deelnemen is nodig om te winnen ... hey iedereen, dat je hier bent wil zeggen dat je net als ik van de atletiekmicrobe gebeten bent. Geniet gerust mee van mijn foto's en verhalen. Heb je tips, aanvullingen of opmerkingen, laat het me weten in een mailtje. Voel je ook vrij om iets in het gastenboek te kriebelen.
Lopen is altijd mijn grote passie geweest. Gestart als 10 jarige, heb ik alle categoriën "doorlopen". Na een paar jaar inactiviteit terug de draad opgenomen als master, wat resulteerde in een Belgische titel op de 2000m steeple.
Daarna sloeg het noodlot toe. Een zware knieoperatie zette me buiten spel. Maar ... een winnaar geeft nooit op, opgevers winnen nooit!
Ik krabbelde overeind en 4,5 jaar later liep (lees: jog) ik terug. Een paar maanden later kwam al terug de "goesting" om eens een halve marathon te proberen. De kilometers werden opgebouwd, tot april '09 ... terug onder het mes. Nee niet de knie, die blijft voorbeeldig. Na 7 weken, nogmaals herbegonnen .. Een paar maanden later wezen de trainingen en plannen in de richting van Carcassonne, de halve marathon (mijn droom) Tot maart 2010 Myrphy zich kwam moeien! Ik moest onder het mes voor mijn andere knie. Een 2e kraakbeentransplantatie (iets wat ik gezworen had wat ik nooit zou laten doen) Maar nu stond ik er voor en moest er door! De revalidatie ligt ondertussen terug ver achter mij. Alles ging veel vlotter dan de 1e keer. Ik loop terug en kan weer volop genieten van deze mooie sport.
Ik durf me geen verre doelen meer te stellen. Ik leef van dag tot dag en zie wel wat er komt. Superprestaties moet je van mij niet meer verwachten, maar de halve marathon van Carcassonne ... (verdorie, ik ging geen verre doelen meer stellen! )
Met mijn verhalen hoop ik andere lopers aan te sporen om te blijven doorgaan! Nooit op te geven ...
Op het einde komt alles goed , en als het niet zo is ... was het niet het einde ...!
Veel plezier tijdens je bezoekje.
01-04-2012
De Dag dat Tommeke voor de 3e maal Vlaanderens mooiste wint ...
De Dag dat Tommeke voor de 3e maal Vlaanderens mooiste wint ...
De dag dat het 2 jaar geleden is dat is geopereerd ben ...
De dag dat ze hier thuis allemaal gaan skieën zijn of op kamp (behalve Ilse)
Op die dag ben ik weeral eens gestart. Nee, ik kan niet meer tellen hoeveel keer ik al herbegonnen ben. Maar ik geef niet op ... Die knie moet "pleuen ..." niet ik !
Donderdag kreeg ik na een lange week wachten eindelijk de uitslag van de kniescan. Omdat de sportarts niets zei aan de telefoon, vreesde ik voor het ergste. Die week telde ik elke dag en had ik alle scenario's doorlopen.
Maar ... het bleek alleen maar goed nieuws !!! De operatie van 2 jaar geleden bleek goed geslaagd. Het kraakbeen dat getransplanteerd is, is goed aangegroeid en vrij dik. De meniscus waar ook een stukje af is heeft zich goed hersteld en geen gewrichtsmuis (waar vrees voor was)
Oorzaak van de pijn, blokkage en doorzakken is een ontsteking van de knieschijf. Daar waar de enten genomen zijn. Dr Peeters weet daar raad mee ... dank zij zijn spuiten met traumeelgel kon ik vandaag terug proberen lopen.
Wat ik dus deed! Ondanks het mooie weer verkoos ik de loopband. Zo kon ik mijn eigen tempo bepalen en eventueel stoppen op het moment dat het toch niet bleek te gaan. Heel voorzichtig 4 km gelopen , allé lopen is eigenlijk de juiste term niet, maar ik had een zweeffase ... dus ... lopen!
Ik kan niet zeggen dat het vlot ging en dat ik niets voelde, maar het ging. Nu, een paar uur later heb ik ook niet meer last dan anders.
fingers crossed...
Tijdens het lopen heb ik ook mijn nieuw speeltje uitgetest. Gisteren heb ik mezelf een cadeautje gedaan. een Nike+ sportwatch
Leuk hebbeding. Het zei me zelfs dat ik heel goed gelopen had voor mijn 1e keer!
Omdat ik op de loopband liep gebruikte ik de foodpod. Denk dat ik deze toch eerst eens zal moeten callibreren ... als ik de kaart bekijk heb ik ook bij de overburen in huis gelopen !
Ook het metrisch stelsel klopt nog niet helemaal. Watch staat in miles en PC in km .. hij rekent dit niet om, dus ik krijg de cijfers van de miles met km er achter ... dat valt tegen hoor! Ik zal de instellingen nog eens deftig moeten bekijken.
kortom we zijn terug gestart. Hopelijk voor lange tijd nu. De geruststelling dat het kraakbeen zich goed herstelde speelt ook mee.
De hele maand januari kon ik loopjes afwerken tussen de 5 en de 9 km. Nee, voor een loper echt niets om naar huis te schrijven, maar momenteel voor mij echt wel de max! Een hele maand lopen zonder pijn! Soms tot 3 dagen na elkaar. Echt een overwinning. Superblij was ik. Ja, je leest het goed : WAS ... Het kon niet blijven duren natuurlijk.
In februari werd ik zoals half België ziek. Lopen ging niet. Zelfs mijn verjaardag moest ik ziek vieren! Een week thuis van het werk en nog 2 weken gaan werken terwijl ik liever op de zetel zou gelegen hebben.
23/2 dan toch eindelijk weer eens kunnen lopen, en het ging verbazend goed. Direct 8 km ... tuurlijk, uit ervaring weet ik dat de 1e training na een rustperiode altijd goed gaat. Je loopt op je reserve, maar die is na 1 training op!
Nog 3 loopjes zouden volgen, en dan besloot mijn knie dat het weer eens genoeg geweest was! Het begon met af en toe een steek, af en toe een paar keer blokkeren, weer niet meer kunnen strekken, tot echt wel hevige pijn.
Het verwijsbriefje van de sportarts voor de scan begon te roepen ... "ik lig hier nog!" Wat ik al maanden (tot beter weten) uitstelde zou uiteindelijk moeten gebeuren ...
Dus maandag begint de lijdensweg weer ... 20.40 u afspraak in Aalst met de MRI ... wordt vervolgd ...
Nog 2 maal heb ik gelopen voor op 17/11 de 3e spuit er kwam. Ging het goed ondertussen? Eigenlijk niet ... af en toe leek het of mijn knie geblokkeerd zat. En neen, daar wil ik niet verder over nadenken, als kiné weet ik maar al tegoed wat dat kan betekenen! Dr. Peeters bevestigde mijn vermoeden! Het zou wel eens om een gewrichtsmuis kunnen gaan. Naast mijn 3e spuit, kreeg ik dus ook een verwijsbriefje voor de scan mee! Nee! Niet terug!
Het briefje ging aan de kant. Het mocht en zou niet waar zijn! Ik weigerde een afspraak te maken! Dan maar weer even niet lopen. Ik kon het niet meer! Voor mezelf had ik uitgemaakt: Als er terug een blokkage komt, maak ik een afspraak. Niet vroeger. En wat gebeurde ... pijn, snijdende pijn, maar geen blokkage! Oef !
Ondertussen had ik een kistje in mijn hals dat het nodig vond om te gaan ontsteken. De huisarts wist daar raad mee en ik kreeg ook een antibioticakuur mee. En nu weet ik ook dat antibiotica niets aan blokkages, slijtages of wat dan ook kan doen, feit was dat samen met die antibiotica ook de pijn in mijn knie verdween! Raar maar waar, maar mooi meegenomen.
Tot 4 december duurde het nog voor ik terug de moed vond om even te gaan lopen. Terug rondjes draaien op het gras rond het voetbalveld. En wat me nog nooit eerder overkomen was, gebeurde nu! Nog nooit heb ik gedacht aan opgeven, tot die dag! Met tranen in de ogen heb ik me de hele tijd lopen afvragen ... waarom ???? Waarom wil ik toch opnieuw herbeginnen? Waarom kan ik me niet stellen met "wat geweest is" ? Waarom ?? Waarom ?? Tranen liepen over mijn wangen. 'k was blij dat ik alleen was! Nooit eerder had ik dit gevoel! Nu was het genoeg geweest! De schoenen gingen aan de haak!
...
...
Tot 4 dagen later ... ik terug op het sportplein stond in vol "loopornaat". Opgeven ??? Geen denken aan! Lopen zou ik doen! Mijn knie hield zich al 2 weken "koest" Sinds die antibioticakuur had ik geen last meer gehad. Het was een heel winderige dag! Maar wat heb ik genoten! Een half uurtje beuken tegen de wind! 4 parkronden, amper 3,6 km ... helemaal niet snel! Maar zonder pijn en wat een gevoel ! Ik schaamde me om de gedachte van zondag ! Ik ben toch geen opgever! ... " Runs end. But being a runner never stops!" ...
2 dagen later ging het zelfs nog beter. Terug een half uurtje en een dikke 4 km. Maar wat meer was .. pijnloos!
Daarna door omstandigheden terug een weekje niet gelopen. Als de forme er niet is, stel je wel makkelijker uit. Jammer maar waar!
Ondertussen was het de week voor Kerst. Een doodnormale werkweek. Tot dinsdag. Overdag had ik al een paar maal gemerkt dat ik draaierig was. Maar ik zal daar niet vlug iets van zeggen, dus op het werk wist niemand dat. Tot ik naar huis moest rijden! Ik was amper 500 m op de E17 toen alle auto's het plots op mij gemund hadden ! Met hun venijnige koplampen kwamen ze allemaal mijn richting uit! Ik had moeite om tussen de 2 witte lijnen te blijven! De schrik sloeg me om het hart! Ik moest nog zo ver! Even speelde de gedachte om de parking op te rijden, maar wat dan? Dan stond ik daar. Dus heb ik me maar op het 1e rijvak gezet, achter een vrachtwagen en heb tegen 90 km/u het traject Zwijndrecht - Zele afgelegd. Toen ik thuis kwam, beefde ik als een riet.
De volgende morgen was het beter, en het feit dat we carpoolen, zorgde er voor dat ik woensdag op het werk geraakte. Maar donderdag en vrijdag was de riem er af ... mijn evenwichtsorgaan liet het afweten. Een bezoek aan de huisarts, Dr De Keyser, zorgde er voor dat de draaimolen waar ik op zat terug stopte. Eindelijk! Net of ik steeds dronken was ... met dat verschil dat ik het plezier van het drinken niet gehad heb !
Vrijdag dan maar terug proberen lopen. Samen met de kloddejoggers 45' "op't gemak" Zalig gewoon ! 7 parkronden (of 6,3 km)
Ik hoop 2011 positief af te sluiten. Dus 2 dagen later (Kerstmis) terug de loopschoenen aangetrokken voor 44' minuten loopplezier! ( 7 km)
Nee ik mag het niet zeggen ... maar 't was 1' sneller en 700 m verder dan 2 dagen ervoor! Sorry, maar 'k zal het nooit afleren
Meer dan een maand was het alweer geleden dat ik mijn loopschoenen kon aandoen (om te lopen dan wel te verstaan)
Een ontsteking van mijn kraakbeen hield me weer eens aan de kant. Ben ik te ongeduldig? Wil ik te veel? Kan zijn, want in 2004 duurde het 4 jaar voor ik geen last meer had, nu is het nog maar dik 1,5 jaar. Maar iedere loper weet, dat als het goed gaat, je steeds meer wil. Niet dus ... de wetten van de natuur zijn er om te respecteren ... dus weer gedwongen rust.
Na een bezoek aan sportarts Dr. Kris Peeters werd een ontsteking van het kraakbeen vastgesteld. En weer kwamen spuiten op het toneel! Hyaluronzuur dus. Een paar dagen na de eerste spuit ging het de goeie kant op, om een paar dagen later weer slechter te zijn. Het is moeilijk uit te leggen, ik had winst, minder pijn, maar er bleef een venijnige pijn sluimeren. Dezelfde pijn als voor mijn operatie. Ja, als het je 2e knie is, begin je dat gevoel te kennen. De vragen die Dr. Peeters stelde , stelden me niet gerust ... dikte? Vocht? Beweeglijkheid? ... ik had een déjà-vue !
Met gemengde gevoelens kreeg ik vorige donderdag de 2e spuit. Het was beter, maar toch ...
Vrijdag en zaterdag na die 2e spuit was het niet echt beter, met op zondag een rotdag! Meer pijn dan tevoren!
Maar dan ging het terug beter. Vanaf dinsdag had ik eigenlijk nog weinig pijn. Af en toe een steek, maar het scherpe was er af. En ja, ... van als het maar iets beter gaat, zie ik het weer zitten! Ik telde af naar vandaag, want dan mocht ik terug even proberen lopen.
Op 11.11.11 om 11 voor 11 ben ik dan beginnen lopen. (ja, het uur was een folieke, nu die kans zich voordeed moest ik ze grijpen)
3 x 3 rondjes op het gras, dus eigenlijk 3 x 1 km.
De eerste maal ging het stroef. Met een heel klein hartje begon ik aan mijn 1e rondje. Goed oplettend of er geen putten lagen in het gras. HR onder controle proberen houden. En steeds gefocust op wat ik voelde in mijn knie ... dus alles behalve ontspannen gelopen. Over die km deed ik juist geteld 7' ! Een gemiddelde HR van 150. Veel te hoog natuurlijk. Maar .... buiten het stroef gevoel had ik geen pijn.
Dus nu een rondje wandelen en HR laten zakken ...
2e poging ... 6'54" en gemiddelde HR van 151 ... maar ik voelde niets en het liep soepeler! Wat een goed gevoel!
Terug een rondje wandelen
En een 3e en laatste maal 3 rondjes ... 6'49" en en gemiddeld 148 HR ! Met dank aan Marc voor de support en het meelopen.
Het tempo was een slakkengangetje , HR was veel te hoog ... maar wat heb ik hiervan genoten! Geen pijn, en dat was het voornaamste. Nu afwachten wat het gevoel morgen zal zeggen.
Leuk detail: toen ik gedaan had weerklonken de kanonschoten aan het monument van 11 november. Vreugdeschoten ... kreeg er kippenvel van ... en even stelde ik me voor dat die schoten voor mij waren ... dromen mag altijd hé ...
11.11.11 om 11.11u ging ik tevreden naar huis. Hopelijk zijn we terug vertrokken!
Als we nu vanavond ook nog ROPARUNDORP 2011 worden dan kan mijn dag totaal niet meer stuk. Rond 22.00 u weten we het! Patrick, hou je vinger maar al aan de sireneknop !!!!!!!!!!!!!!!!!!
Na de nieuwe steunzolen volgde ook een eerste inspuiting met hyaluronzuur.
7 jaar geleden kreeg ik deze spuiten, met goed gevolg.
Dus met goede hoop laat ik maandagavond weer in mij steken. Deugd doet het niet, maar als het opbrengt heb ik het er voor over!
Dinsdag moet ik moeite doen om op het werk mijn meters af te leggen. Woensdag kan ik nog altijd niet goed strekken, maar ...
Op donderdagmorgen, 4 dagen na de spuit, stond ik de eerste morgen op zonder pijn! Euforie alom. Enkele uren niets voelen was zalig. Het bleef vrij goed, tot in de late namiddag. Maar we waren weer een stap vooruit.
Zaterdag maakte ik zelfs plannen om komende dinsdag mee te lopen (lees: waggelen) met de "battle of the cities" in Gent.Gewoon voor de fun.
Maar toen ik deze namiddag op de relais in Gent in een putje trapte en de bekende "scheut" voelde ... moest ik toegeven dat het niet slim zou zijn dinsdag te starten.
De eerste maanden , het eerste jaar zelfs na de operatie ging het zo goed. De revalidatie verliep vlekkeloos. Waarom gaat het dan nu weer verkeerd? De moed begint langzaam te zakken. Zal het nog ooit goed komen?
Binnen een kleine 2 weken volgt de 2e hyaluronspuit en later nog een 3e. Als dit niet helpt, dan weet ik het niet meer...
Heel veel gebeurt er de laatste tijd niet op sportief gebied, dus is het hier ook stilletjes.
September was even een "up" Ondanks het feit dat ik op het werk de hele dag recht sta, kon ik 's avonds nog lopen zonder last in mijn knie.
2 x per week 40 tot 55 min even lopen in de Gratiebossen deed me herleven. En ja, dan word ik overmoedig. De dagen dat ik niet liep werd de crosstrainer gemarteld. Blijkbaar dus weer iets te veel van het goeie. Damn, waarom kan ik niet gewoon genieten van "een klein beetje"?
Ondertussen was ook start to run opnieuw begonnen. Deze keer heb ik alleen de gevorderden onder mijn hoede. Met dank aan Erik voor de hulp. De eerste 2 trainingen heb ik nog kunnen meelopen, en dan was het weer zo ver. "Mevrouw knie" vond dat het weer eens genoeg geweest was. De 3e training heb ik nog net 1 ronde meegedaan, om al mankende te moeten stoppen. Sindsdien zit het lopen weer in de vriezer. Tot mijn grote spijt.
Maar 'k leef op hoop. Gisteravond tijdens de sneukeltocht van de VTS heb ik mijn nieuwe "Runners"zolen uitgetest. Natuurlijk veel te vroeg om een oordeel te vellen na 1 wandeling van 5,8 km maar het voelde wel goed aan. Volgende stap is nu nog uitzoeken welke schoenen best passen in combinatie met mijn nieuwe zolen.
En dan ... hopelijk come back nummer x² ..... ! Ik blijf hopeloos verslaafd .... en afkicken ... neen, geen denken aan ... !
Roparun ligt al meer dan 2 maand achter ons, tijd dus om even "up te daten" Na een fantastische Roparun volgt het bekende en onvermijdelijke "zwarte gat". Na maanden van intense voorbereiding is alles ineens voorbij. Raar gevoel. Iedereen die al deelnam zal dit beslist herkennen. Nog dagen leef je op adrenaline en blijf je er maar over praten, maar dan is het over. 2 maanden rust ... om in september opnieuw van start te gaan, en af tetellen naar de bekendmaking van Roparundorp 2011 ... Wie oh wie zal winnen? Terug Zele (voor de 4e maal op rij), Ossendrecht? Bergen Op Zoom ? Of nog een ander dorp? Op 11 november weten we het!
Na het grote estafette avontuur waren er nog 2 weken van het schooljaar over toen. Het was dus nog even druk. Eindproeven, eindklassenraden, oudercontacten, proclamatie ... en ... afscheid nemen van mijn collega's tijdens ons eindfeestje. (ik ga jullie missen!) Voor mij zat mijn schoolcarière er op! Op 5 juli mocht ik immers beginnen werken bij Runners Service lab in Beveren. Ondertussen ben ik daar een aantal weken aan de slag. Bedankt nieuwe collega's .... 't is niet eenvoudig om alles op zo kort mogelijke tijd proberen te verwerven, maar jullie zijn prima leermeesters. Binnen 1,5 week gaan de schoolpoorten weer open ... hoe dichter die datum komt, hoe gelukkiger ik ben dat ik de stap zette. Ik heb er nog geen moment spijt van gehad! Al zijn de berichtjes van enkele leerlingen dat ze me gaan missen wel leuk!
Door mijn overstap naar Runners moest ik wel mijn 2 maanden verlof opgeven. Sommigen verklaarden me hiervoor gek Heb ik dan helemaal geen vakantie gehad? Natuurlijk wel. 2 en 3 juli brachten we een weekendje door in Parijs. En op 22 juli ging het een weekje richting Provence, Caromb, op 8 km van de Mont Ventoux. Een week is kort, en je probeert dan ook zo veel mogelijk er uit te halen. Het weer was er iets minder dan je in de Provence zou verwachten, maar toch veel beter dan in België. Lopen, fietsen, dorpjes bezoeken, terrasjes doen, festival in Avignon, kastelen, BBQ, markten, zwemmen ... het stond allemaal op het programma. En veel te vroeg stond de TGV klaar in Avignon om Sofie en mij terug naar huis te brengen. Ook Sofie moest immers beginnen werken. Dirk, Ilse en Tim konden nog een weekje relaxen in ons vakantiehuisje.
Tijdens mijn weekje verlof werd in Beveren niet stil gezeten! De winkel werd verhuisd naar de nieuwe lokatie in Zwijndrecht. 31 juli werd dan gelopen van de oude naar de nieuwe winkel, samen met Paula Radcliffe. Enkele van de Kloddejoggers waren van de partij op deze leuke happening. Jammer dat ik zelf niet kon meelopen, mijn knietje laat dit nog niet toe. Vanaf 1 augustus konden we dan de klanten verwelkomen in de prachtige nieuwe zaak. Groot was verrassing toen de zaterdag er na, mijn vakantiegangers ineens achter me stonden in de winkel. Ze kwamen recht uit La Douce France!
Veel heb ik de afgelopen weken niet gelopen. In Frankrijk wel het max van 3 maal per week (voor mijn knie) er uitgehaald. Maar dan viel het weer even stil. 'k moet dringend de draad terug oppakken. Al valt het niet mee als je pas om 19.00u thuis komt om nog te gaan lopen. Het moment dat het terug vlot zou gaan heb ik daar geen probleem mee, maar als het maar half lukt, dan sla je makkelijk over. Voor mijn knie wou ik dat we al een jaar verder waren! Eens het kraakbeen terug goed hard is, kan ik er weer harder tegenaan. En hopelijk blijft dan eens alles goed!
Donderdag 6km gelopen en straks ga ik terug. Het moet gewoon ... ik heb mijn Carcassonne droom nog niet opgeborgen!
op de trappen van Le grand d'Ache in Parijs
Proeven of het dit jaar een goed "olijvenjaar " is!
Wil je graag op de hoogte blijven telkens ik iets nieuw post, schrijf je dan in op mijn mailinglist. Zie linker kolon. Dan word je verwittigd bij elke nieuwe blog.
De hele vorige week hield ik nauwkeurig de weersvoorspellingen in het oog! Na die periode mooi weer gaven ze immers regen ... tijdens Roparunweekend! Yeah right! Ergens had ik nog een kaars uit Lourdes in de kast staan, gekregen van een vriendin ... mmmm misschien was dit wel het moment ! We kennen ondertussen de afloop
Vrijdag nog vlug regenkledij gaan kopen. Ondanks mijn kaars, bleven ze nog regen opgeven. Dus kon ik beter maar goed voorzien zijn. Valies inpakken en stressen, ben ik niets vergeten, ... zo verliep de rest van de vrijdag! Gelukkig viel ik 's avonds vlug in slaap, want de komende 2 nachten zou het niet veel worden.
Zaterdagmorgen, eindelijk, de dag waar ik een jaar lang naar uitgekeken had. Het lopersbusje stond hier voor de deur. Pak en zak voor 2 personen er in, 2 slaapzakken, fietstassen ... het leek wel of we voor 2 weken op reis gingen! Om 10.00u werd verzamelen geblazen aan de brandweerkazerne. Alles inladen, de nodige foto's nemen, afscheid nemen ... en weg waen we! Nog even door Zele met de stoet van vrachtwagen, cateringbusje en 2 lopersbusjes en dan richting Parijs.
Het basiskamp werd opgeslagen in Verberie. Op een mooie plaats aan het water werd door onze catering een echte feestmaaltijd opgediend! Zelfs de zon vond het leuk en zorgde voor een aangename temperatuur. Dan plots tegen 17.00u gaf onze teamcap het sein ... team A !! Klaarmaken !! Wij zijn weg! Team B bleef in Verberie en konden nog even rusten tot ongeveer 0.45 u.
Op de startplaats (Dugny) heerste een gezellige drukte. Terwijl we ons gingen aanmelden klonk regelmatig door de luidsprekers : " 5 ... 4 ... 3 ... 2 ... 1... start ! " En weer waren enkele teams weg voor hun Roparun. We gingen nog even rusten aan ons busje en tegen 19.30u waren we helemaal klaar voor "onze" start. Die laatse 20 min duurden eeuwig! Dan eindelijk " 5 ... 4 ... 3 ... 2 ... 1 ... start!" Daar gingen we. Koen was startloper, en gehuld in onze vlag ging hij op pad. Wij (lopers Veronique, Herbert en Steven en ik als fietser) volgden. Teamcap/chauffeur Dirk en chauffeur Carl samen met kiné Hans vertrokken met het busje naar Villers Le Bel (9 km verder) want de eerste 9 km mochten geen ondersteunende voertuigen op het parkoers. Ook mijn fietsmaatje Dirk R. was mee met het busje voor die eerste 9 km. Er mocht dat stuk immers maar 1 fietser mee en hij was zo lief om mij de start te laten meemaken. Thanks Dirk, ik vond dat super van jou!
De eerste 7 km waren hectisch! Druk, vele stoplichten, een kunst om telkens je loper te volgen als je voor een stoplicht stond en door de vele auto's niet direct verder kon. Maar het lukte ons. Daarna viel de rust zalig op ons neer. Op 9 km stond dan ons busje en konden de lopers van de fiets. Werk voor de chauffeurs om die fietsen in minder dan geen tijd op het busje te krijgen en de volgende loper op 1 km af te zette. De lopers kwamen mooi in hun tempo, de fietsers haalden meer dan eens het smurfenlied boven en voor we het wisten waren we aan km 34. Mortefontaine. Weer moesten de fietsen van het busje en de lopers op de fiets. 16 km lang liepen en fietsten we door een donkere beboste weg. En als ik zeg donker ... dan bedoel ik donker! De fietsers moesten bijlichten zodat de lopers zagen waar ze hun voeten zetten. En de weg die ging alles behalve plat. Er zaten een paar stevige klimmetjes in. Gelukkig zagen we die niet in het donker .. we voelden ze alleen Tegen 0.45u zaten onze eerste 60 km er op en kwamen we in Vaucelles aan. Daar stond team B te wachte. Als wij op 12 en daarna op 4 km zijn, worden zij door de Dirk verwittigd dat we op komst zijn. Zijn moeten dan klaarstaan, want de aflossing moet doorgaan. Terwijl team B het van ons overnam, moesten wij ons verplaatsen naar het volgende basiskamp in Canezy. Onze chauffeurs moesten dus nog een uur rijden terwijl iedereen in het busje zijn ogen dicht had!
Wij kwamen aan in Canezy tegen 2.00u en kregen dus in het nachtelijk uur een "ontbijt" , geserveerd door onze cateringploeg. Ze hadden een tentje omgetoverd tot een gezellige zitplaats, inclusief kaarsjes. Na een stevige maaltijd met spek en eitjes en rozijnenbrood, zochten we onze slaapplaats op. Het was intussen al 2.30u en goed koud! Gelukkig kon Piet (onze vrachtwagenchauffeur) even een verwarming opzetten. Na een kattewasje vlug de slaapzak in en in ons stellingbed! Een groot bed voor 10 gemaakt van een stelling, planken en matrasen. Maar het lag prima! Al dadelijk lagen enkele van mijn teamgenoten te ronken! Ik heb echter geen oog dichtgedaan. Wel gerust maar niets geslapen tot om 5.30u de gsm van de teamcap rinkelde ... team B was op 12 km ! Iedereen opstaan! Wat een drukte plots! Op 2' was iedereen uit zijn slaapzak en op een plaats van 1m² in tassen aan het rommelen om zijn spullen te vinden! Kiné's waren in de weer met massageolie, lopers met hun nummer, fietsers met hun routekaarten, chauffeurs met de fietsen, catering met proviant voor onderweg,, en de teamcap om alles in goeie banen te leiden, ... kortom ... een te gekke roparun drukte! Onvoorstelbaar!
Maar precies op tijd stonden we op de wisselplaats en kon team B gaan rusten. Wij gingen op pad voor de volgende 50 km naar Bohain en vermandois. Een vrij pittig traject zoals later zou blijken. Een paar stevige klimmetjes. Maar de sfeer zat er in! De lopers voelden zich goed en de fietsers genoten ervan. De omgeving was schitterend! We liepen door een heel mooi stukje Frankrijk. De zon kwam op, er was lichte nevel. Echt ik vergeet dit nooit meer! Tegen 10.45 u zou team B klaar staan om ons weer af te lossen. Tegen 10.36 u stuurden we ze op pad !!! Perfect op schema dus ! Weer een verplaatsing van een uurtje naar Sebourg waar de cateringploeg ons opwachtte met een lekkere pastamaaltijd. Tegen 12.00u waren we er en konden we eten. Na de gebruikelijke massage, de douche langs de straat, de rush om alles klaar te krijgen en een half uurtje platte rust stonden we weer klaar! Team B kwam er aan en wij moesten op weg naar Edingen. 62 km. We gingen van start tegen 15.30u. Tijdens deze shift mochten we België binnenlopen. Een druk stukje van ons land. Tegen 20.30u gaven we de stok terug door aan team B. En terwijl zij naar Zele liepen, gingen wij met ons lopersbusje ook naar Zele. Chapeau voor onze chauffeurs hoor, Zij moeten de hele weg volgen en moeten als wij even rusten dan nog de verplaatsingen doen! Steeds geconcentreerd!
We keken allemaal uit naar Zele, de spanning steeg weer! We waren benieuwd. Al de hele weg, zo'n 170 km hadden wij nog niets gezien van ambiance of aanmoediging. Gelukkig zorgden we daar zelf voor
In Zele gingen we eerst eten in de brandweerkazerne. Daarna thuis douchen (eindelijk eens deftig wassen ) en dan eindelijk naar de markt ... de Zeelse Dodo bewonderen en vrienden en familie begroeten. Het doortochtteam was hard aan het werk. Ik ken nu het verschil tussen hier blijven en meegaan. Bedankt mensen, zalig zo "thuiskomen" Voor we weer vertrokken werden we nog onder handen genomen door de kiné's. Leuk om je job eens van de andere kant mee te maken En ze wisten van aanpakken! Met Hans aan mijn linker en Matthias aan mijn rechter been was de job snel geklaard! Alle vermoeiheid was ineens weer weg!
Na een podiummoment waren we weer paraat. Team B was in Zele aangekomen en wij vertrokken terug. Wisselplaats .. de brug, vlak voor het podium! De km die toen volgden waren immens! Voor het fonteinhof stond een zee van mensen, we kregen maar net genoeg plaats voor onze fiets. Iedereen wil je aanraken! Meerdere malen dacht ik dat ik zou vallen. Maar het kwam goed. De aanmoedigingen duurden tot einde Zele. Als ik nu de foto's zie van wat de mensen allemaal knutselden! Prachtig! Al dat moois gaat wel een beetje aan je voorbij daar op de fiets en in het donker. Maar de warmte van de mensen, die voel je .. en die blijft je bij voor de rest van het traject.
Eens Zele voorbij is het weer stil. Behalve je mederoparunners die je onophoudelijk aanmoedigen (ja als het moet 20 x als je 20 maal haasje-over speelt) hoor of zie je niets meer. Wij hadden nu een korter traject. 39 km tot de Sint-Annatunnel. Traditioneel een zwaar traject. Niet omdat het bergop is, maar omdat het de 2e nacht is en omdat je in Zele niet rust. Moeilijk hoor in je "slaapbak" kruipen als er buiten feest is! Ne een 20 tal km had ik even een moeilijk moment. Niet mijn benen, die voelde ik totaal niet! Wel zou ik in slaap gevallen zijn op mijn fiets. Maar omdat dat net iets te gevaarlijk is, dan maar een red bull gedronken. 5' later was ik weer klaarwakker!
Onze teamleden van team B hadden zich intussen verplaatst naar Antwerpen. Daar namen ze weer van on over. Het was intussen 4.00u
Terug een verplaatsing voor ons. Ditmaal naar BergenOp Zoom. Tegen 4.30u waren we er. Geen tijd om te wassen, gewoon wat kleren uit en de slaapzak in! Het was immers korte rust omdat de shift van team B was ook korter. Tegen 5.30u ging de gsm van Dirk alweer!Ze waren op 12 km ... opstaan en ...ja ... weer de gebruikelijke drukte! Of nog hectischer als dat kan! De lopers moeten immers allemaal op de fiets (de 2 laatste trajecten mogen immers geen ondersteunende voertuigen mee) en de fietsers moeten hun fietszakken vullen met eten, drinken en kledij van hun hele team. Ook moest droge kledij klaarliggen in het busje voor de aankomst, want intussen was het beginnen regenen. Even was er paniek toen team B belde dat ze op 2 km waren ... wij waren nog niet klaar! Gelukkig een foutje , moest 4 km zijn!
Tegen 6.30u vertrokken wij dus in Bergen op Zoom voor onze laatste 50 km. We hadden er zin in! De sfeer was prima en niemand zat er echt door! Toffe bende! Tijdens die hele 50 km zaten mensen langs de kant om je aan te moedigen. Niet de grote massa of uitbundigheid als in Zele. Maar een warme aanmoediging. De woorden "jullie zijn kanjers" droeg ons bijna de hele weg van mond tot mond! Onderweg kregen we kaas, tomaten, een appel! Deze route heeft ook een mooi stukje Nederland. De Volkeraksluizen en de Haringvlietbrug zijn prachtig mooi. Jammer dat het daar begon te regenen. Maar dat kon ons op dit moment in de roparun niet meer deren. Lang duurde het ook niet, als iedereen nat was, was het over! Nog even had ik een technisch probleem ... mijn stuur was losgekomen en was naar beneden gedraaid! Ik kan je zeggen dat dat niet makkelijk rijdt. Gelukkig waren redders in nood Dirk en Carl niet ver af en kon het probleem snel opgelost worden.
In Klaaswaal zat onze shift er weer op. We vielen elkaar in de armen! Iedereen had het overleefd. Geen kwetsuren, alles perfect verlopen.
Team B moest nu nog 37 km overbruggen tot Rotterdam. Wij verplaatsten ons ondertussen naar een plaats net voor de Erasmusbrug. Het busje werd als kleedkamer gebruikt en na een koffie stonden we net op tijd klaar om samen met onze teamgenoten over de aankomst te lopen! Zalig gevoel! WE DID IT! Het was een geoliede machine. Lopers, fietsers, chauffeurs, catering, kiné's, teamcap, niemand kan gemist worden. Als 1 radertje blijft steken, valt de hele machine stil.
Bedankt kloddelopers, vooral mijn maatjes van team A (jullie waren fantastisch!) bedankt mensen van de doortocht, bedankt brandweer, kortom ... bedankt Zele !!!!
en nu de aanvulling van mijn blogbericht "Roparun, hoe het begon ..."
Roparun 2011 was voor mij : De editie van de sportieve uitdaging, grenzen verleggen, er samen voor gaan en er in slagen, maar ook de editie van "leuke tweets", "Lasse leren kennen" , zingen op de fiets, 1 uur slapen op 3 dagen, aanmoedigen en aangemoedigd worden, 's nachts in een donker bos fietsen , vriendschap, smurfen, lachen, een traan van ontroering, adrenaline, mensen beter leren kennen, een overwinning voor mezelf na al mijn medische perikkelen, kortom ... een avontuur voor het leven!
De hele bende net voor het vertrek naar Parijs
Onze 1e rustplaats (Verberie)
met maatje Veronique, een paar leuke foto's voor we van start gingen.
En we zijn weg ... klaar voor 530 km!
Dirk, Vero en ik tijdens onze 1e shift !
Flip en Choco reden ook mee ...!
WE DID IT! Aankomst op de Coolsingel
onze Dodo! Schitterend!
Even het podium op voor we weer vertrekken
teamsamenstelling 2011
Teamkapitein: Dirk P.
team A lopers: - Herbert , Steven, Veronique en Koen fietsers : Dirk R. en Karine Chauffeurs : Dirk P. en Carl
team B lopers: Filip, Etienne, Annemie, Patrick fietsers: Claudine, Jan Chauffeurs: Marc V D en Marc D'H
Ik ben Karine Van Hecke
Ik ben een vrouw en woon in Zele (België) en mijn beroep is kinesitherapeute.
Ik ben geboren op 16/02/1963 en ben nu dus 49 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: atletiek, roparun, fietsen, klimmen, lezen, PC, .
Gehuwd met Dirk en moeder van Sofie, Ilse en Tim. 38 jaar lid van AC Zele.
Coach van de Kloddejoggers
Sorry, maar 'k zal het nooit afleren 
) en dan eindelijk naar de markt ... de Zeelse Dodo bewonderen en vrienden en familie begroeten. Het doortochtteam was hard aan het werk. Ik ken nu het verschil tussen hier blijven en meegaan. Bedankt mensen, zalig zo "thuiskomen"
Ik ben Karine Van Hecke
