Het beeld van een moeder met haar babytje vertedert me telkens weer opnieuw. Ik ben me op zulke momenten enorm bewust van de aanwezigheid van een baarmoeder in mij. Moeder Natuur heeft bij de vrouw een heel mooi emotioneel mechanisme ingebouwd om de mensheid van uitsterven te vrijwaren. Noem het moederinstinct of biologische klok, het maakt niet uit, maar wij zullen zeker niet stoppen met te bestaan. Voorbij kinderwinkels lopen, doet me dromen van mijn toekomstige kinderen in hun beminnelijke kledij. In boekenwinkels ga ik altijd langs de kinder- en jeugdboeken om toe te zien op de educatieve en zinvolle invullingen van het aanbod. Mijn kinderen zullen dan ook oftewel in de voetsporen treden van Nobelprijswinnaars, oftewel mee werken aan de invulling van de geschiedschrijving. De namen voor mijn zonen en dochters liggen al vijf jaar klaar om uitgedeeld te worden. Ik, die nooit tegen pijn kon, kijk al uit naar de barensweeën. Het was voor mij dan ook een enorme schok toen ik besefte dat al deze dromen jaren in de kast gingen blijven liggen. Nee, dit is niet het relaas van een jonge vrouw die een medische aandoening heeft. Het is evenmin een verhaal over twee mensen met verschillende toekomstperspectieven. Dit wordt het getormenteerde verhaal van een jonge vrouw die een jaar wakker ligt, omdat haar bovenburen aan de lokroep van Moeder Natuur niet konden weerstaan. Mijn bovenbuurvrouw heeft vorig jaar haar pianogejengel ingeruild voor het gekrijs van een mini-mensje. Hoe idyllisch het plaatje voor haar ook moge zijn, des te groter is de nachtmerrie die me elke nacht overvalt. Praten helpt jammer genoeg niet. Onze zesjaar durende vete is begonnen tijdens mijn eerste examenperiode nadat ik in mijn appartement was ingetrokken. Examens waren geen reden om het raam te sluiten of de radio naar een aanvaardbaar niveau te draaien. Mijn rust keerde jammer genoeg weer, nadat ik mijn stereoketen had uitgebreid in de woonkamer met niet minder dan 5 boxen. De woonkamer met surroundeffecten bevond zich onder haar slaapkamer en werd mijn overwinning. Rust keerde weer in mijn vredig stulpje, voor een paar jaar... s Nachts lig ik een uur of twee wakker door het gehuil van haar nakomeling. Minstens 3 keer per week roepen haar bovenburen haar toe. Een pseudo-comité heeft mijn bovenbuurvrouw aangeschreven met de vraag om de geluidsoverlast te minimaliseren, bijsluitend een lijstje met de adressen van specialisten voor huilbabys. Aan al deze acties heb ik nooit deelgenomen. Net zoals het gehuil, hoor ik de pijn van deze jonge moeder, want net zoals bij mij, ontneemt deze spruit ook haar nachtrust. Kinderen mogen dan wel gewoontes van hun ouders overnemen, omgekeerd geldt dat ook. Het gesnik van een moeder die haar baby niet kan laten slapen, is even hartverscheurend. Maar ook doeltreffend... Kinderen en zwangerschap zijn zeker geen zaken waarover lichtzinnig kan gedaan worden. Hoe mooi mijn toekomstbeelden ook waren, hoe knap dat mijn zonen en dochters ook gaan zijn, ik wacht nog een paar jaar met het creëren van de volgende generatie enfant terrible. Aan ouders die zich ongerust maken over het al dan niet bestaande seksleven van hun puberende kinderen, wil ik graag mijn adres geven. Eén weekje in mijn bed slapen en veilig vrijen staat op het menu...
Met het terrasjesweer op komst, kunnen we weer genieten van meisjes in hun zomertenuekes, korte rokjes, leuke topjes, en voornamelijk veel glimlachen op de gezichten van de mensen. Ik merk het verschil elk jaar opnieuw. Plots zijn mijn eisen minder problematisch. Het is geen probleem om geen ei op mijn broodje te krijgen, als het kan met extra tomaatjes, geen mayonaise... Mijn soms ietwat pietlullige eisen worden ingewilligd op één, twee, drie... Een décolleté is effectief. Mijn grote bruine ogen en mijn glimlach zijn samen met de eerste zonnestralen mijn beste wapen om als jongedame in een grootstad iets gedaan te krijgen. En uiteraard de klassieke rolmodellen en ons verwachtingspatroon hebben hun aandeel hier. Jaja, als brunette kan ik vertellen dat ik mezelf het domme blondjes imago vaak aanmeet. Veel mensen zijn zo zelfingenomen dat een dom, naïef en licht aangeschoten meisje een streling voor het oog kan zijn. Voornamelijk mannen vinden plots hun alpha-mannetjesinstinct terug. De culturele evolutie zorgde ervoor dat mannen en vrouwen evenwaardig zijn, maar dit verlichtende idee smelt als sneeuw voor de zon bij het aanschijnen van een zomerse décolleté. Maar het meest frappante voorbeeld van het alpha-male syndroom overkwam me dit weekend. Een vriendje hebben die beroepsmuzikant is heeft veel leuke voordelen. Backstage gaan bijvoorbeeld, ware het niet dat ik een backstage-fobie heb. Vriendinnetje zijn van betekent jammer genoeg weinig of niets. Ja, je krijgt gratis drank en gratis eten, maar voor de organisatoren ben je gewoon een extra kost. Voor de andere bandleden ben je ten hoogste iemand die mee de sfeer kan bepalen. Backstage gaan heeft me dus nooit aangesproken, ik ga naar optredens, omdat ik een muziekliefhebber ben, niet meer en niet minder. Mijn aanwezigheid zaterdag was dan ook enkel het resultaat van een drie dagen durende onderhandelingsstrategie die P., het vriendje, met bloed, zweet en tranen heeft moeten doorstaan. Zo dus, ik ging mee zaterdag backstage, een eerste stap om mijn tien jaar aanwezige fobie te overwinnen en omdat ik ook iets ging krijgen waar ik een tijdje op aan het wachten was... Vermits we nog niet lang samen zijn ben ik een voorlopig een curiositeit voor de groep, het vroege zomerhitje van P. Dus wanneer ze al dan niet gemeend aan je vragen hoe het met je gaat, word je aangesproken met het meest irritante schoolmeesterstemmetje. En ja, ik beken, ik had ook één van mijn meest sexy jurkjes aan, met diepe décolleté (om het vriendje tevreden te stellen uiteraard). Uitkomst van al deze factoren opgeteld: ik voelde mij ondergewaardeerd en lichtjes betutteld. In een ver verleden heb ik ook geacteerd en toen ik mij bewust werd van het opkomend alpha-male syndroom, werd het duiveltje in mij geboren... Willen jullie een dom, naïef meisje zien? Ik zal het jullie graag aanbieden. Luid gibberend, bewust zijnde van mijn borsten en strak aftekenend jurkje ging ik de strijd aan met al deze zelfingenomen mannen. Stuntelig aan je glaasje wijn nippen, en je verschuilen achter de schouders van P. waren onder andere truukjes die ik al te graag toepaste. Het doek viel op het einde van de avond. Iedereen had zijn spullen en instrumenten ingepakt, de uniformpjes waren uit. Nog wat napraten en dan vertrekken, sommigen naar huis, andere de nacht tegemoet. Toen plots iemand opmerkte dat ik eigenlijk een job in de media had, en ondanks mijn jonge leeftijd al aardig wat had gedaan in media en film. Maar één iemand begon oprecht interesse te tonen in mijn beroepsleven. Het gesprek dat eerder luid joelend aan de gang was, viel stil. Mijn masker viel, net zoals het stoere mannelijke ego van enkelen. Ik was niet een poppemieke. Ik had degelijk wat te zeggen en ik was hier zeker niet om mijn populariteit te meten aan het succes van de groep. Ogen keken weg, pluisjes op de jasjes moesten weggeplukt worden. Hij, die ik hier niet zal vernoemen, sprak me aan: Hoe komt het dat je dat nooit verteld hebt? Omdat je er nooit naar vroeg, zei ik. Hij glimlachte en vroeg of ik nog mee iets ging drinken. Sorry, ik moet er morgen vroeg uit. Maar het is zondag morgen? Wij werken altijd, het nieuws stopt niet. Verhalen moeten verteld worden. Hij knikte, gaf me een kus en verliet het gebouw. Ik wist dat dit een kleine overwinning was op een grote macho. Als vrouw leer je snel dat gelijkheid niet beargumenteerd moet worden. Het moet bewezen worden, ongelovigen moeten het ondervinden. Al is het maar één man, die vrouwen nu naar waarde schat, dan is die man dit schrijfsel waard. Voor jou dus...
Hersenspinsels uit een grootstad
