Vandaag werd Jef begraven.  

Jef is mijn buurman.  Ik schrijf bewust niet 'was', want hij zal er altijd zijn, zij het dan niet langer lichamelijk. Jef was er altijd.  Jef stond op de uitkijk, een burgerwacht zou totaal overbodig geweest zijn.

Nu is Jef niet meer.  Ik wil geloven dat Jef nu bij mijn papa, bij Tina (mijn buurvrouw) en bij zovele anderen is. Dat hij ginds rustig zijn sigaretje rookt en filosofeert over het leven, ook al maakt zijn lichaam daar nu geen deel meer van uit...

Het leven... Het moeten loslaten en afgeven, is hard.  Maar tegelijk zegt het me ook dat ik van dit leven iets moet maken! En ik moet het NU doen, niet later.  Later kan té laat zijn...  Vaak heb ik met Jef gepraat over de dood. De dood maakt deel uit van het leven, hoe contradictorisch dit ook moge zijn.  'We moeten allemaal gaan, jong!' Ik hoor het hem zo zeggen.  Hij IS gegaan.  Enkele uren voor zijn dood hebben we nog gepraat met mekaar.  Hoe kon ik weten dat ons afscheid een definitief afscheid zou zijn...

Van Tina heb ik anderhalf jaar geleden ook afscheid moeten nemen.  Wanneer ik nadien door mijn dakraam keek, zag ik het bankje waarop ze zo vaak haar sigaretje zat te roken.  Het bankje heeft er nog een tijd gestaan, maar Tina zat er niet langer op.

Tina, papa, Jef... Het zijn allemaal mensen die héél erg dicht bij mij stonden en die ik nu moet missen.  Maar ik troost me bij de gedachte dat we ooit op de één of de andere manier weer contact zullen hebben.  Misschien is dit 'geloven', misschien is dit dom, maar ik heb het nodig om het verlies te kunnen verwerken.  De pijn wordt draaglijk, de emoties minder hevig, maar het gemis blijft.  Ook na bijna twee jaar.

Dag Jef! Bedankt dat je er was!

Vorige week las ik het in de kranten, ik zag het op Facebook verschijnen en zelfs Nathalie had ervan gehoord in het verre Luxemburg: de Aarschotse N-VA zou de voetbalgekte willen beteugelen met de officiële vraag of al die vlaggen, gesponsord door een bekend biermerk, hier wel MOGEN uithangen?

Ik was erbij tijdens die bewuste gemeenteraad eind juni waarin de vraag gesteld werd en ik kon mijn oren niet geloven! Is men bij de N-VA dan zo kortzichtig geworden dat men niet beseft dat men op deze manier de helft (of nog meer) van Vlaanderen tegen zich in het harnas jaagt?  Het zou me verwonderen wanneer N-VA - Aarschot nu nog altijd hetzelfde aantal medestanders zou hebben.  Niet dat ik het zo erg zou vinden, mocht dit niet zo zijn.

Ik kan er niet omheen: mijn straat en mijn stad is in de ban van Koning Voetbal.  En ik moet toegeven: ik betrap me erop dat ik zelf ook kijk!  Elke keer wanneer onze Duivels de bal voldoende in het net van de tegenspelers hebben kunnen trappen, kijk ik al uit naar de volgende match: nú zaterdag, morgen dus.

Ik las deze week dat het Belgische elftal sowieso al zijn opwachting mag maken op het het bordes van het Brusselse stadhuis, net zoals in het gloriejaar 1986.  Mijn humaniora zat erop en ik juichte Jean-Marie en zijn makkers luid toe, net zoals ik toen ook deed met mijn toekomstige leven.

Weet je wat ik raar vind? Overal zie ik Belgische vlaggen wapperen, overal wordt er over de Rode Duivels gesproken, overal overheerst het België-gevoel.  En dit terwijl op 25 mei ll. één Vlaming op drie het N-VA bolletje rood kleurde.  Ik weet het, Günther, jij postte dit ook op Facebook, maar ik maakte toen net dezelfde bedenking en ik maak deze nog altijd, elke dag.  We zijn Belg wanneer het ons uitkomt? We zijn Vlaming en nationalist wanneer het ons uitkomt?

Ik geniet ervan wanneer ik zie dat ook allochtonen met ons mee supporteren en zich één voelen met ons allemaal.  Ja, ze voelen zich Belg.  Ja, ze ZIJN Belg! Ze genieten van het voetbal, waarbij de Duivels achter de bal aanlopen.

Ik zit morgenavond alvast voor de tv.

Drie weken revalidatie in Pellenberg hebben me deugd gedaan. 

Omdat de aandacht hier vooral werd toegespitst op het motorische, hebben ze mij een aansluitende opname in het CEPOS in Duffel aangeraden, waar het accent op het cognitieve ligt.

Blijkbaar hebben mijn hersenen toch meer schade ondervonden van al die verschillende hersenoperaties en vooral dan van de laatste operatie met aansluitende radiotherapie.  Intussen mag ik spreken van een NAH, een Niet Aangeboren Hersenletsel.  

Vorige donderdag volgde ik een lezing van een neuropsycholoog die de werking van de verschillende hersenkwabben uiteenzette.  Heel wat van de problemen die hij beschreef na een hersenbloeding, -infarct en ook het effect van beschadigde delen in de frontale kwab, kwamen mij zeer vertrouwd voor.  Dit terwijl 'mijn' tumor zich in de kleine hersenen bevindt, achteraan het hoofd ter hoogte van de hersenstam.  Op mijn vraag hoe het mogelijk was dat vele symptomen van defecten in de frontale kwab zich ook bij mij voordoen, antwoordde hij dat de hersenstam signalen uitstuurt naar álle hersenkwabben.  Wanneer er dan een defect is aan deze hersenstam, kan dit ook gevolgen hebben voor de werking van andere delen in de hersenen.  Heel wat dingen waarvan ik dacht dat ze aan externe factoren te wijten waren, blijken terug te brengen tot het hersenletsel dat ik heb opgelopen.  Niet weinig zelfverwijten komen hierdoor te vervallen.

Tijdens de motorische revalidatie, wanneer ik me meer dan één keer nat in het zweet werkte tijdens de kineoefeningen, merkte ik dat ik me niet alleen fysiek beter in mijn vel voelde, maar ook mentaal.  Ook dit heeft blijkbaar een neuropsychologische verklaring.  Niet alleen de spieren worden tijdens deze oefeningen getraind, ook de hersenen doen hierbij hun werk.

Uit de vele onderzoeken en tests blijkt dat ik vooral last heb om me langere tijd op iets te concentreren en mijn aandacht erbij te houden.  Zo bijvoorbeeld kan ik maar met zeer grote moeite een gesprek volgen wanneer het televisietoestel aanstaat.  Of autorijden met de autoradio op.  Allemaal een gevolg van het NAH.

Gisteren belde de neuropsycholoog uit Pellenberg me op.  Ik word volgende donderdag 5 juni verwacht in het CEPOS voor een intake-gesprek.  Het zou dan niet langer om 'weken' gaan, maar om 'maanden'...

Zoals gezegd, ik voel me er goed bij en wil dan ook zeker verder gaan.  Alleen vind ik het jammer dat er bijna 18 jaren aan vooraf zijn gegaan.  Achttien jaren die mijn leven een totaal andere wending hebben gegeven.  

Maar daarover schreef ik al in eerdere stukjes.

Ik hou van deze dag!

Vanmorgen was ik één van de eersten in het stembureau om dan de uren nadien gespannen van het zonnetje te genieten.  Met het laatste kantoor dat om 16 uur zijn deuren sloot, begon mijn 'hoogdag'.  Prognoses, uitslagen, zetelverdelingen: ik volg het toch zo graag!

Maar mijn blijheid werd veel te snel vervangen door een eerder onrustig gevoel.  Het lijkt er sterk op (dit is eufemistisch uitgedrukt) dat de N-VA met kop en schouders boven de traditionele partijen uitsteekt.  Hierbij vroeg ik me net af hoe het gesprek tussen Koning Filip en Bart De Wever zal verlopen wanneer deze laatste tot informateur zal worden benoemd?...

Ja, ik zal morgen wakker worden in een ander Vlaanderen en misschien ook in een ander België.  Is het de onzekerheid die me dit onrustig gevoel geeft?  Wat zal er bijvoorbeeld gebeuren met mijn invaliditeitsuitkering?  

Ik ben echter niet alleen in dit geval.  Dat is me de voorbije drie weken wel erg duidelijk geworden.  Omdat het ziekenhuis in Pellenberg een (vooral motorisch) revalidatiecentrum is, is het contact met andere patiënten veel intenser dan bijvoorbeeld in een ziekenhuis als Gasthuisberg.  Er werd samen gegeten, gedurende de dag onmoetten we elkaar bij verschillende therapieën.  En ja, ook ZIJ hebben nu en in de toekomst nood aan een (al dan niet invaliditeits)uitkering.

'De moeder aller verkiezingen.'  Ik heb me vaak de vraag gesteld waarom hier over 'moeder' gesproken wordt?  'De vader aller verkiezingen'?  'De broer aller verkiezingen.'?  Ik denk dat het te maken zou kunnen hebben met 'de (weder)geboorte'.  Daarvoor heb je een moeder nodig.  Maar een moeder voedt je ook op en wijst je terecht wanneer je foute dingen doet of verkeerde woorden uitspreekt.  Ook de kiezer (wij allemaal dus) zal over een aantal jaren het rapport opmaken van wat dit nieuw geboren kindje gepresteerd heeft.  Nu speelt nog het voordeel van de twijfel, maar vanaf morgen zullen de vele beloftes waargemaakt moeten worden.  Anders vrees ik dat de val even snel zal gaan dan de klim die ik vanmiddag op TV zag.

'Het voordeel van de twijfel'.  De feiten zijn er en als goede democraat leg ik me bij 'de wil van het volk' neer.  

Morgenavond is er gemeenteraad hier in Aarschot.  Ik ben benieuwd of de N-VA-fractie van zich zal laten horen.

'Gemiddelde Belg heeft € 300 000 nodig voor mooie oude dag.', las ik in De Morgen.  Bleek dat het een link was naar een site die aan renteniersplanning doet.

Driehonderdduizend euro! En dat bovenop mijn 'pensioen'? Wanneer ik dit zo bekijk, wordt mijn oude dag écht niet zo mooi...  En toch: 'Geld is het slijk der aarde.'  Ik denk dat een goede oude dag niet alleen afhangt van het al dan niet kunnen beschikken over voldoende financiële middelen.  Het geluk hangt niet alleen af van de geldelijke mogelijkheden.  Het helpt natuurlijk en is zelfs broodnodig.  Zonder dreig ik echt wel in de marge terecht te komen.

'Het geluk zit in de kleine dingen.'  Het is een cliché, maar een cliché met veel waarheid.  Het hoeft geen nieuw televisietoestel of het allernieuwste model van een smartphone te zijn.  Ik heb geleerd dat ik gelukkig kan zijn wanneer Louis, de haan ('Haan'), me 's morgens wakker kraait.  Ik kan gelukkig zijn wanneer ik zie dat mijn haag de voorbije maand weer tot leven is gekomen.  Het zijn dingen die ik vroeger niet hoorde, niet zag.  Ik nam dat als vanzelfsprekend aan, terwijl het dit helemaal niet was.

Eigenlijk moet ik -ondanks alles- dankbaar zijn.  Wie ik dankbaar moet zijn, laat ik (opnieuw) in het midden ('Pasen').  Door mijn ziekte en het noodgedwongen thuis moeten blijven, heb ik andere dingen in dit leven ontdekt.  Dingen die belangrijk zijn, maar voordien totaal onbenullig en vanzelfsprekend leken.  

Mijn papa kon al tamelijk vroeg met pensioen gaan dankzij de jaren waarin hij de Congolese jeugd les heeft gegeven.  Zes jaar heeft hij in Inongo gewoond, mijn mama vier jaar.  Ze lieten hun ouders en vrienden hier achter om -misschien- één keer per jaar eens terug te komen.  Het avontuur riep.  Van veel geld verdienen was er geen sprake.  Maar de vriendschap die ze er kregen van de plaatselijke bevolking, was uiteindelijk veel meer waard dan dollars of franken.

Mijn mama is er nu 82 en heeft bijna heel haar actieve leven in een school gewerkt.  Ik ben er 46 en ben al bijna 18 jaar thuis.  Toch word ook ik ouder en zal er een tijd komen dat mijn 'pensioen' me roept.  En dit ondanks het feit dat ik maar een achttal jaren fulltime gewerkt zal hebben.  Daarom ben ik blij in België te leven waar ik een invaliditeitsuitkering en later -ook al zal het het minimum zijn- een pensioen krijg.

Driehonderdduizend euro zal ik niet hebben wanneer ik 65 ben.  Maar is dat dan écht nodig om gelukkig te zijn?

Dag van de arbeid.  Feest van de arbeid!

In het lokale reclameblaadje stond het verhaal van een vrouw die na 16 jaar eindelijk haar eigen zaak heeft.  Vaak is het het waard om 'even' te wachten en geduldig te zijn.  Wanneer mijn papa stierft, nu al bijna anderhalf jaar geleden, was ik er zeker van dat ik het zonder zijn steun nooit alleen zou kunnen redden.  En kijk, ik zit hier nog altijd en blijkbaar is het me toch gelukt.  Ik durf erin geloven dat dit in de toekomst ook zo zal zijn.

In mijn jonge jaren wilde ik zo snel mogelijk vooruit komen.  Ik wilde carrière maken, ik wilde iemand zijn.  Het kon allemaal niet snel genoeg gaan.  Dat ik veel, lang en hard moest werken, vond ik helemaal niet erg.  Ik was jong.

Van de éne dag op de andere veranderde alles, veranderde mijn leven.  Opeens kon ik niet meer functioneren met zoveel stress, opeens verdroeg ik niet meer zoveel licht en kon ik niet meer overweg met teveel drukte.  Opeens werden andere dingen belangrijk voor mij. 

Het allerbelangrijkste bleek mijn gezondheid.  Wanneer die slabakte, viel al de rest stil.  Jammer genoeg is dit nu al bijna achttien jaar zo.

Samen met de gezondheid verdwenen ook de dromen.  Of beter gezegd: het werden andere dromen.  Nu droom ik ervan om met Linda een boswandeling te kunnen maken, om samen met haar Parijs te verkennen.  Zonder stok.  Wandelen wordt moeilijk en ik beleef er geen plezier aan.  Dus blijf ik thuis.

'Wat doe je dan zoal thuis?' Gelukkig lees ik graag en veel.  Ik voel me even de held van het verhaal.  

Met het beginnen schrijven van dit blogje ontdek ik dat ik er naar uitkijk om jullie nieuwe dingen te kunnen vertellen.  Mijn klein geworden wereld vergroot een beetje.  Zelfs mensen van wie ik het bestaan niet eens afwist, reageren.  En dat doet me plezier.  Het doet me plezier om zoveel mensen te bereiken.

Ik heb er geen zestien jaar op moeten wachten, maar wel bijna achttien.

  

Enkele dagen geleden las ik een artikel over een 8-jarig meisje uit Brazilië dat de duivel zou uitdrijven.  Nog volgens dit artikel zou haar website al miljoenen hits hebben opgebracht en wordt ze voor haar familie een echt goudhaantje (in dit geval '-kip').

De duivel? Uitdrijven? Wanneer ik deze woorden las, had ik het gevoel opnieuw in de Middeleeuwen terecht gekomen te zijn.  Alles wat niet verklaard kon worden, was 'des duivels' en moest vernietigd worden.  Kijk naar de vele 'heksen' die men naar de brandstapel sleurde.  Nu leggen ze kaarten en voorspellen ze onze toekomst... 

Alles is terug te brengen tot welke informatie onze hersenen in die specifieke tijd konden plaatsen.  Zo kom ik weer terug op de kwestie 'geloven', waar ik het eerder al over had.  We geloven zo graag in het kwade, want dan is er ook het goede.  Altijd zoeken we een zwart schaap dat we met alle zonden van de wereld kunnen beladen.  Nietwaar, meneer De Wever? Want wanneer we de anderen als 'slecht' bestempelen, komen we er zelf beter uit.  Het is des mensen, ook andere partijkopstukken bezondigen zich hieraan.

Misschien hebben wij als kiezers dit wel nodig? Misschien willen we stemmen bij eliminatie en niet zozeer omwille van het programma? 'Ik stem zéker niet op die, die en die partij!' Zo wordt de keuze beperkt en hebben onze hersenen het iets gemakkelijker om een beslissing te nemen.

Maar al te vaak spelen vooroordelen een rol in dit proces.  'Ik stem al zéker niet voor de CD&V want ik ben niet gelovig.'  'Ik stem zéker niet voor de PVDA+, want dat zijn extremisten.'  Mensen die op deze manier denken en praten, kennen het programma vaak niet en laten zich maar al te graag vangen door populistische toespraken.  Want de grootste redenaards krijgen hun boodschap het best verkocht.  Welke deze dan ook zij.

Is een partij dan 'des duivels'? Neen.  Het zijn en blijven mensen, ook zij die aan het roer staan.  En mensen maken fouten.  

Gisteren was ik mijn gsm thuis vergeten en kon ik enkele uren niet bereikt worden.  Ik vond het niet erg.

Hetzelfde gevoel heb ik sinds ik kan telefoneren met mijn tablet.  Het is geen gezicht om zo'n groot ding tegen mijn oren te houden, gelukkig is er de luidspreker.  Maar net omdat hij zo groot is, kan ik het blijkbaar voor mezelf verantwoorden om dit niet de hele tijd met mij mee te moeten zeulen.  Ik laat hem regelmatig gewoon liggen en ben een tijdje NIET bereikbaar.

Hoe zalig is dat! En zeggen dat mijn leven er in het pre-gsm tijdperk altijd zo aan toe ging.  Ben ik verkeerd wanneer ik de indruk heb dat burn-outs en depressies sinds de komst van de gsm een steile vlucht genomen hebben?

Ik wil mijn vrijheid terug.  Ik wil niet elke halve minuut moeten kunnen verantwoorden.  Ik wil soms onbereikbaar zijn.  Wanneer ik vroeger iemand belde en de telefoon werd niet opgenomen, stelde ik me daar geen vragen bij.  Hij of zij zat buiten, was niet thuis of hoorde de telefoon niet.  Ik belde gewoon later terug.

Dag vrijheid! Dag blijheid?  Altijd bereikbaar willen zijn, kan mijn blijheid beknotten.  Wanneer ik in Diest in de Gamma geen bereik heb, haast ik me soms om zo snel mogelijk weer buiten te zijn.  Waar ik wél weer bereik heb.  Het plezier en de blijheid die ik zou kunnen ondervinden, wordt dan tenietgedaan door dat alsmaar modieuzer wordende toestel.  Dag blijheid!

Soms sta ik er niet genoeg bij stil dat ik een vrij mens ben.  Wanneer ik me niet zo voelde, ondervond ik hoe belangrijk dit was voor mij.  In de DDR moest ik opletten wanneer, wat of hoe ik iets vertelde.  De Stasi luisterde veel te veel en veel te vaak mee.  

In België voel ik me vrij.  Ik ben vrij te zeggen en te schrijven wat ik denk zonder dat ik met eventuele represailles rekening moet houden.  Zonder slag of stoot is het zover niet gekomen.  Ik zou niet willen dat dit opnieuw verandert.

Vrijheid.  Ik kan en wil echt niet leven zonder.  Dit begint met mijn gsm niet altijd bij me te moeten hebben.

In de plaatselijke Carrefour hebben ze zo'n systeem waarmee je zelf je koopwaren kunt inscannen wanneer je ze uit de rekken neemt.  Bij de controle aan de kassa bleek er iets niet te kloppen? Ik had toch alles braaf ingelezen, dacht ik? Bleek dat er twee pakjes mozzarella van een verschillend merk waren en ik één zakje nietsvermoedend twee keer had ingescand.  Het lag per vergissing bij elkaar.  Vandaar het verschil.

'Die Qual der Wahl.'  Te veel keuze hebben, werkt ontmoedigend. 'Wat moet ik nu nemen?' Is het pakje salami dat de helft minder kost dan dat andere pakje dan ook de helft minder lekker?  Of de helft ongezonder?

Juli 1988.  In de DDR was winkelen heel gemakkelijk.  Er was maar één soort confituur, maar één soort choco.  Maar één politieke partij?...  Democratisch is toch wel anders, ondanks wat de naam van dit land zou hebben laten vermoeden.

Wat is nu beter? Ik ben rotverwend en vind het vanzelfsprekend dat ik kan kiezen tussen zoveel verschillende merken appelmoes.  Soms klaag ik dat er in de Aldi 'maar één merk' van een produkt staat.  Is meer nodig? Neen.  Maar ik ben met al die verscheidenheid opgegroeid en ik ben inderdaad verwend.  Maar dat is niet mijn schuld, noch die van mijn ouders.

Ergens houdt deze veelheid van produkten de sociale ongelijkheid in stand.  Want de gezondere produkten zijn vaak duurder.  Tweeverdieners doen hun inkopen in de Delhaize en kunnen kiezen of ze bereid zijn meer te betalen voor die éne fles melk of dat éne specifieke pak rijst.  Mensen met een laag inkomen hebben die keuze niet en moeten hun inkopen in andere supermarkten doen.

Op 25 mei ga ik opnieuw winkelen.  De verschillende partijen staan in de rekken en het is aan mij om er de beste uit te kiezen.  Een keuze die ik maak op basis van inhoud, maar ook op basis van prijs.  Wat is de prijs die ik betaal wanneer ik voor een bepaalde partij zou stemmen? Moet ik dingen veranderen in mijn leven?  KAN ik dingen veranderen in mijn leven?

Ik wil verder kijken dan mijn neus lang is en denken aan morgen.  Met wie wil ik verder leven? Met welke partij aan de macht?

En naar welke winkel wil/kan of moet ik gaan? 

Ik kan er niet naast kijken: op 25 mei zijn er verkiezingen.

Wanneer ik 's morgens mijn facebookpagina open, word ik met artikels uit Knack en uit De Morgen om de oren geslagen.  En bijna altijd speelt een zekere Bart De Wever de hoofdrol.    En dit niet in positieve zin.  Ik vind dit een raar gegeven.  Allebei proberen ze de N-VA te bestrijden, maar tegelijk zorgen ze ervoor dat Bart De Wever nog steviger in ons geheugen verankerd wordt.

Pas op, ik ben absoluut geen aanhanger van de N-VA.  Vaak vind ik hun programmapunten net alsof ze van het Vlaams Belang zouden kunnen komen, maar dan met een mooi jas aan.  De inhoud lijkt me heel erg vaak op elkaar te lijken.  Ik weet dat ik er met dit te schrijven geen vrienden bij zal maken en sommigen misschien op hun tenen trap.  In hun voordeel pleit dat het in tegenstelling tot die andere een democratische partij is.  

Misschien is het door mijn eigen situatie dat ik de sociale voorzieningen, de sociale zekerheid en de gezondheidszorg zo belangrijk vind.  Wanneer ik nog gewerkt zou hebben en intussen een dikke bankrekening zou hebben, zouden andere dingen misschien meer aan belang winnen.  Misschien zou ik rechtser stemmen? Ik denk het niet, ik ben zeker van niet.  Ook wanneer ik 18 was stemde ik links, op school maakte ik in het zesde jaar mijn eindwerk over het ontstaan van het socialisme.  Het heeft me blijkbaar altijd al geboeid.

Gisteren zag ik op www.deredactie.be een gesprek met Liesbeth Homans en professor emeritus Jan Vranken, socioloog en een autoriteit op het gebied van armoedepolitiek.  Wanneer ik nog getwijfeld zou hebben om eventueel mijn stem aan de N-VA te geven (wat ik trouwens nooit overwogen heb), dan is nu mijn keuze ZO gemaakt: ik wil op alle partijen stemmen, zolang het niet het Vlaams Belang of de N-VA is.  Ik vond haar discours ronduit beschamend voor een vrouw die Vlaams minister-president wil worden.  Ze deed me veeleer denken aan een kind dat op school gestraft wordt omdat het zijn les niet kent en het hier absoluut niet mee eens is.

Het is raar en het heeft er absoluut niets mee te maken, maar ik vond Bart De Wever sympathieker wanneer hij enkele maatjes meer had.  Het zal wel aan mij liggen.

 

Ik wilde in dit blogje eigenlijk niets schrijven over politiek, maar de laatste dagen hoor en zie ik niet anders.  En dan heb ik de behoefte om ook mijn mening te ventileren.  Ik leef van een invaliditeitsuitkering en woon in een sociale woning.  Ik ben bang om na 25 mei wakker te worden in een harde maatschappij waar de armen alsmaar armer worden.

N-VA? 

Sinds dinsdag rijd ik rond met zomerbanden.  

Vroeger zag ik er het nut niet van in om winterbanden te hebben.  'Mijn profiel is toch nog diep genoeg?' Een andere rubbersamenstelling was me vreemd.  Sinds de winter van 2006 schuif ik veel minder op mijn winterbanden en ik zou ze niet meer willen of kunnen missen.  Zon, regen, sneeuw of ijs: altijd heb ik het gevoel mijn wagen onder controle te hebben.  En dit is waar het om draait, toch?  Dat IK met de auto rijd en niet andersom.

Stanzach, december 1989.  Het had 's nachts flink gesneeuwd.  Waarom zou ik geen verse broodjes halen bij de bakker?  Ik kroop in het oude VW-busje en reed naar het dorp, een goeie kilometer verder.  Geen probleem.  'Ik kon toch wel met de auto rijden zeker?' Wanneer ik terugkwam en wilde inslaan, schakelde ik nietsvermoedend van de derde naar de tweede versnelling.  Ik stond opnieuw met mijn neus naar waar ik vandaan kwam, ik was 180° gedraaid.  De baan was nog niet geruimd en het busje reed rond op zomerbanden.

Soms wilde ik dat ik ook mijn leven met 180° zou kunnen draaien.  Dat ik opnieuw naar de start zou kunnen rijden en alles zou kunnen overdoen.  Maar dat gaat niet.  Helaas.  Ik moet roeien met de riemen die ik heb, ook al zijn er heel wat barsten en scheuren in.  

Ik betrap me er soms op dat ik nadenk over hoe het had KUNNEN zijn.  Hoe het gelopen zou zijn wanneer ik NIET ziek was geworden?  Of ik dan nog getrouwd zou zijn? Of ik nog altijd in ons huis in Zelem zou wonen? Welke job ik nu zou hebben en hoeveel ik verdiend zou hebben? Hierover nadenken, helpt me echter niet vooruit.  Wel integendeel.  Mijn leven is gelopen zoals het gelopen is, ik leef zoals ik nu leef.  Ik klaag zeker niet, maar ik had het me toch wel anders voorgesteld.

Zoals ik jullie eerder al vertelde, zijn er andere dingen voor in de plaats gekomen.  Wanneer ik was blijven werken, had ik zeer waarschijnlijk 's avonds de energie niet meer gehad om hier dingen neer te schrijven.  Ik zou voor een stuk ook een ander persoon geweest zijn, met andere prioriteiten.  Ik wil gelukkig zijn met wat er NU is, met wat ik NU heb.

En dat is de liefde van mijn kinderen, de liefde van en de geborgenheid bij Linda, de vriendschap van mijn buren.  Wanneer ik die tumor niet gehad zou hebben, denk ik niet dat ik hier gewoond zou hebben.  Ik zou deze fantastische mensen nooit hebben leren kennen.  Ook met jullie zou ik veel minder contact hebben gehad.  Of hoe uit iets negatiefs iets positiefs kan voortkomen.

Het is zoals de halfjaarlijkse wissel van zomer- en winterbanden.  Het kost wat, maar het laat me toe om veiliger te rijden.

Het laat me toe om minder slippertjes te maken.  Met de auto.

Een kinesist.  Dit keer werd mijn keuze bepaald of ik al dan niet gemakkelijk mijn auto zou kunnen parkeren.  In Aarschot zijn er kinesisten bij de vleet, maar bijna allemaal wonen ze in het centrum van de stad.  Het is dan ook onmogelijk om mijn auto dichtbij te parkeren.  Ik ga nu naar een groepspraktijk in Gelrode, 5 minuutjes rijden van hier.  De -grote- parking ligt net naast hun huis. 

Kwaliteit betaal je en dat geldt ook nu weer.  Vroeger liet ik me maar al te vaak (mis)leiden door de prijs en ging ik voor de goedkoopste optie.  Vaak werd het goedkoopste uiteindelijk dan het duurste.  Na enkele weken of maanden werkte mijn goedkope smartphone verschrikkelijk traag en ging stuk.  Ik werd verplicht een ander toestel zoeken.  Op het einde had ik meer betaald voor twee goedkopere toestellen dan voor een premium telefoon.  Of ik kocht een tweedehandsauto die enkele duizenden euro's goedkoper was.  Nadien bleek echter dat er dure dingen aan hersteld moesten worden.  En zo werd de goedkopere auto de duurdere.  Daarbij kwam dat hij nog niet in de buurt kon komen van het rijplezier dat de andere, 'duurdere', bood.  

Soms maak ik de verkeerde keuze en zie ik dit nadien pas in.  Wanneer het te laat is.  Ik laat me leiden door veronderstellingen die achteraf bekeken niet juist blijken te zijn.  Maar het kwaad is geschied en de beslissing is genomen.  De klok terugdraaien lukt niet.

Wanneer ik geweten zou hebben wat ik nu weet, hadden veel van mijn keuzes en beslissingen er anders uitgezien.  Op dat moment leek het me echter de enig juiste oplossing en daar probeer ik me nu dan ook aan op te trekken.  Ik wil me niet ongelukkig voelen omdat ik beter een andere keuze had gemaakt.  

Ik wil er aan werken.  Ik wil proberen om er het beste van te maken en vooral proberen om ervan te genieten.  Ook al legt mijn lichaam me beperkingen op.

Ik hoop dat de kine het lijf en leden wat makkelijker zal maken.  Misschien volgt de geest dan ook wel.

De paasdagen.  Het waren drukke en vooral vermoeiende dagen.  

Pasen, een hoogdag.  De verrijzenis van Jezus.   Of het rapen van eieren?  Ik heb me altijd afgevraagd wat eieren met het paasfeest te maken zouden kunnen hebben.  Zou het te maken hebben met de opstanding uit de dood en het feit dat uit eieren nieuw leven kan voortkomen? Ik zou het niet weten.

Feit is dat méér en méér jongeren (en stilaan ook volwassenen) onder 'Pasen' gaan verstaan dat het de dag is dat er eieren geraapt worden  Er wordt voorbij gegaan aan de échte betekenis, nl. het opstaan uit de dood.

Ik geloof in Jezus van Nazareth, jij gelooft misschien in Boeddha of je bent een moslim.  Zijn we daarom per definitie verschillend? Neen, wel integendeel.  We geloven allemaal in die éne kracht waarvan we ons het wezen niet kunnen voorstellen.  Wel hebben we allemaal beelden gemaakt van hoe we dénken dat ze zouden kunnen zijn.  Maar dit is enkel het resultaat van ons menselijk denken en laat die éne kracht nu net NIET menselijk zijn, maar Goddelijk.  'Dat ijsje is goddelijk.'  Het is heerlijk, het is hemels.  Wanneer je wil, zou je eventueel ook kunnen zeggen dat het smaakt 'alsof God het je gegeven heeft'.  

Pasen.  Ik heb het er moeilijk mee dat ik bijna niet meer kan genieten van een gezellig familiesamenzijn.  Bijvoorbeeld zoals dit zondag bij Linda thuis.  Ik probeer gesprekken te volgen, ik probeer soms iets te zeggen, maar het is zo vermoeiend geworden.  Het is vermoeiend om mijn aandacht erbij te houden en geconcentreerd te blijven. Leuk is anders. Dan denk ik met heimwee terug aan de tijd dat ik dit allemaal wél kon en er zelfs niet bij nadacht.  Dat waren de jaren vóór 1996, de jaren vóór de eerste operatie.

Sindsdien ben ik veranderd.  Vooral omdat mijn hoofd en lichaam regelmatig op de rem gaan staan.  De laatste tijd doen ze dat alsmaar vaker.  Vandaar dat ik gisteren niets kon schrijven.

Maar ik wil een vechter zijn, ik wil niet opgeven.  Ik schreef het al eens, ik ben blij dat ik er heb kunnen zijn voor Alexander en An-Sofie.  Ik ben blij dat ik nog enkele keren naar Stanzach ben kunnen gaan, ik ben blij dat ik nog heb kunnen proberen om te skiën.

Ook Jezus was een vechter, hij gaf niet op.  Zijn lichaam was dood, maar hij stond hieruit op.  Dit was de verrijzenis.  En die gedenken we ieder jaar.  Met Pasen.

Wanneer ik de slaapkamer binnenkom, word ik verwelkomd door twee manden strijk.  Strijken wordt echt wel moeilijker.  In de meeste gevallen neem ik er een stoel bij, recht blijven staan lukt niet meer zo goed.

'De kleren maken de man.'  Of is het 'De kleren maken de man NIET.'?  Hoe je het ook draait of keert, wanneer ik een pak aanheb, voel ik me anders dan wanneer ik een jeans draag.  Wanneer ik met mocassins rondloop, stap ik anders dan wanneer ik sportschoenen aanheb.

Zelfvertrouwen is zó belangrijk (blog 'Believe').  Geloven in je eigen kunnen, ook al wéét je dat je heel wat dingen NIET kunt.  Wanneer ik vroeger ging solliciteren, was dit niet anders.  De houding die ik uitstraalde, gaf me vaak al dan niet de helft van het krediet.  

Ik vind het heerlijk om de gewassen hemden en broeken weer buiten te kunnen ophangen.  Het is een prachtig schouwspel wanneer de wind ermee speelt.  Ze fladderen, maar waaien niet weg.  De vochtigheid wordt weggeblazen, de frisse lentegeur aangetrokken.  

Wanneer ik vroeger intern was en in Rotselaar leefde, vond ik de wind soms niet zo fijn.  Dit omdat hij dan de geur van rotte eieren met zich meebracht, waarschijnlijk van bij Tessenderlo Chemie.  Of wanneer het weer eens vrijdag was en er in de keuken eieren gebakken werden.  Honger had ik dan niet meer.  Goed voor de lijn?

Ik vind dat ik aangekomen ben.  Ik voel het aan de knopen van mijn hemd en aan mijn broeken die strakker zitten.  Passen doen ze gelukkig nog wel.  Ik vraag me dan af wat eigenlijk het belangrijkste is?  Slank zijn en er zoveel voor moeten laten? Of wat dikker zijn en genieten van het leven? Ik leef maar één keer, overdoen kan ik het niet.  Ik zou het dan ook jammer vinden, wanneer ik me al die lekkere dingen zou moeten ontzeggen.  Al geef ik toe dat ik ook wel een beetje ijdel ben en ik er graag 'goed' uitzie.  Maar ja, da's ook weer relatief.  Wanneer zie je er goed uit?  Vaak zien mollige mensen er gezonder uit dan magere.  Tja.

Vandaag is het Pasen, de dag ook dat er chocolade eitjes her en der verstopt worden.  Wanneer ik een klein jongetje was, verheugde ik me erop om in Stanzach in 'de grote villa' (die zo werd genoemd omdat de directeur er woonde) eieren te gaan zoeken.  Eigenlijk ging het niet zozeer om het vinden van de eieren (want die waren ook gewoon te koop in de winkel), maar wel om het zoeken ervan.  De spanning, de suspense.  Herinneringen.  Alexander en An-Sofie zijn de leeftijd al voorbij om eieren te rapen.

Bij Linda is het traditie dat de familie samenkomt en de kleintjes eitjes rapen.  Linda's broer heeft een dochtertje en zij kijkt er uiteraard naar uit.  Vroeger deed ik dit, nu is het haar beurt.  's Namiddags rijd ik dan tot bij mijn mama.  Ik heb er maar ééntje en ze loopt al 82 jaar rond op deze bol.  Ik wil onze momenten samen koesteren, nu ik nog de kans heb om van haar te kunnen genieten.

Vandaag is een hoogdag.  Ik heb zin om m'n pak en een fris hemdje aan te doen.  Maar dit moet wel nog eerst gestreken worden.

Neen, niets om te lezen op Paaszaterdag...

Gisteren had ik in de namiddag een afspraak bij de kinesist en nadien ben ik tot bij mijn mama gereden.  Ze had enkele dingen nodig van de winkel, dus heb ik die nog snel gehaald.

Wanneer ik thuis kwam, was mijn kaars uit.  Mijn geest was te moe om nog iets op papier te zetten.

Vandaag dus geen leesvoer... Maar morgen zijn we er weer, en niet alleen met méér weer, Frank.

Dit jaar moet ik mijn euthanasiedocumenten laten hernieuwen op het stadhuis.  Vijf jaar geleden heb ik ze aangevraagd omdat ik liever niet wil lijden en ook niet wil dat zij die van mij houden dit zouden doen.

Ik had 'getuigen' nodig, mensen die konden en vooral ook wilden bevestigen dat ik bij volle verstand was bij het ondertekenen hiervan.  Linda wilde dit niet, zij kon het niet.  Ik kan dit wel begrijpen.

Ik wil dat mijn leven nog enige vorm van kwaliteit heeft, ik wil mezelf nog kunnen zijn.  Ik wil nog kunnen nadenken.  Benen die niet meer mee willen, ogen die alles liever twee keer zien, overal tegenaan lopen: ik wil het allemaal vredig en rustig ondergaan ZOLANG ik mezelf nog maar kan zijn.  Zolang ik een eigen mening kan hebben, zolang ik over het leven kan nadenken.  Eindigen als een plant, hersenen die met vakantie zijn en niet meer naar behoren functioneren, volledig afhankelijk zijn van anderen: dit alles geeft géén meerwaarde aan mijn leven.  Dit vind ik géén kwaliteit.

De vraag stelt zich waarom anderen dan tóch nog zouden verlangen dat ik blijf ademen.  Is dat dan niet vooral uit eigenbelang?  Is het niet zo dat ZIJ niet zonder mij verder willen? Houden zij dan voldoende rekening met MIJN levenskwaliteit?

De soap Thuis.  Een tijdje geleden probeerde Peggy uit het leven te stappen.  Wie ben ík om dit te veroordelen? Kan ik me inleven in de geest van een zieke persoon? Hoe gemakkelijk is het niet om zo'n daad als egoïstisch te bestempelen terwijl het dat helemaal niet is? Niemand laat graag de wereld en zijn familie of gezin in verdriet achter.  Maar de drang om aan de harde en kwetsende realiteit te ontsnappen, is té groot voor die persoon.  Hij of zij kan niet meer.

We hebben dit leven gekregen, maar het loopt niet altijd over rozen.  En dat hoeft ook niet.  We hebben voldoende gezond verstand meegkregen om problemen de baas te kunnen. Wanneer iets niet van de eerste keer lukt, proberen we het een tweede keer.  En een derde.  Maar soms lijkt er geen licht te schijnen achteraan de tunnel (blog 'Licht').  Er staat een muur voor je, je ziet niet dat het ook anders kan.  Je ziet alleen maar de onmogelijkheid om ooit deze muur te kunnen afbreken of er een doorgang in te maken.  Alles is zwart, je voelt je rot.  Je bent depressief.  Op zo'n momenten neem je beslissingen, maar niet de goede.

Het leven kan mooi zijn.  Alleen besef ik dat niet altijd.  Soms is het nodig even stil te staan en na te denken.  Dan kijk ik naar buiten en zie ik de lente die de winter probeert te verslaan.  Dan hoor ik de vogeltjes zingen en zie ik het gras weer groeien.  En dan weet ik dat ik een gelukkig man ben.  Een man die dit alles MAG beleven.

Maar wanneer het niet meer gaat, wil ik niet nodeloos afzien.  Ik wil niet dat mijn leven op zo'n moment gerekt wordt.  Ik wil waardig afscheid kunnen nemen.  Afscheid nemen van hen die me dierbaar zijn, afscheid nemen van het mooie dat dit leven me geboden heeft.

Daarom kies ik op dat moment voor euthanasie.

P.S.: Heb je vragen over de dood in het algemeen of over zelfdoding, neem dan gratis contact op met Tele-Onthaal (106 of www.tele-onthaal.be) of met de Zelfmoordlijn (1813 of www.zelfmoord1813.be).

We doen het elke dag, maar we denken er niet elke dag bij na.  We maken van iets vuils opnieuw iets schoons, van iets lelijks opnieuw iets moois.

Wanneer ik soldaat-in-opleiding was in de Leopold Kazerne van Gent, gebeurde het dat het mijn taak was om na het middageten de afwas te helpen doen.  Goed dat dit gebeurde ná het eten want anders vrees ik dat het nóg minder gesmaakt zou hebben.  De lieve kakkerlakken (ik vond hen eigenlijk helemáál niet lief!) liepen op hun gemakje de muren te verkennen, het afwaswater was zó vuil dat ik mijn eigen handen niet meer kon zien.  Ach ja, bij mijn weten is niemand ziek geworden.  

Misschien zijn we nu allemaal té hygiënisch.  Zoals ik in 'Paarden' schreef: 'té' is nooit goed.  In de jeugdherberg in Stanzach duwde ik een hoge kar met de vele vuile borden en glazen van de groepen tot bij Paula in het 'afwaskot'.  Gelukkig had zij een goeie en grote afwasmachine.  Er werd gewerkt met proper water en er liepen geen kakkerlakken rond.

Het lijkt zo'n banaal iets, en toch is het noodzakelijk.  Mocht het niet gebeuren, zouden we op den duur ziek worden van al de bedorven etensresten die nog op ons bord liggen.  Vaak denk ik dat iets niets te betekenen heeft.  Maar nadien blijkt het dan toch een impact te hebben op de situatie. Wanneer ik het gras niet afrijd, groeit het gras in de lengte en niet in de breedte.  Het mos en het onkruid zien hun kans schoon om zich te laten gelden.  Het lijkt me vaak een zinloze bezigheid, maar uiteindelijk is het dat niet.  Het is een voorwaarde om van een mooi en gezond gazon te kunnen genieten.  

Ik probeer twee keer na te denken vooraleer ik beslis of iets al dan niet nuttig is.  Heel vaak vind ik dan toch een argument pro.  Ik zie dan al die kleine dingen die mij wél genot kunnen verschaffen.  Vroeger zag ik deze niet.

Maar afwassen heeft me -tot nu toe- nog niet echt genot verschaft.

An-Sofie moest gisteren een korte auditie doen voor Vijf.  Nadien zou ze samen met Ruth, je weet wel, de vriendin van Alexander (je kunt hen zien op de foto hiernaast) gaan shoppen.  Ik was taxichauffeur van dienst.

Ik vind het helemaal niet zo evident om op die leeftijd samen met je eventueel latere schoonvader weg te gaan.  An-Sofie was er ook wel bij, maar toch.  Met Hilde heeft Ruth een uitzonderlijk goeie band.  Wat alleen maar rust kan brengen in het hoofd van Alexander.

'Je vrienden kies je, je familie niet.'  Zo was het ook wanneer ik verliefd werd.  Plots kwam niet alleen dat meisje in mijn leven, maar kwamen daar nog heel wat andere personen bij: de ouders, broers, zussen, tantes en nonkels.  Kortom de ganse familie.  Wanneer ik onmiddellijk geaccepteerd werd, was ik opgelucht.  Er waren echter momenten bij dat ik eerst onderworpen werd aan een waar kruisverhoor.  Wat niet altijd in het voordeel van mijn verliefde gevoelens speelde.

Het kan gelukkig dus ook anders.  Ik ben blij dat Alexander een vrouw als Ruth gevonden heeft.  Ze studeren samen, begrijpen elkaar en leven ook mee met elkaar.  Wanneer ze volgend academiejaar vijf maanden in Moskou zullen wonen, wordt dit wel zéér belangrijk.  Moskou ademt op een andere manier dan Antwerpen, er zijn andere leefgewoontes.  Ik bewonder hen dat ze dit willen doen, want het is níet zo dat de ouders van Ruth,Hilde of ik snel op het Rode Plein kunnen staan.  Het zal wél een unieke ervaring voor hen zijn.  Het zal bagage zijn die ze de rest van hun verdere leven met zich mee zullen dragen.  Ik hoop dat ik hier nog lang getuige mag van zijn.

De liefde die Alexander en Ruth uitstralen, maakt mij gelukkig.  Iedere ouder wil toch dat zijn of haar kind goed terecht komt in het leven?  Met Alexander lukt dit, samen met Ruth.  Over An-Sofie hoef ik me ook geen zorgen te maken.  Zij voelt zich goed in haar vel en dit kan alleen maar beter worden.

Ik ben een gelukkige vader.  En daar is Ruth mee de oorzaak van.