|
Ik woon al een tijdje niet meer naast mijn werk. Ik moet me dus nu ook op de ene of andere manier naar de plek waar ik mijn noeste arbeid verricht verplaatsen. Aangezien we maar 1 autootje hebben we zijn de trotse bezitters van een goudkleurig citröen saxootje was dit aanvankelijk met de fiets. Na enkele weken vond ik echter al enkele argumenten die me mijn keuze van mijn vervoer deden wijzigen. Fietsen is toch oh-zo-vermoeiend. Zeker bergop of tegenwind. Ik heb daarbij nog eens een ongelooflijk gevoelige gehoorgang, waardoor mijn oren bij de minste koude binnenin ongelooflijk veel zeer doen. Bij regen is het ook huilen met de pet op indien de fiets het vervoermiddel van dienst is. Je kan wel zo een regentenue aandoen maar ik vind dat allemaal prutswerk van jewelste. Door de kap op je kop ziet je coupe (kap, kop, coupe,
je kan er bijna een deuntje van maken) er al snel uit als een pannenkoek. Neeneen mijnheer/mevrouw,
geen fiets voor mij. Mijn stalen ros staat dus bij deze te blinken in onze garage. Ach, ik haal hem deze zomer wel terug boven voor gezellige fietstochtjes met zn tweetjes.xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />
Sinds kort ga ik dus naar mijn werk per te voet. Tijdens de heenweg kan dat soms wel eens lastig zijn. Dikwijls ben ik in de ochtend geladen als een muilezel. Boterhammen met beleg, een grote fles water, koekjes, een Alpro Soja drinkske, een flesje Extran, 2 blikken Cola light en als ik het hard wil spelen ook nog een Orangina light. Al die fijne eetwaren zitten samen met de cds die die dag op mijn werk zullen spelen in mijn rugzak gepropt. De terugweg daarentegen vind ik altijd fantastisch! Na een lange werkdag een wandelingetje van een twintigtal minuutjes maken. Buiten is het dan al donker (22.30u) en lekker rustig (tenzij de ene of de andere nymfomane me probeert op te pikken zoals een tijdje geleden het geval was). Tijdens de wandeling naar huis kom ik tot rust en kan ik ongestoord nadenken over van alles en nog wat. Enkel langs de pitazaak passeren is gevaarlijk. Ik heb altijd de drang om daar binnen te gaan en een goeie pita te bestellen. Enkel op vrijdag durf ik aan die drang wel eens toegeven. Als ik twintig minuten later thuiskom ben ik helemaal ontspannen en klaar om met mijn vrouwtje nog even naar de televisie te kijken.
Het leven kan mooi zijn,...het zit hem in de kleine dingen.
|
