Inhoud blog
  • Brievenbus Cadeautje!
  • Alarm!!!
  • Hello from the other side! Zwart op wit vastgelegd op beeld.
  • Jimmy ! Cool, stoer maar met een zacht kantje.
  • Een heel bijzonder teken voor iemand die niet bij de reading was.
  • opbrengst Engelenweekend 2017 !
  • Een wereldster aan de hemel telefoon!!!
  • Wonderbaby Sofia.
  • Opbrengst engelenweekend 2016 voor Vzw Wiebe.
  • Roland geeft zijn Monique een heel speciaal kerstgeschenk!
  • Brief aan jou !
  • Geschenkjes komen zomaar uit de lucht gevallen, maar wel op zijn tijd!
  • Papa Umans geeft duidelijke antwoorden aan zijn dochter Veronique !
  • Cheque voor Vzw Wiebe!
  • Veren in de engelschoot !!!
  • Heidi hakt knopen door en de laatste loodjes wegen zwaar in "The Angel Academy"
  • Nieuwe uitdagingen
  • Afgifte Cheque Engelenweekend 2014
  • Domenico, Marlies en de Berkel snijmachine nummer 3 !!!
  • Warme uitstapjes!
  • Engelenweekend 2013!
  • Ingrid haar verhaal samen met haar mama, Meter Mol en héél veel hondjes.
  • Godfried, Nienken en ons Lieve Vrouwke !
  • Linda en Pat op vakantie samen met hun mannen !
  • Tekens van de overkant.
  • Gidsen op foto's en de opbrengst van het engelenweekend !
  • Tekens vragen aan de engelen !!!
  • Boekvoorstelling " Engelen in mijn zolderkamer" en het engelenweekend !
  • " KÖGEL"
  • Lieve 100 jarige grote Bomma !!!
  • Oorkonde vrouw van het jaar!!!
  • Angel Room !!!
  • Cadeautjes voor de feestdagen speciaal van hen die jij zo moet missen !!!
  • Engelenweekend voor WIEBE !!!
  • Cadeautjes bij de vleet !!!
  • Mijn eigen blog
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Han en haar belevenissen met de engelen
    04-03-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Brievenbus Cadeautje!

    Lieve Engelenvrienden,

     

    Jaren geleden kwam Cindy Bosmans al eens op reading bij mij thuis om in die tijd contact te maken met haar overleden vader. 

    Ook daarna bleef ze niet weg uit “The Angel Academy” en zag ik haar eens per week als ze yoga kwam volgen bij Karolien.

    En dan plots komt er een Messenger bericht mijn kant uit van haar met wel een héél bijzonder verhaal.

    Op 24 februari net op mijn eigen verjaardag schrijft ze het volgende aan mij:


    Dag Han, 

    Ik wou even iets aan je vragen.

    Op 30 januari is mijn schoonvader Mathieu (roepnaam Thieu) overleden aan pancreaskanker.

    Ikzelf en mijn partner Kurt (Mathieu is zijn papa) kunnen het héél erg moeilijk plaatsen.

    Op 30 december 2019 kreeg hij namelijk te horen dat hij een gezwel had. 

    Tijdens de feestdagen mocht hij naar huis en op 2 januari moest hij terug naar het ziekenhuis om een punctie te laten nemen.

    Op 3 januari kregen we helaas de melding dat hij een kwaadaardige tumor had aan de pancreas met mogelijke uitzaaiingen in de lever. 

    Het was een harde klap voor ons allemaal.

    Een operatie was niet aan de orde daar de tumor te groot was. 

    De melding dat dit ongeneeslijk was kwam er nog eens bovenop maar er was een optie om met chemo de tumor te stabiliseren en in het beste geval te laten krimpen, zo werd ons verteld.

    Op maandag 27 januari heeft mijn schoonvader zijn eerste chemo gehad en mijn partner Kurt en zijn mama zijn hem gaan halen op woensdag 29 januari in het ziekenhuis en hij zou de week erna op dinsdag zijn tweede chemo krijgen.

    Maar helaas, diezelfde woensdagavond is hij met spoed per ambulance terug naar het ziekenhuis gebracht. 

    De zuurtegraad van zijn bloed was veel te hoog. 

    En mensen met zulke bloedwaarden zo werd ons verteld, kunnen normaal niet langer dan 24 uren in leven blijven.

    Er werd ons als familie duidelijk verteld dat de dokters alles wilden doen om een mensenleven te redden maar dat dat voor mijn schoonvader geen optie meer zou zijn.

    Gelukkig hebben we wel allemaal waardig afscheid kunnen nemen van hem.

    Donderdagmorgen 30 januari (iets meer dan 30 dagen na zijn diagnose) om 9.30 uur is mijn schoonvader overleden.

    Gelukkig zonder al te veel pijn en heel vredig.

    Een schrale troost maar blij dat we zo een man in ons leven hebben mogen kennen.


    Je bent met stomheid geslagen op zo een moment. 

    Moeilijk te vatten voor heel de familie, voor mijn partner maar ook voor mezelf. 

    Ik zit er voortdurend mee in mijn hoofd en denk vaak aan hem.

    Ik beleef dit verlies ook anders dan bij mijn eigen vader jaren geleden.

    Heel raar vind ik dat. Natuurlijk komt er terug veel naar boven maar toch voelt dit anders. Ik kan het moeilijk verwoorden hoe ik dat bedoel. 


    Nu mijn vraag:


    De laatste dagen hebben Kurt en ikzelf het héél véél over zijn papa, mijn schoonvader gehad. 

    We denken veel aan hem en ik durf gerust te zeggen dat ik hem mis.

    Samen hebben we gesprekken of hij al werkelijk zou zijn overgegaan en ook hebben we een gesprek gehad over tekens krijgen van hem en of dat mogelijk zou zijn?


    Nu mag je het geloven of niet maar maandag 17 februari maak ik in de namiddag de brievenbus op mijn werk leeg en ongelooflijk wat ik daarin vond. 

    Tussen de brieven op de bodem van de brievenbus lag een sleutelhanger in de vorm van een hart met daarop zijn naam “Mathieu” vermeld!!!

    (Zie foto in bijlage). 

    Een mooier teken of geschenk kan ik toch niet krijgen van mijn schoonvader als je het mij vraagt. 

    Ongelooflijk hoe dit in de brievenbus notabene op mijn werk terecht kon komen.

    Ik denk dat hij ons wil laten weten dat hij inderdaad is aangekomen en dat hij ons dit teken geeft zodat we weten dat we het over hem hebben. 

    Han wat denk jij? 


    Awel Cindy:

    Deze sleutelhanger zou ik inkaderen, want hoe speciaal, hoe bijzonder van jou schoonvader is dit wel niet!

    Hij heeft jou een wel zéér duidelijk teken gegeven dat hij nog steeds dicht bij jullie is.

    Dat hij weet heeft dat jullie over hem praten en hem missen.

    Mooi toch op wat manier het universum werkt.

    Geniet ervan x.



    Lieven engelenvrienden tot een volgend blogverhaal.

    Warme engelenknuffel van mij, 

    Han Beeren.





    04-03-2020 om 00:00 geschreven door han  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (6 Stemmen)
    » Reageer (0)
    18-06-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Alarm!!!

    Lieve Engelenvrienden,

    Enkele maanden geleden namelijk op 12 april was ik te gast bij een dame uit Neeroeteren. 

    Ze had een avond geboekt om een groepsreading bij haar thuis te laten doorgaan. 

    Na het lange wachten van enkele jaren was het uiteindelijk zover en op een vrijdagavond reed ik samen met Per richting haar huis. 

    Een prachtig huis, mooi ingericht een totaal volledige nieuwbouw, daar kwam ik terecht. 

    Die avond waren er 12 mensen uitgenodigd en na iedereen de hand te hebben geschud mocht ik op de slaapkamer van deze dame mijn verbinding met onze overleden dierbaren gaan maken. 

    Ik was nog niet half begonnen of er stond al een man langs mij in de slaapkamer. 

    Hij maakte zich kenbaar aan me en vertelde me dat zijn vrouw onder in de woonkamer aanwezig was. 

    Hij liet me ook weten dat hij zich wel op een heel bijzondere en duidelijke luide manier kenbaar zou maken want hij hield wel van een grapje liet hij me weten.


    Ik sprak in gedachten terug naar hem en liet hem weten dat hij alles wat hij wou vertellen die avond duidelijk aan me mocht laten weten en dat hij doen mocht wat hij wou.

    Als het maar netjes bleef zei ik erbij. 


    Hij stond stil langs me en liet mij in alle rust verder mijn verbinding met hierboven afmaken. 


    Tien minuten later was ik klaar en ging terug via de trap naar beneden naar de woonkamer waar iedereen vol ongeduld zat te wachten wat de avond zou brengen. 


    Ik stelde me wat persoonlijker voor en liet de dames in de woonkamer op de bank weten wat ze van zo een avond mochten verwachten. 

    Iedereen luisterde gespannen af en ik verzekerde hun ervan dat het een warme, mooie avond zou worden met boodschappen voor ieder van hun.


    Voor ik van start zou gaan vertelde ik ook wat er juist op de slaapkamer gebeurd was. 

    Dat er een man langs me had gestaan die vertelde dat zijn vrouw vanavond aanwezig was.

    Dat hij van grapjes hield en dat hij duidelijk en luid van zich zou laten horen die avond.

    Mijn woorden waren nog niet koud toen precies op dat moment de rookmelder van het nieuwe huis in alle hevigheid begon te piepen. 

    Een hels kabaal. 

    De dochter van de gastvouw liep de trap op en zette het apparaat uit. 


    Toen zei de man tegen me, dat gaat niet helpen Han, want ik ga het nog 2 keer doen.

    Ik melde in de groep dat het alarm nog 2 keer van zich zou laten horen en afgaan, want deze man had me dat net doorgegeven.

    Nog geen 3 minuten later ging hetzelfde alarm voor de tweede keer af. 

    Weer ging de dochter naar boven en zette het alarm weer af. 

    De man lachte en zei ik doe het toch nog een keertje dus hou je vast. 

    En ook dit gaf ik weer door aan de groep. 

    De gastvrouw was verbaasd en zei “dit is nog nooit gebeurd zolang we hier wonen” straf zeg!


    Het bleef even stil wat de herrie van de rookmelder betrof en de man gaf door dat hij 18 jaar geleden verongelukt was door een werkongeval op de leeftijd van 39 jaar. 

    Ook had hij in al die jaren steun en aanwezigheid proberen te laten voelen bij zijn gezin.

    Hij was samen met zijn vader herenigd en ook liet hij me weten dat toen hij overging op dat moment zijn 2 zonen amper 1 en 3 jaar oud waren.

    Maar zijn vrouw had fantastisch werk geleverd in het grootbrengen van de kinderen. 

    Hij was zo trots op hun.

    Ook vond deze man het dik ok dat na 13 jaar alleen te zijn geweest zijn vrouw een nieuwe partner had gevonden die heel goed voor haar en de kinderen was. 

    De dame waar deze boodschappen voor waren liet me tussen haar tranen van opluchting door weten dat dit allemaal inderdaad klopte en zo was. 

    Ook mocht ik een kijkje nemen in de woning van deze mevrouw en de overleden echtgenoot liet me beelden zien in houtsnijwerk. 

    Han, deze heb ik zelf met mijn eigen handen gemaakt en mijn vrouw heeft ze al die tijd bijgehouden.

    Ze staan thuis in de woning op de kast tentoongesteld. 

    Ik ben heel erg blij dat deze nooit zijn weggedaan. 

    Ook heeft ze ons huis serieus veranderd/verbouwd en ik vind dat het heel erg mooi geworden is. 

    De dame in kwestie bevestigde al mijn doorgegeven informatie. 

    Er was inderdaad verbouwd en het houtsnijwerk had een prominente plaats gekregen in de woning op de kast. 

    Mijn vrouw en ik hadden een goede relatie en nog steeds waak ik over haar en mijn zonen. 

    Laat haar aub ook weten dat Luna de hond bij mij is en dat ik heel goed voor dit beestje zorg. 

    En weer ging plotseling uit het niets voor de derde keer het alarm af!!!


    De avond vorderde en iedereen kwam aanbod en kreeg de nodige boodschappen van hun persoonlijk overleden dierbaren. 


    Enkele dagen later kreeg ik van de dame in kwestie het volgende bericht toegezonden via mail:

    Han, Ik wil je bedanken voor de avond en de boodschappen van mijn overleden man, maar ik wil je ook nog iets héél bijzonders meedelen. 

    Namelijk, toen ik die avond thuis kwam vertelde ik mijn oudste zoon wat jij die avond allemaal had verteld en wat zijn papa aan boodschappen had doorgegeven.

    Zelf wist ik niet goed of onze zoon ervoor zou open staan om dit te horen maar, toen ik vertelde van het alarm dat tot 3 x toe was afgegaan werd hij wel héél erg stil en keek hij me verbaasd aan. 

    Want Han, de avond dat ik de boodschappen mocht krijgen en het alarm afging, was onze oudste zoon aan het trainen in de sporthal van ons dorp.

    En weet je wat hij me laat weten?


    “ Mama na de training vrijdagavond toen jij bij Han was, is er in de sporthal iets gebeurd”.

    Het brandalarm is er afgegaan mama, eerst in de sporthal dat hebben we afgezet, daarna begon het pas echt goed. 

    Plots een groot alarm in het hele sportcomplex, van cafetaria, tot aan de sporthal zelfs tot aan het zwembad!!!


    Leuk toch, zo heeft de zoon ook een teken van zijn vader gehad, precies op dezelfde avond als zijn vrouw.

    Weliswaar met een hoop kabaal en lawaai maar wel heel duidelijk luid, zoals hij op voorhand had aangegeven!


    Onze overleden dierbaren ze zijn niet zichtbaar voor velen van ons, maar wel o zo dichtbij. 


    Ik hoop dat ik deze familie een mooie avond heb bezorgd. 


    Ps: op aanvraag van de familie zijn de namen niet vermeld, wel mocht ik het houtsnijwerk mee opnemen in dit blog verhaal.


    Warme engelengroet!

    En tot een later engelenverhaal. 

    Han X.






    18-06-2019 om 00:00 geschreven door han  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (16 Stemmen)
    » Reageer (0)
    06-03-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Hello from the other side! Zwart op wit vastgelegd op beeld.
    Beste engelenvrienden, 

    Ditmaal gaat het blogverhaal over twee verschillende personen die elkaar niet kennen. 
    Maar die wel hetzelfde meemaken en er bewijs van kunnen neerleggen.

    Het eerste verhaal gaat over Sabine.
    Een hele tijd geleden kwam Sabine bij me op reading om contact te maken met haar mama Roza die gestorven was aan pancreaskanker.
    Nadat de koffie op tafel stond en ik de foto van haar mama vastnam was er wel en heel bijzondere boodschap voor Sabine. 
    Ze wou het namelijk hebben over een reisje dat gepland stond. 
    In het bijzonder een “busreisje”. 
    Sabine liet me weten dat ze inderdaad naar de kerstmarkt zouden gaan met de bus en daar enkele dagen zouden verblijven.
    Mama liet al lachend weten dat haar koffers ook klaarstonden en dat ze er naar uitkeek, want ze zou meegaan op dat weekend. 

    En bovendien!!!! 
    Ze zou het zelfs bewijzen aan Sabine dat ze er zou zijn!!! 
    Enkele weken gaan voorbij en plots staat Sabine met een grote smile in mijn winkel “The Angel Store”. 
    Han weet je nog dat je doorgaf dat mijn mama mee zou gaan met de bus op weekend? 
    Awel er is wel iets héél strafs gebeurt. 
    Maar ik ben haar zo dankbaar dat ze dit voor mij heeft gedaan. 

    Ik vroeg haar wat er haar dan overkomen was. 
    Wel eerst was ik geschrokken vertelt Sabine, maar nu ben ik zo dankbaar en gelukkig. 
    Want mijn mama heeft zich op foto mee laten trekken.

    Op welke manier dan vraag ik? 
    En Sabine duwt me een foto onder mijn neus. 
    Vol ongeloof staar ik naar de foto. 
    Deze is getrokken s’avonds in een cafeetje ergens in Duitsland. 
    Overdag waren ze naar de kerstmarkt geweest en s’avonds waren ze gezellig met zijn allen in het cafe van het hotel terecht gekomen.
    Sabine vertelt dat ze tegen de hoek van de tafel stond terwijl een collega van haar deze foto maakt. 
    Sabine staat op een plaats waar achter haar niemand kan passeren
    En je ziet duidelijk op de foto haar mama staan. 

    Awel Han dit is mijn mama in haar jongere jaren en ze is nooit mogen trouwen in het wit en dat heeft ze altijd heel erg jammer gevonden. 
    Op de foto zie je duidelijk een wit kleed dat ze draagt. 
    En het gezicht is uitgesproken en duidelijk mijn mama Roza. 
    Ik ben zo blij voor haar en gun haar dit speciaal moment vastgelegd op beeld.
    Er zijn nog meer foto’s genomen die avond . 
    Waar ook dingen op te zien zijn. 
    Alleen zijn deze redelijk gepixeld en als ik ze zou uitvergroten blijft er weinig tot niets van over. 
    Maar de foto van Sabine met haar mama wil ik jullie hier wel tonen. 
    Weer bewijs dat er meer is tussen hemel en aarde. 
    En dat straffe mama’s straffe dingen kunnen verwezenlijken zelfs na de dood. 

    Sabine bedankt dat ik jou verhaal mag delen op mijn blog en koester deze foto van jou en je mama!!!

    Het tweede verhaal is het verhaal van Wendy.

    Ik ken Wendy en haar gezin niet en ze is naar mijn weten ook nooit bij me op reading geweest. 
    Maar een tijd geleden stond ze samen met haar gezin bij mij in de winkel . 
    Ze vertelde dat er in 2011 iets gebeurd was en dat ze er lange tijd over gedaan had om tot bij mij te komen. 
    Ze liet me ook verstaan dat ze een foto bijhad en vroeg me of ik daar eens naar wou kijken. 
    Tuurlijk wou ik dat geen enkel probleem. 
    Ze vertelde me niet wat er op de foto stond, maar vroeg me wel dat als ik iets bijzonders zou zien op de foto ik haar dat dan wou vertellen. 
    De foto zat in een witte envelop en ik vroeg aan Wendy of ik die eruit mocht halen. 
    Tuurlijk liet Wendy weten. 
    Langzaam trok ik de foto uit de omslag en ik was met stomheid geslagen. 
    OMG!!! Riep ik en mijn haren gingen recht omhoog staan bij de eerste seconde dat ik naar de foto keek.. 
    Want op de foto langs Wendy staat een klein meisje dat heel duidelijk voor mij een entiteit was. (Een overleden kind)
    Wendy zuchtte dat ze blij was dat ik ook herkende en erkende wat zij zag op de foto. 

    Ik heb een vergrootglas erbij genomen en heb goed in de ogen van het kind gekeken. 
    Heb aan Wendy gevraagd of ze ooit een miskraam heeft gehad en dat dit kind naar mijn gevoel op de een of andere manier met hun verbonden is en over hun waakt.
    Wendy bevestigde dat er ooit een miskraam was. 
    Maar duidelijkheid of dit een meisje zou worden heeft ze niet.
    Ik vraag haar of ze zwanger is op het moment dat de foto genomen wordt en ze bevestigd dat dit het geval was in 2011.
    Ik laat haar weten dat voor mijn gevoel dit meisje tussen Jarne en haar ongeboren kind in staat als bescherming.

    Ik vraag haar hoe ze aan de foto komt en Wendy begint te vertellen.
    Han zegt ze,
    Ergens in maart 2011 zijn we met ons gezinnetje en onze beste vrienden Robert en Ken een weekendje naar Disneyland geweest.
    Ons gezinnetje ben ik Wendy, mijn man Bram en ons zoontje Jarne, uki was er ook bij nog veilig in mijn buik, nog niet wetende dat dat Levi zou worden.
    Eindelijk een attractie gevonden waar we met zijn allen in konden, Robert en Ken onze vrienden die dus mee op weekend waren en die voor ons op de paardjes zaten wilden een mooie foto trekken van ons drietjes.
    Op het moment dat hij de foto neemt kijkt hij verwonderd op zijn scherm van zijn kodak en kijkt mij raar aan, nou, zegt hij, er zit een spookje op de carrousel !
    Ik die het niet goed begreep en tegen mijn man riep, stop nu eens met gekke bekken trekken, ik wil een fatsoenlijke foto van ons 3.
    S'avonds toen we op de kamer waren kregen we telefoon van Robert met de vraag, kom eens naar onze kamer, er is iets vreemds aan de hand.
    Hij had de foto's op zijn laptop gezet zodat we ze allemaal in het groot konden bekijken.
    Bij het zien van de 2 foto's op de paardenmolen gingen mijn haren recht omhoog staan.
    Wat was dat, plots uit het niets staat daar een meisje langs mij, dat er niet was, toen de foto werd genomen..
    De carrousel was aan het draaien Han en iedereen moest vastgeklikt zijn, niemand kon er rondlopen.
    En toch staat op de foto een klein meisje langs mij dat zich duidelijk toont aan de zijkant van mijn benen.
    Er zijn twee foto’s gemaakt snel achter elkaar. 
    Er zitten maar één of twee seconde tussen. 
    Op foto een staan wij gewoon, op foto twee staat plots dat kind tussen ons in.
    Ik kan je vertellen dat we geen oog dicht hebben gedaan die nacht. 
    Van toen tot nu heb ik altijd veel vragen gehad, waarom stond die naast mij? Waarom konden wij dat vastleggen op camera ? Wie is of was dat meisje?
    Vele mensen die de foto zagen geloofde het niet of vonden het zo eng dat ze er niets over wilden horen.
    Mijn vragen en fascinatie bleef ....
    Tot vandaag, 7 jaar later eindelijk een paar antwoorden op mijn vragen.
    Dankjewel lieve Han, 
    Om ons vandaag het ontbrekende puzzelstukje te geven op onze vragen. 

    Heel graag gedaan zeg ik en ook nu weer bewijs dat ze nooit ver weg zijn, dat ze straf uit de hoek kunnen komen en zich kenbaar kunnen maken, zelfs op foto. 

    Lieve engelenvrienden, misschien hebben jullie ook wel zo een bijzondere foto in jullie bezit. 
    Koester hem dan want het zijn tekens van de overkant. 
    Onze echte thuis. 

    Ik wens jullie veel engeltjes dicht bij jou.
    Tot weer een nieuw blogverhaal.
    Warme engelengroet,
    Han Beeren.







    Sabine met haar mama op de achtergrond met wit kleed



    Wendy met gezin foto 1



    Wendy met gezin foto 2 enkele seconden na foto 1 getrokken verschijnt een kind langs haar been.

    06-03-2019 om 00:00 geschreven door han  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (12 Stemmen)
    » Reageer (0)
    26-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Jimmy ! Cool, stoer maar met een zacht kantje.

    Lieve Engelenvriend, 


    Ik leerde Conny en haar man kennen op een reading in Kinrooi. 

    Op zo een avond liggen er altijd meerdere foto’s van overleden dierbaren op tafel. 

    En toch was er onmiddellijk die “ene leuke spontane jongeman” die als eerste naar voren kwam. 

    Zijn naam was Jimmy en ik vond hem meteen stoer maar toch met een zacht kantje eraan. 

    Heel beleefd ook en in zijn eigen dialect van de streek begon hij tegen me te spreken. 

    Han, ik ben plots gegaan. Ze hebben mij op mijn bankstel gevonden met het televisiebakje nog in mijn hand. 

    Mijn hart heeft het begeven. 

    Ook heb ik nog een broer waar ik heel trots op ben en waar ik over waak. 

    Mijn vader en ik waren allebei gek van formule 1 en als hij nu nog naar de wedstrijden kijkt dan ben ik steevast bij hem in de buurt. 

    Plots zag ik een gitaar en hoorde hem daarop tokkelen en best wel ruige muziek op spelen. 

    Het bleek dat Jimmy in een punk band had gezeten en de zanger was. 

    Gezelligheid en gek doen met vrienden was hem zeker niet vreemd, want hij dronk een pintje en was best wel cool en chill. 

    Tenminste zo kwam hij op mij over.

    Hij was geliefd bij de jeugd liet hij me weten. 

    Leraar van beroep en de coolste volgens de leerlingen van zijn school. 

    Jimmy gaf er nederlandse en engelse les. 

    Ik moest ermee lachen want in mijn eigen jeugd heb ik het zelf menig aan de stok gehad met mijn leerkrachten maar ik kon hem geen ongelijk geven, hij was cool! 

    Met hem had ik het in mijn schooljaren ook best goed kunnen vinden daar was ik zeker van.


    De avond vordert en tegen het einde kwamen de ouders van Jimmy naar me toe en vroegen of ze een privé afspraak konden maken. 

    Zo hadden ze iets meer tijd om met hun zoon in contact te komen dan in groep. 

    De afspraak werd vastgelegd en maanden later was het zover. 

    Op 17 januari stonden Conny en haar man bij mij op de stoep. 

    Na de uitleg wat er zou gaan gebeuren in zo een privé sessie en de koffie ging ik aan de slag en stemde me af op de energie van Jimmy. 


    Hij vertelde dat hij een eigen huis bezat en dat zijn vader daar nog altijd zorgde voor de dieren die hij bezat (en dat waren er toch wel wat want ik zag kippen, geiten, een hangbuikzwijntje ….) 

    De tuin hield papa ook altijd nog netjes. 

    Ook voor binnen in huis zorgde papa goed nu hij er niet meer was, maar, zijn broer kon het nog niet opbrengen om in zijn huis te komen. 

    Er werd dan ook even overwogen om het te verkopen maar Jimmy liet me weten dat ze dat nog niet moesten doen. 

    Broer Kenny zou er kunnen gaan wonen op termijn, ook al zag hij dat niet zitten op dit moment. 

    Maar als ze hem de nodige tijd zouden geven zou Jimmy er wel voor zorgen dat hij de klik zou maken. 

    En toen zag ik iets waarvan ik dacht, Han dit klopt niet! 

    Dit hoort niet bij zo een stoere leuke spontane kerel. 

    Maar Jimmy hoorde mijn gedachten en begon met me te lachen. 

    Toch wel hoor Han je ziet het goed, ik heb ook een klein kantje en zal het ons mama, papa en mijn broer bewijzen. 


    Ik laat mijn aanwezigheid zien door een “blauwe ballon” aan hun te tonen. 

    Jimmy sprak ik in gedachten, een blauwe ballon hoe kom je daar nu bij, dat past toch niet bij jou? 

    Awel ze gaan hem zien Han, en dat is voor hun het teken, het bewijs dat ik er nog ben. 


    De reading werd afgerond en de ouders van Jimmy gingen naar huis. 

    In de week zagen ze al een blauwe ballon op de tv voorbij komen maar op 15 februari s’morgens vroeg kregen ze toch wel een héél bijzonder teken van hun zoon Jimmy. 

    Want toen Conny s’morgens door de grote schuifraam in de woonkamer de tuin inkeek kon ze haar ogen niet geloven. 

    Putje winter en wat lag er in de tuin? 

    Juist de blauwe ballon die Jimmy belooft had. 

    Foto’s werden gemaakt en bij deze het bewijs! 


    Weer gaat er een jaar voorbij en wordt er een open reading avond georganiseerd hier in “The Angel Academy”. 

    Conny en haar man waren die avond aanwezig om na zo lange tijd weer eens iets te horen van hun zoon Jimmy. 

    En weet je wat hij me toen liet weten? 

    Zijn broer heeft besloten om in zijn huis eerst wat gaan te verbouwen en er daarna in te gaan wonen. 

    Superblij is hij daarmee. 

    Zijn stek waar hij ooit zo gelukkig was, was nu voor zijn broer. 

    Hij vond het allemaal geweldig!


    Er is meer tussen hemel en aarde. 

    Jimmy alsook jullie overleden dierbaren zijn nooit ver weg, altijd dicht in de buurt om ons te ondersteunen. 

    Ook al merken we dat niet altijd op tijdens ons verdriet. 


    Jimmy toffe kerel, bedankt om zo duidelijk naar me toe te komen en bedankt om de blauwe ballon bij je ouders thuis in het putje van de winter te gaan afleveren. 

    Magische hemelse tekens op momenten dat we ze niet verwachten, zo doen ze dat hier daarboven!. 


    Warme engelengroet en tot een volgend blog verhaal, 

    x Han. 





    Jimmy, met zijn punkband in actie! 



    Fo
    De blauwe ballon die Jimmy in februari in de tuin van zijn ouders als teken achterliet. 

    26-09-2018 om 00:00 geschreven door han  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (13 Stemmen)
    » Reageer (0)
    15-07-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een heel bijzonder teken voor iemand die niet bij de reading was.

    Hoe mooi kunnen de tekens van het hiernamaals niet zijn? 

    Vooral wanneer je het al helemaal niet verwacht en dat ook nog eens terwijl je helemaal niet bij de reading zelf aanwezig bent. 

    Dat overkomt Marijke Bomans in het volgende verhaal.


    S’morgens kijk ik in mijn agenda wat er die ochtend gepland staat. 

    De naam die in mijn agenda staat genoteerd is Nijs I.

    Ilse had na 2 jaar wachten eindelijk op dinsdag 10 juli 2018 om 9.30 uur bij mij een afspraak. 

    De bel van de voordeur ging even voor half tien.


    Toen ik de voordeur ging open maken zag ik een jongedame staan die even later in de reading ruimte 2 foto’s op mijn tafeltje legde. 

    De eerst foto was van haar mama Monique. 

    Ze gaf me door dat ze overleden was aan longkanker. 

    Dat ze erg ziek was geweest en dat Ilse ook nog 2 broers had waarvan er eentje in het ziekenhuis had gelegen en serieus aan het revalideren was. 

    Mama ondersteunde hem daar waar ze kon.

    De andere broer had zich net een nieuwe auto gekocht. Deze was ook net 40 geworden gaf ze me door en ik moest zeker de hartelijke gelukwensen overbrengen. 

    De mama heeft nog veel meer laten weten aan haar dochter Ilse. 

    Maar het gebeurde pas toen ik foto nummer twee in mijn handen nam. 


    De dame op de foto liet me weten dat ik al contact had gehad met haar broer die ook overleden was. 

    Alhoewel de jongedame op de foto me in eerste instantie totaal niets zei luisterde ik aandachtig naar haar. 


    Jij kent mijn  broer en mijn mama zei ze. 

    Mijn broer staat in je tweede boek beschreven. 

    Maar dat is eigenlijk allemaal niet belangrijk. 

    Wat ik je nu ga zeggen wil ik graag dat je dat doorgeeft aan Ilse. 

    Ze moet dit vandaag zeker nog tegen mijn mama gaan vertellen. 

    Ze herhaalde dat zeker 4 of 5 keer dat de boodschap wel héél duidelijk was dat Ilse die dag nog de opdracht had om langs mama Marijke te gaan. 


    Eerst en vooral wil ik mijn mama bedanken dat ze een communiefeest heeft georganiseerd voor mijn dochter.

    Normaal was er helemaal niets gepland maar wat ben ik blij dat ze dat toch geregeld heeft en er een mooi feest voor haar was. 

    Ten tweede weet ik, dat mijn andere broer die peter is van een van mijn kinderen heel erg goed spaart voor hen. 

    Dat doet me plezier te weten dat er zo aan hun toekomst wordt gedacht. 


    Maar ik wil vandaag nog bewijzen dat ik nog héél véél, samen met mijn broer Tjen thuis over de vloer kom. 

    En dat is wat ik vraag aan Ilse om te gaan vertellen aan ons mama. 


    WANT:


    Vanavond is het voetbal Belgie tegen Frankrijk. 

    Ze kijken thuis alle matchen met een hele bende. 

    Gezellig bij elkaar en elke match zijn Tjen en ik mee komen kijken. 

    Vanavond voor de match gaan we er samen voor zorgen dat er thuis met de stroom wordt gespeeld. De lampen zullen aan en uitgaan en dat is het teken dat wij “In the house” zijn.

    Dit is wat ik heel erg fijn zou vinden als Ilse dit vandaag nog aan mijn mama gaat vertellen. 


    Ilse beloofd haar om dat zeker die dag nog te doen. 


    Ze is thuis vertrokken rond 10.45 uur en is rechtsreeks naar Marijke thuis gereden. 

    Heeft daar verteld wat Lindsay doorgaf en nog zoveel meer. 


    Die bewuste avond heb ik cursus die om 19.30 uur van start gaat. 

    Ik ben bezig met de cursus toekomst kaarten te vertellen en uit te leggen aan de cursisten  als om 19.37 uur er een Whats-app bericht binnenkomt op mijn gsm. 


    Ik ben op dat moment wegens de cursus niet in de mogelijkheid om het berichtje te openen. 

    S’avonds tegen 22.30 uur als ik alles heb opgeruimd open ik mijn Whats-App bericht en vind er onderstaand filmpje in. 


    Wat blijkt: mama Marijke heeft het bewijs opgenomen. 

    Lindsay liet weten dat ze met Tjen over de vloer zou komen die avond en Marijke wilde een blijvende herinnering en nam het hele gebeuren op. 

    Ben ik blij dat ze dat doorstuurde en mij samen met Ilse de toestemming gaf om jullie mee te laten genieten. 


    Bij deze het bewijs wat Lindsay die morgen vertelde dat er s’avonds zou gebeuren. 


    Onze overleden dierbaren zijn echt nooit ver weg en ik ben een zéér gelukkig mens dat ik dit mag doorgeven en doen. 

    Ook al heb ik geen glazen bol toch straf dat ze dit op deze manier aan me kenbaar maken. 

    Nu de lotto cijfers nog???   


    In ieder geval ben ik heel erg dankbaar voor mama Marijke dat ze toch wel een teken kreeg dat zo overduidelijk was van haar twee kinderen die helaas veel te vroeg zijn moeten gaan. 

    Ik hoop dat ze er toch een beetje troost in mag vinden!!!


    Ik wens jullie allemaal een schitterende zomervakantie en 

    graag tot een volgend blog verhaal. 

    Warme engelen groet, 


    Han Beeren. 


    Ps de onderstaande link bevat het filmpje dat Marijke opnam. 

    https://youtu.be/ynOpePcOTwE

    15-07-2018 om 00:00 geschreven door han  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (26 Stemmen)
    » Reageer (0)
    09-04-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.opbrengst Engelenweekend 2017 !

    Beste Engelenvrienden, 


    Eindelijk was het zover, afgelopen zaterdag 7 april kwamen we met het Angel-team bij elkaar om de cheque af te geven aan de dames van Vzw Wiebe. 

    Dit gebeurde in de nieuwe lokalen in het voormalig ziekenhuis van Bree, die ze ter beschikking hebben gekregen van de gemeente. 

    Zo kon iedereen die er was eens kijken hoe het eruit zag en wat ze daar met de kinderen allemaal doen. 

    Het werd een gezellig onderonsje met een hapje en een drankje.

     

    Maar uiteraard was de cheque van belang. 

    Wat had het opgeleverd ???

    We zijn weer over het bedrag van het jaar daarvoor kunnen gaan en hebben maar liefst 15197,96€ hebben kunnen schenken aan Gerda en het gehele Wiebe-team. 

    Zo kunnen zij er weer een hele fijne vakantie van maken voor al de kansarme kinderen die ze meenemen naar zee. 

    Bedankt aan al onze gasten die het weekend in september zich lieten onderdompelen in allerlei spirituele workshops. 

    Bedankt aan onze hele team die er geheel vrijblijvend hun weekend voor opofferde. 

    Bedankt aan iedereen die voor en achter de schermen zijn of haar steentje heeft bijgedragen. 

    Zonder jullie allemaal was het nooit mogelijk geweest om zoiets op poten te krijgen. 

    Zoals ik al melde in een vorig bericht is het de laatste keer geweest. 

    Ik ben de afgelopen 7 jaren met heel veel plezier jullie van dienst geweest. 

    En ik kijk er met een warme herinnering op terug. 

    Carol bedankt om mee de kar te trekken. 

    Op naar iets nieuws? 

    We zien het wel. 

    Tot een volgend blog-verhaal. 

    Han Beeren. 












    09-04-2018 om 00:00 geschreven door han  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (10 Stemmen)
    » Reageer (0)
    01-03-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Een wereldster aan de hemel telefoon!!!


    Lieve Engelenvrienden, 


    Een tijdje geleden was ik op reading in Heppen bij Leopoldsburg. 

    Toen ik daar binnenkwam en iedereen een hand had gegeven vroeg ik aan de mensen die er aanwezig waren of ze de foto’s op tafel wilden leggen van hun overleden dierbaren. 

    Er was een dame Martine genaamd die me een foto overhandigde van een wereldster die iedereen wel kent, namelijk “Michael Jackson”. 

    Ik nam de foto aan zonder vooroordelen, maar er was toch een klein stemmetje in mezelf dat dacht:

    Wat moet ik hier nu mee? 

    Was het om me te testen? 


    Had deze dame Michael echt gekend?

    ….? 

    Ik wist er in eerste instantie niet echt raad mee. 

    Maar toen ik me even verwijderde van de groep om mijn verbinding te gaan maken (zoals ik dat altijd doe voor elke reading die opstart) vroeg ik aan de engelen raad. 

    Wat moest ik hier nu mee? 

    Uiteindelijk liet ik het maar los en zou zelf wel afwachten wat er zou gebeuren. 

    Tenslotte kan ik enkel maar mijn best doen en proberen elke foto die op zo’n avond meegebracht wordt de kans te geven om aan bod te laten komen.


    We gingen van start en er waren al verschillende overleden dierbaren een boodschap komen doorgeven. 

    Plots zomaar uit het niets moest en wilde ik héél graag de moonwalk doen. 

    De typische pasjes die Michael Jackson jaren op de wereld heeft los gelaten. 

    Ik ga u zeggen lieve lezers ik heb me ingehouden en het niet gedaan. 

    Maar het wilde wel voor mij duidelijk zeggen dat ik een boodschap mocht krijgen en dat ik Michael aan mijn G4 wifi had hangen. 


    Zelf hoorde ik duidelijk de Amerikaanse taal in mijn oren.


    Pure zuivere energie overviel me. 

    Nooit of te nimmer heb ik ooit een concert van hem gezien. 

    Uiteraard ken ik zijn clipjes en zijn muziek, maar ik ben nooit echt een fan geweest van zijn muziek. 

    Maar de voeling die ik op dat moment met hem kreeg overweldigde me wel een beetje. 

    Ik weet heel goed dat wat ik hier schrijf dat dat héél raar en misschien zelfs een beetje gek overkomt. 

    Maar wereldster of niet uiteindelijk gaan we allemaal naar huis en kan iedereen een boodschap doorgeven. 

    Ik voelde dat mijn lichaam en de woorden die ik wilde overbrengen naar Martine die zijn foto mee had gebracht,woorden waren waar ik over moest nadenken hoe ik ze uitsprak. 

    Ik wilde dat het doordrong zeg maar. 


    Ik start t e met te zeggen dat Michael zich de laatste jaren van zijn leven heel eenzaam had gevoeld en totaal niet begrepen om wat hij had willen neerzetten in deze wereld. 

    Het was hem zelf overstegen, gevangen in zijn eigen paleis. 

    Het gevoel van eenzaam en niet begrepen ging echter snel over en de broodnodige boodschappen kwamen aan bod. 

    Michael vertelde me dat Martine (de dame die deze foto had gelegd) altijd op een of andere manier een connectie had gevoeld bij Michael. 

    Ze kon er zelf niet de duim opleggen. 

    Althans dat ze geen mega fan was en zijn muziek wel kon waarderen was er iets anders dat haar met Michael verbond. 

    Ik vroeg haar of dit klopte wat ik doorkreeg en ze liet me weten dat ze inderdaad zijn cd’s had, zijn muziek wel erg leuk vond maar nooit in haar hele leven een concert van hem had bijgewoond. 

    Toch bleef op de een of andere manier er altijd wel een verbinding met hem. 

    Ze kon het niet uitleggen, maar er was iets dat er voor zorgde dat om de zoveel tijd zonder enige aanleiding “Michael” door haar hoofd spookte.


    Plots draaide Martine haar gezicht schuin naar mij toe en toen kwam het binnen. 

    Ze leken zo op elkaar de kin uitgesproken hetzelfde. 


    Michael sprak de volgende woorden in mijn oor. 


    Han: I CALLED HER MOM IN A PREVIOUS LIFE!!!


    Ik wilde Martine uitleggen waarom ze op de een of andere manier, om de zoveel tijd een connectie had met Michael. 

    En vroeg haar of ze geloofde in reïncarnatie. 

    Ja hoor , zei ze , absoluut!


    Ik liet haar weten wat Michael me juist had doorgegeven. 

    In een vorig leven was Martine de mama van Michael geweest. 

    Een mama die hem een echte thuis had gegeven en heel veel liefde had gekend. 


    Voor Martine vielen die avond de puzzelstukjes in elkaar. 

    Ik vroeg haar om me niet zomaar te geloven en dat ik zelf ook wou weten of wat ik net had gehoord wel klopte. 

    Tenslotte was het toch “Michael Jackson” die ik aan de lijn had en dat gebeur t nu ook niet elke dag.

    Ik heb haar de opdracht gegeven om een teken te vragen aan hierboven als dat wat ik net had gezegd klopte ze dit teken dan ook mocht gaan ontvangen. 

    Zelf wilde ik niet weten welk teken ze zou gaan vragen. 


    Twee weken later krijg ik een mail van Martine, waarin ze het hele verhaal van die avond nog eens uit de doeken deed. 

    Ik laat haar zelf even aan het woord.


    De mail van Martine verzonden naar mijn mailadres op 14 februari 2018 om 13.31 uur.


    Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik altijd al een speciale band had met Michael Jackson. 

    Ik hield niet alleen van zijn muziek en dansacts, maar voelde me op onverklaarbare wijze ook enorm aangetrokken tot zijn bijzondere persoonlijkheid, zijn mooie spirit, zijn pure ziel. Michael was niet zomaar mijn ‘idool’; het ging zoveel dieper en het was vaak zo intens dat ik het haast niet meer kon beschrijven. Het was een ‘weten’, een ‘begrijpen’, een ‘aanvoelen’ van zijn grootste vreugde tot zijn diepste pijn. Een connectie van ziel-tot-ziel.

    We hebben elkaar nooit ontmoet; tot na zijn overlijden. Michael begon me boodschappen door te geven, ‘assisteerde’ me in mijn praktijk wanneer ik daar om vroeg (ja, Michael was ook een healer, maar dit kwam niet in de publiciteit), en hij was er voor me in een van de zwaarste periodes van mijn leven. Alleen aan mijn close vrienden vertelde ik hoe ik een keer om 3u ’s nachts vertwijfeld vroeg aan Michael of hij me een teken kon geven dat hij het écht was of dat ik het me allemaal verbeeldde. En 2 seconden later ging mijn telefoon – om 3u ’s nachts! – met de ringtoon: “You are not alone”…

    Toen ik dan onlangs bij een hartsvriendin werd uitgenodigd voor een groepsreading met Han Beeren heb ik lang getwijfeld van wie ik een foto zou meenemen. De angst om niet begrepen te worden was heel reëel, maar toch net niet sterk genoeg om me ervan te weerhouden. Meteen bij het binnenkomen wist ik dat ik de juiste keuze had gemaakt: Han glimlachte bij het zien van de foto, maar ze schrok er niet van en dat stelde me gerust.

    Ze was nog bezig met een andere foto toen ze plots lachend onderbrak: “Nee! Ik ga hier NIET de moonwalk doen!” Michael’s spirit was aanwezig!

    De eerste boodschap die Han doorgaf, raakte me tot in het diepste van mijn ziel: ze kwam naar me toe met haar handen in ‘Namasté-vorm, exact zoals Michael altijd deed, exact zoals ik zelf elke healing afsluit. En die boodschap kwam in het Engels, met een zacht timbre, alsof Michael daar echt voor me stond.

    Han bekende dat ze zelf niet zo’n grote fan was van zijn muziek, hield dan even stil, lachte, en zei: “Michael zegt dat je één CD van hem dubbel hebt en dat je er dus wel eentje aan mij kan geven!” En dat klopt! Eén CD heb ik inderdaad dubbel! 

    Zo beschreef ze nog meer van mij persoonlijk en ik kon het allemaal volmondig beamen. 

    Dat Han op een bepaald moment opmerkte dat ik zelfs fysieke gelijkenissen heb met Michael, en dat dat ook nog eens bevestigd werd door alle aanwezigen, bezorgde me een smile van oor tot oor. Hoe vaak heb ik dit al mogen horen! Zelfs van mensen die mij voor de eerste keer zien en hier helemaal niets van weten.  

    En dan kwam DE hamvraag: waarom voel ik Michael zo intens aan? Vanwaar komt die band? 

    Han werd even stil, vernoemde ‘Onvoorwaardelijke Liefde’, keek me doordringend aan en vroeg of ik geloofde in reïncarnatie, in vorige levens.

    Absoluut! 

    Dan citeerde ze Michael op zijn zo typische zachte, respectvolle manier: “I called you Mom”! 

    Ik voelde een warme gloed over me, alsof een Engel zijn vleugels rond me sloeg, en ik kon alleen maar dankbaar glimlachen: grateful beyond words! _/_ 

    Han spoorde me aan om een teken te vragen aan Michael, ter bevestiging dat we in een vorig leven een moeder-zoon-connectie hadden. Het teken dat ik graag wou zien, was een nummerplaat met de letters MJ en daar heb ik niet lang op moeten wachten; ze kwam alleen niet zoals ik verwachtte op een auto; moto’s hebben ook nummerplaten! 

    Er is véél meer tussen aarde en hemel… 

    Dit zelf intuïtief aanvoelen is fijn, maar wanneer Han effectief die laatste puzzelstukjes in mekaar doet vallen, dan geeft dat een onbeschrijfelijk gevoel van dankbaarheid en van intens geluk! 

     

    “You are not alone, I am here with you,

    Though we’re far apart, you’re always in my heart,

    You are not alone…”


    Martine Bos. 



    Ps van Han: Fijn toch als je een antwoord krijgt waar je al zolang naar opzoek bent. 

    Martine héél graag voor je gedaan en die cd! Dat komt nog wel in orde zeker !!!


    Ik wens jullie allemaal een hele fijne engelentijd met elkaar. 

    Tot een volgend blogverhaal.

    Warme engelengroet, 
    Han.  



    Martine Bos de dame die de foto van Michael Jackson meebracht. 
    (Let op de kin van haar en Michael.)



    Deze foto werd getrokken bij Madame Thousauds in Amsterdam.

    01-03-2018 om 00:00 geschreven door han  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (15 Stemmen)
    » Reageer (0)
    26-12-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wonderbaby Sofia.

    Wonderbaby Sofia. 

    Voorwoordje van Han. 

    Beste engelenvriend en lezer van dit blog. Ik voel me een gezegend mens want regelmatig maak ik toch wel hele mooie magische dingen mee. Zo ook het verhaal van mama Lindsay waar ik boodschappen mocht doorgeven die haar geholpen hebben in haar zwangerschap. 

    Ik heb haar gevraagd of zij dit verhaal zelf wou schrijven daar ze natuurlijk vanaf de eerste rij alles meemaakte en ik niet haar beleving kan beschrijven. Deze week heb ik het wondertje in levende lijve mogen zien en brachten mama, papa en grote zus mij een bezoekje in “The Angel Store”. Sofia is een vrolijke baby die heerlijk kan lachen en die hele mooie engeltjes mee aan haar zijde heeft. Geniet van haar verhaal. 

    Bij deze wil ik ook nog even gebruik maken om jullie allemaal een gevleugeld 2018 te wensen. Mogen de engelen aan jullie zijde zijn voor het nieuwe jaar.

    Warme engelenknuffel Han.  

     
    Mama Lindsay haar verhaal.

    Eigenlijk moet ik mijn verhaal al beginnen in maart 2016. Toen heb ik mij samen met een goede vriendin ingeschreven voor de engelencursus. Daarna was het spannend afwachten tot het onze beurt was. In juni kwam er al een telefoontje van Per. Er waren 2 plaatsen vrij gekomen. Jammer genoeg konden we niet toezeggen omdat dinsdagavond voor ons moeilijk was. Wat vond ik het jammer om te weigeren. Achteraf zou blijken dat dit toch geen toeval was!

    Begin oktober kregen we dan een mailtje van Han dat er een nieuwe cursus van start ging in november op woensdagavond. Enthousiast bevestigden we onze deelname. Ik was op dat moment ongeveer 13 weken zwanger van mijn tweede kindje.
    Op 9 november was het eindelijk zover: de eerste les van de cursus. Ik had er enorm veel zin in!
    Mijn verwachtingen werden dan ook overtroffen. De eerste 2 lessen waren super interessant en ik experimenteerde gretig met de opdrachten die we van Han kregen onder andere het vragen van tekens aan de engelen en het leren kennen van onze spirituele gids en krachtdieren.
    Maar op dinsdag 22 november 2016 sloeg het noodlot toe. Op mijn 20-weken echo kregen we namelijk het verschrikkelijke nieuws dat er iets mis was met ons kindje. Ze konden ons toen nog niet precies vertellen wat er aan de hand was maar wel dat het zeer ernstig was en dat verder onderzoek noodzakelijk was. Het volgende onderzoek stond gepland op vrijdag 25 november.
    Ik besloot om de dag erna toch naar deel 3 van de engelencursus te gaan. Ik wou immers mijn gedachten verzetten en stiekem hoopte ik dat Han mij op de één of andere manier kon geruststellen over wat ons nog te wachten stond.

    Les 3 stond in het teken van de engelenkaarten. We mochten een hele avond verschillende soorten kaarten uitproberen. Maar eerlijk gezegd had ik wel wat schrik. Stel dat er mij via de kaarten een negatieve boodschap gegeven werd over ons kindje. Dat zou ik op dat moment echt niet aankunnen. Voor de les van start ging nam ik Han dan ook even apart om de situatie kort uit te leggen en te vragen of het veilig was om kaarten te leggen. Zij verzekerde me dat ik met een gerust hart kon deelnemen aan de les. Ook gaf Han toen al aan dat ze “een goed gevoel” had over de hele situatie. Ik begon met de ietwat luchtigere kaarten zoals “Talking to Heaven” en “Je vorige leven”. Daarna ging ik, na even getwijfeld te hebben, toch over naar de serieuzere kaarten namelijk: Boodschappen van de engelen. Ik moest ze uitspreiden over de tafel en op het gevoel er 1 kaart uitpikken. Ik liet mijn hand over de kaarten zweven en op één plek voelde ik het duidelijk warm worden. Dat was de kaart die ik moest hebben. Het was de kaart van Pater Pio met als titel “Genezing”. Ik ben in tranen uitgebarsten. Van alle mogelijke kaarten in die stapel koos ik juist die kaart! Dit was mijn eerste echte teken van de engelen. Vanaf toen sliep ik elke nacht met een zelfgemaakt kaartje van Pater Pio in mijn handen!

    De vrijdag daarna stond ons volgende onderzoek gepland in het ziekenhuis. Daar werd het eerdere vermoeden alleen maar bevestigd: ons dochtertje had een zeer ernstige aandoening namelijk een hernia diafragmatica. Kort uitgelegd is dit een gat in het middenrif waardoor de buikorganen in de borstholte terecht komen. Bij onze meid was haar lever voor het grootste gedeelte naar boven geschoven en verdrukte de longen waardoor deze niet goed konden groeien. We werden doorverwezen naar Leuven aangezien ze in Genk niets meer voor ons konden doen. Amper 4 dagen later konden we al naar Leuven gaan bij een professor gespecialiseerd in deze aandoening. Een klein detail dat me altijd is bijgebleven: elke verdieping in de parkeergarage van het UZ heeft zijn eigen symbool. Per toeval parkeerde mijn man pal onder het bord met een grote vlinder op. Dat gaf mij een geruststellend gevoel. Een maand ervoor was mijn grootvader overleden en voor mij was dit een teken dat hij er toch bij was op één of andere manier. Het symbool van de vlinder zouden we later nog vaker tegenkomen.

    In het ziekenhuis zelf viel toen het harde verdict: ons kindje had ernstige onderontwikkelde longen. Ze had maar een overlevingskans van 20%. Indien we haar kansen wilden verhogen moest ik een operatie ondergaan waarbij ze ons kindje zouden opereren terwijl ze nog in mijn buik zat. Uiteraard namen we deze kans met beide handen aan. Maar daar moesten we eerst nog enkele testen voor doorstaan en de ingreep zelf kon pas plaatsvinden rond 28 weken zwangerschap. Weer bang afwachten dus.

    De volgende les van de engelencursus stond in het teken van onze overleden dierbaren. We mochten een foto uitkiezen van een andere cursist en kijken of we boodschappen doorkregen. Nadien zou Han dan zelf contact leggen met deze personen. Hoe ik ook probeerde, het lukte mij maar niet om me te concentreren. Ik was teveel met mijn eigen problemen bezig om me te kunnen focussen op onze taak. Ik heb dit toen ook gemeld aan Han en zei vroeg of ze na de les mijn toekomstkaarten eens mocht leggen over de hele situatie. Met een bang hartje stemde ik toe. Het werd een leuke en interessante les waarbij ik even contact mocht hebben met mijn overleden grootouders. Maar toen was het tijd om mijn kaarten te leggen. Ik mocht de kaarten schudden en Han spreidde ze uit op tafel en begon te vertellen wat ze allemaal kon zien in mijn kaarten. Het was een heftig verhaal. Ze kon zien dat er ons geen gemakkelijk parcours te wachten stond. Een parcours met hele grote obstakels die we moesten overwinnen. De medische ingrepen waren ook duidelijk aanwezig in de kaarten. Maar ook de steun van mijn man en van familie en vrienden kwam heel duidelijk naar voren. Maar de belangrijkste kaart kwam op het allerlaatste: de zon. Het symbool dat het uiteindelijk allemaal goed zou aflopen.

    De vierde les was het leren zien en lezen van aura’s. Ook deze les was enorm boeiend en leerrijk. We kregen de opdracht om de aura’s van de andere cursisten te “lezen”. En wonder boven wonder lukte dat ook heel goed. Een witte waas rond de hoofden van de anderen was duidelijk zichtbaar. Ook mijn aura werd “gelezen”. En gek genoeg was mijn aura groen. De kleur van de genezing. Alweer een teken van de engelen dat me hoop gaf.

    De laatste les mochten we het engelenspel spelen.  Een soort van bordspel waarbij we allerlei vragen mochten stellen in verschillende categorieën. Aan de hand van een dobbelsteen en pionnen kregen we dan een antwoord op onze vragen.  Helemaal op het einde van het spel kregen we de kans om een vrije vraag te stellen. Het bord zou ons dan één van de volgende antwoorden geven: ja – nee – misschien – zeker en vast. Er was maar 1 vraag die ik graag zou willen stellen, maar ik durfde gewoonweg niet. Ik had teveel schrik voor het antwoord. Toen zei Han dat zij de vraag in mijn plaats zou stellen. Ik moest heel duidelijk mijn naam zeggen en terwijl Han de dobbelstenen in haar handen schudde stelde zij aan de engelen de vraag waar ik zo’n schrik voor had: zal het uiteindelijk goed komen met ons dochtertje? Ze gooide het cijfer 9 en met een bang hart verplaatste ik het pionnetje op het bord. Ik durfde bijna niet te kijken. Toen zag ik dat mijn pionnetje terecht gekomen was op het woord “definitely” wat “zeker en vast” betekent. Opnieuw sprongen de tranen in mijn ogen. Ik had de voorbije lessen zoveel mooie tekens mogen ontvangen dat ik enorm veel hoop had op een goeie afloop. De engelencursus was nu afgelopen (wat ik heel erg jammer vond) maar toch bleef ik contact houden met Han. Iedere keer als er weer iets belangrijks te gebeuren stond ging ik even langs bij Han. Zij legde dan haar handen op mijn buik en zei een gebedje. Op die momenten voelde ik altijd de tintelingen doorheen mijn hele lichaam. Het gaf me kracht, hoop en goede moed. De eindejaarsfeesten hebben we toch gevierd, vooral voor mijn oudste dochtertje. Maar de sfeer was ver te zoeken. 

    Januari diende zich aan en de dag van de ingreep brak aan. Jammer genoeg mislukte de eerste poging. Iets wat zelden gebeurt. Ook de tweede poging enkele dagen daarna mislukte. De moed zonk ons echt in de schoenen. Maar de woorden van Han bleven steeds door mijn hoofd malen. Alles zou goed komen, dus het moest lukken! De derde keer werd uiteindelijk de goede keer. Een week na de eerste poging was de operatie eindelijk geslaagd! Een ballonnetje werd in haar luchtpijp geplaatst om haar longen te stimuleren om te groeien.
    Helaas bleef ik daarna niet van tegenslag gespaard. Enkele weken na de ingreep scheurden mijn vliezen en werd ik met spoed opgenomen in het UZ Leuven. Vanaf toen moest ik verplicht platte rust nemen om de zwangerschap nog zo lang mogelijk te kunnen uitdragen. Het ballonnetje moest immers zo lang mogelijk blijven zitten om optimaal zijn werk te kunnen doen.
    Tijdens mijn verblijf in Leuven hield ik regelmatig contact met Han. Ze vroeg regelmatig hoe het met me ging en was er altijd voor me om me op te peppen en goede moed in te spreken. Zo heeft ze zelfs eens mijn kaarten gelegd via de telefoon!

    Uiteindelijke is Sofia op 24 februari met een keizersnede geboren. (Op Han haar verjaardag! Toeval?? Ik dacht het niet!) Ze heeft een heel moeilijke start gehad in haar leven. Toen ze 4 dagen oud was moest ze al onder het mes om het gat in haar middenrif te dichten. Ze heeft 26 dagen aan de beademing gelegen. Onze kleine meid heeft echt moeten vechten voor haar leven! Mijn man en ik hebben heel wat bange momenten beleefd. Maar wat was ze dapper en sterk! Langzaam maar zeker en met hele kleine stapjes werd ze beetje bij beetje beter. En na 2 maanden op de Intensive Care Unit gelegen te hebben, mocht ze op 21 april eindelijk mee naar huis! Ondertussen is ze een flinke meid van 10 maanden oud die het super goed doet. We zijn enorm trots op haar!

    Ik ben er zeker van dat Han (en de engelencursus) mij doorheen deze hele periode gesleept hebben. Ik weet niet of ik er zo goed mee had kunnen omgaan als onze wegen toen niet gekruist hadden. Ik ben toen echt het spirituele pad opgegaan en heel veel contact gezocht met de engelen.
    Vorig jaar hebben we de kerstperiode nog heel anders beleefd. Kerst en Nieuwjaar hebben we toen echt in mineur gevierd. Angst en onzekerheid namen de bovenhand. Ik kon maar aan 1 ding denken: mogen we in 2018 een tweede kindje verwelkomen of zouden we ons kindje verliezen?
    Wat zijn mijn man en ik dolgelukkig dat er dit jaar 2 dochters op onze kerstkaartjes pronken!

    Tot op de dag van vandaag ben ik er heilig van overtuigd dat het geen toeval was dat ik net in deze moeilijke periode Han heb ontmoet en de engelencursus mocht volgen. De vele tekens van de engelen en de geruststellende woorden van Han hebben mij hier doorheen geholpen! Han, je bent echt een engel op aarde! Jij zal voor altijd een plaats hebben in ons hart!
    En zelfs nu nog, zoveel maanden later en nu onze meid het zo wonderbaarlijk goed doet, denk ik nog elke avond aan de engelen. En de laatste gedachte die door mijn hoofd gaat net voor ik in slaap val is nog altijd: Bedankt lieve engeltjes! Bedankt dat ze er nog is!  

    Geschreven door Lindsay Miatton fiere mama van Sofia en Kyana.















    26-12-2017 om 00:00 geschreven door han  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (14 Stemmen)
    » Reageer (0)
    03-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Opbrengst engelenweekend 2016 voor Vzw Wiebe.


    Beste Engelenvrienden , 

    Afgelopen vrijdag 3 maart was het dan zover. 

    Het hele engelenteam dat zich geheel spontaan en vol enthousiasme had ingezet voor de vorige editie van het engelenweekend kwam bij elkaar. 

    In eerste instantie is dat een heel gezellige boel en altijd leuk om iedereen die avond terug te zien. 

    Bij deze wil ik dan ook het hele team bedanken vanuit de grond van mijn hart. 

    Want elk jaar een heel weekend opofferen om de kinderen van Wiebe een leuke vakantie te bezorgen is jullie goed engelenhart laten spreken. 

    Op zo’n bijeenkomst bespreken we wie wat kan betekenen in welke workshop voor onze volgende editie. 

    Ook dit jaar mochten we weer nieuwe teamgenoten verwelkomen, zodat we voor het engelenweekend van 2017 weer nieuwe workshops kunnen aanbieden. 

    Dat team staat daar dus een heel weekend zijn/haar spiritueel kunnen aan te bieden en dat bracht een mooi bedrag op. 


    Maar daar houdt het niet bij op want:


    Er kwam een extra centje in het laatje door Julen. Zijn mama ging wafels bakken die hij verkocht op school. Dat bracht 50€ op en de papa van Julen verdubbelde dat bedrag. 100€ extra erbij!


    Er kwamen mensen in “The Angel Store” langs die even zo maar 20 of 50€ in mijn handen duwde, hier dat is voor Wiebe, geef dat maar aan de kinderen. 70€ erbij!


    En er was een mama van een van de kindjes van Wiebe die anoniem een brief schreef, dat we haar zo geholpen hadden het afgelopen jaar en dat we geen idee hadden wat dat voor een gezin betekende om even hun kinderen te laten genieten van een vakantie want ondanks dat ze het zelf al niet breed had spaarde ze toch 20€ voor Wiebe ! 20€ erbij!


    Ik wordt daar zo blij van, te zien dat er nog mensen zijn met een “warm, goed engelen hart” 


    Maar de moment supreme is toch als de dames van Wiebe arriveren.

    Deze dames gaan elk jaar met kansarme kinderen van gezinnen uit de regio van groot Bree onder het Allerheiligen verlof met hun op vakantie.


    Gerda de voorzitster van Wiebe was er samen met Karen, Karo-Lien Rozette Anneleen en Kelly.

    Ik vroeg hun of ze een idee hadden wat we konden schenken. 

    De afgelopen jaren ging ons bedrag van 3065€ tot 8000€.


    Gerda zei tegen me dat ze blij zijn met alles en dat ze hoopte dat we in de buurt kwamen van het bedrag van vorig jaar. nl 8000€

    Meer zou te gek zijn maar daar geloofde ze niet echt in. 

    Met een big smile tot achter mijn oren keek ik haar aan en zei. 

    We zullen zien!!!


    Carol nam de cheque in handen en langzaam werd het bedrag onthult. 

    Lieve engelenvrienden allemaal. 

    Door jullie aanwezigheid op het Engelen-weekend mag ik jullie dan ook laten weten dat we in totaal 9000 € hebben kunnen schenken. 

    Bedankt allemaal om jullie aanwezigheid. 

    Het volgende engelenweekend zal plaats hebben op 23-24 september 2017.


    We gaan er weer een mooi spiritueel engelen en magisch weekend van maken. 

    Allemaal samen voor onze kansarme kinderen, zodat zij een heerlijke onbezorgde week kunnen tegemoetgaan. Waar ze even de zorgen van thuis kunnen vergeten en geheel zorgeloos kunnen spelen en ravotten. 


    Hopelijk mogen we jullie weer verwelkomen in 2017.


    Tot dan. 

    Han, Carol Lize en héél het volledige engelenteam kijken uit naar jullie komst.


    Bedankt !!!





       Julen geeft 100€ aan de dames van Wiebe zijn persoonlijke opbrengst voor de kinderen!


       Brief van een van de mama's van een Wiebe kindje zij schonk 20€ aan Wiebe.


        Gerda geeft me een knuffel.


         Een gedeelte van de Wiebe dames kwamen hun cheque in ontvangst nemen. 

            
    Het engelenteam 2016 dat er weer mee voorzorgde dat we een geweldig mooi bedrag konden schenken. 
    Bedankt aan jullie allemaal!!!

    03-03-2017 om 00:00 geschreven door han  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (18 Stemmen)
    » Reageer (0)
    19-12-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen. Roland geeft zijn Monique een heel speciaal kerstgeschenk!

    Lieve engelenvrienden, 


    Nu met de feestdagen in het verschiet heb ik wel een héél mooi verhaal voor jullie. 

    Een tijdje terug kwam er een mevrouw Monique genaamd bij mij in de winkel “The Angel Store” binnen samen met haar mama. 

    Ze keek rustig naar onze engelenbeelden en ik bood haar een tasje koffie aan. 

    Toen ze ging zitten liet ze me een foto zien van haar overleden echtgenoot Roland. 

    Hij was nog maar een 8-tal weken overleden. 

    En ze had een brief van hem ontvangen waarin stond geschreven dat als ze er behoefte aanhad dat ze van hem contact mocht zoeken met mij, Han Beeren. 

    Ook schreef hij dat hij niet wist wat Monique mocht verwachten maar dat ze zeker niet alleen naar me toe moest komen, ze moest iemand meenemen.


    Toen ik de brief las die Monique mij overhandigde werd ik even stil. 

    Was iemand daar werkelijk mee bezig vroeg ik me af, wetende dat je gaat sterven en dan toch nog verwijzen naar iemand die contact kon maken?

    Wou Roland dit echt voor zijn vrouw waarmaken?


    Helaas moest ik deze dame op het moment in de winkel teleurstellen,

    daar beste lezer voor mij iemand toch wel 6 maanden moet gestorven zijn om er goed contact mee te maken. Het was nog zo vers 2 maanden pas dat Roland was gestorven.

    En ik stelde haar voor om dan best toch maar een afspraak te boeken. 

    Toen ik haar vertelde dat er in de agenda pas plaats was in 2019, zonk de moed haar in de schoenen. 


    Het toeval (ook al bestaat dat voor mij niet) was dat er die dag iemand had afgemeld om de komende engelencursus te komen volgen. 

    Ook in deze lessen maken we tijd om een hele avond met onze overleden dierbaren te communiceren. 

    Monique haar mama spoorde haar aan om haar kans te grijpen en zich dan maar in te schrijven voor de engelencursus die enkele weken later van start zou gaan.Dan hoefde ze misschien toch niet zolang te wachten. 


    Zo gezegd zo gedaan, we zouden ons binnenkort weer zien weliswaar in een groep maar ik zou haar de engelenwereld leren kennen en liet haar weten dat ik hoopte dat dan haar man voldoende kracht had om zich dan toch bij mij een beetje bekend te maken en eventueel dan al wat boodschappen door te geven via mij. 


    Dinsdag 13 december 2016 was het dan zover, het avondje praten met overledenen zou aanbod komen. 

    Toen alle cursisten hun foto op tafel hadden gelegd met of zonder persoonlijk voorwerp gelinkt aan die persoon kon de avond van start gaan. 

    Ik vroeg aan iedere deelnemer om een foto te kiezen die op de tafel lag en waar ze totaal geen achtergrond informatie van hadden. 


    Want op zo’n avond leer ik de mensen hoe ik in reading ga en mogen ze zelf eerst eens voelen en ondergaan of ze iets zouden doorkrijgen van de persoon op de foto. 

    Sommige slagen daar wonderwel zéér goed in, andere vinden het dan weer wat moeilijker maar daarom niet minder spannend. 


    Zo gebeurde het in de loop van de avond dus dat de foto van Roland de man van Monique uiteindelijk dan toch in mijn handen terecht kwam. 

    En daar gebeurde het, hij ging pal achter zijn vrouw staan en nam haar schouders vast. 

    Toen ik aan Monique vroeg of ze merkte dat haar schouders anders aanvoelde moest ze beamen dat die wel héél erg warm voelde een aangenaam gevoel zelfs. 

    Maar haar man Roland gaf niet op, want hij liet me weten dat hij op het moment dat hij stierf een raam had laten stuk springen bij zijn broer aan de terraskant. 

    Monique stond perplex en zij dat dat inderdaad op het tijdstip van overlijden gebeurd was. 

    Ik melde haar dat dat het teken van haar overleden echtgenoot was geweest om aan zijn familie te laten weten dat het lijden nu voor hem voorbij was. 


    En toen zag ik zwarte schoenen, in stilte vroeg ik aan haar man waarom hij me deze zwarte exemplaren liet zien. 

    Han sprak hij, dat zijn mijn makkelijke schoenen, ze staan nog thuis in de kast. 

    Monique mag deze niet wegdoen, ze moet ze eens uit de kast halen want aan de voorzijde zijn ze wat beschadigd en bekrast maar ze zal als ze ze vastneemt wel weten waarom ik haar deze schoenen wil laten zien. 


    Ook liet hij me weten dat het hem ontzettend veel energie koste om al zo kort na zijn overlijden boodschappen te geven. 

    Maar hij wilde zijn uiterste best doen om zijn vrouw die het zo moeilijk had toch een boodschap mee te geven. 

    En zo verliep de avond voor al de cursisten op zijn einde en had iedereen enkele korte boodschappen gekregen. 


    Maar wat was ik verbaasd toen ik de dag nadien een berichtje kreeg van Monique. 

    Want wat bleek?  

    Ze was toch even de schoenkast van Roland ingedoken om op zoek te gaan naar de schoenen die hij had beschreven. 

    Ze schreef het volgende:


    Hallo Han, je had het gisteren over een paar zwarte schoenen van roland , die ik niet weg mocht doen want die liepen zo goed. Ik heb ze in zijn schoenen kast gevonden en er lag een wit veertje op.  


    Onderaan het berichtje plakte een foto van een zwarte veterschoen deze was aan de voorzijde wat bekrast maar aan de zijkant ervan plakte een piepklein wit veertje!!! 

    Ik denk en hoop dat ik Monique toch nog een mooi cadeau heb mogen geven voor de komende feestdagen. 

    Ook al zal het gemis groot zijn, Roland heeft zijn Monique, via mij duidelijk laten weten door zijn zwarte schoenen dat hij nooit veraf zal zijn. 


    En u overleden dierbaren, beste lezer zullen ook u niet in de steek laten. 

    Ze zijn er nog zo dikwijls weliswaar niet zichtbaar voor de meeste mensen onder ons, maar ze zijn er wel. 

    En ze willen niets liever dat dat u allemaal toch mooie warme dagen tegemoetgaat. 

    Ook al lijkt dat zo immens zwaar. 

    Als jullie een beetje kunnen genieten, genieten zij met uw mee!


    Ik hoop oprecht dat uw met dit verhaal toch een beetje mag ervaren dat ze er ook voor jullie zijn. 

    Ik wens jullie dan ook allemaal hele warme, liefdevolle dagen met de kerst en een heel gelukkig nieuwjaar. 

    Met de beste wensen voor 2017. 


    Warme engelenknuffel van mij, 

    Han.



    Mail die ik kreeg van Monique na goedkeuring van het verhaal:

    Lieve Han 


    De laatste brief van Roland mocht ik pas na de uitvaart open doen. Na het lezen was ik een beetje teleurgesteld. Ik had een hele lange brief verwacht met allemaal tips om de moeilijke tijd door te komen , of een ellenlange liefdes brief. Maar nee, het was een verwijzing naar jouw. 

    Ongeveer twee maanden na zijn overlijden ben ik naar je toe gekomen , niet weten waaraan ik me moest verwachten, maar iets in mij dreef me naar Bree. Ik werd er heel warm ontvangen , mocht mijn tranen laten gaan en direct kreeg jij al signalen door van Roland. 

    Vol moed schreef ik me in voor je engelen cursus. Misschien zou ik daar wat troost en rust vinden voor dit immense verdriet.

    De dinsdag avonden werden voor mij een licht punt, een verlangen om weer samen te zijn met deze prachtige groep vrouwen waar ik zoveel warmte en liefde van voelde. Ik ben begonnen met het vragen van tekens en omdat deze al heel snel volgde kreeg ik terug hoop en vertrouwen in de toekomst. 

    De groepsreading was prachtig. Jij heb me zoveel gegeven door het contact dat je kreeg met Roland, ook al was hij nog maar 4 maanden overleden. hij doet zoveel moeite om met jouw te praten. Hij had het onder andere over een paar zwarte schoenen, waarvan de punten wat afgesleten waren en die ik zeker niet weg mag doen, omdat ze zo lekker zaten.

    Bij thuis komst ben ik de schoenen uit zijn kast gaan halen , en wat denk je er lag een wit veertje op....

    Nu weet ik dat zijn laatste brief nooit zijn laatste woord zal zijn voor mij. Hij heeft me naar jouw geleid om zo met mij contact te blijven over deze grenzen van het leven heen. Onze liefde is oneindig, zo heeft hij het mij belooft en zo zal het ook zijn. Iedere dag hou ik nog meer van deze prachtige man, mijn engel 

    Zo noemde ik hem 10 jaar lang en zo zal hij ook bij me blijven.


    dank je wel lieve Han voor al jouw gave om ons gelukkig te maken .




    De envelop die Monique na de uitvaart pas mocht openen.


    De brief die Roland aan Monique schreef en waarin hij verwees om contact met me op te nemen.


    Roland en Monique.


    Roland zijn lievelingsschoenen waar hij naar verwees en die Monique uit de kast moest halen. 
    Daar zat het piepkleine witte veertje op!

    19-12-2016 om 00:00 geschreven door han  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (46 Stemmen)
    » Reageer (1)


    Foto

    Beste lezer,

    welkom op mijn blog. Ik ben Han Beeren, woonachtig te Bree (Limburg). Geboren op 24 februari 1971, gehuwd met Perry Brulez sinds 1999 en ook in dat jaar mama geworden van een kei leuke tweeling Brett & Nette.


    Ik wens je heel veel plezier op dit blog samen met de engelen.

    Bezoek mijn website


    Bestel hier mijn eerste boek
    "En toen kwamen de engelen".


    Of mijn tweede boek 
    "Engelen op mijn zolderkamer"
    Ook kan je mijn derde boek reserveren.



    Foto

    BESTEL NU !
    E-mail mij

    Zin om in contact te komen met een dierbare overledene ? Of om een engelencursus bij mij te volgen ? Je mag mij steeds vrijblijvend een email sturen via onderstaande link


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !



    Mijn engeltjes
    De tweeling Brett & Nette


    Perry, mijn echtgenoot


    Mijn ouders Harry & Georgette


    Juul (de golden retrever) & Jef (de tekkel)


    Mijn lieve Bas (zie verhaal "De hemel is 2,5 dag reizen")



    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!