Bij het lezen van Rudys mail, vertrek om 8.30 met de
wagen naar Bazel, vind ik dat hij toch begint te overdrijven met zijn verre
verplaatsingen. Het blijkt echter niet
te gaan over het Zwitserse Bazel maar dat bij Kruibeke, een goe half uurke
bollen, dus toch maar mee. En ik ben
niet alleen, de 3 Rudys, Pascal, Luc, Patje, Jo, Axel, Ronny, Jurgen en Tom
zijn er ook. Bij de dames waren Nadine,
Els, Karine, Linda en Nancy op het appel.
Een schoon bendeke modderfokkers, en bij het vertrek na inschrijving,
merk ik dan ook niet dat niet iedereen mee is.
Gelukkig is Rudy R wel bij de pinken, en zegt mij om een beetje te wachten op de rest. Net als
iedereen bij is en we beginnen versnellen, komen een paar pipos
voorbijgereden. Er is er zelfs eentje
bij die het nodig vindt om Rudy uit te dagen door te proberen sneller te
versnellen van hem, met het te verwachtten resultaat: Rudy een paar honderd
meter voorop, en één pipo die door ons terug wordt ingehaald. In het voorbijrijden zeg ik nog tegen diene
gast, Awel, slimmen, bedankt hé, nu zitten wij wel ne ganse rit mee op ons
kap. Gelukkig hervindt Rudy zijn kalmte
en rijden we op een normaal tempo verder.
Omdat er geen duidelijke afspraken zijn om op te splitsen, besluit ik
maar met de A-kes mee te rijden en te zien waar het schip strandt. Na 17km krijgen we een eerste
bevoorrading. Een beetje vroeg voor
sommigen, maar voor mij zjust gepast. Na
een snelle hap en een drankje, besluit ik om al voor de bende te vertrekken,
kwestie van een beetje reserve op te bouwen.
Het lukt mij toch een 5-tal K-km voorop te blijven, en het valt mij wel
op dat terwijl ik iets rustiger rij in afwachting van de aanstormende bende,
toch de ene na de andere voorbij ga. Dat
geeft toch wa courrage. Als ik terug ben
ingehaald door de rest, gaat het gas helemaal open, en op een verbindingsstuk
op de baan gaat de snelheid bij momenten tot 40km/u. Enkele jonge gasten pikken aan en rijden een
tijdje mee, maar houden het even later toch voor bekeken. Als we even later een superlastig stuk voor
de wielen krijgen is het voor mij ook over, en ik vrees dat ik de rest van de
rit op mijn eentje zal mogen afwerken.
Gelukkig voor mij rijdt Rudy V net op dat moment lek, en kom ik toch nog
terug. Bij deze nogmaals, van harte
bedankt Rudy. Terwijl Patje en Rudy R
assisteren bij de herstelling, besluit ik opnieuw een beetje voorsprong te
nemen, en krijg hierbij het gezelschap van Luc, Rudy DC en Pascal. Na een tweede bevoorrading krijgen we een
groot stuk bos voor de wielen, en we zijn nog maar net begonnen als ik opeens
een luid gebrul hoor, precies een bronstig hert of zo. De organisatie had nochtans niet gewaarschuwd
voor loslopend wild. Maar even later
klaart het mysterie op. Het blijkt Jo te
zijn, die op een of andere manier weer voorop was geraakt en zijn clubgenoten
begroet. In een van de vele lussen zie
ik Patrick en de Rudys ook al komen aangestormd, en aan het einde van het bos
heeft den eersten ons al te stekken een tijdje later gevolgd door de rest. Bij mij is het beste er af, het paard is al
een paar keer gereanimeerd, maar is nu weer aan het sterven, en een volgend
lastig stuk betekent mijn zwanenzang. Ik
zeg dat ze niet meer moeten wachten, en zie de rappe mannen voor mij steeds
kleiner worden. Ik zie nog net dat
Patrick een derde keer onderuit gaat voor ze uit mijn zicht verdwijnen. Patje is niet de enige met
evenwichtsstoornissen. Pascal gaat ook
eens onderuit, en Jo ging naar eigen zeggen volledig overkop. De vooropgestelde 55km worden er uiteindelijk
58, en het waren nu net die laatste 3 die er teveel aan waren.
Ivan.
|
