De lente kietelt aan de topjes van het grassen,
laat ze sprietig reiken naar t eerste zonnestraaltje.
Er is wat gewriemel en wat geduw terstond
want ze strekken om ter best hun wortelteentjes,
uitgeslapen nu van onder de versteven ondergrond.
Madeliefjes schateren al hun hartjes bloot, hoe dom,
want op hun iele steeltjes, nog wat krom
pogen ze al te kleuren onder de warme lentezon
maar ze vallen om, dom, dom, dom
Tja, de lente:
voor haar is alle leven nog dood gewaand
nochtans: in de kale poldergrond
en in die vroege maartse maand
trekken ze met zn allen hun fragiele teentjes in t rond...
Kristin, acht maart 2015.
09-03-2015 om 00:00 geschreven door tlissewegenartje 
|