Filosofie. Wie ben ik, wat doe ik hier? Niet eenvoudig om hierop een antwoord te geven. Zoals ik gisteren al schreef, soms bekruipt me de 'zinloosheid van het bestaan'. Maar dan denk ik aan Alexander, aan An-Sofie, aan mama, aan Linda (en nog zovele anderen die ik hier nu niet bijschrijf) en dan wéét ik dat mijn bestaan betekenis heeft voor hen, dat de manier van HUN bestaan voor een stukje (hoe klein soms ook) mijn input heeft gekregen... ;-)
Denken, zoals het denkertje hiernaast... Soms doet het goed om even stil te staan bij je eigen leven. 'Waarom toch??', vroeg mijn lieve papa zich zo vaak af wanneer hij vastgebonden in zijn ziekenhuisbed lag. Soms stel ik mezelf ook die vraag. Waarom moest ik dat ding nu in mijn hoofd hebben zitten? Waarom hebben vele mensen na de operatie weinig tot geen last meer? Waarom ik wél? Waarom ziet mijn leven er nu héél anders uit dan ik vroeger ooit droomde? Waarom heb ik geen huis meer van mezelf? Waarom ben ik gescheiden? Waarom kan ik niet gewoon gaan werken zoals iedereen? Waarom waarom waarom...
Maar dit zijn vragen waarop je geen antwoord kunt geven. Het zijn alleen maar vragen die je ongelukkig maken. Ongelukkig omdat je teert op het verleden. Ongelukkig omdat je alle heil alléén maar ziet in dit VOORBIJE verleden... Je vergeet de toekomst, je vergeet het heden. Want DIT is uiteindelijk het belangrijkste: het HEDEN!! Carpe diem.
05-02-2014 om 00:00
geschreven door deorleanstorenaar
Ja, toch wel. Ik weet het, het idee komt van de therapeute van mijn beste vriend, maar het blijkt wél een waarheid te zijn als een vierpotig dier met een lebmaag! Door de vele lezers/reacties heb ik het gevoel gekregen opnieuw 'nuttig' te zijn voor onze samenleving, althans voor sommigen hé. Waarom? Wel, al járen heb ik het gevoel op kosten van de maatschappij te leven, want het is net DIE samenleving die mij élke maand mijn uitkering uitbetaalt. Nu heb ik het gevoel iets terug te kunnen doen!
Carpe diem. Alleen laat elke dag je niet toe zin te hebben in dat 'plukken'... Wakker worden met hoofdpijn, waggelen naar de badkamer, jezelf vasthouden aan de trapleuning om niet naar beneden te vallen... Er zijn fijnere manieren om de dag te beginnen, denk ik dan. Maar ik kijk buiten en... het zonnetje schijnt! De vogeltjes fluiten wel nog niet, maar dat denk ik er dan graag bij! Het wordt een mooie dag, ook al zal de zetel mij opnieuw (te) veel zien vandaag.
04-02-2014 om 00:00
geschreven door deorleanstorenaar
'k Heb me dan toch eens aan een blogje gewaagd. 'k Weet niet wat er uit mijn vingers gaat komen, afwachten dus...
Als titel koos ik 'Geef me een kus', naar het liedje van Stijn Meuris. 'Geef me een kus', geef het LEVEN een kus. Ik geef het toe, het leven spaart je niet altijd, maar het leven blijft mooi zolang we er ZELF iets moois van proberen te maken!
Zaterdag, begrafenis van de moeder van een buurvrouw. Ongewild werd ik opnieuw geconfronteerd met het verlies van mijn papa in december 2012. Maar tegelijk werd het me eens te meer duidelijk dat ik moet genieten van de personen die er wél nog zijn en niet enkel terugdenken aan zij die er NIET meer zijn... Het leven gaat ongenadig door en zichzelf wentelen in verdriet en gemis brengt alleen maar ONgelukkige gevoelens met zich mee. En zoals ik mezelf ALTIJD al heb voorgehouden: 'Je kunt pas iemand gelukkig maken wanneer je ZELF gelukkig bent!'.
Neen, het leven loopt niet altijd van een leien dakje. 'Lopen' moet je dan ook ironisch begrijpen, want sinds juni 2013 is mijn trouwe bondgenoot een wandelstok. Daar waar het in het begin wennen was aan dit 'derde been' (vooral omwille van 'de mensen'), is dit nu een deel van mezelf geworden. Mijn evenwicht is verstoord en zowel mijn neurochirurg als de verschillende scans kunnen -nog?- niets afwijkends aanwijzen. Feit blijft dat de 'last' er is, maar ook met deze beperkingen geniet ik van wat ik wél kan!
Werken hoort er al járen niet meer bij en ook DAT is niet gemakkelijk om te verteren. Je lichaam beveelt je 'anders' te gaan leven, maar je brein is daar niet altijd klaar voor... Je mist de vele sociale contacten, je mist ook de regelmaat in je leven. Tien jaar geleden vond ik me 'véél te jong' om al met pensioen te gaan, vandaag heb ik me er echter bij neergelegd dat werken niet meer tot de opties behoort, jonger worden we er ook niet op.
Ja, soms bekruipt me het -onaangename- gevoel dat mijn glorierijke jaren stilletjes voorbij gereden zijn terwijl ik van de éne operatie naar de andere reisde. Maar, zoals ik eerder al schreef, het heeft géén zin om te denken hoe het had KUNNEN zijn, ik probeer te genieten van de dingen die er nu wél zijn!
'Carpe diem'. Want élke dag kan de laatste zijn en dat geldt voor iedereen...
03-02-2014 om 00:00
geschreven door deorleanstorenaar
Filosofie. Wie ben ik, wat doe ik hier? Niet eenvoudig om hierop een antwoord te geven. Zoals ik gisteren al schreef, soms bekruipt me de 'zinloosheid van het bestaan'. Maar dan denk ik aan Alexander, aan An-Sofie, aan mama, aan Linda (en nog zovele anderen die ik hier nu niet bijschrijf) en dan wéét ik dat mijn bestaan betekenis heeft voor hen, dat de manier van HUN bestaan voor een stukje (hoe klein soms ook) mijn input heeft gekregen... ;-)
