Als titel koos ik 'Geef me een kus', naar het liedje van Stijn Meuris.  'Geef me een kus', geef het LEVEN een kus.  Ik geef het toe, het leven spaart je niet altijd, maar het leven blijft mooi zolang we er ZELF iets moois van proberen te maken! 

Zaterdag, begrafenis van de moeder van een buurvrouw.  Ongewild werd ik opnieuw geconfronteerd met het verlies van mijn papa in december 2012.  Maar tegelijk werd het me eens te meer duidelijk dat ik moet genieten van de personen die er wél nog zijn en niet enkel terugdenken aan zij die er NIET meer zijn... Het leven gaat ongenadig door en zichzelf wentelen in verdriet en gemis brengt alleen maar ONgelukkige gevoelens met zich mee.  En zoals ik mezelf ALTIJD al heb voorgehouden: 'Je kunt pas iemand gelukkig maken wanneer je ZELF gelukkig bent!'.

Neen, het leven loopt niet altijd van een leien dakje. 'Lopen' moet je dan ook ironisch begrijpen, want sinds juni 2013 is mijn trouwe bondgenoot een wandelstok.  Daar waar het in het begin wennen was aan dit 'derde been' (vooral omwille van 'de mensen'), is dit nu een deel van mezelf geworden.  Mijn evenwicht is verstoord en zowel mijn neurochirurg als de verschillende scans kunnen -nog?- niets afwijkends aanwijzen.  Feit blijft dat de 'last' er is, maar ook met deze beperkingen geniet ik van wat ik wél kan! 

Werken hoort er al járen niet meer bij en ook DAT is niet gemakkelijk om te verteren.  Je lichaam beveelt je 'anders' te gaan leven, maar je brein is daar niet altijd klaar voor... Je mist de vele sociale contacten, je mist ook de regelmaat in je leven.  Tien jaar geleden vond ik me 'véél te jong' om al met pensioen te gaan, vandaag heb ik me er echter bij neergelegd dat werken niet meer tot de opties behoort, jonger worden we er ook niet op.

Ja, soms bekruipt me het -onaangename- gevoel dat mijn glorierijke jaren stilletjes voorbij gereden zijn terwijl ik van de éne operatie naar de andere reisde.  Maar, zoals ik eerder al schreef, het heeft géén zin om te denken hoe het had KUNNEN zijn, ik probeer te genieten van de dingen die er nu wél zijn!

'Carpe diem'.  Want élke dag kan de laatste zijn en dat geldt voor iedereen...