Ik ben Sofie Picavet. Ikwoon in Zele (België) en ben geboren op 23/03/1988. Ik ben nu dus 22 jaar jong. Reeds 14 jaar ben ik aangesloten bij AC Zele. Sinds enkele jaren is Ronny Ruys daar mijn trainer. Lopen is natuurlijk niet mijn enige tijdverdrijf. Dagelijks pendel ik naar Gent waar ik mijn master in de criminologie afwerk.
Gastenboek
Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
Sofie Picavet * alles over mijn atletiekleventje! *
'there can be miracles when you believe...'
06-03-2011
Lokeren en Lebbeke
Met enige vertraging een woordje over de afgelopen wedstrijden van Lokeren en Lebbeke. Het weekend na het PK trokken we naar Lokeren waar het traditioneel een snelle wedstrijd werd met drie heuveltjes die per ronde diende overwonnen te worden. Na de start nestelde ik me in het spoor van Ellen Van Leeuwen en Sylvie Mulle. Ik kon vlot aanpikken tot we de eerste keer de heuveltjes over moesten. Toen Sylvie een versnelling plaatste om de bergprijs binnen te rijven, schoof Ellen mee, maar ik moest passen. In de afdaling vond ik terug aansluiting, maar bij het volgende klimmetje moest ik opnieuw lossen. Hoewel het kloofje met de twee koploopsters beperkt bleef, kreeg ik het niet meer dicht. De rest van de wedstrijd werd een eenzame tocht waarbij mijn derde plaats algemeen niet meer in gevaar kwam. Voor het eerst dit seizoen mocht ik dan ook het podium op als tweede seniore na Ellen! Petra De Saedeleer maakte het podium kompleet.
Vorige weekend stond dan Lebbeke op het programma. In tegenstelling tot Lokeren lag het parcours hier een stuk zwaarder. Dit samen met de wind en de sterke concurrentie beloofden een mooie wedstrijd. Gezien de tegenstand wist ik dat een plaats bij de eerste vier heel moeilijk zou worden, maar wie niet waagt, niet wint... Ik probeerde zo lang mogelijk mijn wagonnetje aan te pikken bij Katrijn Vande Riviere, Sylvie Mulle en Ellen Van Leeuwen. Jammergenoeg moest ik mijn snelle start wat bekopen en kwam Vanja Cnops me over. Even kon ik in haar spoor blijven, maar dan moest ik ook haar laten gaan. De grootste deel van de wedstrijd legde ik weer alleen af. De laatste halve ronde moest ik echter nog oppassen voor een sterk opzettende Nina Lauwaert, die ik uiteindelijk nog net kon voorblijven. Ik finishte met gemengde gevoelens als vijfde seniore. Ik weet dat er qua plaats niet meer inzat, maar het wedstrijdverloop stemde me minder tevreden.
Inmiddels is ook het einde van het winterseizoen weer in zicht, maar zondag staan we eerst nog aan de start van de lange cross op het Belgisch Kampioenschap te Oostende. Gezien de moeizame afgelopen trainingsweken (wellicht door nog steeds heersende ijzertekort) start ik zonder grote verwachtingen. We gaan nog een laatste keer alles geven en zien wel waar we uitkomen. Nog een weekje doorbijten en dan mogen de cross-spikes weer enkele maanden de kast in!
* Met dankt aan zus Ilse en Johnny De Ceulaerde voor de foto's!*
* Met dank aan Xavier Rondas voor het artikeltje! (HLN 17 feb)*
Gisteren stond de eerste grote afspraak van het seizoen op het programma: het provinciaal kampioenschap. Na enkele jaren Ninove, mochten we dit jaar naar Deinze afzakken. Samen met dertien andere seniores ging ik van start op de lange cross. In tegenstelling tot vorige week lag het parcours er deze keer goed beloopbaar bij. Een mooie gevarieerde omloop bezaait met verschillende heuveltjes. Enkel in de beestenkooi lagen er enkele modderplassen, maar vooral de hevige rukwinden zouden het een moeilijke wedstrijd maken. Omstreeks 15.40u gingen we van start en ik was meteen goed mee. Gedurende de twee kleine ronden kon ik meeschuiven met Nathalie Ameloot, Katrijn Vande Riviere en Ellen Van Leeuwen. Bij het ingaan van de eerste grote ronde joeg Nathalie het tempo de hoogte in en moest ik vooraan lossen. Er stonden me nog twee eenzame grote ronden te wachten. Vechtend tegen de wind probeerde ik mijn achterstand op Ellen (en het podium) beperkt te houden tot een zestig meter. De tweede ronde kreeg ik het moeilijk en viel ik wat terug. Ik kon niet verhinderen dat Kristi De Smet terug aansloot en wist geen antwoord meer op haar versnelling. Gelukkig was mijn voorsprong op de zesde geruststellend en kwam mijn vijfde plaats niet meer in gevaar.
Ik weet dat ik mezelf niets te verwijten heb, maar kijk toch wat met gemengde gevoelens terug op dit kampioenschap. Het is zeker geen schande om na deze atletes te stranden, maar het werd weer een wedstrijd van net niet ... we blijven proberen! Zondag staat de laatste wedstrijd van het drie-luik op het programma en hiervoor trekken we naar de buren van de Lokeren!
groetjes, Sofie
*Met dank aan zus Ilse en Johnny De Ceulaerde voor de mooie foto's!*
Een week voor het PK in Deinze ging ik van start in Uitbergen. Een wedstrijd die nog een echte “veld-loop” is. Het vriesweer had ervoor gezorgd dat het hobbelige weiland er heel gevaarlijk bijlag. Nergens vond je een goed beloopbare strook en steeds moest opletten om je voeten niet om te slaan.Om 15.00u vertrokken we voor5000m. Hoewel ik even als tweede liep, ondervond ik al snel dat dit parcours echt niet mijn ding is. Ik slaagde er niet in om een deftige pas zetten en liep erg onstabiel. Op het veld kon ik dan ook geen tempo maken en waardoor ik mijn podiumplaats uit handen moest geven. Ik finishte als vierde seniore. Jammer, want er zat veel meer in. Na de wedstrijd was ik ook helemaal niet moe! Heel frustrerend… al laat ik mijn hoofd niet hangen na deze tegenvaller. Dit waren extreme omstandigheden die me echt niet liggen en daar leg ik me bij neer. Ik trek me op aan een super trainingsweek en ik kijk dan ook al dubbel en dik uit naar het PKop een parcours dat me normaal gezien heel wat beter ligt!!! Klaar voor revanche!
Greetz,
Sofie
*Met dank aan Rudi Heuninck en Sandra Robbeijns voor de foto's!*
Enkele weken geleden kreeg ik een aanbod van JC Ronvau om deel te nemen aan de Relais Givrés. Dit is een aflossingscross waarbij een vijf koppig team 44km moet afleggen: 5x8km individueel en afsluitend 4km gezamenlijk. Bovendien dient elke ploeg minstens één vrouw én één man ouder dan 40 jaar bevatten. Lang moest ik er niet over nadenken (al had ik er achteraf gezien misschien beter toch wat langer over gedaan! ) en ook van Ronny kreeg ik groen licht. Ik mocht van start gaan in de snelste van de negen Ronvau-ploegen, toepasselijk: "Ronvau de l'or" gedoopt. Ik moet toegeven dat ik niet goed wist waar ik aan begon, maar afgaand op de verhalen mocht ik me op het ergste voorbereiden... en voor één keer hadden ze geen ongelijk!
Aangekomen in Neder Over Heembeek repten we ons naar de centrale tent waar we kennis maakten met de andere Ronvau-leden. En voor wie er aan zou twijfelen: ze bestaan wel degelijk... sympathieke Walen! Ook uit Tienen waren supporters afgezakt: bedankt Ellen en Stefaan! Onder leiding van ervaringsdeskundige Filip verkende ik het parcours. Er zou gelopen worden op ronden van 4km. Verrast liepen we er ook Ellen Van Leeuwen (RCG) tegen het lijf. Zij zou deelnemen met een schoolploeg. Al gauw werd duidelijk dat de wedstrijd zware kost zou worden: constant klimmen of dalen, de bospaden bestonden uit zware finse piste met modder op sommige plaatsen en ook de wind zou een belangrijke actor worden. De enige goed beloopbare afdaling was het beuken tegen de wind... ik zag het eerlijk gezegd niet goed meer zitten! :)
Om 13.00u werden de 260 ploegen op gang geschoten. Onder luide aanmoedigingen van de teamgenoten mochten de vrouwen de spits afbijten. Virginie Van Droogenbroek legde samen met de latere winnares onmiddellijk het tempo hoog. De eerste honderden meters probeerde ik in de buurt van Ellen te blijven, maar eens in het bos zocht ik mijn eigen tempo. De eerste ronde was nog niet afgelopen toen ik al merkte dat ik door een grootste deel van mijn krachten heen zat. De ondergrond en de heuvels zogen precies al de kracht uit mijn benen. Ik ben duidelijk nog niet sterk genoeg voor zulke parcours! Toch wou ik 'mijn mannen' kostte wat het kost in een zo gunstig mogelijke positie verder op weg zetten. De tweede ronde was sterven, maar ik bleef vechten voor elke seconde en kon de schade beperken. Ik loste af in vijfde stelling (32'43") overall en als tweede joggingclub.
Gelukkig had ik nu twee uur tijd om zo veel mogelijk te recuperen alvorens ik voor de tweede keer mocht opdraven. Terwijl ik in de tent de tijd probeerde te doden, werd er buiten lustig afgelost. Dankzij de perfecte organisatie kon ik alle posities en tussentijden van de mannen perfect volgen op TV-schermen. Serge Hanot nam de tweede beurt voor zijn rekening. Serge streed voor wat hij waard was, maar kon niet verhinderen dat we enkele plaatsjes verloren. Dat was buiten onze derde loper Filip Detiège gerekend. Hij vertrok als een pijl uit een boog en rapte één voor één de tegenstanders op. Hij slaagde er in om Adrien Stouffs als derde op weg te sturen voor zijn 8km. Bovendien liepen we plots aan de leiding van het Joggingclubklassement. Ik moet niet zeggen wat dit met de teamspirit doet... de vermoeidheid werd plots een stuk dragelijker en met hernieuwde moed ging ik een tweede keer opwarmen. Adrien kon mooi stand houden en Yves Vanderbeck kreeg de ondankbare opdracht om de 12km voor zijn rekening te nemen. Na zijn 8km stond het hele team klaar om de afsluitende 4km te overbruggen. Zoals verwacht was ik in het bos de zwakste schakel. De teamgenoten bleven me 4km lang aanmoedigen en met een letterlijk duwtje in de rug bereikten we het hoogste punt van het parcours... Nog eens alles geven bergaf en deze keer was het Adrien die het moeilijk kreeg om te volgen. De laatste km leek een eeuwigheid te duren, maar uiteindelijk kwam de boog van de finish in zicht... de laatste rechte lijn... bergop in de modder en tegenwind... ! De supporters schreeuwden ons deze laatste meters vooruit en na 16'32" overschreden we uitgeteld de finish! Meteen goed voor de tweede beste groepstijd! Maar de grootste beloning was toch de prachtige overwinning in de categorie Joggingclub en een al even mooie derde plaats over all met een chrono van 2u51'58"!
Na een verkwikkende douche werd iedereen omstreeks 18.00u opnieuw in de tent verwacht voor de prijsuitreiking. Onder het motto "deelnemen is belangrijker dan winnen" vormden alle deelnemers en supporters er een erehaag om het allerlaatste team een warm onthaal te geven! Deze vijf dappere dames hadden 5uur gelopen en bovendien hun laatste ronde in het donkere bos met zaklampen moeten afleggen, chapeau! Zij werden dan ook als eersten gehuldigd onder luid applaus van de andere deelnemers! Een heel mooi gebaar! Ook ons team mocht plaats nemen op het poduim waar we overladen werden met prijzen en een beker! We kregen zelfs felicitaties voor het vormen van een Vlaams-Waalse ploeg... Nog snel een paar groepsfoto's als aandenken en met een ervaring rijker keerden we weer naar huis! Tot volgend jaar???
Un grand merci à JC Ronvau pour l'invitation! Et specialement à "Team Ronvau de l'or" pour la journée fantastique!
*Met dank aan Ellen en Tim voor de foto's!*
Overzicht van parcours op het hoogste punt...
Afzien! De finish in zicht... Team Ronvau De l'or!
2011 kon niet beter beginnen: vandaag heb ik mijn eerste werkdag achter de rug bij Magnetrol hier in Zele. Fijne collega's en geen fileproblemen... wat moet je nog meer hebben? Ik zit er op de dienst "Export Compliance". Het zal wat wennen worden om alle procedures onder de knie te krijgen, maar daar slagen we ons wel door! Hopelijk staat me er een mooie tijd te wachten... de eerste indruk alvast veelbelovend!
Terug naar het weekend dan: voor de eerste cross van 2011 trokken we gisteren richting Grimbergen. In het mooie prinsenbos werd ons 5600m voorgeschoteld op een gevarieerd parcours. De gesmolten sneeuw en regen van afgelopen dagen zorgden ervoor dat reeds aan de startlijn het kleur van onze spikes niet meer te onderscheiden was... Na enkele minuten oponthoud werd iets na drie uur de hele bende op gang geschoten voor vier grote ronden. Hoe sneller we uit de modder zijn hoe beter moeten ze gedacht hebben, want het ging er onmiddellijk snel aan toe. Elke Steffens, Melissa Vanden Driessche en triatlete Sofie Ooghe vlogen er onmiddellijk in. Ik mocht hen niet laten gaan en probeerde mijn wagonnetje aan te pikken, maar contradictorisch genoeg was het "makkelijkste" stuk van het parcours voor mij het moeilijkste. De beklimming in het bos overleefde ik vrij goed, maar tijdens de lange goedbeloopbare afdaling verloor ik telkens terrein. De tweede ronde kwam Kim Bosmans me over. Even kon ik bij haar aanpikken, maar ondervond al gauw dat ik beter mijn eigen tempo zocht. Zo werd het net als in Rieme een eenzame wedstrijd, ditmaal op de vijfde plaats. Opnieuw een uitslag waar ik best tevreden mee ben, al weet ik dat er op een aantal zaken nog werk aan de winkel is. Te beginnen met de ijzerwaarden...
Zaterdag staat er een specialeke op het programma. Op uitnodiging van Filip Detiège zal ik samen met een team van JC Ronvau deelnemen aan de Relais Givrés: een aflossingscross waar elk lid 8km individueel aflegt om vervolgens te eindigen met 4km in groep. Ik weet niet goed wat me te wachten staat, maar met vier geroutineerde mannen die vollop voor een ereplaats gaan strijden, belooft het een harde strijd te worden! Maar meer hierover volgende week...
Een kleine maand na Zele mocht ik eindelijk nog eens mijn spikes aantrekken voor de Kerstcross in Rieme. Door de sneeuwval lag het hertekende parcours er feeëriek, maar vooral heel verraderlijk bij! Gladde ijstroken, sneeuw, bergjes en een sterk deelnemersveld ... alle ingrediënten voor een mooie wedstrijd. Het was afwachten waar ik zou staan na een aantal weken alternatieve trainingen door de gladde wegen, maar ik had er alvast heel veel zin in! Kort na drie uur werd hele bende op gang geschoten. Na een kleine (vlakke) ronde, stonden ons nog twee grote ronde met de bergjes te wachten. Ik was goed weg en vond wonderwel vrij vlug mijn draai op de witte ondergrond. Bij het ingaan van de eerste grote ronde kwam Corinne Debaets me over en pikte ik bij haar aan. Na de eerste heuvel konden we het gat dichten met trainingsgenote Lynn. Als 800m-loopster voelt Lynn zich minder in haar sas in de sneeuw en stapte wat verder dan ook uit de wedstrijd. Kop op meid! Corinne bleef jagen op een groepje voor ons en langzaam aan begon haar tempo voor mijn toch te wegen. Op de bevroren finse piste kreeg ik een moeilijk moment waardoor ik haar moest laten gaan. Even leek ik compleet stil te vallen, maar gelukkig kon ik me in de laatste halve ronde weer herpakken. Ik kreeg Kathleen De Cupere voor me in het vizier. Hoewel het slop tussen ons te groot was om volledig te dichten, kon ik me er aan optrekken en nog enkele seconden goedmaken. Ik finishte uiteindelijk als tiende in de algemene uitslag en zevende seniore waar ik in dit deelnemersveld zeker tevereden mee was! Een mooie afsluiter van een geslaagd atletiekjaar 2010! Op naar 2011...
Langs deze weg wil ik iedereen een spetterend en sportief 2011 toewensen !!!
sportieve groetjes, Sofie
* Met dank aan Dirk Debot en Johnny De Ceulaerde voor de mooie foto's! *
Aangezien ik het na Zele wat lang vond om te wachten tot Rieme, mocht ik van Ronny dit weekend Stekene nog meepikken. Het beloofde een sterk bezette wedstijd te worden en ik keek er echt naar uit om er van start te gaan. Jammer genoeg gooide een goeie verkoudheid roet in het eten. In plaats van een wedstrijdweekend werden de loopschoenen noodgedwongen enkele dagen aan de kant gelaten. Inmiddels heb ik de trainingen hervat en is het nu verder opbouwen richting Rieme.
groetjes, Sofie
* Hierbij ook nog artikeltje van Xavier Rondas. Bedankt Xavier! (HLN 10/12/2010) *
Zoals reeds aangekondigd vond zondag de "tweede memorial Falco Christiaens" plaats. Een wedstrijd georganisseerd door mijn eigen club Zele ter nagedachtenis van clubgenoot Falco die twee jaar geleden bij een jammerlijk treinongeval om het leven kwam. Met een recordopkomst van bijna 1020 atleten, werd dit meteen de succesvolste uitgave van "onze cross"! Het snelle en bochtige parcours ligt me normaal wel, maar na de tegenvallende prestaties van Aalter en Roeselare was ik er deze keer toch niet 100% gerust in. Ronny bleef me overtuigen dat het er wel eens zou uitkomen en waar kan je beter revanche nemen dan voor eigen publiek?
In tegenstelling tot Roeselare diende we deze maal "slechts" 4,7 km af te leggen en gezien het bochtige en soms smalle parcours, was durven doorstarten de raad die we van Ronny meekregen. Omstreeks 15.50u was het zover en werden de 94 JSM op gang geschoten voor drie grote ronden. Ik was meteen goed weg en kon in 4e positie van het voetbalveld draaien. Barbara Maveau nam zoals verwacht de kop met trainingsgenote Lynn Van Der Stricht in haar spoor en ook juniore Eline Desmet schoof mee. Naast het kaatsplein kwam clubgenote Stephanie me over die op zoek ging naar de koplopers. Ik liet ze vooraan begaan en zocht mijn eigen tempo in het gezelschap van Ellen Van Leeuwen en Kristi De Smet. Net voor het bos nam Ellen het tempo over en al snel hadden we Eline te pakken. Bij het ingaan van de tweede ronde nam ik de kopwerk weer over. Dankzij de verschillende 360° bochten in het parcours konden we ook goed volgen wat er vooraan gebeurde. Barbara was er alleen vandoor en verrassend genoeg bleef het slop tussen Lynn en Stephanie en ons beperkt. Ook de supporters hadden dit gezien en riepen ons zelfs toe dat we dichter kwamen! Ellen nam weer het commando en de jacht kon beginnen! Gesteund door de massale aanmoedigingen konden we de voorsprong stelselmatig reduceren tot een vijftig meter. Kristi had immiddels moeten lossen en met twee konden we aan de laatste ronde beginnen. Het was nu twee tegen twee en Ellen bleef het tempo hoog houden. Verscheide keren riep men dat ik er moest in blijven geloven en de sprong naar voren moest maken. Hoe graag ik dit ook wou, dat was echter nog wat te hoog gegrepen want in het bos moest ik een klein gaatje laten op Ellen. Ook Stephanie moest lossen bij Lynn. Bij het uitkomen van het bos stonden de vele supporters bij elkaar getroept en dankzij hun steun vond ik terug aansluiting. Nu was het kwestie van er zolang mogelijk te blijven aanhangen en zo dicht mogelijk bij Stephanie te geraken. Het was bijten, maar het lukte aardig tot aan de modderbocht aan de speeltuin. Ellen nam daar opnieuw een paar meter en deze keer kreeg ik het niet meer dicht. Na de laatste 360°-bocht op 150m van de finish ontbrak de kracht om opnieuw op te trekken, maar mijn vijfde plaats kwam niet meer in het gedrang. Lynn schitterde opnieuw als 800m loopster met een knappe tweede plaats. Stephanie werd derde. Ellen strandde op amper twee seconden van het podium (Nogmaals een hele dikke proficiat! ) en zes seconden later overschreed ik kapot maar overgelukkig de finish! We wisten dat er meer in zat dan ik tot nu toe getoond had, maar deze wedstrijd overtrof toch de stoutste dromen! (Al ist jammer dat we het gat nooit volledig hebben kunnen dichten )
Ook de rest van de club- en trainingsgenoten deden het schitterend met heel wat poduimplaatsen en ereplaatsen! Dikke proficiat!!! Natuurlijk was dit allemaal niet mogelijk geweest dankzij de vele helpende handen die weer een heel weekend in de weer waren om alles in goede banen te leiden en de supporters die de ijzige kou trotseerden om ons vooruit te schreeuwen! Hartelijk dank hiervoor! Op naar 2011!
Op de volgende wedstrijd zal ik jammer genoeg even moeten wachten. Eerst volgen nog een aantal trainingsweken en pas tijdens de Kerstcross in Rieme op 26 december zullen we er weer bij zijn! Ik kijk er al naar uit!
groetjes, Sofie
* Met dank aan Dirk Debot, Alain Sennesael, Nathalie Tijtgat & Kim Barbé voor de foto's! *
Zondag trok ik richting Roeselare voor de Crosscup. Meestal valt deze wedstrijd samen met onze eigen veldloop te Zele. Dit jaar was dit niet het geval en wou ik toch eens proeven van deze moddercross! Nooit eerder kwam ik daar aan de start en na de tegenvallende wedstrijd van Aalter, wist ik helemaal niet wat me te wachten stond. Een ding wist ik wel: wie Roeselare zegt, denkt onmiddellijk aan enkeldiepe modder! Groot, ja zelfs heel groot, was onze verbazing toen er nauwelijks een spatje modder op het parcours te bespeuren viel! Ik had het veel liever zo want de wedstrijd zou met zijn 6670 meer dan zwaar genoeg zijn. Na de traditionele TV-verplichtingen (die deze keer verschrikkelijk lang duurde wegens vertragingen bij Sporza) weerklonk iets na twee uur dan toch het startschot. Ronny had me opgedragen om niet te voortvarend van start te gaan en tijdens de wedstrijd stelselmatig op te bouwen. Zo gezegd, zo gedaan en na een eerste verkennende ronde begon ik op te schuiven. Samen met Leen Leysen kon ik enkele atleten oprapen. Bij het ingaan van de vierde en laatste ronde kreeg ik moeilijk. Ik moest een gatje laten op de twee buitenlandse atletes waarmee ik samenliep en slaagde er niet meer in om het te dichten. Gelukkig kwam er niemand meer terug uit de achtergrond en finishte ik uiteindelijk met een dubbel gevoel als 25e. Het gevoel tijdens de eerste drie ronden was iets beter als in Aalter, maar toch overheerste de ontgoocheling omdat ik weet dat er meer in zit. Met deze prestatie kan en mag ik niet tevreden zijn!
Derde keer goeie keer? Morgen staat de "tweede Memorial Falco Christiaens" op het programma. Een wedstrijd voor eigen publiek en op mijn trainingsterrein te Zele! Ik heb er alvast heel veel zin in en hopelijk kunnen we met heel wat Zeelse ereplaatsen Falco een mooie herdenking geven!