Dju toch, misérie, misérie. Het is ondertussen al vrijdagavond, en nog
altijd geen verslag geschreven van vorige zondag. De inspiratie is in geen velden te bespeuren,
serieus writers-block. En het zal
nochtans moeten, want anders krijg ik zeker en vast het commentaar dat ik
alleen maar met de stommiteiten van een ander kan lachen, en mijn stoten
verzwijg, maar hierover later. Voorlopig
kom ik niet verder dan de namen van de deelnemers. Stefaan I, Jan W, Luc K, Rudy V, Gert V, Danny
F, Davy R, Rudy R, Steven DM en ikzelf vertrekken om 8 uur met de fiets, Geert
S pikt in aan Wetteren-brug. Dirk H is
ook met de fiets vertrokken, maar nog een beetje vroeger, op zijn eigen tempo
en op zijn eentje. Axel T, Rudy DC en
Pascel L vertrokken op 8u30 met den auto, en Eddy T, Geert B, Frank H, Peter
F(rietamientje), en de dames, Annemie, Christine en Carla reden ter
plaatse. Oef, toch al kwart van een
paginaatje gevuld, dat geeft courrage, dus zijn we vertrokken. De opwarming richting Oosterzele mag er zoals
gewoonlijk weer zijn, mijn kilometriekske geraakt weer niet onder de 30 per
uur. Geert, die even het deelnemersveld
heeft bekeken, hoopt dat er iemand bij is met nen slechten dag, want dat we anders
serieus onzen peeren zullen zien. Net na
de inschrijving weet ik hem te vertellen dat zijn gebeden verhoord zijn, en dat
er wel degelijk iemand bij is met nen slechten dag, ikke. Bij gebrek aan B-rijders, vertrekken we
allemaal samen, we zien wel waar het schip strandt. Aan een eerste steil klimmetje is het al van
dat. Geert, die net voor mij rijdt, moet
even inhouden voor zijn voorligger, waardoor ik voet aan grond moet
zetten. En dan begint het liedje van
Couseau, daaaaar gaaan ze. Het kost mij
heel wat moeite en een beetje hulp van grote broer om terug aan te
sluiten. De eerste bevoorrading komt
vrij vroeg, maar voor mij net op tijd om even op adem te kunnen komen. Ik krijg
maar net de tijd om een slok en een beet binnen te werken, en ze zijn
alweer vertrokken. Even later krijgen we
een bordje met de waarschuwing, gevaarlijke afdaling. Niet voor niets, want Stefaan raakt een
uitstekende steen met zijn pedaal, maar kan nog net overeind blijven. Een paar honderd meter verder gaat Rudy R,
Stefaan nogmaals waarschuwen voor die afdaling, want dat we daar nu wel rap
zullen aan beginnen. De volgende
verpozing wordt mij vriendelijk aangeboden door Geert, waarvoor dank. Die zit met een leeglopende band, maar omdat
hij tubeless rijdt, met specie in de banden, blijft het bij een beetje
bijpompen. (of zou hij zelf ook al een
beetje zochte gezeten hebben). Even
verder begint mijn hoofdstuk. Bij het
insturen van een smal wegeltje met fijne steentje, maak ik een stuurfoutje en
schuif onderuit. Van moeite, zegt Rudy.
Dan zou ik er al veel moeten gelegen hebben, antwoord ik. Een 10-tal Km later krijgen we een smal en
hol liggend wegeltje voorgeschoteld.
Links een gracht, en rechts een maisveld. Een volgend stuurfoutje, en ik kies voor de
mais, die toch dieper staat dan gedacht. Als ik na enige moeite terug rechtkrabbel,
begin ik te vermoedden dat de kilometers toch beginnen door te wegen. Maar als je het moeilijk hebt, kan je altijd
rekenen op je vrienden. Danny F offert
zich op om nog ne keer lekt te rijden.
Na deze welgekomen pauze, haal ik vlotjes het einde. Het is zelfs Steven die nog een speciaal
maneuverke doet. Naar ik heb van horen
zeggen, ging hij net niet overkop, maar kon nog net over zijn stuur van zijne
velo springen. Probeer u dat eens voor
te stellen, met een beetje fantasie moet dat lukken. Op de terugweg naar Kalken, mogen alle remmen
los en gaat de snelheid richting 40/u.
Nu rij ik vlotjes mee, maar ik zie wel andere koppekes schudden. Aan de voetgangerstunnel aan Wetteren-statie,
neemt Luc een sluipweg, en slaat zo een bres met de rest. Als wij dan nog
moeten stoppen voor trood, rijdt hij al de Scheldebrug over. Hierdoor is er van een eindspurt geen sprake
meer. Luc komt wel als eerste in De
Beize aan, maar wordt gediskwalificeerd wegens het verlaten van het officiële
parcours. Nog een troost voor mij. Blijkbaar ben ik niet de enige die op den
duts was vandaag. Axel ging ook 2 keer
onderuit. Na een eerste duik, sprong hij
zo rap mogelijk weer op de fiets, klikte zijn schoenen in de pedalen, maar had
niet gezien dat zijn ketting eraf lag.
Met als gevolg, 2 valpartijen op 1 meter. Die was dus nog veel moeder dan ik.
Ivan.
|
