Over mijzelf
Ik ben Ilse
Ik ben een vrouw en woon in Vlaams Brabant () en mijn beroep is bediende.
Ik ben geboren op 09/02/1976 en ben nu dus 44 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: internet, films en series, wandelen en andere leuke activiteiten, en voornamelijk: Genieten :-).
Ik woon samen met mijn vriend en heb (nog) geen kinderen, maar wel veel mensen rond me die me nauw aan het hart liggen!
Foto
Inhoud blog
  • laatste weken
  • 15 oktober 2013: Ocharme 't ventje...
  • 14 oktober 2013: Even knopje omgedraaid
  • 27 september 2013: Sooooo NOT good....
  • 25 september 2013 - Hazes...
  • 10 september 2013 - The bald and the beautiful
  • 05 september 2013 - Bedenkingen
  • 30 augustus 2013 - Chemo nr 4
  • 29 augustus 2013 - Drie-weken-denken
  • 13 augustus 2013 - I hate this!
    Laatste commentaren
  • Afscheid (Martine )
        op laatste weken
  • medeleven (Marieke)
        op laatste weken
  • medeleven (Ina)
        op laatste weken
  • medeleven (Astrid)
        op laatste weken
  • medeleven (Herman en Manda)
        op laatste weken
  • Mijn favorieten
  • Het verhaal van Marga en andere lotgenoten
  • Bijwerkingen Taxotere
  • De bijsluiter van Taxotere
  • De bijsluiter van Emend
  • De bijsluiter van Dexamethasone
  • De bijsluiter van Cisplatine
  • De bijsluiter van Endoxan
    Zoeken in blog

    Dropbox

    Druk op onderstaande knop om je bestand naar mij te verzenden.

    Geen gekanker!

    Het doel van deze blog: Mijn gevoelens en acties rond mijn behandeling voor tongkanker (en later longkanker) weergeven, van me afschrijven en info geven voor mensen rond mij. Evenals mijn ervaringen neerschrijven voor mensen die in dezelfde situatie zijn, want veel info is er op 't net niet te vinden...
    16-12-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.laatste weken
    hier een verslag van de laatste weken van ilse haar behandeling..
    ja..jullie zullen al begrepen hebben dat dit niet door ilse zelf geschreven word maar wel door haar mama..
    Ilse heeft na allerlei kleine onderzoeken een opnameweek gehad in erasmus van 28 oktober tot 30 oktober
    waarbij men een stent wou plaatsen in haar luchtpijp om haar het ademen gemakkelijker te maken.;deze is spijtig genoeg niet kunnen doorgaan.dezelfde week is er wel nog bestraald in haar hoofd waar ondertussen drie metastasen zaten..
    toen we op 5 november naar de afspraak met de behandelende oncoloog gingen kregen we daar te horen dat er geen verdere behandeling meer mogelijk was..
    Dit was zowel een schok als een opluchting..voor ilse..was ze was moe.en was de behandelingen en het geloop echt beu..
    Nu ze dit wist wou ze van haar laatste weken zoveel mogelijk genieten..mensen zien die ze echt graag zag en dingen doen die ze nog wou doen.
    zo is ze nog op bezoek geweest op 10 november zodat we samen met de broers en aanhang een hele gezellige namiddag gehad hebben..
    en in de daaropvolgende week is er iedere dag wel iemand bij haar op bezoek geweest..

    met als afsluiter  op zaterdag 23 november haar petekind met mama, ouders david en wijzelf..
    en toen ik haar vroeg of het niet te vermoeiend was zei ze nee mama, ik ben blij dat we allemaal op leuke manier samen zijn..
    op zondag heb ik nog een héél lief en tof gesprek met haar gehad..maar toen ik het even moeilijk kreeg en zei dat het misschien één van onze laatste gesprekjes samen was antwoordde ze..mama..ik ben jaloers op jou..omdat jij het al begrepen hebt..ikzelf kan nog altijd niet geloven dat ik er binnenkort niet meer zal zijn..( toen wisten we nog niet dat dit wel héél dichtbij was)
    en ze was zo goed die dag.ik ging naar huis met goed gevoel..als we ze zo nog maar enkele weken kunnen hebben..

    op maandag  had ik haar op de chat...en toen zei ze dat ze zo een moeite kreeg met haar ademhaling..het lijkt of ik op de himalaya
     ben..toen ik ervan sprak om de dokter te bellen was het van.;ze komt toch morgen..we zien wel
    en ja...de arts is geweest..maar veel vroeger dan voorzien want ineens ging het héél slecht met haar...ze was rusteloos, had moeite met ademen..kreeg spuitje en toen dit niet hielp de morfinepomp..
    ze bleef helder van geest..na een tijdje werd ze kalm en viel in slaap..om na een uurtje ineens wakker te schieten, zich recht te zetten en klaar en duidelijk de opmerking te maken dat ze veel bekijks had...waarop ze zich weer neerlegde en verder sliep..
    we zaten allemaal rond haar, david, zijn mama, marcel, ikzelf en de verpleegster..
    Ilse is terug gaan slapen, kreeg te hoge suikergehalte, kreeg nog medicijnen...verpleegster was er ieder uur..
    Rond half vijf s'nachts is ilse gestopt met ademen..
    ze is dus rustig en zonder pijn kunnen inslapen..wat voor ons héél belangrijk is..

    we missen haar héél erg..
    ze is op 4 december begraven..op het kerkhof dat ze zelf uitgekozen had..bij haar familie en vooral bij haar papa
    er was héél veel volk, veel steunbetuigingen, en dat bewijst wat we al wisten.;dat ilse héél graag gezien was..
    ook de benefiet die haar collega's geplant hadden is doorgegaan..waarvoor onze dank..en nogmaals het bewijs dat men haar graag zag..

    Ilse, mijn lievelingsdochter..we zien je graag!!!!!
    voor altijd is er een lege plaats..die niet meer kan opgevuld worden..
    bij david en familie, bij je broers en hun familie, je tantes , nonkels, neven en nichten, je vrienden, bij marcel..en 
    bij je MAMA...

    16-12-2013 om 10:31 geschreven door Ilse  


    15-10-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.15 oktober 2013: Ocharme 't ventje...

    En terwijl ik aan zee was, was het voor David een veel minder leuk weekendje. We hadden het er de week ervoor een paar keer over gehad: dat het misschien goed was voor hem om wat tijd alleen voor zichzelf te hebben. Ik merkte aan hem dat de stress weer steeg, maar hij kan niet wenen of niet tonen wat het met hem doet, als ik in huis ben. Iets houdt hem tegen om mij de diepte van z’n verdriet te laten zien, hij voelt de drang om sterk te zijn voor mij. Ik zeg hem vaak dat dit niet hoeft: we zijn toch samen in goede en slechte tijden zoals ze zeggen, en ik wil er ook voor hem kunnen zijn. Maar ik begrijp ook dat hij niet zomaar die knop kan omzetten, dat het wat makkelijker gaat als hij wat tijd voor zichzelf heeft.

    Ik heb begrepen dat het een weekend geworden is van tranen en verdriet, van angst en frustratie…

    Maar als ik zag hoe hij was als ik thuis kwam: stond me in de deur op te wachten, heb enorme dikke knuffels gekregen de dagen die volgden, hij was blij als een kind dat ik terug thuis was, de liefdesemmer liep effe over J

    Dat doet me dan zoveel plezier, ik besef dan nog maar eens hoe veel ik van hem hou, en hoe toevallig het is dat ik hem in mijn leven gekregen heb. Maar eveneens hoe zwaar het voor hem is, en zal worden. En dat is potverdorie ook vree pijnlijk!

    15-10-2013 om 00:00 geschreven door Ilse  


    14-10-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.14 oktober 2013: Even knopje omgedraaid

    We zijn nu enkele weken verder al terug, en moet zeggen dat de ‘rust’ op gebied van ziekenhuis-gehol me wel goed doet. Al was het toch wel eerst zorgelijk terug: mijn longen voelde ik meer en meer achteruit gaan, maar in ’t ziekenhuis had de dokteres er dus niet echt verder bij stil gestaan, behalve dat ze me een test ging laten doen om de longcapaciteit te meten. Maar daar moest ik aan vijftal dagen op wachten, en ik voelde elke dag die longen slechter worden: eerst enkel ’s avonds hoesten, dan begon het al van ’s ochtends, dan begon het pijnlijk te worden, en ik dan voelde ik die pijn steeds dieper gaan, enz enz. En dat allemaal op een dag of drie é. Tegen de zaterdagochtend hield ik het niet meer, en heb dan de dokter van wacht opgebeld. Die luisterde ook, zei ook dat hij geen aanwijzingen op infecties kon horen, maar gaf me toch antibiotica, voor alle zekerheid. Ook zei ik hem dat ik verrast was dat het zo snel merkbaar achteruit ging. Hij antwoordde dat dat voor longen niet zo uitzonderlijk was: die kunnen op enkele uren tijd heel erg veranderen. Oef, voelde me toch wat minder een aansteller dan! En gelukkig maar, dacht ik achteraf: tegen zondagavond was er al een pak verbetering te merken en had ik terug een beetje een ‘normaal’ gevoel in de borstkas.

    Ik was echt ongerust omdat ik me tot doel gesteld had een weekendje naar zee te gaan, bij mijn beste vriendin en m’n petekindje. Had ze al zo lang niet gezien, het vorige bezoek was al half in duigen gevallen omwille van die chemo die toen uitgesteld werd, en ik wou écht de zee nog es zien. En ik weet ook dat ik dat niet in het midden van de winter moet gaan doen é. En dan zeg ik nog niet wat we allemaal wel denken é, over laatste wensen en zo…. Heb er niet veel, maar dat was er wel nog ééntje van J

    Dus die longen ergerden me serieus, want ik wist als het niet verbeterde, dat mijn weekendje in ’t water ging vallen. Ik wachtte een beetje om alles beginnen te regelen, maar toch: ik keek er enorm naar uit. Wou eerst per trein gaan (in alle hoogmoed en euforie dacht ik dat wel aan te kunnen, hoe naïef), tot een vriendin me zei: Ilse, zou je dat wel doen? Ik wil je echt wel brengen en komen halen, hoor… Nu ja, mijn onafhankelijke aard had dus eerst aan openbaar vervoer gedacht, maar was toch blij dat ze dat zei: was alsof er ineens nog een andere optie mogelijk was: me laten brengen… Soms denk ik echt: Ilse, waarom denk je daar nu zelf niet aan? Overkomt me ook vaak met andere dingen hoor J

    Dus ja: optie vervoer : ok. Maar ik wou niet dat ze tweemaal dezelfde lange route moest gaan doen, heen en terug dan nog. Dus had op facebook een oproepje gedaan of er nog andere kandidaten waren? Ik dacht: baat het niet, schaadt het niet! En wat ik merk op die manier: er reageren mensen waar je het anders misschien niet aan zou vragen, niet aan zou denken, of niet van zou weten dat ze dat voor je willen doen… En wat was ik blij dat alles geregeld was: ik heb een superweekend gehad!!

    Heb nog een volledige massage als cadeautje er bovenop gekregen, dus was de energiemeter al wat hoger, en de lieve zorgen van mijn petekindje en mijn vriendin hebben ook deugd gedaan. Niet dat er thuis niet voor me gezorgd wordt hoor, het was gewoon effe ‘vakantie’ snap je? We hebben zowel zaterdag als zondag een wandelingetje gedaan op de dijk (al bleef wandelen bij mij redelijk beperkt, maar toch), ijsjes gegeten (ja mama, het was een ik-zondig-weekend, sorry J ), en ik heb rustig op het strand kunnen zitten, genieten van de geur en het geluid van de golven, de frisse lucht opgesnoven en ineens ten volle begrepen waarom men zegt dat zeelucht heel gezond is voor mensen met problemen aan de luchtwegen.  In vergelijking met thuis heb ik niet eens echt veel gehoest, had meer longinhoud precies, en meer energie. ’s Avonds was ik wel moe van al die gezonde lucht, maar een dutje lostte dat op zodat we het toch erna nog gezellig hadden. Het was eigenlijk een weekendje dat zo eenvoudig was, maar net daardoor zo enorm deugddoend! Het was ook het laaste weekeind met mooi nazomer-weer, je kon echt op het strand zitten in een trui, zonder een zuchtje wind. ZALIG!!

    We hebben ook een deel foto’s genomen aan de golfbreker, was wel met een dubbel gevoel terug. Zeker voor mijn petekindje. Hij is nu 14; heeft twee jaar geleden z’n zus verloren en heeft daar nog veel moeite mee. En nu begint hij ook te beseffen dat z’n meter wel héél erg ziek is. Hij wil het eigenlijk niet bevestigd horen, maar hij is verstandig genoeg… En zo begint het ook te gaan bij de andere kids: de kinderen van David beginnen het ook te beseffen, en m’n neefje ook. En hoe hard het ook is voor de kinderen, ergens ben ik er wel blij om dat ze beginnen te weten dat ik niet ga genezen. Was altijd ongerust dat ik op een onbewaakt moment iets verkeerds ging zeggen, waardoor ze te hard zouden schrikken. Of dat ze later boos zouden zijn omdat we het verzwegen hadden. Nu gaat dat stilaan op z’n plooi komen denk ik, en dat voelt toch ‘rustiger’ als ik met ze omga.

    Eenmaal thuis gekomen had ik er nog energie van: heb zelfs de strijk even willen afwerken. Toch al een ganse tijd geleden dat ik nog een strijkijzer vast gehad had, maar heb halfweg de strijd toch moeten staken J Maar het voelde als een overwinning: ik ben nog niet ten einde!

    En wat de dagen erna nog betrof: ik heb de knop van de ziekte even kunnen omdraaien, had voor mezelf soms af en toe het gevoel dat ik misschien toch nog ging genezen? Het weekendje had me zo erg mentaal een boost gegeven, dat ik het een beetje té positief inzag. Maar het was wel eens een verademing, want de laatste drie weken of zo ervoor, waren te duister en te zwart in mijn hoofdje. Niet dat dat niet kan, het is ook wel nodig, die ruimte moet er zijn, maar zo eens een lichtere kijk was een welkome afwisseling. Nu beginnen we opnieuw een week van ziekenhuisbezoek: heb een PET-scan en een doktersafspraak lopen, en dus wordt het weer meer realiteit.

    Weer tijd voor de K-planeet, maar ik kijk toch nog alle dagen achterom naar mijn zee-gevoel. Dat kunnen ze me niet meer afnemen é ;-)

    14-10-2013 om 00:00 geschreven door Ilse  


    27-09-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.27 september 2013: Sooooo NOT good....

    Dringend tijd voor een update over de gezondheid é. En da’s weer de moeite zenne…

    Twee weken geleden moest ik op controle bij de oncoloog, nakijken of ik de vijfde chemo kon krijgen. Maar na die vierde voelde ik me eigenlijk ni echt goed, en dat beterde niet zo snel, ik begon te merken dat het zwaarder te verdragen werd voor mijn lichaam. Mijn klachten waren een opsomming van grotere en kleinere klachten: meer slapen en toch minder energie, meer pijn in de longen en meer hoesten, onhandigheid die me abnormaal leek: ik liet soms de ganse dag door dingen vallen of liep tegen dingen tegen, concentratiestoornissen: soms lukt het me nauwelijks om een artikel in een weekblad te lezen, tintelende vingers en een slaperig gevoel in de linkse vingers de ganse dag door, misselijkheid in de wagen, ben enorm ‘licht ontvlambaar’ en dan zo vanalles en nog wa waarvan voornamelijk een  zwak gevoel. En blijkbaar was het ook aan me te zien dat ik me niet zo schitterend voelde, want later kwam ik mijn begeleidster tegen die me zei dat ik er niet zo goed uit zag…

    De dokter luisterde naar mijn longen, merkte niet veel speciaal op, en zei dat dat wel ok was. Maar gezien mijn klachten, wou ze eerst extra scanners nemen alvorens terug chemo te geven, voor alle zekerheid nog een extra controle. Deze onderzoeken werden twee dagen later gepland: een MRI van de hersenen en een scan van de thorax.

    Donderdag, een paar dagen geleden dus, mocht ik de resultaten gaan ophalen. De rit naar het ziekenhuis maakte me ongezond, zoals ik vaak heb tegenwoordig in de wagen, en ik hoopte dat dit snel ging overgaan eenmaal aangekomen. Maar ik voelde me slechter en slechter, ik dacht dat ik ging flauw vallen of zoiets. Ondertussen was ik aangekomen op de verdieping van de consultatie, en daar is ook een verpleegpost; ben direct daar naartoe gegaan. Ik legde uit wat en hoe (ik dacht dat ik misschien een veel te laag suikergehalte had of zo), en ik mocht op een bedje gaan liggen en ze hebben dan mijn glycemie en bloeddruk gemeten, waar raar genoeg niets verkeerd mee was: ideale waarden bijna. En toch was ik zo mottig! Mijn oncologe had vernomen dat ik in de verpleegpost was, kwam effe kijken, en nam me mee naar de consultatie. Ze weet het aan stress, ze zei me: vergeet niet onder welke enorme druk je staat… En ja, eigenlijk is dat wel zo, alleen besef je dat niet altijd é, je probeert steeds dag per dag verder te gaan, roeien met de riemen die je hebt.

    In het gesprek dat volgde, had ik wel snel begrepen dat ik waarschijnlijk bang was voor de resultaten van de onderzoeken. Want het was schrikken zenne.Ze zei dat ze goed en slecht nieuws had, en ze begon met het goede.  In de longen zag het er weer ietsje beter uit, en men vermoedt dat men met chemo het niet veel beter meer kan krijgen momenteel, dus stoppen ze voorlopig met chemo. Dat is al een heel dubbel gevoel, want ik voel alsof het slechter wordt daar, heb meer last en zo. Toch blijkt op de foto één tumor weer ietsje kleiner. Over de andere hebben we het niet gehad. Soms wil je het niet echt meer weten…

    Begon me dan af te vragen wat het slechte nieuws was: als de longen beetje beter leken? Aan de MRI van de hersenen had ik niet direct meer gedacht, tot ze zei: het onderzoek van de hersenen… of iets in die aard, en ik had het direct begrepen. Kon mijn emotie toen effe niet inhouden, daar had ik gewoonweg ni bij stil gestaan! Dat daar over tumors zou gesproken worden L Er blijkt een knobbeltje van 7 mm te zitten, in de rechter voorkant. Verdorie, 7 mm, en een goeie maand geleden: zelfde MRI, niets te zien. Pfff…. Denk dat het één van de grootste shocks was die ik tot nu toe gehad heb, de rest wat ze me al verteld hadden had ik min of meer verwacht altijd. Dit echt niet… En ik was niet de enige, mama was er ook ni goe van, da merkte ik snel genoeg. Ze had enige rebellie naar de dokter toe, stelde vragen en vragen en opmerkingen, maar de dokter kon niet zo heel veel antwoorden geven. Toen ik haar zo bezig zag, herkende ik stukken van mezelf in haar… Raar é, hoe je op zo’n moment, in zo’n omstandigheden, zo ineens iets heel anders kan opvallen.

    Bon ja, de uitzaaiing in ’t koppeke dus: wa meer info gevraagd é. Was bang dat dat de reden was dat ik zo snel geïrriteerd ben de laatste tijd, dat ik soms mezelf niet meer herken in emoties en gedachten. En soms hoor ik me kwaad bezig, terwijl ik me zo niet voel. Of helemaal omgekeerd, very weird. Maar dat komt dus niet van die tumor voort, dat wijt ze aan de stress.

    De tumor is eigenlijk nog te klein om er al gevolgen van te dragen, maar mocht hij verder groeien, zou dat wel gaan beginnen. Hij zit in de regio die m’n beweging aan de linkerkant regelt: dus eigenlijk mijn arm en been. Maar als we niets doen, zou hij verder groeien en waarschijnlijk nog verder uitzaaien, wat vrij logisch is. En er was nog wel iets aan te doen, volgens de dokter: Radiotherapie.

    Eerste idee toen ik dat hoorde: bestralingen aan mijn hoofd, op mijn hersenen? Da belooft niet veel goeds!

    Het ironische van de zaak: ik zou weinig last hebben van bijwerkingen, want de meeste bijwerkingen van zo’n behandeling manifesteren zich op lange termijn… Heb je ‘m?? Bij mij viel hij vrij snel, de frank…

    Wel gekende gevolgen zijn hoofdpijn, beetje misselijk of duizelig, maar dat alleen de eerste tijd. En er was nog keuze uit twee soorten behadelingen, waarvan de artsen moesten bepalen welke de meest geschikte was. Nadat ik mijn akkoord gegeven had uiteraard. Dus kreeg ik wat meer uitleg: de ene behandeling kon ik Bordet zelf gedaan worden, en was een reeks van 5 of 10 bestralingen, gericht op het volledige hersenoppervlak, maw: alle hersenen krijgen evenveel straling. Dit wordt ook gedaan met behulp van eenzelfde masker zoals ik er twee jaar geleden eentje had: masker rond het hoofd, vastklikken in de machine, en de machine draait rond je heen en doet z’n ding. Klonk heel herkenbaar, was al blij dat er sprake was van ma. 10 bestralingen. Want brandwondes en dergelijke op mijn schedel leek me niet zo aantrekkelijk.

    Tweede optie was een behandeling in het erasmus-ziekenhuis: Gamma Knife genaamd.  Bij deze behandeling krijg je een ijzeren frame op je hoofd, dat vastgeschroefd wordt op je schedel met vier schroeven.

    Zo van die frames die je soms ziet op televisie waarvan je je afvraagt: alien abduction? waar dient dat voor?

    Maar door middel van dat frame kunnen ze heel precies stralen richten wat maakt dat er maar vanuit een zestal punten bestraald wordt, maar met veel hogere dosis, en enkel op de tumor gericht. Op de dag van de bestralingen is het wel een redelijk heavy parcours: eerste dag van de opname krijg je opnieuw scans en dergelijke om de laatste ‘update’ te hebben, de dag zelf krijg je je frame, en dan zijn ze zo’n uur of twee bezig met het bepalen van waar de stralen moeten komen, en dan worden de stralen gegeven. Als alles goed gaat, gaat het frame eraf, en mag je ev. de dag zelf, meestal de dag erna, naar huis. Maar eigenlijk zit je dus een ganse dag met dat frame op je hoofd, en dat lijkt me een lange, zware dag als ik het zo hoor. Toch leek ons dit de ‘verstandigste’ optie, gezien je veel preciezer kan richten.

    De dokter vroeg ons de dag erna terug te komen, bij de radiotherapeute, om te zien welke optie de beste was.

    Die radiotherapeute: weet niet goed wat ik er moet van denken… ‘Donc… On a un tout petit problème dans le cerveau…’ Pff, zo ‘tout petit’ lijkt me da problème eigenlijk ni, ma soit… Bleek dat ze de dag ervoor verlof had gehad, en nog geen tijd gehad had mijn dossier te bekijken. Dus deed ze m’n dossier open, las de info van de oncologe, en zei: ok, sorry, moet nu effe weg, moet gaan overleggen met m’n collega welke behandeling voor u de beste is, ik kom zo snel mogelijk terug…  Leek wel een half uur dat David en ik daar gezeten hebbe, wachtend op wat ze gingen beslissen. En dat leek me weer zo dubbel: voor hen is het een geval dat ze effe gaan bekijken hoe ze het het beste oplossen, alsof je ze een wiskundig probleem voorschotelt. Voor ons is ’t een geval dat veel zorgen en emoties er nog maar eens bij brengt…

    Bon: uiteindelijke beslissing: Gamma Knife in Erasmus ziekenhuis. Dus het ijzeren-frame-gedoe…

    Maar dat is met een wachtlijst, en ik weet nog niet wanneer ik kan gaan, waarschijnlijk pas binnen drie, vier weken. Ze gaan me hiervoor opbellen, maar ook dat kunnen ze nog niet zeggen wanneer. De machine wordt door meerdere ziekenhuizen gebruikt, en er wordt met een wachtlijst gewerkt, gemiddelde wachttijd is drie, vier weken. Tenzij er iemand zou vantussenuit vallen om één of andere reden, kan het zijn dat je sneller opgebeld wordt. Hm, doet me denken aan de wachtlijst voor orgaandonaties en zo: voor jezelf hoop je da je zo snel mogelijk geholpen kan worden, maar dat betekent niet altijd goed nieuws voor wie er ‘vantussenuit’ valt. En je moet zitten wachten en wachten tot je gebeld wordt, en als er nu één ding is waar ik een hekel aan heb: wachten zonder info… Vraag maar aan David J Als die ergens naartoe gaat, vraag ik hem steeds me te verwittigen als hij daar vertrekt. Anders zit ik te wachten, me zorgen te maken, terwijl hij misschien nog niet eens onderweg naar huis is of zo…

    Dus wordt het wachten é, kunnen we nog es testen of we er ondertussen al niet al wat beter in geworden zijn; en ga proberen te genieten van de tijd die ik nu heb om effe tot rust te komen. Gezien de chemo’s niet meer verder gegeven worden, heb ik ergens toch een beetje rust é…

     

     

    27-09-2013 om 00:00 geschreven door Ilse  


    25-09-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.25 september 2013 - Hazes...

    Het André Hazes-gevoel… Veel beter kan ik het niet omschrijven eigenlijk. Niet dat ik een superfan ben van onze Hazes, ik kan hem wel smaken toch, maar altijd als ik één van z’n nummers hoor, krijg ik zo een wee gevoel vanbinnen. Zelfs al is het één van zijn ‘happy’ nummers, alhoewel er zo niet te veel zijn denk ik…

    Het geeft me het gevoel van een verlaten binnenstad, laat in de avond, natgeregende straten, miezerregen die net hard genoeg is om beetje lastig te zijn. Dwalen, door de straten, niet goed weten waarnaartoe, of waarom je daar eigenlijk rondloopt, en een Calimero-gevoel vanbinnen dat zich niet laat wegdrukken. Iets gaan drinken in een bruin kroegje, beetje opwarmen, en andere, schijnbaar gelukkige, mensen in ’t oog houden van op een barkrukje, en je tocht weer effe verder zetten. Alleen uiteraard, alleen met je gedachten die niet altijd echt negatief, maar ook niet echt positief te noemen zijn. Uren ronddolen, tot de nacht op z’n einde loopt, en je moe naar huis gaat. Alweer een slapeloze nacht gehad, alweer een nieuwe dag die weinig verandering brengt. Over dit alles, wat misschien negatiever klinkt dan ik het bedoel, hangt ergens toch ook een lichte waas van hoop, hoop op betere tijden, op betere gevoelens, op minder weemoed en gepieker…

    Krijg ook soortgelijk gevoel bij de tune van Baantjer, den Toots die met enkel mijn mondharmonica zoveel gevoel kan oproepen.

    Awel, zo voel ik me al enkele weken. En het wordt erger en erger, ik begin soms echt paniekgevoelens te krijgen ook, al duw ik die snel weer weg uit angst. Maar dat weëe, dat weemoedige, halftrieste, dat blijft hangen. En ’t heeft verschillende redenen hoor, al dan niet rechtstreeks met mijn ziekte te maken.

    Allereerste reden is eigenlijk het financiële, ben me eigenlijk vree kwaad beginnen maken in onze overheid en in mijn ziekte hierrond. Want er is zoveel veranderd sinds de eerste ziekte twee jaar geleden… Ik ben nooit meer volledig aan de slag kunnen gaan, financieel is het een zware dobber dat mijn inkomen , vergeleken met twee jaar geleden voor mijn ziekte, ondertussen zo goed als gehalveerd is. Dat is potverdorie een gróót verschil! En dan begin je problemen te krijgen, al die extra kosten er nu ook weer bij, je begint oplossingen te zoeken en loopt steeds tegen muren aan. Ik weet dat er naties zijn waar de mensen er veel erger voor staan als ze ziek worden, maar hier in ons Belgenland zijn toch ook nog veel zaken voor verbetering vatbaar hoor! Om bv. recht te hebben op een bepaald statuut of tussenkomst, zit je vaak tegen maximuminkomens aan te lopen. En die zijn onbegrijpelijk belachelijk laag. Voor een alleenstaande €16.000 ong BRUTO per jaar, voor een gezin ong. €19.000 BRUTO per jaar. Allez, denk nu es logisch na: hoeveel mensen komen hiervoor in aanmerking? Je moet al serieus in de put en miserie zitten om hierop aanspraak te kunnen maken, spijtig genoeg voor de mensen die er wel mee geholpen zijn. Maar heeft onze overheid dan echt niet begrepen dat ze op deze manier meer en meer mensen in armoede duwen? Als je eens goed rondkijkt in het ziekenhuis , zie je zoveel miserie. En het ergste is, de mensen hebben het sowieso al moeilijker en moeilijker in onze maatschappij, alles wordt duurder, de crisis laat zich voelen.

    Bon, kwam er op neer dat we, met de winter voor de deur, met extra kosten kwamen te zitten, die we heel moeilijk konden dragen. En dat gaf veel stress op ons, zeker ook voor David, voelt zich zo al hulpeloos genoeg. Ik zag dat hij zich heel slecht voelde, en voor het eerst heeft hij dat ook toe gegeven. Dat hij het soms ook niet meer ziet zitten, en niet weet hoe hij de situatie moet aanpakken. Hoe hij zich kan voorbereiden op een leven alleen, en op het idee mij te moeten laten gaan. En hoe erg hij het vindt dat we zo moeten vechten altijd, er zelden plaats is voor rust in ’t hoofd.

    Soms zeggen mensen me: als er iets is wat ik kan doen, zeker zeggen é! Is moeilijk é, soms denk ik: als iedereen die me dit zegt, ieder maand €5 zou storten op m’n rekening, zou dat al enorm helpen… Of gewoon vlot toegeven dat het moeilijk wordt het einde van de maand te halen, en er nog doktersafspraken op de agenda staan die dan ook nog betaald moeten worden… Ik hou me weg van kine en tandartskosten die eigenlijk nodig zijn, maar tegelijk vind ik dat dat eigenlijk niet hoort, dat mutualiteit en/of verzekering het makkelijker moeten maken voor patiënten. Zo is er bv. de mogelijkheid dat je veel doktersbezoeken of zo gratis kan krijgen, hoef je niets te betalen o het moment van de afspraak. Maar dan heb je weer die voorwaarden nodig van dat maximuminkomen. En zo zijn er veel dingen die je kan aanvragen, maar alleen als die voorwaarden voldaan zijn natuurlijk. Dus de hulp is er wel, ze bestaat, het is allemaal geregeld en wetten rond, alleen vind ik dat deze moeten uitgebreid worden naar een grotere groep burgers. Ik las onlangs het verhaal van een 71-jarige vrouw die voor haar 40-jarige zwaar mentaal gehandicapte dochter zorgde. Ze smeekte om hulp te krijgen, haar te kunnen bijstaan in de zorg. En ze had zelfs recht op tussenkomst en zo, alleen: het kon niet toegekend worden. Reden: er waren dringendere gevallen. Allez zeg! Da menske zorgde al meer dan 20 jaar voor die dochter zonder hulp, en nu ze aangeeft het niet meer te kunnen: sorry! Er zijn nog zoveel wachtenden voor u… Pfffff!

    En vandeweek passeerde ik aan een kerk waar net een begrafenisstoet buiten kwam. Die wagen vol bloemen en kransen, ze wisten niet meer waar het allemaal te zetten. En het was denk ik nog een redelijk jonge mens, aan de familie te zien. Dan dacht ik: zie ik hier nu een beeld in de toekomst? En tegelijk dacht ik: mo allez, zie al die bloemen en zo, daar heeft diene mens toch niks meer aan! Hij kon het waarschijnlijk veel beter gebruikt hebben vóór hij in die kist lag.. Of is dat nu ook weer te cru gedacht? J

    Bon ja, da was dus de eerste vorm van frustratie é. Bizar hoe uitvergroot sommige dingen worden op het moment dat ze voor jou van toepassing zijn é. Denk dat het een beetje zoals het gaat als men zwanger wil worden: blijkbaar ziet men dan overal zwangere vrouwen rondlopen.

    Bij mij vallen momenteel uitzinnige kosten en onnozelheden op, de tv die me meer ergert dan plezier biedt soms als ik zie hoe stompzinnig programma’s zijn waar ze mensen proberen mee te enterteinen, de think pink-toestanden (ergert me dan dat men zich enkel op borstkanker richt, en dat vind ik dan egoïstisch van mezelf), zo van die deel-dit-en-steun-kankerpatiënten of zet-de-kleur-van-je-beha-hier-om-kanker-te-steunen op facebook (wie heeft er iets aan? Daar gaat toch geen enkele cent mee naar onderzoek en zo? Integendeel, je doet mensen steeds denken aan die kloteziekte, en de ziekte wordt in het belachelijke getrokken met die kleur-van-je-beha dingen. Allez, vind ik persoonlijk dan toch), oppervlakkige mensen kan ik niet echt meer verdragen, en bij zowat alles wat ik zie in de buitenwereld denk ik: ach, er zijn ergere dingen… Bedoel nu niet als ik naar ’t nieuws kijk of zo é, maar ik merk hoe langer hoe meer hoe wereldvreemd ik word, en hoe hard ik terug buiten de maatschappij sta. En ik vind dat helemaal niet erg, alleen valt de absurditeit van die maatschappij meer en meer op op die manier!

    Dankzij twee supermensen zijn onze problemen een beetje verlicht en ons geholpen met enkele praktische dingen en zo, en zelf heb ik mijn pensioensparen (helemaal niet zo’n berg geld, hoor, maar ja) laten uitbetalen. Mijn pensioen haal ik toch niet meer é, en dat was net genoeg om een kacheltje van te kopen om ons beter te kunnen verwarmen deze winter. Was wel raar in de bank, dat was een beslissing die ik nooit zou genomen hebben, mocht ik niet weten dat …

     

     

    Tweede reden dat het wat minder gaat, is het feit dat ik nu begin te merken dat David het enorm moeilijk heeft. En ik merk dat ook van de andere familie hé, maar David zie ik wel alle dagen. En steeds had ik zoiets van: amai, hij verdraagt het allemaal nog goed. Maar hij heeft nu ook een ‘krak’ gekregen vrees ik. Hij was al een paar weken dat hij het moeilijk had en beetje in de knoop lag, maar denk dat gisteren pas écht zijne frank gevallen is. Thuis staat de pc steeds bij mij eigenlijk, en hij gebruikt die nooit. Nu had hij op het werk via Google info over longkanker opgezocht. En hij was serieus geschrokken. Hij hoort en ziet wel veel van mij, maar ik vrees dat hij toch nog ergens een stille hoop had, en ik wist dat hij niet echt besefte hoe ik me voelde. Wat eigenlijk ook ni echt kan é, hij zit niet in mijn lichaam… Met wat hij als info gelezen heeft, zijn z’n ogen open gegaan dat dit echt vree foute boel is. Probleem is ook dat hij, als ik er ben, niet zijn tranen kan laten lopen, hij probeert zich sterk te houden en dat kan natuurlijk niet altijd… We hebbe afgesproken dat, als ik kan, binnenkort twee dagen naar mijn vriendin en petekindje aan zee ga gaan, alleen. Dan zijn we beiden effe alleen, weg van elkaar, tijd voor onszelf. Denk dat dat ons allebei goed zal doen, heeft hij ook eens de kans alles te laten bezinken. Want steeds samen zijn en ons voor mekaar sterk houden terwijl het niet altijd kan, is ook niet alles. Want dan beginnen we voor ’t minste te discussiëren of te vitten, en we willen het wel nog een beetje gezellig houden é.

    En ik wil ook heel graag de zee en het strand nog eens zien, en denk dat het er anders niet meer zal van komen…

     

    Derde reden is natuurlijk de gezondheid en de ziekte. Ik blijf me er over verbazen hoe snel de dingen kunnen veranderen (lees: erger worden) met die kloteziekte. Op twee weken tijd ben ik qua hoesten en energie redelijk hard achteruit gegaan. Zal hierover later meer schrijven, er zijn scans gebeurd en daar moet ik morgen de resultaten gaan van ophalen. De chemo was uitgesteld tot die scans gedaan waren, dus morgen weet ik dan weer meer. Maar toch wordt het moeilijk om op een goed resultaat te hopen, want je weet wel dat je op een punt gekomen bent dat er niet veel goed nieuws meer te rapen zal vallen… Ach ja, zorgen voor morgen, vandaag krijg ik bezoek, en zal ik daar dan eerst maar wat van genieten! J

    25-09-2013 om 00:00 geschreven door Ilse  


    10-09-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.10 september 2013 - The bald and the beautiful

    Het leven als kaalhoofdige…

    Valt eigenlijk nog wel mee hoor, eenmaal je kunnen wennen hebt. Je merkt wel dat mensen je bekijken , of tenminste: dat je hen opvalt. Maar na een tijdje kijk je daar ook weer over. Als ik bv. op de markt aan een kraam iets bestel, of ik vraag iets in een winkel als ik iets niet kan vinden, dan merk je dat de eerste zinnen wat onwennig verlopen, mensen moeten precies even hun ‘aanpak’ vinden. Maar uiteindelijk doet iedereen redelijk normaal, alleen heb je wat extra blikken. Ik vind niet dat ik kan zeggen dat mensen extra vriendelijk zijn of zo, en dat vind ik eigenlijk nog het beste van alles. Want als er iets is wat niet leuk is, is het opvallen door een fysiek kenmerk.

    Ik ben het zelf ook al goed gewoon ondertussen: ik betrap mezelf erop dat ik buiten de post ga halen, of de deur openmaak als er gebeld wordt, zonder dat ik eraan denk iets op mijn kale knikker te zetten. Zorgt wel voor een surprise-effect voor degene die voor die deur staat dan hoor J Plus, we wonen op een drukke steenweg, veel file ’s ochtends en ’s avonds voor de deur. Als ik dan buiten ben, voel je ze wel kijken. Anderzijds: die mensen vervelen zich steendood in die file, het zal voor hen wel een afwisseling zijn om dingen aan de zijkant kunnen te bekijken. Het is niet altijd wat het lijkt é, als je ogen in je rug voelt of zo.

    Als ik zo in het ziekenhuis ben voor een dag of twee of zo, valt me steeds het volgende op: je ziet veel mensen die in een rolstoel vervoerd worden, naar afspraken en zo. Dan merk ik, als er in de lift iemand bij komt, dat er vaak goeiedag gezegd wordt, naar iedereen die op ooghoogte staat. De mens in de rolstoel (of in een bed) wordt gewoonweg vergeten. En dat vind ik eigenlijk pakken érger, alsof die persoon er niet toe doet. Soms ben je zelf diegene in die stoel, en denk je: ja, we zijn weer even zonder identiteit…

    Dus wat dat kale gedoe betreft: qua looks ben ik in een fase van gewenning ondertussen. Ik schrik niet meer als ik in de spiegel kijk, ik begin mezelf terug te herkennen. Moet wel zeggen dat ik nu beter de ‘trekken’ in mijn gezicht opmerk als ik een slechte dag heb of zo. Ik vind dat ik, afhankelijk van welke dag, er tien jaar jonger of ouder kan uitzien. Maar misschien had ik dat vroeger ook al hoor J Maar als dat dan een slechte dag is, moet ik soms echt twee keer kijken eer ik mezelf terugzie in die spiegel. Anderzijds, als ik dan een dag heb dat er bv. bezoek komt, zeker de kids of zo, wil ik er dan zéker goed uitzien, en vooral als ik me ook goed voél. Dan wil je toch laten zien dat het nog wel ok is allemaal, dat ik er nog wel wezen mag. Dan helpen kleurtjes: sjaaltjes in een leuk kleurtje, een topje in een vrolijke kleur. Was vroeger nogal een grijze mus, en als ik ‘gewone’ dagen thuis ben, loop ik vaak in pyama of jogging of zo, nothing special. Maar als ik zo eens een ‘kuur’ heb, sta ik voor de kast, negeer alles wat wit, zwart, blauw of bruin is, en kijk ik naar de kleurtjes… Alleen heb ik niet zoveel kleurrijke spullen hangen, en is het toch af en toe van: zou ik wel durven? Maar vaak, als ik het dan toch aantrek, merk ik dat ik me beter voel met die kleurtjes, en dan zie je er vanzelf ook weer beter uit.

    En waarom vertel ik dit nu allemaal? Wel, ook op mijn hoofd wil ik wel wat kleur. Het is ook een kwestie van testen hoor: sommige kleuren maken je er ouder uitzien, of slechter, andere vrolijken je gezicht helemaal op, het is wat afhankelijk van je stijl ook hé. Maar als je een beetje variatie wil in je hoofdbedekkingen, ben je al snel vertrokken voor een dure grap. Na mijn vorige ziekenhuisopname, kreeg ik zin om te experimenteren met sjaaltjes en zo, die dame was me daar die uitleg komen geven over verschillende hoofddeksels en knoopwijzes en zo. Een pruik is sowieso geen optie voor mij, ik zou denk ik gek worden van al dat gekietel, en ik merk hoe lastig gewoon een petje of mutsje al kan zijn. Dus had vrijwel direct het idee om verder te gaan in de sjaaltjes, en lichte mutsjes. Die mutsjes draag je om te slapen, om onder een sjaaltje te dragen (blijft dan ook beter zitten en is warmer) en dat maakt dat je geen irritant gekietel op je hoofd hebt: dat maakt het wat zachter allemaal.

    Bon, ik dus op zoek op internet: Google – kanker muts… En ja, je vindt veel, heel veel. Maar je hoeft niet ver te klikken om te zien wat dat allemaal kost: het goedkoopste zit je rond de €20, de mutsjes die ik het ziekenhuis gezien en getest had waren €40, en je kan nog wel wat duurder gaan ook. Er is veel variatie: mutsjes, knoopsjaals, deel muts/sjaal, mutsjes die eruit zien als een sjaal, het kan niet op. Maar dan dacht ik: pff, als ik nog maar twee of drie verschillende kleuren neem, ben ik wel al een redelijk bedrag kwijt! En ik herinnerde me een gesprek met mijn vriendin enige tijd geleden, over hoe moslima’s hun doeken knopen, en hoe mooi dat soms is. En zij vertelde me toen dat ze daar ook vaak een mutsje onder dragen, opdat de doek op z’n plaats zou blijven. Dus ik beginnen googlen, en heb direct een website gevonden waar ik m’n ding wel zag: mutsjes die ik heel vergelijkbaar vond met wat ik in het ziekenhuis gezien had, en haarbanden, in allerlei kleuren: basic en vrolijk, vanalles en nog wat. En het beste van al: deze kostten € 1,50 tot € 1,75 per stuk. Ja, dat lees je goed! Toen dacht ik: hehe, here we go! Hier kan ik voor het bedrag van één mutsje op die andere sites, een variatie bestellen van mutsjes en haarbanden die je erover doet voor een leuk effect, en in verschillende kleurtjes, zodat ik lekker veel kan afwisselen. Was ongeduldig tot de levering van het pakketje: wou toch graag deze eens passen en voelen welke stof dat was en zo. En moet zeggen: super! Zijn  makkelijke mutsjes, kan je ook gewoon zo met een band dragen, of een sjaaltje over, voor een fractie van de prijs van de ‘echte kankermutsjes’.

    En qua sjaaltjes ben ik ook op zoek gegaan: ik vond het nogal lastig, die lange sjaals rond je hoofd draaien, ik had precies altijd stof te veel, sjaal te lang, te breed, het leek nooit volledig te kloppen. Toen las ik dat het makkelijkste om te knopen, vierkante sjaals zijn, met een afmeting variërend van 60cm tot 1m. In mijn sjaaltjescollectie (had er ook nog een heel deel van twee jaar geleden met die operatie in de nek, en op de markt vind je er genoeg voor enkele eurootjes) heb ik eigenlijk geen vierkante sjaals, maar veel rechthoekige. En toen dacht ik: ik kan die wel vierkant màken é… Om te weten welke afmetingen ik eigenlijk beste knipte, heb ik eerst een oud laken genomen, en hier vierkanten uit geknipt: van 60cm, van 70 cm, van 85cm. Die heb ik dan als test rond mijn hoofd gewikkeld, om te zien welke effecten dat gaf. Dan nog eens advies gevraagd aan David en aan de mama: 60cm is echt te klein, 70 was redelijk ideaal, en 85 is al wat te groot. Denk dat 75cmx75cm mijn richtmaat zal zijn, en de meeste sjaals die ik heb, zijn toch 70 of 75 breed. Dus wordt afmeten, afsnijden en met de naaimachine erover: een bezigheidje voor een creatieve goeie dag.

    En dan heb ik mijn makkelijke sjaaltjes, voor boven mijn makkelijke mutsjes, als ik eens geen zin heb ik makkelijke haarbandjes J

    Ja, creatief zijn: het is een nieuwe hobby, en als mijn vingers beginnen te jeuken, is het steeds beetje dubbel: enorm veel ideetjes, en niet zo veel tijd é. Maar enkele dingen zitten nog in mijn hoofd om te maken, en dat wil ik zeker nog doen! Waaronder dus eerst deze sjaaltjes, zodat ik ze kan gebruiken é.

    Want , met de temperaturen die nu wat meer ‘herfstig’ worden, zeker naar de avond toe, voel ik dat een bedekking op die kale knikker geen overbodige luxe zou zijn. Dat wordt wel wennen hoor, want het liefst van al loop ik gewoon ‘bloot’ rond. De mensen die hier regelmatig op bezoek komen, hebben me ondertussen allemaal al zo gezien, en tot hier toe hebben ze er nog geen traumatische ervaringen aan overgehouden, denk ik. Zelfs de kids hebben me dit weekend kaal gezien, en daar was ik toch wat aarzelend over. Maar kinderen zijn straf é, eentje van hen zei: ik vind het wel mooi dat je je wenkbrauwen en wimpers nog hebt hoor, dat zou er toch nog anders uitzien zonder. En gelijk heeft ze, daar ben ik ook wel blij om. De dokter had gezegd dat die gingen blijven staan, maar ik merk toch dat ze goed uitgedund zijn hoor. Maar ze staan er nog, en dat is wel aangenaam. Had onlangs een verhaal gelezen van een dame die, voor alle zekerheid, wenkbrauwen laten tatooëren had, voor het geval ze zouden verdwijnen. Maar dat lijkt me duur, pijnlijk, en niet zo verstandig als je chemo doet (infecties en zo). In elk geval: zó ijdel ben ik nu ook weer niet…

    Ik denk, dat als men de chemo’s zal stoppen, ik redelijk snel terug haar zal hebben. Het groeit nu tussendoor ook al terug, maar wel ongelijk verdeeld over mijn hoofd. Ik vraag dus iedere week aan ’t ventje om mijn donsjes weg te scheren, ik voel me anders als een kuiken dat net uit het ei komt: hier en daar een plukje dons, en dat is geen zicht é, en eigenlijk ook geen aangenaam gevoel: zo twee mm haar op je hoofd vind ik lastiger dan helemaal gladjes. De esthetiek-verpleegster in het ziekenhuis gaf me volgende tip: eenmaal chemo’s gedaan, het haar laten groeien tot een goeie halve cm, dan nog eens helemaal scheren, en dan zou alles min of meer egaal moeten teruggroeien.

    En, hoe raar dat ook klinkt: dat zal ook weer wennen moeten worden!

    10-09-2013 om 20:24 geschreven door Ilse  


    06-09-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.05 september 2013 - Bedenkingen

    Mja, chemo nummer vier zit er dus ook op, en de slechte week erna ook.

    ’t Begint echt tegen te steken, eerlijk gezegd. Deze was ook niet echt een gezellige chemo, om het zo te kunnen noemen: ik voelde het wel wat harder terug. En dat is moeilijk concreet uit te leggen hoor, het is eerder een algemeen gevoel, minder te benoemen met echt concrete voorbeelden. Alhoewel die er ook wel zijn hoor.

    Al zijn ze niet altijd even ‘open’ te bespreken J Mijn grootste stress haal ik nog steeds uit het feit dat mijn lichaam helemaal uitdroogt’ van die chemo’s, vooral in de eerste week. Bv droge ogen en een droge mond zijn hier heel typische voorbeelden van. Maar tegen droge ogen heb je oogdruppels, en een droge mond los je op met drinken. Heb ook wel last van scheurmond als gevolg hiervan, en mijn tanden en tandvlees zijn heel pijnlijk ook, maar zelfs dat went. Het lastigste van al is dat ik ook last heb van droogte op intieme plaatsen, en dat is wat lastiger om uit te leggen é. Had dit nu voor de derde keer aan de dokter gemeld, en nu heeft ze in overleg met de gyneacoloog toch twee producten voorgeschreven die me daarin zouden moeten helpen. Eentje is op basis van oestrogeen, en lijkt me eigenlijk een puur shot hormonen. Moet dat eenmaal per week nemen, heb het nu voor de tweede keer gebruikt, en ofwel is het een illusie ofwel een feit, maar ik voel me redelijk mega-emo bij momenten… Zo wat het gevoel dat ik gevoeliger ben, wat minder stevig op mijn benen sta emotioneel gezien. Maar misschien is het ook een opstapeling van emoties en het verwerkingsproces of whatever, in elk geval voel ik me toch wankeler op dat vlak sinds de vierde chemo.

     

    En ik begin ‘kwader’ te worden. Niet alleen op de ziekte, ook in het algemeen gezien… Paar dagen geleden was een dame in de winkel zo vriendelijk om voor de steken in de rij aan de kassa. Maar het was weer zo’n warme dag, ik voelde me nog redelijk wacko van die chemo, ik zweette me onnozel aan die kassa, aan het hopen dat het snel mijn beurt ging zijn. En dan kwam mevrouw met haar karretje daar dus tussen geslopen. Met nog een opmerking bij: ik kan toch niet zien dat u achter deze mevrouw stond aan te schuiven? Euh? Ik schrok van mezelf: was superkalm en naar mijn doen redelijk vriendelijk eigenlijk, maar vanbinnen: amai! De scenario’s die ik voor mijn ogen zag passeren: een massamoordenaar zou er nog inspiratie van opgedaan hebben, denk ik… Zelden dat ik me zo boos gevoeld heb! Dan weet je zelf ook wel dat dat natuurlijk niet enkel de dame die voorsteekt in de rij is, wat zo’n kwaadheden oproept. En bijna tegelijkertijd zou ik een andere dame bijna omarmt hebben van liefde: degene die me dan als eerste liet gaan aan de extra kassa die open ging.

    Hoe extreem gevoelens kunnen wisselen, of zelfs te combineren zijn, dat merk ik vaker en vaker, en ik vind het eigenlijk pretty freaky!

     

    Vandaag was ik de was aan het ophangen in de tuin. Ik voelde het gras kietelen aan mijn voeten (open sloffen é), en tegelijk vond ik dat aangenaam en ambetant. De zon scheen op me, volop (was 30 graden vandaag é), en ook dat was tegelijk aangenaam en ambetant. In gedachten zat ik bij een knutselwerkje dat ik wil aanvangen (ga mijn sjaaltjes wat meer op maat van mijn hoofdje maken, want die grote, lange stukken sjaal zijn nogal onhandig) en hoe ik daar best aan begon. En ik kreeg een gevoel van voldoening: heerlijk, zo effe met een projectje kunnen bezig zijn, gedachten op nul en gewoon ‘knutselen’. En tegelijk herkende ik terug een gevoel  wat ik de laatste tijd vaak heb: een mix van melancholie, weemoed, verlangen de tijd op pauze te kunnen zetten, een groot besef van het heden. Het heden wat op dat moment een ‘content’ gevoel was, en het énorme verlangen dat te kunnen behouden, de wens dat daar niets zou mogen aan wijzigen. En het dubbele gevoel dat je weet dat er weer een grens op staat. En dan gaan die gedachten in een flits ineens heel extreem: niet alleen wil je de ziekte weg en de limiet op de tijd die verdwijnt, ineens wil ik dan ALLES: gulzig, greedy, hebberig, tot en met: ik wil het eeuwige leven, de eeuwige jeugd, het opperste gevoel van geluk, en als je dàt vast hebt, dàn op dat ‘pauze’-knopje kunnen drukken… Dat duurt welgeteld twee, drie tellen of zo... Maar dat is zo’n hévig gevoel, dat je je redelijk leeg voelt achteraf… En dat gebeurt me de laatste tijd dus echt véél: zo’n allesoverheersend gevoel, meestal een heel positief eigenlijk, maar tegelijk is er die bitterharde realiteit, en dat maakt dat dat gevoel net zo sterk is denk ik. Het maakt ook dat je je na zo’n emo-stoot echt leeg kan voelen… Weet niet of het voor jullie enig zinnigs is wat ik hier neerkriebel, ik probeer echt zo goed mogelijk te omschrijven hoe ik dat aanvoel, maar dat is niet altijd evident.

     

    Wat is nu ook heel goed ken, en dan vooral uit het aanvoelen, is de betekenis van het woord ‘bitterzoet’. Tot hier toe vond ik dat zo’n woord met een wrange klank, iets wat nogal zurig over kwam. Nu weet ik dat dat niet zo is… Bitterzoet, het is een heel mooi woord. Voor een gevoel dat ook heel mooi kan zijn. En evengoed bitterzoet kan zijn J

    Zo goed als alles wat ik denk, doe, beleef, meemaak, plan, bespreek, beleef… is bitterzoet.

    En dubbel: leuke dingen met een triest kantje, trieste dingen met een warme gloed van liefde voor en van de kring rond mij…

     

    Mijn omgeving verbaast me… énorm… in een heel positieve zin. Ik ben zó enorm fier op ieder van hen, elk raken ze me op een manier die ik nog niet kende, laten ze zich zien op een manier die ik nog niet kende. En denk ik: zo zonde dat ik dat niet vroeger van je gezien heb, of dat ik dit van mijzelf niet laten zien heb. Of: wat had ik je graag wat vroeger beter gekend.  Het maakt dat ik hen nog liéver zie dan ik al deed, en er veel respect en appreciatie voor voel. Niet dat ik dat vroeger niet had, alleen ging alles zo wat verloren in de dagelijkse dingen. En nu soms nog hoor. Betrap me erop dat ik denk: ach nee, zal morgen wel bellen, die zal werken nu, of zo… dom hé.

     

    En zoals gezegd: het begint moeilijker te worden om niet kwaad te worden, om het niet als een oneerlijk deel dat me ten beurt valt te zien, om me er niet ongelooflijk in te frustreren. Ik ben ràzend als ik denk aan wat men mijn geliefden aandoet.

    Voor mezelf kan ik het nog rechtvaardigen allemaal: ik heb vlot geleefd, hard geleefd, niet nagedacht bij wat ik mijn lichaam aandeed. Ik begrijp dat er een punt komt waarop men zegt: Boontje komt om z’n loontje, en dat ‘iemand’ me afstraft met deze ziekte. Niet dat ik het vaak zo bekijk, want dat is ook niet gezond, ma bon, ik kan het wel snàppen als het echt moet…

    Maar voor mijn geliefden: wat hebben zij daar mee te maken? Wat maakt dat zij zoveel verdriet moeten hebben omwille van fouten die IK gemaakt heb? Dàt is toch niet eerlijk? Daar kunnen ZIJ toch niet aan doen? Voor mij eindigt de miserie wel op een bepaald moment, voor hen niet: zij moeten verder. Met een gemis,een leegte, een verdriet waar ze niet om gevraagd hebben.

    En dàt: dàt maakt me wél boos en gefrustreerd, de onmacht die ik daarover voel is écht te groot soms… Dan komen de tranen, waarom kan ik daar niets aan doen???

    En dan begrijp ik hen… Als ze me vertellen over de onmacht die ze voelen, de oneerlijkheid, de boosheid… Ik begrijp ze het best, als ik aan hén denk…

    Dan heb ik spijt, veel spijt, over mijn ongezonde levensstijl, en mijn gevoel van ‘dit overkomt me toch niet’. Niemand blijft er van gespaard. Ik dacht altijd: het is mijn lijf, mijn leven, ik zie het wel… Om het cru te stellen.

    Maar uiteindelijk, en dat begint me meer en meer te dagen: Het is niet MIJN leven, het is het leven van al mijn liefsten: ik heb er nooit bij stil gestaan dat , o.a. met iedere sigaret, ik mijn familie pijn deed, hun verdriet deed groeien, en mee besliste over hoe hun leven ging verlopen. Want dat is nu wel het gevolg van alles: zoveel levens die niet meer hetzelfde zijn, en zoveel verdriet dat ik niet meer kan oplossen…

    Ik weet dat er geen heiligen zijn op deze wereld, ieder heeft z’n zondes, en z’n slechte gewoontes, in deze maatschappij kan je moeilijk echt gezond leven. Maar toch… Pffff….

    Het is niet zo dat dit elke seconde in mijn gedachten zit é, maar af en toe steekt het allemaal wel. Want in hoeverre ben je zelf verantwoordelijk? Maar dan nog… wat maakt het nog voor verschil é.

    06-09-2013 om 00:18 geschreven door Ilse  


    30-08-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.30 augustus 2013 - Chemo nr 4

    Effe het verloop van de laatste drie weken schetsen é…

    De eerste week na de chemo ging niet zo goed: ik had opnieuw meer last van die concentratiestoornissen en een gedrogeerd gevoel, gelukkig niet zo extreem als de eerste keer, maar toch… Was soms ni zeker dat ik wel geen rare dingen zei en zo… En was ook wel moe, maar het moe-zijn en veel-slapen hangt soms echt mijn keel uit! Daarbij kwam dan nog dat mijn hoofdje wel wat te verwerken had, wat ook niet bevorderlijk is om goed te slapen. Dus ik recupereerde niet echt makkelijk.

    Na die eerste week ging het weer wat beter, en ben ik stilaan terug in gang geraakt zodat ik af en toe toch iets kon bakken (pas op: hier is mijn dag mee gevuld é, ik hoef dan niks anders meer te doen want da komt ni goe…) én nog belangrijker: proeven J Maar toch voelde ik wel dat ik dat beter niet deed, alleen was het echt niet de moment om stil te zitten, ik moest bezig blijven, zodat het hoofd afgeleid was…

    Nu, de laatste week, voelde ik me weer redelijk gerecupereerd, al is het wel trager gegaan en heb ik niet zoveel reserve als de vorige keren. Ik begin wel te voelen dat de derde chemo de eerste niet is, maw: het stapelt zich op in je lichaam é, en ’t duurt allemaal wat langer en ’t gaat allemaal wat minder vlot daardoor… Tegelijk was ik zodanig gefocussed op ‘bezig blijven’, dat ik mezelf ook niet echt de volle rust gegund heb, dus dat zal er ook wel voor iets tussen zitten. Alhoewel bezig zijn de eerste dagen na een chemo toch niet echt aan de orde is hoor…

    Het is zo een routine aan het worden ook: een chemo met een week-die-niks-waard-is erna (chaos en warboel in ’t hoofd en leegte in ’t lichaam), dan een kleine wedergeboorte voor een week, je voelt dat er weer wat meer leven in dat lichaam komt, en dan een week dat je denkt: amai, da was ne zware carnaval dees jaar, volgend jaar toch wa rustiger zenne… En dan begint het spelleke helemaal opnieuw. Ah ja, just , ’t was ni van de carnaval, ’t is de chemo… :-/

    En anderzijds mag ik blij zijn dat ze nog chemo geven é, da wil zeggen dat mijn lichaam het kan hebben, dat de kanker toch effe minder zijn zin kan doen, dat ik nog sterk genoeg ben om alles te blijven bevechten. Dus daar halen we dan de moed uit om toch weer opnieuw na drie weken naar ’t ziekenhuis te gaan om een nieuw ‘shot’ te halen.

    Eerlijk gezegd begint dat allemaal wel tegen te steken zenne, ma ja, het alternatief zal nog harder tegen steken denk ik.

    Heb er nu ook weer een reeks onderzoeken opzitten, begint ook tegen te steken (wat niet, hé…). Ik moest normaal gezien twee dagen onderzoeken doen, vier stuks in totaal. Het suikerprobleem heeft zich daar ook nog eens mee gemoeid: de PET-scan kon niet doorgaan wegens te hoge glycemie, en is herpland geweest, gevolg: drie dagen op een week tijd van onderzoeken en ziekenhuisbezoek, toch effe een overdosis geweest zenne. Want in dat ziekenhuis rondlopen en die onderzoeken doen brengt dat dus weer allemaal redelijk naar voren é, je begint weer meer na te denken, je ziet ook vanalles rondom je dat niet altijd even motiverend is (bedoel dan andere patiënten en zo), het brengt je weer in een kwetsbaardere en gevoeligere stemming allemaal…

    Dus worden er hier koekjes, taarten, cakes en vanalles en nog wa gebakken tegen de sterren op. He??

    Ja, da is mijn manier van ‘wegvluchten’ geworden: bakken, bakken, bakken. Ik probeer suikervrije versies te vinden van koekjes en cakes en zo, probeer vanalles uit, mix, meng en kneed en zet m’n hoofd op nul. En dat lijkt vaak te helpen, zelfs al is het maar tijdelijk.

    En het helpt ook om op gewicht te blijven: ben op ongeveer 62 kilo momenteel, dus vergeleken met enkele weken geleden ben ik een dikkerdje nu J Maar bon, dat is net een heel goede zaak zeker é!

     

    Oh ja, nog effe laten weten met die onderzoeken: de resultaten zijn ‘redelijk ok’. Dat houdt in: één tumor is verkleind, twee zijn gelijk gebleven. Mijn hart is nog in goede toestand, de rest blijkbaar ook, dus doen we er nog een reeks van drie chemo’s bij. Ik zei zo tegen mijn begeleidster: hopelijk ben ik dan tegen ’t einde van ’t jaar ok, en ze wist precies niet goed hoe reageren. Dus vraag me af wat zij verder nog voorzien voor me, maar gezien we tegenwoordig niet te ver in de toekomst denken, is dat vaak maar een vluchtige gedachte…

    30-08-2013 om 00:00 geschreven door Ilse  


    29-08-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.29 augustus 2013 - Drie-weken-denken

    Weer tijd om de blog bij te werken! Ik neem mijn pc tegenwoordig mee naar het ziekenhuis als ik hier een ganse dag ben voor de chemo. Zo heb ik wat te doen, en ben dan toch volop in ziekenhuis-gedoe, dan is het makkelijker om alles neer te schrijven in die sfeer. Zodat ik niet, als het dan beter gaat thuis, in negatieve gedachten of zo moet gaan woelen om alles op de blog te krijgen. Want als het niet zo goed gaat, heb je de energie en de moed niet om dat te doen, en als het wel goed gaat, heb ik er de zin niet in, want dan doe ik liever ‘leuke’ dingen J Niet dat dit niet leuk is hé, en uiteindelijk vind ik het nog altijd een goede manier om met jullie ‘in touch’ te blijven. Maar ik kan moeilijk altijd zingen als het soms donkere wolken zijn ook é…

    Want die zijn er natuurlijk wel é… Moet zeggen: dat nieuws van drie weken geleden… Dat duurt toch redelijk lang eer dat wat tot je door dringt. En zelfs nu nog weet ik dat ik daar zeker me nog niet ten volle bewust van ben. Dat kan denk ik ook niet op zo’n korte tijd. Soms, als ik m’n familie zie, of David of zo, heb ik ’t idee dat zij veel meer beseffen wat er gaat komen. Dat het voor hen al veel reëler is dan voor mij… Maar het is ook wel een àndere situatie voor hen é: zelfs al gaat het om hetzelfde gegeven. Nog steeds zou ik liever niet in hún schoenen staan, het moeten afgeven van je zus, partner, kind, beste vriendin, pfff…

    Ik heb het aan hen deze week al een paar keer als volgt uitgelegd, hoe het voor mij voelt nu:

    Stel je voor dat je met een hele groep mensen die je goed kent en graag hebt, van plan bent om een leuke, toffe reis te maken. Allemaal de bus op of zo, naar Spanje pakweg, en daar gaan jullie allerlei dingen samen doen en er worden veel plannen gemaakt en er wordt ook wel eens niets gedaan, zo de gewone vakantie maar dan met iedereen rond je die je graag bij je hebt. En iedereen kijkt er naar uit en praat erover, en jijzelf ook natuurlijk, het duurt immers nog wel een tijdje eer die vakantie echt ten einde zal zijn. En dan, gebeurt er iets heel belangrijks, waardoor je niet mee kan gaan op die reis… Je kan het niet betalen of je moet thuis blijven om een andere reden, soit: je moet afhaken, heel erg tegen je zin… En dat valt je heel erg tegen, want je hebt mee uitgekeken, samen met hen, naar alles wat er zou te beleven zijn. En nu blijf je in je eentje achter, en zie je hen wél allemaal die reis gaan maken. De vertrekdatum is dan ook nog eens de datum dat jij alleen aan een andere uitdaging komt te staan, waarvan niemand je ooit kan vertellen hoe dat is, nadat je hart stopt met kloppen…  Als er dan nog één ding is dat ik mag hopen, is dat mijn geest hun reis zou kunnen volgen, en dat zij da kunnen merken, zelfs al is het maar af en toe. Maar je kan geen beloftes maken daarover, daar niets over zeggen, niemand weet hoe het gaat. Maar ’t blijft toch een heel zware demper dat ik zelf niet mee kan op reis L En niet alleen voor mij weet ik!

     

    Is het je al opgevallen hoe hard mensen in de toekomst spreken bij gesprekken over vanalles en nog wat? Wel, mij wel nu…

    ‘Binnen twee weken gaan we daar naartoe’, ‘volgend jaar zal de vakantie hopelijk wat beter meevallen’, ‘als de kinderen jun communie gedaan hebben, …’ , ‘tegen wij op ons pensioen zijn,…’ , ‘hopelijk vind ik binnenkort de tijd om…’ enzovoort enzovoort, zonder dat mensen er bij stil staan, want zo gaat dat é.

    En hoe vaak ik zelf ook in de toekomst denk. Bv: ik kijk naar de bloemen en groenten in de tuin en denk dan:  volgend jaar moeten we dat herplanten, of kunnen we misschien eens een andere soort proberen, of wat meer van dit en minder van dat zaaien… De zomermaanden lopen al op hun einde, hoop dat de winter niet te streng wordt nu ik zo last heb om te ademen en zo, binnen met de verwarming is de lucht al gauw droog… Of als ik aan de kinderen denk, die hun vijfde lagere schooljaar beginnen volgende week, zal ik er nog zijn als het tijd wordt voor het middelbare onderwijs?

    Want dat zijn gedachten die direct volgen op langere-termijn-gedachten: Oh, Ilse, remmen! Misschien kan je nog erbij zijn, misschien ook niet, niet te ver willen vliegen! Heb nu ook regelmatig het gevoel dat wij nu eigenlijk allemaal zitten te ‘wachten’… Iedereen z’n leven staat toch een beetje ‘on hold’ denk ik, merk dat toch wel bij David en bij mama en co. We weten dat er een moment komt dat ik zieker en zieker zal worden, maar wanneer? We weten dat er een moment komt dat ze alleen verder moeten, maar wanneer? Hoe bereiden zij zich daarop voor? David z’n leven gaat héél intens veranderen op dat moment, en toch houdt hij zich sterk voor mij, al moet het voor hem toch redelijk scary zijn me dunkt: zal het financieel lukken, wat zal hij doen met de eenzaamheid en het gemis, zal hij genoeg steun hebben om die zware periode mee met hem te overbruggen? Hoe zal het voor hem zijn om in ons huisje te wonen zonder mij? Ben al blij dat de hondjes er zijn om hem gezelschap te houden, en de kippen en de tuin zodat hij zich wel wat kan bezig houden, maar dan nog… Hoop dat de kids dan wat vaker kunnen langskomen of zo, dat hij daar dan ergens een ‘compens            atie’ in heeft, al klinkt dat raarder dan ik het bedoel…

    Bon, wat betreft de langere-termijn-gedachten: die probeer ik direct af te blokken, en dat begint goed te lukken. Dat klinkt misschien hard, maar is gewoon minder pijnlijk als ik geen plannen meer mee-maak bv met David, zowel voor hem als voor mij, denk ik dan. Want ik kan me nu toch niet meer uitspreken over bv opvoeding van de kinderen in de zin van: als ze zestien zijn, als ze twaalf zijn, als ze… ? Niet dat ik afscheid al genomen heb, dat niet, maar het is veel realistischer van dat niet te doen, het is aan David en zijn ouders en zo om hun toekomst op te volgen, ik kijk wel op afstand, zo voelt dat nu… Wat nu nog kan, doe ik uiteraard wel hé, mochten ze ondeugend doen als ze bij ons zijn, zal ik ze zeker wel nog corrigeren… Maar de ruimte tussen ‘toekomst’ en ‘heden’ wordt voor mij toch groter en groter, op vele vlakken.

    De merendeel van de tijd denk ik één week vooruit, twee weken… Drie weken is al wat moeilijker, laat staan volgende maand. Omdat ervaring ook leert dat dat nutteloos is: dat lichaam doet soms rare dingen op een paar dagen tijd. Bezoek plan ik wel op voorhand, maar altijd met een bevestiging de dag ervoor of zo, en nooit in de eerste week na een chemo. Heb soms de indruk dat ik nu véél meer geregel heb en m’n agenda nodig heb dan voor mijn ziekte, zeker als het een periode is van onderzoeken en veel doktersafspraken. Wie rijdt met me wanneer? Wie komt wanneer? Waar moet ik naartoe, om hoe laat, bij welke dokter, met welke chauffeur? Bon ja, je ziet, men houdt me wel bezig hoor! Heb zo een beestje structuur wel ondertussen: ‘kalme’ weken zonder chemo: 1 à 2 bezoeken per week, heb dan ook nog de thuishulp die komt en David die het weekend thuis is, dan heb ik nog twee dagen voor mezelf om wat ‘op adem’ te komen. Drukke weken plan ik zelde bezoek in, het is dan allemaal al vermoeiend genoeg…

    En terwijl ik dit schrijf, denk ik: ja , goed zenne Ilse, zo is het toch gelukt tot enkele weken geleden…  Want ja, sinds het slechte nieuws, heb ik eigenlijk zwaar overdreven in alles: ik zat geen seconde stil. Niet dat ik het ganse huishouden op mij nam, hé, dat gaat helemaal niet, maar ik hield me bezig met koekjes, cake, quiche, vanalles en nog wat bakken… Want dat doe ik heel graag, en wil zo eens experimenteren in suikervrije varianten en zo. Maar dat is eigenlijk best wel vermoeiend hoor, sta dan ook veel recht in de keuken en zo… En heb ook redelijk wat bezoek ontvangen, en zelfs een avond naar een pensioendrink van een collega gegaan, iets wat ik al bijna drie jaar niet gedaan had: een avond op café iets gaan drinken! Maar was wel beetje te hoogmoedig hoor, heb dat zwaar onderschat. Ik was na twee uurtjes eigenlijk al doodop, maar zin om naar huis te gaan was er niet. Ik kon de gedachte dat dit misschien een laatste keer was dat ik zo samen zou zijn met collega’s, niet altijd laten varen… Maar heb wél genoten van de avond, en om middernacht ben ik écht wel huiswaarts gegaan, pijp volledig uit. In al die hoogmoedigheid had ik ook al afgesproken met een vriendin om samen naar een concert van The Scabs te gaan de zaterdagavond. Ik heb de halve groep van wereldartiesten al gezien, deed vroeger bijna constant concerten, maar de Scabs: dat is er nog nooit van gekomen, en wou die altijd al eens zien, best goede muziek vind ik! (En als iemand The Scene, Coldplay & Texas weet komen, mag je ’t ook laten weten, die staan ook nog op mijn lijstje J ). Om een lang verhaal kort te maken: ik heb die afspraak dus moeten annuleren, zwaar tegen mijn zin natuurlijk. De gevolgen van die donderdagavond had ik echt onderschat, en weet nu dus dat dat veel te snel na mekaar gepland was, in ’t vervolg toch een aantal dagen recuperatie inplannen als ik nog eens zoiets vree buitensporig zou willen doen! Erg é, voor mij zijn zo’n dingen nu écht volop avontuur, de rebellie ten top, het buitenissige, de kantjes eraf lopen, … Vree bizar als je weet wat voor een sociaal uitgaansdier ik vroeger was, ik was enkel thuis om wat bij te slapen… Nu was ik mega-gelukkig dat ik een avondje eens zou kunnen weggaan, in een veilige omgeving dan nog, en wat bijpraten met de collega’s daar. Of hoe tijden kunnen veranderen én het tij kan keren J

    Had ook aan David beloofd dat we dit weekend gezellig onder ons twee zouden gaan dineren, maar gezien de chemo nog deze week bleek te komen, wordt dat ook weer uitgesteld. Hopelijk komt er van uitstel geen afstel, kan je geloven dat we nog nooit de kans gehad hebben dit te doen? Onder ons twee, romantisch, gezellig, samen? Sinds we mekaar kennen is vrijwel direct het K-verhaal begonnen, en ja, dan weet je het wel é… Ken weinig koppels die er nog nooit een romantische avond in het restaurant opzitten hebben! J

     

    Bon, dit was dus precies eerder een minder-medische post, ga het voorlopig hier bij laten, al lectuur genoeg voor één post, denk ik J

    Ondertussen is het hier toch middag en wordt het eten geserveerd, zal wel nog andere posts maken met de stand/gang van zaken van de laatste weken hoor. In the meantime: smakelijk J

    29-08-2013 om 00:00 geschreven door Ilse  


    13-08-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.13 augustus 2013 - I hate this!

    Pfff, dees is echt wel mega-super-degoutant KUT!!!

    Excuse my french, ma potverdorie seg… Als ge zo’n dingen moet vertellen tegen mensen, da is dus écht ni te beschrijven é…

    Allez , je moet zo maar eens effe gaan vertellen dat je niet meer kan genezen, en dan zeg je er bij wat de dokters gezegd hebben, en daar komt dan ook nog die termijn bij. Een termijn die eigenlijk ni veel zegt é, want voor ’t zelfde geld trek je het langer, of, zoals zo vaak gebeurt, komt er een complicatie bij en kom je bijlange niet aan die termijn.

    Je doet mensen verdriet, enorm veel pijn en verdriet, en wat kan je doen? Het alternatief is niets zeggen, maar dat is nog slechter vind ik. Heb het bv. mijn nonkel face to face verteld, omdat ik vond dat dat hoorde dat ik het zélf zei, en niet via de telefoon. En hij kwam langs na de vakantie, ik kon toch niet niks zeggen en doen alsof alles ok was? Maar mijn hoofd was nog onzuiver van die chemo, en denk niet dat ik het op de meest tactvolle manier aangepakt heb. En daar voel je je dan ook weer ni al te schitterend over…

    Mijn oudste broer had ik vrijdag een bericht gestuurd: dat ik hem miste en graag zou zien. Dat was niet gelogen, ik kan nu soms echt overvallen worden door een gevoel van gemis als ik aan iemand denk… Maar er was natuurlijk ook het feit dat ik hem dit nieuws zélf wou zeggen, persoonlijk, alvorens hij het via iemand anders moest horen. Zondag is hij langs geweest, samen met mijn schoonzus, mijn neefje was gelukkig op uitstap en was er dus niet bij, en mijn hoofd was al helderder. Dat gaf ons de kans om onder ons te praten, mijn broer had natuurlijk wel al een vermoeden doordat ik hem gevraagd had langs te komen. Maar toch blijft het mega-super-degoutant KUT…

    Mijn jongste broer is op vakantie, maar die woont nog thuis, dus via de mama is die ook op de hoogte. Ik kan moeilijk inschatten hoe het voor hem moet zijn, hij is pas 20, is nog jong é. Heb nooit onder één dak gewoond met hem, dus het is toch een andere band met hem dan met m’n oudste broer. Toch weet ik dat hij erg aangedaan is van alles wat er gebeurt… Als je ineens af en toe een sms-je krijgt, of hij geeft aan op bezoek te willen komen, wat vroeger dan eigenlijk niet gebeurde: voor dat jonge geweld is dat al heel wat, denk ik dan…

    Gisteravond de ouders van David gebeld… Die zien we niet zo vaak, en het woog op ons dat we hen nog niets verteld hadden. En eigenlijk wilden we dat niet langs de telefoon doen, maar we wisten niet wanneer we ze zouden zien, en of de kids er dan zouden bij zijn of niet. Dus hebben we toch maar de moed bijeengeraapt en de telefoon genomen, en uitgelegd dat we slecht nieuws te melden hadden. Vanavond hebben ze gebeld: overmorgen is het een feestdag, en ze zouden langskomen. En omdat men goed weer voorspelt, gaan ze allerlei lekkers meebrengen om op de barbecue te gooien, of we daar zin in hebben? Goed, ze hebben het dus ook begrepen: aan tafel praat je over vanalles en nog wat, en ja, zelfs over zo’n dingen. Geeft ons dus de kans dat ook wat meer uit te leggen en zo.

     

    En dan zijn er nog zovele mensen die het nu gaan moeten lezen, of via via moeten horen…

    Het spijt me enorm, echt waar, dat ik jullie niet zelf gebeld heb, gemaild heb of opgezocht heb. Er zijn nog veel mensen onder jullie die ik het liever persoonlijk gezegd had. Maar dit is nog pakken zwaarder om te vertellen dan twee, drie maand geleden de boodschap dat ik ziek was.

    En, de eerste dagen stond ik nog een beetje op een afstand er naar te kijken, vond ik zelf… Dat maakte het ‘anders’ om te vertellen, het leek niet direct om mij te gaan op één of andere manier.

    Nu begint het in mijn hoofd zo af en toe door te sijpelen, en heb ik het er beetje bij beetje zelf moeilijker mee. Dat is zondagavond stilaan begonnen, en het borrelt steeds een beetje heftiger hier vanbinnen. Weet ni wat er nog gaat volgen, maar ik weet wel dat ik hier nog niet klaar mee ben. Soms denk ik dat er een tsunami aankomt, soms hoop ik dat de storm gaat liggen zonder dat hij ten volle uitbreekt. Want eerlijk gezegd: nu ben ik bang. Bang voor de emoties die nog gaan komen, en hoe we daar een manier van omgaan gaan moeten in zoeken. Liefst van al wil dat snel-snel afhandelen, en m’n overwegend positief gevoel dat ik zo lang gehad heb, verder aanhouden. Realistisch is anders é, we moeten erdoor, maar kijk er zo tegenop! En hoop echt dat ik niet als een bittere, verzuurde, boze vrouw eindig na dit alles…

    13-08-2013 om 00:00 geschreven door Ilse  


    07-08-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.7 augustus 2013: Tja...

    ’s Ochtends een nieuwe dag dus, en deze keer liep alles wat vlotter precies. Opnieuw een bloedafname: deze keer alle waarden ok. Gisteren waren er ook nog problemen met kalium en iets van ionen (zou te maken gehad hebben met uitdroging ivm het warme weer), maar daar sprak men vandaag niet meer van. De glycemie deed het al enkele uren goed, en er was geen bezwaar voor de chemo deze keer. Gelukkig maar é. Uiteindelijk verliep deze naar ‘gewoonte’, nu was het nog spannend of ik wel naar huis zou mogen ’s avonds. Daar was mijn glycemie bepalend voor: als ik om 18u een waarde lager dan 350 had, werd ik ‘bevrijd’. Heb de ganse dag lopen duimen en vragen om eens te controleren (alsof ze dat al niet genoeg deden: mijn vingers lijken een speldekussen , alsof ik een mislukte naaister ben of zo), maar het is gelukt: ik mocht gaan! Was echt blij: zo kon ik nog een dagje doorbrengen met mijn vriendin en petekindje, vond het al zo zonde van de tijd die ik sinds gisteren al kwijt was. Ik hoopte op heldere dagen en meer energie, zoals bij de tweede chemo het geval was, zodat ik er toch wat kon van genieten.

    David kwam me ophalen, de vriendin was ondertussen thuis aan het koken, ik werd onthaald met veel liefde en blijdschap, het deed echt deugd thuis te komen!! Tot zelfs de twee blaffertjes die als halve gekken tegen mij bleven opspringen J Twee jaar geleden stoorde het me niet om in het ziekenhuis te zijn: ik nam het er bij zoals het kwam. Nu is iedere seconde die ik moet spenderen aan ziekenhuis, onderzoek, behandeling, me eigenlijk te veel… Ik weet dat het een noodzakelijk kwaad is en het hoort erbij, maar het voelt alsof dat tijd is dat me afgenomen wordt om andere, belangrijkere dingen te doen. Alsof ik zo vaak bezig ben met belangrijke dingen, hehe! J

    We hebben nog lekker gegeten, en heb nog een prettige avond gehad. Ben zelfs redelijk lang wakker kunnen blijven! De dag erna voelde ik de chemo al beginnen wegen, maar toch ben ik nog effe mee gegaan naar de winkel paar kleine boodschappen doen, en daarna gewoon wat gerust. Het deed deugd om hen rond me te hebben, het maakte de lastige dagen in het ziekenhuis een beetje goed.

    Want er hing natuurlijk veel op de achtergrond: ik begon meer en meer te beseffen wat de dokter me gezegd had ivm mijn prognose. Ik zou niet meer genezen, en ik had ook nog een termijn gevraagd aan haar. Ze had me gezegd : als alles goed gaat, nog 3 - 4 jaar…

    De bedoeling is dat er nu zo lang mogelijk chemo gegeven wordt. Dat houdt in: nog een reeks van 3 chemo’s, en dan eventueel nog eentje, max 9 in totaal dus. Meer kunnen ze niet geven, want men zou dan meer kwaad dan goed doen. De hoop is dat die chemo’s zoveel mogelijk van de tumors weghalen, en ik zo ‘gezond’ mogelijk een tijd verder kan. Daarna worden om de twee maand scans genomen om alles op te volgen, en natuurlijk wordt ook opgevolgd hoe ik me voel. Met wat geluk kan ik zo nog een heel goede tijd hebben… Als men merkt dat de kanker terug begint te groeien, kunnen nieuwe chemo-reeksen overwogen worden, met dezelfde opzet. Maar dat is momenteel nog niet goed te zeggen, niemand heeft een glazen bol é. En verdere mogelijkheden moeten we dan eigenlijk op dat moment bekijken.

    Het feit dat men geen genezing meer ziet, heeft verschillende redenen. Ten eerste: de kanker zit in beide longen, wat genezen zo goed als onmogelijk maakt. Ten tweede: er zijn uitzaaiingen, wat de kansen eveneens zwaar reduceert. Ten derde: men vermoedt dat er ook lymfeklieren aangetast zijn, de scans zijn er niet volledig duidelijk in. Die zouden rond de tumor zitten die aan mijn luchtpijp zit.

    Lymfeklieren zitten verspreid over het ganse lichaam, dus dat maakt de kans wel groter dat de kanker zou kunnen gaan ‘reizen’. We hopen van niet, ma bon…

     

    Ik heb het natuurlijk aan David verteld, en mijn vriendin verteld, maar we hebben er nog niet zo veel over gepraat. Er lopen hier ook jonge oren rond, en die willen we het wel nog besparen. We spreken er zo eens over voor enkele minuten, en voor de rest zoeken we denk ik allemaal een eigen manier om dat te laten bezinken. Mijn mama is ook op de hoogte (ze was er bij toen we daar met de dokter over gepraat hebben), maar heb nog genoeg mensen het slechte nieuws te melden. Mensen die ik supergraag zie en echt niet wil kwetsen… Dus hoe doe je dat eigenlijk het beste? Geen flauw idee…

    Zo lang ik niet alleen ben, is het alsof ik wat uitstel heb om daar mee bezig te zijn.  Morgen ben ik alleen thuis, vraag me af hoe ik me zal voelen… Denk dat het toch vooral eerst bekomen van de chemo zal zijn, voel die er terug beginnen inhakken. Spierpijn, diarree, moe en hoofd dat niet al te helder is: laten we dat eerst wat laten passeren, de rest volgt nog wel…

    07-08-2013 om 00:00 geschreven door Ilse  


    06-08-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.6 augustus 2013

    Derde Chemo-dag!

    Maar wat voor één zeg… De gedachte alles terug effe te beleven met neer te typen, maakt me weer triest en emotioneel, en tegelijk denk ik: hoe sterk ben je eigenlijk?

    Vanmorgen zag alles er ok uit: aangekomen in het ziekenhuis, mama was begeleidster van dienst, David z’n vakantie is ten einde en is terug aan het werk… Bloed laten nemen: hier ging het al de eerste keer fout. Sinds de plaatsing van de katheter, plant men dus in om langs de PAC (afkorting ervan) het bloed te nemen. Maar dat ging niet zoals het moest: eerst werd die ader en de PAC gespoeld, en dan ging de afname beginnen, maar er kwam geen bloed… De verpleegster vroeg me: ga eens liggen, kom eens rechts, zwaai eens met je handen, doe een zo, doe eens dit… Halve gymles gedaan, maar nog steeds slechts enkele druppels die langs de PAC in het buisje liepen. Dat is dus al niet de bedoeling van een PAC, dus ik werd toch wat ongerust. Ze nam uiteindelijk bloed via een prik in de arm naar oude gewoonte. Conclusie: half uur tijd verloren, ongerustheid geschapen over die PAC, en dan toch via armprik haar ding gedaan…

    Daarna moest ik een foto van de longen laten nemen, op een andere verdieping. Ik schrijf me in en wacht m’n beurt af, en dan blijkt de aanvraag voor de x-ray niet van de dokter naar de afdeling fotografie geraakt te zijn. Weer effe wachten eer dat geregeld was en de foto genomen kon worden.

    Vervolgens volgde een consultatie bij de pneumo-oncologe, die ging beslissen of de chemo door ging gaan of niet (het zijn steeds die bloedwaarden en zo die daarvoor bepalend zijn é). De resultaten op de foto waren bemoedigend: er was opnieuw verbetering zichtbaar. En van het bloed waren nog niet alle resultaten gekend, maar ze zag voorlopig geen bezwaren om niet met de chemo te starten. Alleen een klein detail: het ziekenhuis was volzet, dus eigenlijk was er geen kamer beschikbaar, maar ze had een plaatsje voor me kunnen regelen op intensieve zorgen, zodat ik dan toch mijn therapie kon krijgen. Tot hier toe goed nieuws dus, op naar de Intensieve voor de dagopname!

    Daar aangekomen kreeg ik mijn kamer, was er alleen, en gelukkig mocht de mama bij me blijven. Want als er nu al één ding duidelijk is: je weet op voorhand nooit wat er allemaal nog volgt of gaat gebeuren, eenmaal je in het ziekenhuis bent.

    Bij iedere chemo die ik krijg, moet ik de dag ervoor starten met Dexamethasone. Dat zijn pilletjes die ik moet nemen om ervoor te zorgen dat de allergische reacties op de chemo zouden uitblijven, en de misselijkheid ook al tegenwerken. Zonder deze medicatie is het veel te gevaarlijk de Taxotere te krijgen, en dienen ze die dus niet toe. Alleen: dat middel jaagt de bloedsuikerwaarden de hoogte in, op een manier die moeilijk te controleren is. Nu bleek dus dat ik op een nacht tijd naar een waarde van 700 gestegen was, wat eigenlijk al een coma kan veroorzaken. Onder zo’n voorwaarden gaan ze natuurlijk geen chemo geven, het is zo al gevaarlijk genoeg! Dus werd het doel die waarden onder de 200 te krijgen, alvoor men chemo kon overwegen. Nu kan ik je wel zeggen dat van 700 naar 200 dalen niet op een halfuurtje gepiept is. Thuis neem ik op slechte dagen 36 eenheden insuline per dag. Heb op deze ganse dag zo’n 80 eenheden gekregen eer de waarde op 300 schommelde, en men wou sowieso geen chemo voortzetten als ik niet onder de 200 kwam. Want: dan moest ik opnieuw die Dexamethasone nemen, en zou de ganse boel weer beginnen stijgen, zelfs met toediening van insuline. Het ging dus allemaal niet zo snel en vanzelfsprekend, en ja, dan word ik soms wel een beetje gefrustreerd. Maar ik had nog steeds hoop die chemo te kunnen krijgen, en ik dacht vanzelfsprekend naar huis te kunnen ’s avonds. En dan kwam, in het begin van de namiddag ergens, een of andere dokter binnen, en die bleek nogal aan de strenge kant! Er werd mij gezegd dat de kans erin zat dat ik moest overnachten en de chemo pas morgen ging krijgen, gezien het al later werd, de glycemie nog steeds problemen gaf, en ze sowieso controle daarop moesten houden. Het was te gevaarlijk om me met dergelijke waarden naar huis te sturen. En ironie, ironie: mocht ik op een gewone kamer gelegen hebben, zouden ze me ondertussen sowieso overgebracht hebben naar Intensieve Zorgen, wegens de zorgwekkende glycemie.  Paar uur later werd het bevestigd dat ik écht niet naar huis mocht, en toen werd het toch te veel allemaal…

    Achteraf bekeken allemaal heel logisch en begrijpelijk en oor m’n eigen gezondheid natuurlijk, maar op dat moment kreeg ik naar mijn gevoel nog een hartcrisis bij ook: Moeten overnachten, helemaal onverwacht? Voor dat klote-suiker? Mijn chemo uitstellen? En wat dan? En wat met mijn vriendin en petekindje die speciaal drie dagen op bezoek kwamen? Met m’n mama die al een ganse dag samen met mij zat te wachten? En kon ik thuis die waarden niet verder laten dalen? En wat met volgende chemo’s? Ik ga echt geen frequent flyer-punten beginnen sparen hier é!!! Ilse was dus een beetje over de toeren aan het gaan, de tranen kwamen, en was soms niet echt redelijk moet ik toegeven. Ik voelde me opgesloten en belemmerd (op intensieve zorgen hangen er dan ook nog eens een zestal elektroden op je lichaam om je hartslag en ademhaling enz. te volgen, maar die zijn heel kort en geven je geen bewegingsvrijheid, kon zelfs niet naar het toilet, daar had ik zo’n mooie toiletstoel voor aan het bed staan…), en ik ben niet direct claustrofobisch, maar wel gehecht aan vrijheid. Wat me dus in mijn slechtste gedachten compleet ontnomen werd en waar ik dan kwaad van werd, maar denk dat het eerder boosheid rond de ganse ziekte ook was die naar boven kwam. Die chemo-dagen met mama praten we ook heel veel, en het is toch een zwaar onderwerp om over te praten vaak, waar al emoties komen bij kijken. Je bent dan al een paar dagen onrustig omdat je weer die rommel moet gaan nemen, je slaapt minder goed, je probeert je een beetje voor te bereiden... En ondertussen wordt er dan vanalles over je beslist waar je je moet bij neerleggen, uiteraard voor je eigen gezondheid, maar niet volgens plan natuurlijk…

    Ineens was het de zoete inval bij me op de kamer precies: een verpleegster die kwam uitleg geven, een dokter die de gemoederen nog eens kwam bedaren (’t was nu niet dat ik het kot aan ’t afbreken was é, maar ik kreeg mijn tranen en emoties niet goed onder controle…). Uiteindelijk kwam ook mijn oncologe nog eens langs, en dat gesprek is denk ik wel een doorbraak geweest voor onze ‘band’ die er tot dan was. Ik had wel vertrouwen dat ze me de waarheid vertelde over vele dingen in de gesprekken die we al gehad hadden, maar had niet altijd gevoel dat ze àlles vertelde. En daar had ik het ook al een tijdje moeilijk mee. Gezien ik dan toch al een rare gesprekspartner was gisteren, heb ik dan ook maar gelijk een aantal andere zaken gevraagd waarvan ik echt wat meer duidelijkheid wou. Het is me ondertussen ook duidelijk geworden dat we er niet meer van uitgaan de kanker te kunnen genezen. Die kans is er , maar om het dan toch met een statistiekje te moeten zeggen, is lager dan 5%. En dan had ik nog de indruk dat ze een positief cijfer zei. Dus die hoop zal opgeborgen worden, en nu wordt het richten op comfort en tijd, om het zo cru te stellen. Met de mededeling dat er natuurlijk ook altijd nieuwe medicatie ontwikkeld wordt en zo é… Ma bon, dit is wel wat ik echt wou weten, want het maakt vele beslissingen die nog moeten genomen worden wat duidelijker en makkelijker te plaatsen voor mij. Het vermoeden was sowieso al sterk aanwezig in mijn gedachten, en ergens wachtte ik gewoon op de bevestiging dat ik niet meer beter ging worden... Alleen leek dit nu ergens een beetje een detail in het ganse gegeven: er werd nu beslist over wat de komende uren ging gebeuren, de rest leek even minder belangrijk.

    Wat betrof het probleem van de glycemie die zo out-of-control was, stelde ze voor de Taxotere te schrappen en een andere chemo, Navalbine, in de plaats te geven. Waarom: die Taxotere kan niet zonder de Dexamethasone, de Navalbine wel. Wat zou betekenen dat ik dat probleem met glycemie niet meer zou hebben. Maar heb ook meer uitleg gevraagd over de verschillen tussen de twee, en Taxotere bleek toch beter te werken voor mijn soort kanker. Ja, dan is ’t zo wat kiezen tussen: onaangenaam en meer efficiënt, of aangenamer en misschien minder efficiënt? Alvast, zo kwam het bij mij na een tijdje toch over…  En daar kreeg ik dan al vrij snel een beetje een negatief gevoel over: alsof ik nu al zou kiezen voor een ‘easy way out’.  Het is niet omdat ik het moeilijk had om mijn rust terug te vinden, dat ik wou opgeven é, maar zo kwam het precies wel op de dokter over. Heb haar dan maar duidelijk gezegd dat ik toch voor de Taxotere koos, zelfs met de kans dat ik dan langer onder observatie in het ziekenhuis moet blijven. Op dat moment voelde ik een klik met haar die ik tot dan nog niet had, en werd ik ook wat rustiger. Geen nut me verder op te jagen, de nacht blijven moest ik toch, en wat zijn dan die paar dagen als het dient om me daarna comfortabeler te voelen? En beter over mezelf te voelen, want kiezen voor de andere chemo, zou me een zwakker gevoel gegeven hebben.

    Dus ja, heb me er bij neer gelegd dat ik langer moest blijven, David opgebeld en gevraagd wat spullen te brengen, en mijn vriendin en petekindje verwittigd. Mama is gebleven tot David er was, en toen die naar huis was, was ik doodmoe. Wat wil je, nauwelijks geslapen en een zeer emotievolle dag gehad… Heb nog wat televisie gekeken, en had gelukkig ook een heel leuke nachtverpleegster. Echt een coole dame, die me geregeld een lach bezorgde. Want ja, ieder anderhalf uur werd er in een vinger geprikt om die glycemie op te volgen, bloeddruk opgevolgd, temperatuur gecontroleerd, en reeds vloeistof en medicatie voor de chemo van de dag nadien toegediend. De nacht was dus vaak onderbroken, maar toch had ik tegen de ochtend meer rust, meer energie, en meer moed om terug ertegenaan te gaan.

    06-08-2013 om 00:00 geschreven door Ilse  


    01-08-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.1 augustus 2013

    Om maar met de deur in huis te vallen: Sinds een goede week voel ik me stilaan beetje slechter worden in de longen terug… Ik hoest vaker, zeker als ik me buk of dingen hef, en heb een grotere druk op mijn longen. Valt me heel erg op omdat die eigenlijk zo goed als weg was…

    Natuurlijk helpen de temperaturen hier niet echt bij: is al twee weken boven de dertig graden, en er komen dagen van 35° aan… Maar elke dag voel ik het een beetje meer, wordt het een beetje lastiger. Voor de rest zit ik goed in mijn vel: het vakantie-gegeven maakt de zorgen wat lichter, en de geest herademt een beetje momenteel, zowel bij David als bij mij. Heb mijn ventje terug in huis, in plaats van een emmer die te klein was om alle druppels op te vangen die erin moesten. Wat wil je, ieder heeft wel z’n grenzen é, het zijn zo’n zware weken geweest… Ik merkte dat mijn mama ook even nood had aan wat andere lucht, dus haar doet het ook wel deugd dat David er nu effe voltijds is thuis. We hebben ondertussen ook een betaalbare (dat is dus de grootste uitdaging: er bestaat veel hulp, maar het is niet te betalen als modale burger…) thuishulp gevonden voor de komende drie maanden: iemand die 4 uur in de week komt helpen met vanalles en nog wat: zorg voor mij, zorg voor het huishouden, eventueel eten maken of zo. Beetje manusjes van alles, maar het neemt David werk uit handen, en maakt het draaglijker voor mij om de dingen te laten voor wat ze zijn ipv misschien toch een extra inspanning te doen en zelf wat te strijken bv. Dat heb ik eigenlijk wel al grotendeels afgeleerd allemaal hoor, het verbiedt zichzelf wel een beetje, maar af en toe krijgen we eens een opruimkuur of zo é J Ik merk dat ik daar nog het meeste last van heb vanaf enkele dagen voor een afspraak, een onderzoek of een chemo… Zo’n typische manier om gedachten ze verzetten zeker é J

    Wat me wel al een tijd opvalt ook: ik eet me onnozel! Nu David ook thuis is, valt het hem ook enorm op: heb jij nu weeral honger? Ben je nu weeral aan het eten? Als je bedenkt dat ik vroeger vaak één keer op een dag at, soms twee… Nu eet ik drie tot vier keer, en dan tussendoor nog wel een koek of fruit of zo… Of eet ik een yoghurtje, of al een stukje of overschotje van het avondeten. Persoonlijk , naar mijn gewoonte, vind ik dat ik minstens het dubbele eet van vroeger, soms driedubbel. Het lage gewicht van een tijdje geleden is dus wel al herwonnen, ik weeg nu 57-58. Op zich nog niet overdreven veel, maar ik vind dat mijn figuur er tenminste terug gezond uitziet, en het is toch minder freaky in de spiegel kijken!

    01-08-2013 om 00:00 geschreven door Ilse  


    23-07-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.23 juli 2013: controle na de tweede chemo

    Het gaat hier heel goed, veel beter dan met die eerste chemo. Ik slaap nog steeds niet zo veel, en ben ook heel helder van geest, niet zoals de vorige chemo, waarbij ik die ‘hallucinaties’ en dat stoned-gevoel had. Voel me eigenlijk, bij niet al te veel inspanning, redelijk normaal, wat natuurlijk alleen maar aangenaam is! Is voor David ook veel leuker om in verlof te zijn op deze manier, we hebben wel iets aan de tijd samen nu. Het voelt voor mij nu ook een beetje als ‘verlof van de ziekte’ aan, want heb niet al te veel last aan de longen, het hoesten is zeer beperkt momenteel, en ik zou soms zelfs durven vergeten dat ik met die K terug te maken heb… Maar eerlijk gezegd doet dat deugd, eens effe de gedachten op nul, of toch naar vanachter in ’t koppeke, en simpelweg genieten van ’t ventje, de kids, de familie, af en toe bezoek, de tuin, de hondjes, én de kippen. We hebben sinds deze week namelijk drie kippen in de tuin, heb me heerlijk uitgeleefd in het verzinnen van hun namen (Georgette, Germaine en Geraldine, toch super é J ) Eitjes zijn er nog niet, ze moeten nog wat wennen denk ik, maar wat kan er nu beter zijn dan dagelijkse verse eitjes uit eigen tuin, en we hebben dan ook nog zelf onze groentjes en aardbeitjes… Nooit gedacht dat wij daar nog zo zouden plezier van hebben, het is echt leuk om je eigen dingetjes te eten!

    Met een goede week achter de rug, ging ik dan ook met een gerust gemoed op controle in het ziekenhuis vandaag: een bloedafname en een consultatie om de gang van de tweede chemo op te volgen. Ik had niet echt veel info verwacht, wat kan je immers zien in het bloed wat betreft het aanslaan van de behandeling?

    Dus ik hoorde hoe de dokter zei dat de bloedwaarden heel goed waren, en was verbaasd als ze zei dat ze gezien had dat een tumor reeds verbeterd was… Begreep het niet goed, met enkel een bloedafname? Maar, waar ik niet direct aan gedacht had: ze nemen een foto voor het toedienen van de chemo, van mijn longen. En één van mijn tumors is duidelijk te zien op x-ray, zo is de bal immers aan het rollen gegaan. Nu zag ze op de foto die ze ter controle genomen hadden, dat die tumor redelijk ‘uitgehold’ was. Om effe te verduidelijken: oorspronkelijk was er een grote ovale, witte vlek te zien, op de eerste foto. Op de tweede zie je nog steeds de witte omtrek van die vlek, maar het centrum is nu grijs-zwart. Maw: daar zijn redelijk wat slechte cellen verdwenen!  Was toch schrikken eigenlijk, we hadden eigenlijk niet verwacht zo’n nieuws te horen, en waren natuurlijk wel gelukkig, niet goed wetende wat zeggen J

    Volgens de arts zou dit kunnen verklaren hoe het komt dat ik de eerste dagen na de chemo niet zo goed was: al die kapotgemaakte cellen hebben toch even tijd nodig om afgevoerd te worden door je lichaam, wat enkele dagen kan duren. Dat, gecombineerd met het feit dat ik mijn glycemie nog niet kon regelen met insuline op dat moment, zou zeer logisch zijn dat dat toch een zwaarder effect op mijn lichaam had dan de tweede chemo die dan volgde.

    Het bezoek heeft niet zo lang geduurd, maar was toch een grote dag voor ons: wil toch zeggen dat er enig nut zit in waar we mee bezig zijn, al wat minder K is in het lichaam, zien we als een kleine overwinning. Dus leuk nieuws om te melden aan de familie, en is wel leuk eens leuke berichtjes kunnen rond te sturen J

    Ik voelde me wel al een tijd beter, maar ik durfde daar niet zo erg op te vertrouwen dat dat betekende dat er iets veranderde in mijn lichaam. Zo lang je de dingen niet zwart op wit ziet… Maar de dokter vertelde dat haar ervaring was, dat de patiënt z’n toestand nog het beste aanvoelt. Ja, zal dan wel een waarheid inzitten é J

    In elk geval nog effe genieten van onze ‘vakantie’, je ziet, het hoeft niet constant de K-planeet te zijn, soms zijn we gewoon op aarde…

     

     

    23-07-2013 om 00:00 geschreven door Ilse  


    19-07-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.19 juli 2013 - Hitte en verfrissing...

    Heb wel wat te vertellen op enkele dagen tijd…

    Voornaamste: ik slaap niet echt constant, zoals de vorige keer, tenminste tot nu toe nog niet J

    Misschien helpt het feit dat David thuis is daar wel bij, ik heb wat meer afleiding en zo. Maar voel ook dat het wel lukt met wat minder te slapen, als ik rustig blijf. In bed liggen doe ik wel veel, maar heb daar de pc en de tv als afleiding, en ’t is toch te warm om veel andere dingen te doen, buitentemperatuur is echt onhoudbaar, en binnen is het ook toch 26°. Voor iedereen warm natuurlijk, maar ik let toch extra hard op, want ik merk wel duidelijk dat er minder zuurstof in de lucht zit. Als de Frank of Sabine nu vertellen tijdens het weerpraatje dat zieke of oudere mensen moeten opletten, vrees ik dat ik me aangesproken moet voelen… Ma al bij al lukt dat allemaal nog wel!

    Ook denk ik dat het enorm helpt dat ik de insuline heb om de hoge bloedsuikerwaarden op te vangen. Ik merk dat als ik me écht leeg begin te voelen, meestal mijn waarden nog harder pieken dan anders. Dus dat volgen we nu goed op, en het maakt toch een groot verschil!

     

    En heb ook nog een andere manier van ‘verfrissing’ moeten toepassen ondertussen. De haren zijn eraf gevlogen, ik werd horendol ervan. Heb het vier dagen uitgehouden dat ze constant neerdwarrelden, maar op den duur was het niet meer houdbaar voor me. Haartjes in je kleren constant, alsof je naar de kapper geweest bent, en dat kietelt continu. In mijn bed, als ik naar ’t toilet ging lagen er op de bril, ik zag ze overal op de vloer, mijn kleren hingen constant vol…

    De spreekwoordelijke druppel was wensdag: ik was ’s ochtends een zacht pisteletje aan het besmeren met boter, had al enkele haren van tafel moeten vegen, en ineens plakte er één in de boter op mijn pistolet… De koffie bleef nog net gered…

    David was al gek aan ’t worden van mijn gezaag over die haren, en ik had gehoopt misschien toch niet alles te verliezen, dus bleef ik maar wachten om de knoop door te hakken. Maar even later was ik boven het gras gaan hangen en beginnen wrijven, wrijven, wrijven, zodat alles wat los zat, eruit viel. En toen ik daar mee klaar was, leek ik het kapsel te hebben van oudere mensen die koppig volharden: ja, ik heb wel nog haar, ma ’t is wa dunnekes…

    ’t was eigenlijk ewa vree dunnekes, dus heb tegen David gezegd: zie je ’t zitten? En ja, hij zag ook da ’t ni meer doenbaar was, en dan was hij tenminste van mijn opmerkingen errond verlost J

    Dus tondeuse genomen, en beginnen scheren. Toen alles op ong een halve mm stond, ben ik eens in de spiegel gaan piepen, wou weten hoe het er zou uit zien als dat ooit weer gaat groeien.  En ’t eerste wat ik zag, was een heel herkenbaar gezicht: ik zag mijn oudste broer precies staan! Die heeft al jaren last van een kalend kroontje, en draagt z’n haar heel kort. Had nog nooit zo opvallend gezien hoe hard we toch op mekaar leken soms J

    Bon, na de tondeuse kwam de ladyshave, en daarna de Gilette en scheerschuim…

    Was wel een project dat enige tijd duurde, maar het was positief dat we dit samen gedaan hebben, vond ik. Op zich, voor onszelf hier thuis, vinden we het allebei wel meevallen, mijne bol heeft nog een degelijke vorm ervoor… En heb nu een spierwitte bol, maar ik draag met dit weer niet echt een hoofdbedekking, dus dat komt nog wel goed. Voor bezoekers dek ik natuurlijk wel af hoor, de shock is voor sommigen al groot genoeg. Dus een foto moeten jullie ook niet verwachten, het is toch ook voor ons nog wennen. David ziet het vaker natuurlijk, en noemt me zelfs sexy met mijn kale knikker.  Toch liever zo dan! J

    Uiteindelijk wisten we sowieso dat dit allemaal ging gebeuren, we hebben alleen de beslissing genomen om onze stress errond zelf sneller af te ronden, en ben er wel blij om. Voel me rustiger en kalmer, het was voor mij een constante ergernis van al die haren op te merken, en bij deze is de vrede weergekeerd in huis J

    David is zo’n beetje in opruim-modus, als de temperaturen het toelaten, dus leeft hij zich ook een beetje uit tussendoor, en we proberen toch te genieten van een beetje ‘verlof’. So far ok!

    19-07-2013 om 14:34 geschreven door Ilse  


    16-07-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.15-16 juli 2013: ziekenhuisopname

    Het maken van de valies: mijn eerste taak maandagochtend. Ja, ik had het uitgesteld, en uitgesteld, was ook ni veel werk eigenlijk: één overnachting… Maar ’t was zo gezellig geweest in het weekend, had geen zin om op mijn ‘ziekenhuistas’ zitten te kijken ondertussen, en ja, ieder excuus om ‘minder leuke dingen’ uit te stellen is soms goed é…

    Nog wat getreuzel toen we gingen vertrekken: afscheid nemen van de hondjes, nog iets meenemen om te drinken onderweg, nog de deur naar de tuin openzetten zodat de hondjes buiten konden, kortom, getreuzel. Uiteindelijk toch in de auto gestapt, laptop meegenomen in de hoop dat ik verder de blog kan typen op de dode momenten in het ziekenhuis, want die verwachtte ik wel volop.

    Uiteindelijk viel het al bij al nog wel mee, allez, eenmaal het achter de rug is , is het meestal ni zo erg meer é J

    Ik had het geluk een goede klik te hebben met mijn kamergenote: een dame die enkele jaren ouder was dan ik, drie kinderen, gescheiden. Huidkanker, derde keer diagnose gekregen, twee keer opgelost door het melanoom weg te snijden, maar deze keer blijkt dat niet voldoende en volgt er ook chemo: Cisplatine. Wat ik dus destijds al gekregen had, en nu ook terug krijg… Dus we konden wel ‘ervaringen’ uitwisselen… Zij was er nu ook voor het plaatsen van een poortkatheter, en voor het toedienen van de chemo, dus we hebben eigenlijk twee dagen dezelfde dingen meegemaakt en hetzelfde parcours gereden, en dat was eigenlijk iets wat het wat comfortabeler maakte. We vergeleken bij mekaar: zeker bij het plaatsen van die katheter, en waren ook vaak op dezelfde plaats, onderzoeken deden we samen, bij die katheter plaatsen was zij net na mij aan de beurt, de chemo kregen we samen op dezelfde kamer, zelfs met privé-verpleging, want we waren de enige chemo-patiënten vandaag J Dus twee verplegers die ons eigenlijk constant kwamen controleren of iets nieuw aansluiten, was best druk in de kamer! Ze waren niet echt moeders mooiste (je kan niet alles hebben é!), maar wel supervriendelijk en aangenaam om mee om te gaan, en dat is wel het belangrijkste é…

     

    Wat betreft het plaatsen van die katheter: procedure die best ok is hoor,  niet echt iets om angstig voor te zijn. Maar dat was ik ook niet echt, enkel wat nerveus, omdat je niet weet hoe het in z’n werk gaat. Maar uiteindelijk moest ik zelf niets anders doen dan kalm op een bedje liggen, en daar ben ik eigenlijk heel goed in In elk geval: sinds die bronchoscopie zal ik ook niet snel meer klagen over andere, minder agressieve prutserijen aan mijn lichaam!

    Alles was onder lokale verdoving, en die naald voor de verdoving was best voelbaar, maar ja: dat wordt aan je borstkas verdoofd, daar heeft een mens niet veel vet zitten é, dus die naald zit zowat direct tegen je ribben, er is niet veel ruimte om te ‘spelen’ ermee, en ’t is eerder dat wat je voelt.

    Er is een kleine insnijding gemaakt bijna aan mijn oksel: langs daar is het reservoir naar binnen geschoven, en eentje heel mini aan mijn nek: om de tube vanuit het reservoir in de grote ader te steken. Soms voelde ik een lichte snede, of zo een gevoel alsof hij met een tattoo-naald bezig was, en ik voelde dat dat niet echt de bedoeling was, het was net iets te pijnlijk eigenlijk. Maar ik zei dat gewoon, en kreeg direct verdoving bij. Toen ik dat de tweede keer zei, vroeg de chirurg me of ik soms problemen heb bij de tandarts als ze tanden moeten verdoven. En ja, inderdaad, soms moeten ze tot twee, drie keer bijverdoven, zover had ik dus echt niet gedacht! Dus denk ik dat ik gewoon een beetje ‘moeilijk verdoofbaar’ geworden ben, dus iets om te onthouden eigenlijk é, je weet nooit dat ik die info nog nodig kan hebben!!

    Het meest ‘tricky’ gedeelte was eigenlijk het plastiek tube-tje in de ader plaatsen. Maar dat had hij als eerste aangepakt: een echo genomen, een foto genomen, en dan wist hij al perfect waar hij zijn moest. Er werd een klein kunstwerk getekend op mijn borstkas, en al snel ging er een klein sneetje in m’n nek, en ongeveer een minuut later zei hij: dat zit al goed, was een fluitje van een cent. Oef é!

    Voor de rest viel dat ook allemaal heel goed mee, alleen als hij dat reservoir erin duwde, kreeg ik visioenen waar ik stiekem moest van lachen… Ik heb het kleinste modelletje gekregen, maar toch is dat nog zo’n 4cm ong op 2,5cm breed, en is ongeveer een cm hoog. Dat heeft hij geplaatst net boven mijn linkerborst, ter hoogte van mijn schouder. Nu, man of vrouw, is al eender: voel eens daar ongeveer: je hebt er niets van reserve’plaats’, het is je huid bijna rechtstreeks over je borstkas. Dus had hij wel wat trek- en duwwerk te doen om dat op z’n plaats te krijgen, en als ik dat zo bezig voelde deed het me denken aan beelden van borstvergrotingen e.d. die je soms op tv ziet. Daar kan men ook zo zitten ‘sleuren’ om de dingen deftig geplaatst te krijgen…

    Daarna was het eigenlijk gewoon nog alles toenaaien en plakkertjes over, beetje uitleg over wat ik mag en niet mag (mag eigenlijk superveel, alleen vanzelfsprekende dingen kunnen niet: zware voorwerpen heffen, er een ganse nacht op slapen, mijn armen uitrekken, bungeejumpen of parachutespringen J, enz…) en een goed uurtje later was ik terug op de kamer. Gisteren was dat allemaal nog redelijk aan het tegentrekken als ik bewoog, is vandaag al veel beter. Ik voel wel nog constant dat reservoir zitten, denk dat dat wat gewenning nodig heeft. En je ziet het ook wel een beetje é: is toch een verhoging van een cm ongeveer onder mijn huid, denk dat dat ook nog wat z’n plaats moet vinden en die huid errond ook: afspraken maken over wie welk stukje compenseert. Sommige mensen voelen daar na genezing niets van, anderen blijven dat voelen voor zolang het er is. We zien wel é, maar denk dat ik het wel gewend kan worden, het voelt al beter dan gisteren, dus we zien wel als het genezen is é!

     

    En vandaag was ’t dus de tweede ronde van de chemokuur: en direct ook een test of alles vlot verliep via de katheter. Ja dus J

    Er werd vanmorgen terug een foto van de borstkas gemaakt, met dubbel doel: controle of de katheter volledig goed geplaatst is (als zo’n chemo naast een ader terecht komt ipv erIN, kan dat heel negatieve gevolgen hebben, in de zin van enorme beschadigingen van het weefsel wat ermee in contact gekomen is, en aan de ergere scenario’s wil ik niet denken) , en controle van de staat van mijn longen op gebied van infectie en dergelijke. Bloed was gisteren reeds nagekeken, en dat was perfect in orde. Super, veel beter dan vorige keer, toen was er een discussiepunt in mijn bloed é!

    Dus geen bezwaren voor de chemo, en ze hebben goed gas gegeven vandaag. De ganse procedure was een uur vroeger afgelopen dan voorzien (vroeger begonnen ook é), en had nog een latere afspraak met een dokter: die dame is zo vriendelijk geweest om tijdens mijn spoelbaxters langs te komen op de kamer om haar consultatie te doen. Vakantieperiode geeft blijkbaar in het ziekenhuis wat ruimte tot meer flexibiliteit, ik had het eerder omgekeerd verwacht J Maar voor mij dus eigenlijk positief: zo kon ik onmiddellijk naar huis, wat een uurtje ‘extra tijd’ betekende. Wegens de files was dat wel welkom, het was uiteindelijk nog vermoeiend genoeg.

    Want misselijkheid in de wagen: heb ik wel opnieuw last van. Niet onmiddellijk in de zin van écht ongezond en ziek zijn, maar tijdens een rit voel ik alles tien keer zo hard dan normaal: een bultje, optrekken, afremmen, stoppen, weer vertrekken. Iedere schok voelt alsof ik in een rollercoaster zit, dus als je dan een rit van meer dan een uur hebt, ben je wel blij terug uit die wagen te zijn! En ik begon ook al de vermoeidheid van de chemo te voelen, redelijk snel zelfs al vandaag. Dus ben er vrij zeker van dat er nu terug een beauty-sleep van een kleine week of zo volgt… En ondertussen verwacht ik ook nog een meer zomerse versie van mijn kapsel, dus het wordt spannend ‘wakker’ worden, zo ergens volgende week of zo… De uurtjes tussendoor nu zijn eigenlijk vooral in functie van eten en verzorging é. Mijn hoofd is ook een beetje in ‘verdoofde’ status precies: voel me soms in het ijle zitten terug, soms eerder normaal. Daarnet leek ik weer redelijk groggy, alsof ik een of andere slechte drug achter de kiezen had. Heb dan mijn suikerwaarde nagekeken, en na het toedienen van de insuline voelde het weer beter aan. Misschien komt dat dan eerder daardoor, als er zoveel tegelijk gebeurt in je lichaam is het soms lastig het onderscheid te maken é. In elk geval gaan we weer enkele dagen in time-out, to be continued als we terug even wat langer wakker zijn J

     

    En daarnet is het toch even moeilijk geweest hier voor ons beiden… Ik had nood aan praten, er was zoveel gebeurd, had zoveel te vertellen… En de K-emmer was vol, moest effe wat inhoud ervan kwijt. Voor David was het echter niet de meest geschikte moment, en had dat niet direct begrepen. Zijn K-emmer zit ook vol, en soms met heel andere dingen dan bij mij. Alleen praat hij niet echt erover, soms omdat het hem niet lukt, soms omdat hij niet mij er mee wil belasten. Maar dat is dan weer net iets wat ik niet wil, ik wil er ook voor hem zijn, we hebben tenslotte allebei een serieuze last te dragen nu, zéker hij! Zijn grootste frustratie is dat hij zoveel boosheid in hem heeft, gericht op de ziekte, en die niet kwijt kan. Hij sprak van een grote man met een grote K op z’n shirt, die hij graag eens een deftig lesje zou leren, bij manier van spreken. Stelde hem voor een bokszak te kopen en op zolder te hangen, zich daar af en toe eens op uit te leven, misschien helpt dat? Zo kan hij zijn boosheid misschien in een energie omzetten, dacht ik dan… ’t is voor hem ook zoeken naar dingen die hem helpen alles een plaats te geven é, ik merk duidelijk dat het hem deze keer veel zwaarder valt, hij heeft ook enorme angst voor hoe dit gaat eindigen allemaal. Zijn toekomst is het meest onzeker van ons allemaal eigenlijk, en vind dat zo erg voor hem. Dat kan echt steken geven in m’n hart als ik daar aan denk…

    Heb hem een idee aan de hand gedaan: sinds we verhuisd zijn, staat hier een fitnessbank op zolder van hem, alleen is er nog nooit iets mee gebeurd, moet zelfs nog gemonteerd worden. Hij is ook sinds gisteren in verlof, wat wil zeggen dat hij nu een week met een slapende madam zit é. Heb hem gezegd z’n bank in mekaar te prutsen, en zich daar geregeld eens in het zweet gaan werken. En ik had de indruk dat het hem wel aansprak. Hoop echt dat het hem helpt!!

     

    Bon, tot zover voor vandaag en de komende dagen, jullie hebben wel weer wat bij te lezen é J

    En bedankt voor alle berichtjes en attenties, ze doen deugd hoor!

    Liefs, xxx

    16-07-2013 om 00:00 geschreven door Ilse  


    14-07-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.14 juli 2013 - en sommige dingen iets minder 'ok'...

    En ja, het is een leuke week geweest, maar toch zijn er minpuntjes ook helaas…

    Het begint als een berg te lijken, de opname die me terug te wachten staat. Zeker omdat er een overnachting bij komt kijken, daar zie ik het hardst tegen op. Bizar é, vorige keren kon me dat precies niet zo erg storen allemaal, nu wel. Maar mijn thuis is écht mijn rustpunt geworden, het  ventje, de kleine blafdingen die nu echt ‘plakhondjes’ geworden zijn, het is toch een serieus gemis als ik er van weg ben… Vooral omdat het me een gevoel geeft van ‘”terug naar af’, terug een week slapen, alvorens er verbetering in komt, en net nu ik zo aan het genieten was. Maar misschien was het ook nét dààrom dat ik zo aan het genieten wàs, omdat er een limiet op staat é.

     

    En ook, dat genieten had veel te maken met een gevoel van ‘normaal zijn, normaal kunnen doen, niet opvallen als een vreemde of zieke tussen andere mensen, effe gewoon op een kleine, stressloze manier terug in de maatschappij kunnen komen op momenten en manieren dat ik dat wil…

    Dat zal heel binnenkort gedaan zijn vrees ik. Heb zondag in bad niet zo’n leuke dingen gezien: haren, haren, haren, veel, heel veel… En het heeft me een shock gegeven, iets wat ik niet echt verwacht had eigenlijk. Sindsdien zie en voel ik overal ‘haar’, en het is geen inbeelding helaas.

    Sinds iets meer dan een week begon het me op te vallen hoeveel reclame er op tv is voor haarverzorgingsproducten. Eerlijk: ni normaal joh! In ieder reclameblok zit er een shampoo, een kleuringsproduct, iets van verzorging, ’t is er eigenlijk een beetje over zenne… Feit dat me dat al opviel, deed me wel al een beetja nadenken. Ik vond het eigenlijk raar dat ik nog geen verlies had, gezien de dokteres/verpleegster 14 dagen en 8 dagen gezegd hadden, en zat al bijna drie weken. Ergens was er een ongegronde hoop dat het misschien niet ging gebeuren?

    Sinds vrijdag of zoiets zag ik wel dat er meer haar in huis lag. Maar ’t is ook zo warm weer é, misschien kwam het van de honden die hun vacht wat lieten uitdunnen?? Of was dat een excuus? In elk geval, ik checkte mijn haar wel: trok er eens aan, keek op mijn kleding, in mijn bed, maar dat viel op zich wel mee, ieder verliest wel eens haartje, en het leek me niet anders dan anders. Dus zondagochtend in bad: het was verschieten… En nu ben ik dinsdag, en het houdt niet op, integendeel. Vanmorgen lag mijn kussen vol en durf nauwelijks nog krabben/wrijven in mijn haar, ik ben precies een versleten borstel. Het doet me eerlijk gezegd veeeeeeeel meer dan ik verwacht had, het is toch slikken en iets dat ik een plaats ga moeten geven. En ik weet dat het op zich niet belangrijk is, dat betekent dat mijn medicatie werkt, en dat verergert mijn ziekte niet.

    Ik begin net te wennen aan mijn korte coupe, en herken mezelf terug een beetje.

    Maar binnen enkele dagen kijk ik écht naar een vreemde in de spiegel, en kijken anderen naar mij als ik buiten kom. Ben ik niet meer Ilse die anoniem een gewone burger kan zijn, maar als ik mijn hoofd buiten zal steken, zal er altijd gekeken worden, of mensen dat nu willen, bewust doen, of net niet. En ik denk dat ik daar echt nog niet klaar voor ben…

    Vandaag zei een verpleger me dat het ook niet echt zeker is dat alle haren zouden vallen, misschien blijft het ook ‘hangen’ op een goed uitgedunde versie. En dat maakt me dan ook weer onrustig: wil dat zeggen dat ik echt nog een tijd ga moeten bekijken wat het wordt? Kan het dan na iedere chemo nog erger worden, of herbeginnen? Steeds die haren vinden is lastig, heel lastig.

    Misschien zet ik er toch nog de tondeuse in, dan is die stress gelijk mee weg… Denk dat ik er nog enkele nachtjes zal over moeten slapen!!

    14-07-2013 om 00:00 geschreven door Ilse  


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.14 juli 2013 - ok, ok, ok, ok, ok :-)

    En de laatste week, sinds dinsdag ongeveer: ik durf het bijna niet zeggen, want het is misschien een beetje het lot tarten, maar ik voel me eigenlijk super! Super, ja, in z’n context natuurlijk, ik ga ni beginnen de muren te schilderen thuis J Merk dat ik zo een paar dagen in eenzelfde ‘status’ blijf hangen, en dan ineens word ik op een dag wakker en voel een enorm verschil. Bizar, is nu toch al een keer of drie gebeurd, alsof je op één nacht redelijk recupereert…

    Bukken en heffen zijn verboden bewegingen: dat werkt te hard op de longen en dan komt er gegarandeerd gehoest van verder. Maar zowat alles wat op sta-hoogte is, gaat redelijk goed, dus ik kan wel es terug meehelpen tafel afruimen, keukenblad opruimen, ik voel me al wat nuttiger in huis terug!

    En ik ben echt wel heel erg stout geweest deze week: ben misschien toch wat te rebels geweest, maar ja se, ’t karakter is er nu eenmaal é…

    Heb twee dagen een beetje aan het strijken geweest (ja, da’s durven é!!!), en da ging eigenlijk redelijk vlot. Als ik moe werd, kreeg ik beetje pijn aan de borstkas, en dan stopte ik, en rustte dan. Maar er lag zoveel strijk om in te halen, en eigenlijk doe ik dat nog graag, dus dacht: wie niet waagt, niet wint, en er waren geen oplettende andere ogen in huis J En stiekem genoot ik er ook van zenne…

    Gezien ik bijna nooit nog boterhammen of zo eet, zeker niet als ik me niet goed voel, had ik alternatieven gezocht… Warme dingen gaan er vlotter in, en heb recepten liggen om dingen suikervrij te kunnen maken. Zo heb ik eens pannekoeken gebakken, en dat ging ook vlot! En wou eigenlijk nog een reserve-stock maken voor in te vriezen om deze week te eten, maar dat is er niet meer van gekomen, wegens andere onverwachte gebeurtenissen die de week wel leuk gemaakt hebben J

    Zo is mijn petekindje jarig geweest, hij werd 14, en hij wou voor z’n verjaardag per se bij z’n meter op bezoek komen. Super-mega-lief é! Zeker gezien hij aan de kust woont, ze zijn ocharme anderhalf uur onderweg. Maar hij wist dat ik me goed voelde, en het heeft hem veel plezier gedaan om me toch in een veel betere staat dan twee weken ervoor te zien. Is toch voor kinderen aangenaam te zien dat het niet altijd even ‘minder goed’ gaat, dat er ook heel goeie momenten zijn!

    Ook de kids zijn zondag op bezoek geweest, en de ouders van David: daar zelfde scenario: ik zag dat ze er van genoten dat ik me zoveel beter voelde, en de kinderen waren eigenlijk niet zo makkelijk van me weg te slaan J Waar ik dan ook weer op mijn beurt echt van genoot! We zijn zelfs een steak gaan eten hier dichtbij in een taverne, eeuwen geleden dat ik zoiets gedaan had, en dat was dus ook weer een enorme leuke stimulans!

    Zaterdag heb ik ook stout geweest: de auto genomen en naar de winkels gereden (dichtbij ons zijn zo een reeks winkels, de ene naast de andere, waar ik tijdens solden graag eens binnen spring) dus gaan shoppen/windowshoppen. Alleen, in mijn uppie, relax, anoniem, genieten… Kijken, ideetjes opdoen, gelukkig niet te veel volk in de winkels, wel warm in de auto J Ben zo paar uur weg geweest en was moe achteraf, maar was ook weeral genieten geweest.

    Dus ben eigenlijk best goe bezig é J Klinkt enorm raar allemaal é, dat dat kan tijdens deze behandeling, allez voor mij toch. Ik begreep het niet echt toen mijn begeleidster me enkele weken geleden zei: als je ergens heen gaat, naar de winkel of zo, neem dan iets ontsmettend mee voor je handen, voor alle veiligheid, of als ze andere tips gaf voor bv uitstapjes of bezoek of zo. Ik dacht echt: maar allez, dat zal toch niet kunnen, ik ga dat toch ni aankunnen, zoiets? Op stap gaan, dat was iets waar ik voor binnen enkele maanden misschien pas durfde aan te denken, het is super te merken dat ik toch soms redelijk normaal kan zijn in wat ik kan doen of zo.

     Want als ik vergelijk met de behandeling twee jaar geleden: het is toch helemaal anders hoor.

    Toen had ik echt onderschat wat die bestralingen met me deden, ik weet de meeste van mijn klachten aan die chemotherapie.

    Waar ik dus wel dik fout moet in geweest zijn: ik krijg nu juist dezelfde chemo, mét nog een andere, zwaardere, er bij, en het gaat (tot nu toe, altijd hout vasthouden) beter dan toen. Toen voelde ik me direct van de eerste dag enorm énorm vermoeid, en dat werd dan wel eens wat beter, maar nooit zoals het nu gegaan is. En dan al die miserie van die bestralingen nog bij: alle dagen naar het ziekenhuis, geïrriteerde, verbrande huid, constant smeren om die huid vochtig te houden, de verbanden en operaties en littekens enz enz…

    Nu is de eerste sessie kort samen te vatten in: een week slapen, een week semi-ok, een week ok.

    En dat was eigenlijk wel doenbaar. Alleen, nu het afkort tot de volgende chemo en ik me ‘zo goed’ voel, is het lichtjes demotiverend dat we terug naar af gaan binnenkort. Maar dat zijn ook weer momenten die komen en gaan, eenmaal in het ziekenhuis zal het wel weer beter meevallen hoop ik.

    Heb nog altijd het gevoel dat ik niet mag klagen, we hebben het al veel erger gehad, en wat ik soms in ’t ziekenhuis zie, zet me ook wel met de voeten op de grond. Dus we vergeten de dingen die ons slecht doen voelen (de cijfertjes en de eerste weinig hoopvolle weken), en concentreren ons op de komende weken. Wat naar mijn gevoel écht bepalend zal zijn voor mijne geest en mijn instelling, zijn de resultaten na de eerste chemo-reeksen. Ben er bang voor, en tegelijk nu al mega-nieuwsgierig. Want, als ik me beter voel, wil dat zeggen dat de chemo werkt? Of is dat een teken dat ik beter leer mee omgaan en mijn beperkingen leer kennen? En voel me eigenlijk al beter van vóór de eerste chemo, kan gewoon met een andere infectie te maken hebben die ik had? Wat is het vervolg als de chemo zijn ding doet, gaan we dan verder? En nog belangrijker: wat als er geen reactie is op die medicatie, waar staan we dan voor? Het zijn veel vragen, en er komen er telkens nog bij, maar we kunnen niets anders dan wachten en hopen. Vooral op een positiever resultaat, want anders wordt het toch weer effe vree moeilijk om terug de kracht te vinden denk ik. Hoop écht dat de resultaten automatisch moed geven, als jullie snappen wat ik bedoel!

    14-07-2013 om 00:00 geschreven door Ilse  


    09-07-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.9 juli 2013 - preek? of gewoon effe delen van positiviteit?

    Het gaat beter, alle dagen een beetje…

    In die zin dat ik merk dat ik bijna dag na dag een beetje langer wakker ben, en een beetje meer energie heb. Me wassen gaat makkelijker, ik kan een half uurtje in bad genieten en dan nog de energie hebben om me te wassen, en af te drogen en zo J Ik zit soms effe in de tuin, ik speel soms vijf minuutjes met de honden, ik kan weer ‘opvangen’ wat ik op tv zie, breien lukt weer, kleine dingen die goed gaan zeg maar… Heb twee keer bezoek gekregen deze week , niet zo lang, maar meer moet het ook niet zijn, het is juist goed zo: een half uurtje, een uurtje, beetje bijpraten, en als het praten wat moeilijker wordt weet ik dat ik op een grens kom dat het effe genoeg geweest is. Dus toch kunnen genieten van kleine dingen, want dat is het wel é, wat ik hier opsomde. En toch zijn dat nu voor mij hoogtepunten waar ik echt blij mee ben J

    En eigenlijk is dat toch een grote deugd é: ik herinner me momenten uit mijn verleden waarin ik zelden voldoening vond in dingen die ik deed of wou, altijd op zoek naar anders, hopelijk beter, hopelijk intenser, hopelijk ‘vullender’, hoe leg je zoiets uit?

    Had me toen gezegd dat ik superblij zou zijn op een dag, als ik kon verder werken aan een klein breiwerkje voor de poppen van de kinderen van mijn vriend…: wie me echt goed kent, weet hoe ver zo’n leven toen van me af stond!

    En toch is dat nu voor mij één van de toppunten van me gelukkig voelen, en is dat nu ni het meest fantastische? Ja, het is vreselijk, de ziekte, en alles errond, en je kan het zo donker bekijken als je wil…

    Maar tegelijk heb ik me nog nooit in mijn leven zo gelukkig gevoeld: zo ‘gedragen’ door de mensen rond me, gesteund, geliefd en verzorgd, krijg alle dagen berichtjes, lieve berichtjes, steunende berichtjes, attenties, lieve woorden, lieve daden, een kleine verrassing, een klein plezier zoals mijn lievelingseten of een hapje of een onverwachte knuffel, een blik, gewoon: liefde… En ik wens niemand ziekte toe, helemaal niet, maar ik hoop vurig voor ieder die in mijn hart zit, dat ze ooit ook zo’n momenten van liefde ontvangen à volonté, en er gulzig mogen in zijn, en er volop mogen van genietn, mogen ervaren, want dàt op zich, is niet te beschrijven, door niets te vervangen, en nergens te koop. In onze maatschappij is het geen vanzelfsprekendheid en evidentie, de dagelijkse gang van zaken laat dat moeilijk toe. Dus stap er aub af en toe eens uit en spring eens in een andere wereld: een uurtje kan al veel doen! ’t Is de moeite waard J

    En geniet!!!! Van een badje, een vogeltje dat zingt in de tuin, een grassprietje dat aan je voet kietelt, een vlinder die passeert, de wind die door je haren zachtjes passeert, een aanraking op je huid van een hand die lief is voor je, een leuke uitspraak die je hoort of leest, een tof deuntje op de radio, de geur van lekker eten op het fornuis, of de koffie die doorloopt, de tafel eens op z'n zondags dekken zelfs al is het 'gewoon' voor jezelf... Een kleine verzorging van je lichaam, in de zin van een bodylotion of een zacht cremeke op een droge huid, de zachtheid van nieuwe lakens op je bed, naar de winkel kunnen rijden op je fiets op een zachte zomerdag, een zelfgemaakte smoothie onder de parasol, ...

    Ik kan blijven opsommen wat de alledaagse kleine gelukjes nu voor me zijn, en eigenlijk zijn ze er gewoonweg voor iedereen... Hoop echt dat je ze ook ziet!

    09-07-2013 om 00:00 geschreven door Ilse  


    04-07-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.4 juli 2013 - rechtzetting, gelukkig!

    Slechte nacht gehad zenne… Piekeren, paar uur slapen, weer wakker schieten, weer zorgen, was niet zo leuk…

    Tegen de ochtend toch redelijk geslapen voor een tijdje, en daarna naar mijn contactpersoon in het ziekenhuis gebeld: ik moest hier echt wel meer info over hebben, en ik was ondertussen eigenlijk  ook redelijk boos aan het worden. Hoe haalden ze het in hun hoofd zo met mijn voeten te spelen? Zie ik er zo onnozel en dom en kieken-achtig uit? Man, ik zweer het je, ik ging ze de kans geven het uit te leggen, maar ze hadden ni veel verkeerd moeten zeggen, was in staat de bus op te springen en persoonlijk naar het ziekenhuis te gaan! Had dus antwoordapparaat aan de lijn, had daar mijn boodschap op ingesproken, maar was al tegen de middag. Dus ik wist dat het toch effe wachten ging worden alvorens ik antwoord kreeg…

    Rond 14u30 ongeveer kreeg ik telefoon: mijn contactpersoon. Duizend excuses en ne ganse uitleg: de verpleegster had zich vergist, en verkeerde afspraken gemaakt, de toediening van die Navelbine was niet voor mij voorzien, maar voor een andere patiënte. Dit product wordt samen met Cisplatine ook gegeven, afhankelijk van de behandeling die het meest geschikt is voor je. En daar had de verpleegster zich in vergist….

    Serieus… Ik wist ni of ik blij moest zijn of woedend… Denk dat ik het allebei was! Eerste reactie was blij, het was een vergissing, het ging niet om mijn resultaten of behandeling, eigenlijk was er niets veranderd, alles bleef zoals het was.

    Maar toch… voor mij was er vanalles veranderd, en we zijn nu twee weken verder, en nu pas begint het terug een beetje op de achtergrond te geraken.

    Maar mijn courage was serieus gezakt, steeds moest ik mijn gedachten weer corrigeren: nee, er was niks veranderd, die extra afspraak ging ni door. Want in mijn hoofd begon ik een zicht te krijgen over hoe de chemo ging: een week slapen, en dan werd het beter, had ik al gemerkt. Dat was natuurlijk ook mijn hoop voor de volgende toedieningen. En steeds verstoorde die gedachte van die extra chemo mijn planning in mijn hoofd, moest dat altijd bijsturen. En ook het vertrouwen was minder, ’t heeft wel een serieuze impact gehad over hoe ik over alles dacht weer…

    Voor de verpleegster is het waarschijnlijk een fout waar ze al lang niet meer bij stil staat, en ik ben de laatste om daar streng over te oordelen: iedereen kan fouten maken in z’n job, misschien heeft ze gewoon twee dossiernummertjes door mekaar gehaald… Cijfertjes, vergissing, is snel gebeurd é.

    Maar ergens heb ik toch zin om haar te laten weten wat een ‘bom’ dit voor me was. Maar of dat iets zou veranderen? Nee é, wat gebeurd is, is gebeurd… Zal me maar houden bij het ‘blij zijn dat het niet zo erg is’…

    04-07-2013 om 00:00 geschreven door Ilse  




    Archief per maand
  • 12-2013
  • 10-2013
  • 09-2013
  • 08-2013
  • 07-2013
  • 06-2013
  • 05-2013
  • 07-2012
  • 05-2012
  • 01-2012
  • 12-2011
  • 11-2011
  • 10-2011
  • 09-2011
  • 08-2011
  • 07-2011
  • 06-2011
  • 05-2011

    Gastenboek
  • erg triest
  • Dag sletje
  • x
  • zonder woorden
  • ...

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     

    Blog als favoriet !


    Een interessant adres?


    Zoeken in blog



    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!