|
Semmerzake, zondag 1 februari 2026, 65 km, 276 hoogtemeters, 23,1 km per uur
Met 12 aan de kerk!, gaande van 15 jaar (Warre Deruyck) tot 67 jaar (Rudy Vergeylen). Ik ben slechts de derde oudste, want Johan Van Hulle (de tweede oudste) is nog 3 weken ouder dan mij. Dat is wel wat confronterend voor mij iedere keer dat ik Johan zie. Iedere keer vraag ik me dan af: Zal ik er over 3 weken echt ook zo oud en versleten uitzien als Johan? En zo lelijk?
Zeker weten, zegt Danny Fack, ge ziet er nu al ouder en versletenererer uit. En lelijk als den Duvel zijt ge altijd al geweest. Het is waar, mocht ik maar de goei conditie en de loeks van Johan hebben.
Pieter Van de Voorde, een prille 40-er, stippelt de rit uit en aangezien de wind uit het Zuiden komt, gaat het die richting uit, via Melle, tot in Semmerzake.
Ik had op weg naar de kerk al een rare snuiter gekruist, in Modderfokker-outfit, maar ik kon hem niet thuisbrengen. Het blijkt Olivier Vandevijver, publiekelijk gekend van Vandevijver Tuinmachines, te zijn. Olivier, van Vandevijver Tuinmachines, is één van onze sponsors, die uitzonderlijk eens meerijdt, vingers in de neus (figuurlijk gelukkiglijk, letterlijk zou het geen zicht geweest zijn! En ook moeilijker om te ademen). En al komt Olivier achteraf niet mee naar de Beize, hij trakteert ons allemaal. Olivier, van Vandevijver Tuinmachines, ge moogt van mij volgende week weer meerijden, zunne, en niet alleen omdat je elke keer dat je meerijdt ook trakteert, maar ook omdat het voor mij op den duur tegensteekt om altijd de enige sympathieke Modderfokker te zijn.
Onderweg hoor ik dat Warre onze sponsor Olivier aan het uitvragen is over die zijn fietscarrière, want Warre heeft ambitie. En hij krijgt veel wijze raad mee. Voilà, Warre, je hebt meteen een privé-coach en erbovenop nog een privé-sponsor!
Ik mag zeggen: het was een fantastische rit, echt mijn ding. Danke Pieter! Vettige wegelkes, u rechthouden in de more, slieren, draaien en keren, putten, rooilingen (2) en stenen, de Schelde-hellingen op en af, van in Melle tot in Semmerzake. En weeral veel nieuwe wegels, die we nog nooit gedaan hadden, ondanks 26 jaar overal in het ronde rondrijden met diene velo. De Fonteynwegeling in Semmerzake (Nieuw!) is een billenknijper: Een lichte afdaling met een schuine vettige kant vol wortels, stenen en putten en rechts gaapt de beek. Warre doet daar dan nog van die maneuvers net voor mij, maar gelukkig is hij technisch supersterk en houdt hij zich recht, anders had ik er gelegen. Luc Krick en Danny denken anders over de rit, en vragen zich af of het soms geen rit van mij is, gezien de modder en de vettigheid, maar hoe goed die ook mogen rijden, dat zijn baanjanetten, hé. Luc en Rudy V rijden dan nog met gravelbandjes. Mannekes, het is putteke winter, dan weet je toch dat het vettig kan liggen, toch!?
Minpuntje van de rit waren de keren dat we over afsluitingen moesten klauteren. Ik vond het soms een beetje een klauterrit, maar Rudy Rogiers vond het een kleuterrit, want het ging hem niet rap genoeg.
Ik had eindelijk weer wat fut in mijn beentjes. Wat was me dat de voorbije weken, zeg? Ik kon geen 10 km meer mee. Voor de zoveelste keer in mijn modderfokker-karjeire was ik van plan mijn mountainbike deefienietief aan de haak te hangen. Depressief. Levensmoe. En de dagen gingen amper open en toe, zoals mijn vader zaliger zei. Wat voor zin gat het allemaal nog? En vooral: Jaloers op al die anderen, en zeker op Ivan Rogiers, die wel goesting en form hadden en die het vuile weer wél trotseerden. Wat bezielt Ivan de laatste maanden, eigenlijk? Zo vlammen dat die doet! Ik weet het niet. Komt dat door zijn zelfgekweekte witloof, waar hij maar niet over kan zwijgen?
Maar kijk, deze week had ik eindelijk eens tijd gevonden om mijn banden wat op te pompen, en ik ben weer min of meer bij de mensen, ook dankzij Rudy R, die me op de moeilijkste klimmekes schijnbaar moeiteloos naar boven duwde.
Op de terugweg is er weer geen houden aan Stefan die Im-een hogere versnelling-schoot. Nog een geluk dat Gert Verhoeven er niet bij is, anders doet die er nóg een schepje bovenop. Er is geen haar op het hoofd van Stefan die denkt van eens achterom te kijken om te zien of iedereen mee is na een moeilijke passage. De meeste mensen zullen zeggen, ja, dat is wel normaal hé, want haar kan niet denken, laat staan dat haar achterom kan kijken. Maar de echte reden is eigenlijk dat er niet zoveel haar meer op Stefan zijn kop staat. En dat is dan nog, wat je noemt, een eufemisme. Want zelfs als je al de haren op Stefan zijn kop samentelt met al de haren op de koppen van Ivan en van Rudy V tesaam, dan heb je nog altijd eel rap gedaan met tellen. Zelfs Danny kan zovér tellen.
Voor Rudy R was het dus zogezegd een wandelrit. En voor de meesten mocht het rapper op de stukken waar dat kon, maar voor mij en Mathias Pieters was het rap genoeg. Vanaan de passerelle in Wetteren moet ik de rol lossen. Gelukkig blijft Mathias ook achter en kan ik in zijn wiel uit de wind blijven tot in de Beize. Allez, tot áán de Beize, om precies te zijn. Mathias (en Pieter en Warre) waren gisteren al eens naar het WK cyclocross in Hulst gereden, 100 km in totaal. De jongskes (Warre, Mathias en Pieter) hebben dit weekend dus in totaal al 165 km op de teller staan, vandaar dat Mathias zijn pijp uit was. Van ‘totaal’ gesproken, dat doet er me aan denken dat Danny van zichzelf vindt dat hij een totaalvader is. Nen perd total.
Axel Troch deed uitzonderlijk eens niet mee, want die was aan het vloeren, volgens mijn inlichtingen. Jo Roels zien we wel nog elke week, maar pas als we in de Beize toekomen, dus dat telt niet, Jo!
En Rudy Declercq, we missen jou ook erg, jongen. En niet alleen omwille van jouw duwwerk, dat je misschien jouw hernia bezorgde. Ik dacht overlaatst van Rudy eens te gaan bezoeken, en bel aan, waar ik denk dat hij woont. Is dat hier dat Rudy Declercq woont?, vraag ik aan de vriendelijke mevrouw die de deur opendeed. Ha, zegt Marie-Jeanne: Maar dat is vriendelijk van U, zie, meneer. Wacht, ik ga de slaapkamerdeur al openzetten. Kun jij dan helpen om hem de trap op te sleuren?
Jan Willems, die ook al maanden in de lappenmand ligt, is vandaag ook naar het WK cyclocross in Hulst en stuurt, als we al in de Beize zitten, een foto door met de vraag: ‘Waar is dat?’. (In Hulst vanzeneigens). Oei, antwoord ik, weet je nu ook al niet meer waar je bent, Jan? Ik zou je komen halen, maar als je zelf niet weet waar je bent, weet ik ook niet waar ik naartoe moet rijden, hé.
Volgende week zijn het alleen Axel, Ivan, ik en Warre, onze jongste, die overschieten. De rest, die niet in de lappenmand ligt of aan de toog hangt, is een weekje gaan trainen in Calpé in Spanje (spreek uit: Kalpee) waar het krioelt van de wielertoeristen die het hier te koud vinden en die zich willen voorbereiden op de voorjaarsklassiekers. Aan mij is het niet meer besteed, dat afzien op die bergen. En toch, het piekt als je ze allemaal ziet vertrekken en je bent zelf niet mee. Maar wat mij het meeste tegensteekt is dat wij hier volgende week met diene kleine opgezadeld zitten.
Annemie (in outfit) en Kristien (in burger) zitten al aan onze stamtafel als we toekomen. Komen nog toe als het al middag is, Els, Sabine, Nancy en Amber. Dappere meiskes, die nog volhardender zijn dan veel mannen (waaronder ikzelf, snif) als het er om gaat van geen rit te missen, weer of geen weer. Nadine, Johan Poelman, Luc Oost en Guy Roels ontbraken op het appèl, ofwel zijn ze pas toegekomen als ik alweer huiswaarts was.
En kijk, ik krijg almeteenkeer (‘plots’ dus voor wie geen Vlaams verstaat) gelijk goesting in een Bifi-worstje. Bestaat dat nog eigenlijk? Ik vraag het aan Nadine van de Beize. Maar, komt het nu door de kou, de vermoeidheid, of door die Duvel, of door de combinatie? Wie zal het zeggen? Ik verspreek me en ik vraag: Nadine, heb jij soms Wifi-b….? Ja, zegt Nadine, soms wel, maar vandaag niet. De wifi ligt plat. Ik corrigeer me en ik zeg: Sorry, ik bedoelde: hebben jullie soms Bifi-worstjes? Ja, zegt Nadine: Eéntje. Maar het is niet te koop. Koen is er erg aan gehecht.
Mario
1) Olivier, was dat 1 Duvel per vermelding van uw zaak ‘Vandevijver Tuinmachines’? Nadine van de Beize en Koen van de Beize, bij jullie was dat 2 Duvels per vermelding, zeker? Want voor jullie kosten die toch maar de helft, hé? Dat zijn er dan 6. Dat mag dus in de Beize zijn, geen probleem. Euh, 8 dus ondertussen. Zoals afgesproken. Graag gedaan.
2) Rooilingen: Kalkens voor ‘boomwortels’, naar het schijnt, geleerd van Mathias.
Van links naar rechts: Johan, Danny, Mario (achterstevoren), Stefan, Pieter, Warre, Ivan, Mathias, Luc (die vooraan. Die achteraan is Onze Lieve Heer), Rudy V, Rudy R en Olivier. En waarom Johan daar altijd zo groot moet op staan, die stoefer, is mij ook een raadsel.
|
