri zo mooi beschreef in zijn blog) toch redelijk vals plat met hier en daar een kuitenbijter. Op ongeveer 7 km van de finish kwamen we aan het punt waar de halve marathonlopers en wij samen verder moesten. En daar zag ik zelfs al verschillende mensen met een groen nummer (voor de halve) wandelen. Net na die splitsing bij de bevoorrading kwam ik tot mijn grote verbazing onze pacer Juan tegen ! Hij had op km 33 zijn voet omgeslagen en had verzorging nodig gehad. Hij wou nog proberen uit te lopen en ging met me mee maar na een km gaf hij het weer op. Te veel pijn. Ik wens hem hierbij een spoedig herstel want hij heeft zijn taak voortreffelijk gedaan voor zijn ongelukkig voorval.
Een paar kilometers van de aankomst is de weg naar Visé behoorlijk bergop en ineens kwam Vincent opdagen. Hij had de halve marathon beëindigd in 1u44. Ondanks de weinige loopkilometers was hij van plan een aanval te doen op zijn pr, maar zoals zovelen, door de hitte, toch maar besloten om op reserve te lopen.
Hij heeft nog een km of zo met me meegelopen, nog een beetje bergop waar ik mijn relaas deed van mijn avontuur en dan ineens: 500m naar beneden! Dat deed deugd, kon ik nog es doorgeven ;-) Ik haalde mijn tweede marathon in 4:10.
En ben ik nu ontgoocheld want ik heb toch maar mooi naar een goeie tijd getraind en véél kilometers afgelegd? Absoluut niet! Van zodra ik halfweg het knopje had omgedraaid was er geen weg meer terug en begon ik van het mooie parcours te genieten ook al was het een beetje afzien. Ik zag verschrikkelijk veel mensen ‘dood’ zitten, amper vooruit komen, strompelen, wandelen. Mannen, vrouwen, getrainde atletische figuren, al wie ik nog voorbijstak stond in overlevingsmodus. Die dag bleek te thermometer tegen de 30° aan te schurken, geen weer dus voor zware inspanningen. En toch vertrekken we, wat zijn wij lopers toch een raar soort met heel masochistische trekjes…
Wat ik er nog aan heb overgehouden? Veel voldoening alleszins voor het feit dat ik heb doorgezet en volgehouden. De spierpijn valt mee bij het gewoon stappen. Op de trappen gaat het wat stroever. Knie voel ik lichtjes na een tijdje te hebben stilgezeten, maar in beweging is die ok. Het enige dat heel erg pijnlijk is zijn de blaren op beide voeten. Kleine teen één en al blaar, en op wrijfpunten langs de zijkant eveneens. Hopelijk zijn deze tegen zondag genezen want dan wil ik nog es de loopschoenen aantrekken om 5 km in Gent rond te hobbelen ;-)
O jee, ik heb nog een belangrijk iemand vergeten vermelden verdorie, sorry Kaat !!!! Na de marathon kwam ik ineens een heel enthousiaste Kathia Vanwynsberghetegen in de wandelgangen : haar halve marathon was héél goed verlopen, zij kon blijkbaar nog beter tegen de warmte dan ik ;-) Ze kwam me zelfs nog ff fut inpraten toen ik ineens heel moe en een klein beetje misselijk werd. Kaat, je hebt dat super gedaan meid, ik heb een grote bewondering voor jouw doorzettingsvermogen! En sorry dat ik mijn duurverdiende medaille niet in twee heb gebeten om je de helft te schenken he, 'k heb er genoeg voor afgezien ;-)
Waar waren we gebleven. De laatste update is alweer twee weken geleden gepost, dus hoog tijd voor een samenvatting van mijn laatste 'zware' trainingsweken. Mijn eerste en enige dertiger werd goed verteerd en werd aan een redelijk tempo afgewerkt: 2km inlopen, 27 aan 5:20-5:30 en nog eentje uitgelopen. Di 20/4: 12km duurloop woe 21/4: hier stond nog een lange versnellingsloop op: 3km los + 3 blokken van 6km aan 5:00 met 2 minuten rust. De eerste versnelling werd ondanks de hitte op het gevraagde tempo gelopen, maar wegens het warme weer en de verhoogde hartslag kreeg ik de opdracht om de volgende iets trager af te werken wat ik met veel plezier ook heb gedaan. Totaal: 24km. do 22/4: 9km loslopen.
Op zaterdag stond een specialleke gepland ! De Ronde van Zele waar we met twee Rode Lopersploegen waren ingeschreven. Twee rondes van 35km (net geen 70km in totaal) die we met vier lopers aan een tempo van minimum 12km/u moesten lopen. Om beurten 1 kilometer en telkens klein kwartiertje 'rust'. Ik had me opgegeven voor de Run&Bike, dus werden de eerste rustpauzes voor mij losgefietst. Daarna wisselden we het fietsen af (heb bijna 23km gelopen en een 30-35km gefietst). Katrien en ik waren de starters van dienst en de heren hadden er niets beters op gevonden dan ons niet 1, niet 2, niet 3 maar ruim 4km aan één stuk door te laten lopen. Vanaf anderhalve kilometer was het voor ons al reikhalzend uitkijken naar de aflossing, maar noppes, geen Rolo's in de buurt dus dan maar zelf verder lopen in de verschroeiende hitte. Na aankomst even dik de middenvinger opgestoken naar de heren, maar nadien konden we er opnieuw mee lachen . Iets dat de mannen misschien best onthouden: een verwittigde vrouw is er twee waard Het was een fantastisch georganiseerde happening van De Kloddelopers van Zele, een mooi parcours, en een heel plezante sfeer. Onze ploegen arriveerden in net iets minder dan 5u en vulden de koolhydraden weer aan met een heerlijk bord spaghetti. Nogmaals dikke proficiat aan de organisatoren voor de mooie dag! Na de uitspatting op zaterdag werd de lange duurloop naar maandag verschoven. Tweede keer dat ik gezelschap had voor een lange duurloop en deze keer offerde Katrien zich op om met me mee te gaan (27km in 2u35). Die week werd een topweek qua kilometers: 95km
En daarmee zaten mijn zware trainingen er op en werd rustig uitgebold met op woensdag 27/4 een duurloop van 15km (in 1:21), en op vrijdag 29/4 de Lenteloop van AC Deinze. Opdracht was om de vier rondes te lopen aan 4:45 (totaal bijna 13km), maar het zware parcours dacht er anders over. Bij het startschot begon het te druppelen en eens goed vertrokken kregen we een zware regenbui te verwerken. De afkoeling werd in eerste instantie geapprecieerd, maar er waren nog drie rondes te doen en het parcours lag weer zoals de vorige keer volledig op de finse piste, met heel veel (korte) bochtenwerk, lichte hellingen, en natte ondergrond. Zwaar om te lopen dus. Uiteindelijk finishte ik nog als tweede dame in een tijd van 1:03.35. Gisteren werd nog een half uurtje losgelopen (5km) en dat bracht mijn maandtotaal voor april op een verbazingwekkend aantal: 360km. (1136 km van 1/1 tot nu) Straks trek ik mijn schoenen nog es aan voor een duurloopje van 12km (3km los + 8km aan 5:20-5:30) en 1km uitlopen. Dinsdag half uurtje loslopen en woensdag 10 km (4 + 3km aan 4:45 en eentje uitlopen) en heel misschien donderdag nog een half uurtje los. Daarmee zit de voorbereiding erop en kan ik nu beginnen stressen en aftellen tot volgende zondag. Heeeeeeeel benieuwd naar het resultaat
Nog drie weken en een paar dagen scheiden me nog van de marathon. In januari schreef ik me in voor Visé en 8 mei is de datum waarnaar ik de voorbije maanden toeleefde. Wat eerst nog zo veraf was komt nu echt wel heel nabij! Door het overlijden van mijn vader werd het geen zorgeloze voorbereiding. Na een voltijdse job in Brussel waarbij ik toch twee- en een half uur woon/werkverkeer per dag moet doorstaan is er nog een huishouden te runnen, moet ik extra aandacht besteden aan mijn moeder die er plots alleen voor staat en moeten al die kilometers worden ingepland. Met zo’n drukke agenda kan het niet anders dan dat het bloggen op een laag pitje staat. De tegenpruttelende knie was tot nu toe het enige waarbij ik even ongerust werd maar dat bleek inderdaad (en gelukkig!) maar een kleine ‘blessure’ te zijn. Alleen na een training treedt er af en toe nog wat stijfheid op, of als ik de knie een lange tijd in dezelfde houding hou. Bewegen maakt ‘m weer soepel dus blijf ik bewegen
Mijn trainingsweken zien er ongeveer hetzelfde uit: veel duurlopen (traag of iets sneller) en op woensdag een versnellingsloop. Er wordt ‘maar’ 1 of maximum 2 dertigers gelopen voor de marathon, maar het kilometeraantal per week ligt al een aantal weken boven de 90km.
Di 29/3 : 5km los + 8km à 5:00 + 2km los (1:17:51) woe 30/3 : 20’ los +(6 keer 1km à 4:35-4:40) met 500m joggen tussen de versnellingen + 15’ uit do 31/3: 2km los + 10km à 5:30 Het weekend werd een uitdaging: op zaterdag én op zondag moest er 25km worden gelopen. Op zondag ging het verbazingwekkend vlotter dan op zaterdag J (92 km)
Di 5/4: 15km aan 5:20-5:30 Op woensdag had ik door omstandigheden (het koppeke wou niet mee en de benen gingen mee in staking) een totale off-day. Er stond een versnellingsloop van 3km + 15km (4:50) + 3km los op het schema. Tot halfweg kon ik het tempo aanhouden maar moest ik verschillende keren stoppen. Daarna was het vat af en werd elke kilometer trager en trager gelopen. Na iets minder dan 2u ‘strompelen’ en door het vele stoppen was ik pas na 2 en een half uur terug thuis (de laatste 5km werd dan wel in één stuk afgelegd). Do 6/4: door het debacle van gisteren probeerde ik of ik toch nog tempo kon halen maar maakte ik er een kortere training van: 8km (ipv 12) in 41’ en ik was er weer gerust in J za 9/4: 2km los + 12km à 5:20-5:30 + 1km uit Op zondag werd van een Activia-wandeling in de buurt geprofiteerd om 28km te lopen, samen met Dirk Van Thuyne. Na 2u36 in aangenaam gezelschap werd de zware loopweek met een goed gevoel afgesloten. (87km)
Di 12/4: mijn verjaardag! Maar dat is nog geen reden om niet te lopen dus 15km, in gezelschap van Vincent, in 1u22. woe 13/4: werd weer een uitdaging waar ik met veel goesting begon: 3km los + 6 x 3km aan 4:45-4:50 + 3km los (25km): zwaar !!! (ik haalde niet elke kilometer het tempo, maar achteraf wel een goed gevoel aan de training) do 14/3: 10km in 56’ Voor het weekend staan nog twee duurlopen gepland. Op zaterdag 15 en op zondag 30km. (vermoedelijk weektotaal: 95)
Van 1 januari tot vandaag werd maar liefst 963km gelopen in 69 activiteiten en liep ik ongeveer 90u met mijn hoofd in de wolken. Ik blijf maar versteld staan van mijn kunnen...
Het lijstje van 2010 1. The National High Violet 2. Arcade Fire The Suburbs 3. The Dead Weather Sea of Cowards 4. The Van Jets Cat Fit Fury 5. The xx xx 6. Band of Skulls Baby Darling Doll Face Honey 7. Vampire Weekend Contra 8. The Raveonettes In and Out of Control 9. Paul Weller Wake up the nation 10.
Concerten in 2011 di 15/2: The National (Vorst Nationaal) za 6/3: The Sore Losers & Galacticos (Zwerver, Leffinge) Concerten in 2010 do 4/3 : Black Box Revelation, Band of Skulls (AB Brussel) zo 4/7 : Werchter (Pearl Jam, Alice in Chains, Them Crooked Vultures, The Van Jets, Vampire Weekend, Arcade Fire, Black Keys) vr 17/7: Woosha Oostende (Customs, Das Pop) wo 4/8: Alice In Chains (De Effenaar, Eindhoven) vr 17/9: Leffingeleuren (Paul Weller, The Van Jets, Babylon Circus,... di 23/11: Badly Drawn Boy (Vooruit Gent) ma 29/11: Kings of Leon (Sportpaleis A'pen)
Concerten in 2009 21/02 : Kings of Leon (HMH Amsterdam) 05/03 : Metallica (Sportpaleis) 04/07 : Werchter (Kings of Leon, Nick Cave & the Bad Seeds,...) 13/08 : Pearl Jam (Ahoy, Rotterdam) 7/11: Editors (Vorst Nationaal) 18/11: Paolo Nutini (Kon. Circus) 3/12: Therapy! (De Zwerver-Leffinge) 6/12: Silversun Pickups (in voorprogramma Placebo-Sportpaleis Antwerpen)
Concerten in 2008 10/03 : Editors (Vooruit) 02/06 : Rage against the Machine (Sportpaleis) 28/06 : Air Traffic (Maubeuge, Fr.) 28/06 : dEUS (Maubeuge, Fr.) 14/08 : The Van Jets (Oostende) 15/08 : PP (Cold War Kids, Stereophonics, The Breeders, Metallica, The Gutter Twins) 19/10 : The Last Shadow Puppets (Brussel) 10/12 : dEUS (Vorst Nationaal)
Concerten in 2007 29/6: Werchter (Pearl Jam, Kings of Leon, Arctic Monkeys, Qotsa, Bloc Party, Kaiser Chiefs, Lily Allen,...) 18/8: PP (Kings of Leon, Tool, Nine Inch Nails, the Streets,
). 
. Iets dat de mannen misschien best onthouden: een verwittigde vrouw is er twee waard 
