|
Het is weer maandag. Met spijt in het hart gaan de meeste onder ons weer gaan werken. Ik ben dus ook een van die meeste. Maar de batterijen zijn toch wel terug opgeladen na een weekend zoals ik er net een gehad heb. Prachtig weertje,
zowel op zaterdag als op zondag. Zaterdag zijn we in de namiddag naar een gezellig verjaardagsfeestje geweest. Bij deze,
nogmaals een happy birthday Pauwke! Zondag hebben we met zn tweetjes een lekker lange wandeling langs de Leie gemaakt. Voor we terug huiswaarts keerden hebben we eerst nog een heerlijke milkshake op een terrasje gedronken. Na de wandeling hebben we nog wat geluierd op ons terras. Ik ben (net zoals sommige andere bloggers reeds gedaan hebben) beginnen lezen in het boek De helaasheid der dingen en zit nu al over de helft van het boek. Het leest heel vlotjes. Deze ochtend vertelde mijn bazin dat ze van plan zijn het boek te verfilmen. Felix Van Groeningen zou van dit werkje een film maken. Ik ben alvast nieuwsgierig,
hoewel het boek meestal beter is dan de film. xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />
Donderdag moet ik naar de begrafenis van Elfje haar grootmoeder. Ze is vorige week gestorven tijdens de nacht van dinsdag op woensdag. Diezelfde nacht is er nog een aangetrouwd familielid in zijn slaap gestorven. Het is in orde qua sterfgevallen in de familie de laatste tijd! De schrik zit er bij mij altijd goed in na een sterfgeval. De overlijdens in mijn familie/vriendenkring komen bijna altijd per 2 à 3 direct na elkaar. Toen mijn nonkel Marc onlangs het tijdige voor het eeuwige verruilde zei ik nog tegen mijn vrouw dat de kans behoorlijk groot was dat er nog een paar zouden volgen. Ik heb dus jammer genoeg -gelijk gekregen. Ongeveer twee jaar geleden zijn op enkele dagen tijd mijn grootvader, een neef van Elfje en het paar dagen oude kindje van mijn broer overleden. Vorige donderdag kreeg mijn vrouw dan ook nog een telefoontje van een tante van mij (de enige zus van mijn echte vader). Ik ga al jaren niet meer om met die tante (een schijnheilig geval dat twee stenen zou doen vechten) en ook mijn vader heb ik al geen jaren meer gesproken (wegens alcoholist van de ergste soort en ook nog eens een vervelende kerel). Die tante wist me te vertellen dat mijn vader in het hospitaal ligt en dat hij maar enkele weken/maanden meer te leven heeft (waarschijnlijk levercirrose). Ik voel me niet geroepen om hem te gaan bezoeken. Volgens die tante spreekt hij tegen niemand meer (zelfs tegen de artsen niet) en is hij totaal verbitterd. Naar het schijnt stonden de deuren van zijn huis wagenwijd open en vond de politie in zijn huis meer dan 500 lege drankflessen. De wormen kropen vanonder de deur en op zijn bed in de slaapkamer lagen er dekens die je van vuiligheid recht tegen de muur kon zetten. Erg hoe diep iemand kan vallen. Ik zou liegen moest ik zeggen dat hij in het leven geen kansen heeft gekregen. Hij heeft er genoeg gekregen,
maar hij heeft ze nooit benut. Tja,
de helaasheid der dingen,
heel toepasselijk soms.
|
