Weet niet zo goed waarom ik daaraan denk maar wie zich zijn geschiedenislessen herinnert, weet dat er ooit een club was, genaamd de Jacobijnen (Jacobin) maar als we die geschiedenislessen mogen geloven heeft deze club de nodige invloeden gehad op de nodige omwentelingen tot in onze contreiën. Maar mijn vraag is: overdrijft men dat niet? In tijden waar desnoods er dagen nodig waren om stel te reizen van de ene kant van het land naar de andere, de post niet zo denderend georganiseerd was, en waar de boeken het privilegie was van een kleine kaste van grotendeels geestelijken. Maar de nodige spanningen tussen de 'hoge pieten' gaven natuurlijk opstanden en represailles, al is het maar van een paar hun pensioen te halveren of wat dan ook. Hier wordt dat relevant door ostracisme, en andere uitsluitingstechnieken, waar blijkbaar heel zeker voor wat Vlaanderen betreft de grote (juridische) omwenteling die de Franse Revolutie veroorzaakte uit te sluiten zoniet te weigeren als factor, ondanks het juridisme, eigenlijk een verderzetting van het Romeins Recht met een inflatie aan wetten, wat nu juist de onrechtvaardigheid heel zeker niet intoomt in de realiteit. Krijgt men hoe dan ook in Vlaanderen een schizofrenie: deze van een (stalinistische?) heropleving, heropstanding van het conservatief reflex en de absolute weigering van scheiding van Kerk en Staat waar het des te meer relevant is in de demagogie te zinspelen op het feit dat de mensen zich zouden moeten verzetten tegen luchtkastelen. Stel wat meer belastingen bij de ene, wat minder belastingen bij de andere, alsof dit de enige vorm van beleid of beheer zou inhouden, daar waar het duidelijk is dat de bevolking betaalt voor het wanbeleid en wangedrag van haar zogenaamde vertegenwoordigers. Maar wie vertegenwoordigt nog wat, blijkt de absurde vraag. Zou men nu dan toch woedend zijn tegenover die banken, maar over wie zijn geld gaat het eigenlijk nog? Deze van de staat, die niet meer bestaat dan te betalen voor de gebroken vazen, of deze van de eigenaar van Coca Cola, die het budget van de staat zoniet evenaart, dan toch overschrijdt. Met de sluwe blik van de kenner, stelt Marx in 'Het Kapitaal', heeft hij productiemiddelen en arbeidskrachten gezocht, die voor zijn zaak geschikt is. De manier waarop de immanente wetten van de productie in de uiterlijke beweging van de kapitalen te voorschijn komen, zal de concurrentie laten gelden met dwangwetten en als drijvende motieven voor zijn bewustzijn dienen. Niks onder de zon is veranderd, zoniet dat de aliënatie zich best laat merken en voelen tijdens de spitsuren: lange rijen kleurloze wagens naar een richting gedreven, en 's avonds de terugkeer om de dag erop opnieuw te beginnen. Geen enkeling die het nog kan de dingen in vraag te stellen, daar waar de socialisten eigenlijk verplicht hetzelfde zijn gaan beogen, door wat men 'medebeheer' is gaan noemen in de puzzel. Ook niet nieuw is de sfeer van de propaganda: de armen (met huis?) de indruk te geven dat het de banken zijn, die zullen belastingen betalen en niet hen. De indruk ook dat elk een kapitalist in spé geworden is, en zeker een onderdeel van de koninklijke familie waar ze echt niks mee te maken hebben. Toch geeft men hen de indruk dat ze die mensen kennen, en dat de koning, of liever de zoon van de koning, zich evengoed moet plooien aan de exponenten van die Kerk, al is het door hun kinderen naar het katholiek onderwijs te sturen. Wat het blasoen van elk moet gaan opfleuren, maar ga er gewoon dan eens zelf om een kijkje te nemen, en merk je een grauw, armzalig en stereotype overbevolkt neponderwijs. Wat van hen robotten maakt, niet eens mensen die zich op een degelijke manier kunnen uitdrukken. Hoor maar de domheid en arrogantie op uw vlaamse radio om te weten dat indien er nu clubjes zijn, welnu dat de zinnige mens zich teruggetrokken heeft van die clubjes, eens carrière achter de rug, het huisje afbetaald en kindjes met een uitkering. Met dat soort maatschappij krijg je geen breuklijnen meer, maar continuïteit met vastgelegde conflictzones. Maar tot waar zal de atomisering van haar intellectuelen leiden, eens de collaboratieploeg schaak mat zoals wij. Belastingen op wat nog allemaal, vraag ik u beleefd. Maar zouden we recht hebben te diskussiëren als allen gedoemd tot meedoen. Met elk een gemiddelde van 1000 euro uitkering, als net even goed die 1000 euro nu overeenkomt met de 20 000 bfr. van vroeger. Dat heet halveren ja. Revolte ja dan ook, maar tegen wie want wie is verantwoordelijk? Als Coca Cola natuurlijk meer macht heeft dan een politieke partij of vakbond, die tot hun dienst zijn. En die Kerkstructuren in het verlengde van haar historiek niet alleen intellectuelen censureert, maar uiteraard de armen canaliseert door ze ongevaarlijk te maken voor de ultieme invraagstelling die ijvert voor het aftreden van de collaborateurs en/of hypocrieten die daaraan meedoen. Wat nu juist verschilt met de tijd van de Jacobijnen is er dat een oppositepers bestond. Nu is dat allang niet meer het geval. Is men daar ook van bewust??? Patrick Pitteman.
