Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
03 - 03 - 2020 : een onverwachte wending.
Diagnose borstkanker ten tijde van Corona
23-10-2020
🙇🏽♀️
Stoppen doet het niet!
kiara had sinds vorige week woensdag rugpijn, we dachten eerst dat het kwam door een verschot. Na het weekend kwam er geen verbetering in. De klachten wisselende ook. Op den duur had ze pijn in haar linkerbeen en begon het op te zwellen. Na verschillende consultaties bij de dokter, inname van verschillende medicijnen werd het niet beter eerder slechter. Met een doorverwijzing naar spoed als gevolg.
Alle hens aan dek daar! Na een half uurtje hadden we een diagnose. Kiara heeft een grote bloedklonter in haar linkerlies. 🤯 ze is opgenomen. Ze krijgt nu bloedverdunners en verplichte bedrust met de benen omhoog. De eerste dagen zijn we hier dus nog niet weg. Haar linkerbeen is bijna 10 cm dikker dan haar rechter. Dat moet verdwenen zijn. De kleur is ook nog niet dat.
Dit heeft ze waarschijnlijk gekregen door de inname van de pil. Deze was ze gestart sinds deze zomer. Daar mag ze dan al terug mee stoppen.
Ze ligt op de kinderafdeling wat maakt dat ik hier mag blijven. S morgens naar de bestraling; gelukkig moet ik nog maar 4x gaan en dan een hele dag en avond bij haar. Gelukkig dat ik mag blijven.
De komende maanden zal ze medicijnen moeten blijven slikken en steunkousen moeten dragen. Ook een maandelijkse opvolging zal moeten gebeuren.
kiara had sinds vorige week woensdag rugpijn, we dachten eerst dat het kwam door een verschot. Na het weekend kwam er geen verbetering in. De klachten wisselende ook. Op den duur had ze pijn in haar linkerbeen en begon het op te zwellen. Na verschillende consultaties bij de dokter, inname van verschillende medicijnen werd het niet beter eerder slechter. Met een doorverwijzing naar spoed als gevolg.
Alle hens aan dek daar! Na een half uurtje hadden we een diagnose. Kiara heeft een grote bloedklonter in haar linkerlies. 🤯 ze is opgenomen. Ze krijgt nu bloedverdunners en verplichte bedrust met de benen omhoog. De eerste dagen zijn we hier dus nog niet weg. Haar linkerbeen is bijna 10 cm dikker dan haar rechter. Dat moet verdwenen zijn. De kleur is ook nog niet dat.
Dit heeft ze waarschijnlijk gekregen door de inname van de pil. Deze was ze gestart sinds deze zomer. Daar mag ze dan al terug mee stoppen.
Ze ligt op de kinderafdeling wat maakt dat ik hier mag blijven. S morgens naar de bestraling; gelukkig moet ik nog maar 4x gaan en dan een hele dag en avond bij haar. Gelukkig dat ik mag blijven.
De komende maanden zal ze medicijnen moeten blijven slikken en steunkousen moeten dragen. Ook een maandelijkse opvolging zal moeten gebeuren.
Ik leef nog hoor ;-) . Het is inderdaad al een hele tijd geleden dat ik nog eens een bericht heb geschreven. Na de operatie voelde ik me redelijk goed, de wonden genezen goed en elke dag was het vervelende trekken verminderd. Dit zorgt dat het vervelende ongemak helemaal verdwenen is. Gelukkig, ik heb ook geen last van een dikke arm ofzo dus dat gaat top. Ondertussen ben ik bezig met de radiotherapie. Ik moet hiervoor 18 keer naar het ziekenhuis, elke werkdag. Ik ben al 10 keer geweest, nog 8 te gaan. Ik had het doel voorop gesteld om elke keer met de fiets te gaan, en dat is al super goed gegaan! Nog maar 2 keer moest ik met de auto.
Onder het toestel zelf lig ik maar 10 minuten, ale als het niet stil valt zoals vorige week. Tot 3x toe tijdens 1 sessie verloor het toestel de connectie met de computer en dan valt het stil. Dit is een beveiliging zodat ik de juiste hoeveelheid straling krijg. Dan moeten ze telkens herstarten. Uiteindelijk lag ik er dan 30 minuten onder.
De fietstocht enkel duurt 40 minuten, 13 kilometer. 15 minuten binnen in het ziekenhuis en dan terug 40 minuten terug naar huis. Gelukkig dat ik me daar mee kan bezig houden want veel anders heb ik niet te doen. Dankzij de corona is de enige andere optie thuis zitten.
Ik ben wel met een cursus juwelen maken gestart. Dit is volwassenonderwijs en op dinsdag om de 14 dagen. We zijn maar met 6 en zitten in een heel groot lokaal. Daar voel ik me wel veilig. De ramen staan ook open, voldoende verluchting. De medecursisten doen ook wat er moet gedaan worden. Blijven zitten, mondmaskers op, geen materiaal uitwisselen.... Ik was ook gestart met een naaicursus. Na de eerste les ben ik niet meer geweest. Daar voelde ik me niet veilig. Een veel te kleine ruimte die niet verlucht kon worden, iedereen liep rond, gezamelijk gebruik van materiaal. Het is wel heel jammer hoor want daar keek ik naaruit. Elke week iets om handen. Hopelijk lukt het me om ergens in het voorjaar nog iets te gaan doen.
Alhoewel dat dat ook nog op losse schroeven staat. Ik heb ondertussen vernomen dat de kans bestaat dat ik na de radiotherapie nog chemomedicatie moet nemen. Gedurende 8 cycli van 21 dagen. Het grote nadeel is dat die medicatie het immuunsysteem ook aantast en dat is nu net datgene wat ik niet zo leuk ga vinden. Gelukkig wel geen haaruitval. Dit kom ik normaal ten laatste 2 november te weten want dan staat er een afspraak gepland bij de oncoloog.
Wat wel heel goed gaat en coronaproef is, is met Steven gaan fietsen. Afgelopen weekend trapten we 60 kilometer bij elkaar. Dat hebben we goed gedaan. Telkens het in het weekend dus mooi weer is, stappen wij op onze fiets om in de buurt wat kilometers te gaan doen. Echt super tof en ontspannend. Weg van huis, niet alleen zijn, genieten, ... gelukkig dat we dit dus graag doen. De laatste tijd heb ik wel een hoop problemen met mijn motor van mijn elektrische fiets en dat is niet zo leuk als je dan verschillende kilometers ver van je huis bent. Daarom heb ik mezelf een nieuwe aangeschaft. Normaal gezien zou deze voor het einde van het jaar geleverd moeten worden. Daar kijk ik dus enorm naaruit. Kan ik met Steven nog langere tochten gaan doen. Heerlijk toch!
Mijn haren zijn terug aan het groeien, ondertussen heb ik nu een zeer kort kapsel. Mijn haarkleur is van nature bruin. Momenteel ziet het er wat zwarter en grijzer uit. Dan is perfect normaal want door de chemo kan dit veranderen. Maar omdat het zo kort is, is dat moeilijk te zien. Ik vind dat het wat lijkt op ons mama haar haar na de chemo... even afwachten dus.
Joepi!!! De uitslag van de onderzoeken waren goed! Alles is weg. Woensdag moet ik naar de specialist in verband met de bestraling. Daar krijg ik dan meer uitleg en weet ik ook wanneer deze aanvangen. Nu is het vooral genieten van de nazomer en rusten. De wonde in de oksel bezorgt me wel pijn, die op mijn borst ziet vooral heel blauw. Daarnaast had ik wel wat last van een geïrriteerde huid van de plakkers. Natuurlijk heeft Steven me hier weer fantastisch mee geholpen om de irritatie te verlichten.
Gisteren is Steven een toertje gaan lopen en ik met de fiets er naast. Gelukkig dat het niet super snel ging want ik voelde elk putje extra hard. Pas hè! Ik wil nu niet zeggen dat Steven traag loopt! Nee hij liep best snel. Dat kan ik al lopend niet bijhouden, met de fiets gelukkig wel. Dus als ik morgen op mijn fiets stap om in Lier te gaan picknicken met mijn vriendin zal ik maar op tijd vertrekken want ik kan nu niet een vliegende start nemen. Ik kijk er wel naar uit! Even weg van deze 4 muren.
Duim alvast voor goed weer in oktober want het plan is dagelijks naar Mechelen te fietsen voor de bestraling.
Het is weeral een tijdje geleden dat ik iets schreef. De weken tussen de laatste chemo en de operatie verliepen zeer goed. ik had mezelf voorgenomen alle dagen wat van beweging te doen. De ene dag stond ik een uurtje op de loopband voor een stevige wandeling en de andere dag kroop ik op de fiets. Bij mooi weer reed ik buiten een toertje en anders was het binnen op de koersfiets. Die beweging deed me heel veel, het voelde zo vertrouwd aan en gaf me vleugels. De chemo uit mijn lijf sporten was ideaal voor me.
De eerste week van september was lekker druk met de kids die terug naar school moesten en Steven die terug naar de office moest voor het werk. Ik heb geprobeerd mijn gedachten wat te verplaatsen zodat ik niet teveel schrik had voor de operatie en vooral het onderzoek de dag voor de operatie. Ik ging onder de scan om de eerste klier in de oksel op te laten sporen. Dat toestel geeft me telkens enorm veel stress, meer dan de operatie. Gelukkig mocht Steven deze keer wel mee binnen in het ziekenhuis om me te steunen en om ervoor te zorgen dat ik niet van de scan afsprong voordat het onderzoek afgerond was. Mijn rots in de branding!
Die rots heb ik de dag van de operatie moeten missen. Hij moest me afzetten om 7u en dan sta je er alleen voor. Echt verschrikkelijk!!! Ik moest voor de operatie nog een harpoen (een metalen staafje van 20 cm met weerhaken aan) in de tumor laten plaatsen. Dit doen ze dan met behulp van een echo. Vermits die harpoen nadien gedeeltelijk uit je lichaam steekt kan dit enkel op de dag van de operatie uitgevoerd worden. Een heel gedoe want eerst hadden ze aangegeven dat dit pas om half 10 door ging gaan en ik stond om 10u op de planning van het operatiekwartier. Plots stonden, om half 9, 2 verpleegsters aan mijn bed. Ze kwamen me halen voor die harpoen te plaatsen. Ze wilden me vervoeren met het bed maar dat was buiten mij gerekend want ik wilde te voet; toch niet met een bed door het hele ziekenhuis terwijl ik nog mobiel was! Aangekomen bij de radioloog bleek dat het bed echt wel nodig was omdat ik dan ineens een operatie schort aankreeg en naar het operatiekwartier moest gaan. 1ste obstakel. 2de obstakel was dat ik nog geen coronatest had ondergaan! Ik moest dus na het plaatsen van de harpoen terug naar mijn kamer voor de test en daar moest ik wachten op de uitslag. Tegen 12u was die er, negatief. Gelukkig. Alle seg stel u voor dat die positief was dan kon de operatie niet doorgaan maar ik zat daar al wel met die harpoen die je er niet zomaar even terug uittrekt.
Aangekomen op de afdeling waar de operatie plaats vond is het allemaal wel vlug gegaan. Ongeveer 2u nadien werd ik wakker op de ontwaakzaal. Ik had geen pijn enkel Had ik last van dat vervelende masker op mijn gezicht met zuurstof. Ze wilde dat er voor mij wel afhalen maar dan krijg je een mondmasker op... Tja daar leg je je dan maar bij neer. Tegen 15u was ik terug op de kamer. De volgende 2 u waren lastig want je bent nog woezi; ik had dorst en honger en je ligt daar helemaal alleen! Maar vooral de honger speelde me parten; het was ondertussen 24u geleden dat ik at en dronk. Gelukkig kreeg ik toch 2 witte boterhammen en wat thee. Na mijn avondmaal kon ik nog wat slapen en dat deed deugd. Ik voelde me in de vooravond redelijk goed. Ik kon gelukkig wat telefoneren met Steven en Kiara. Zo had ik toch iets minder het gevoel alleen te zijn. De nacht was iets minder. Ik had geen pijn maar bewegen durf je amper en de drains zaten ook in de weg. Daarnaast was ik niet echt moe. Tegen een uur of 5 had ik weer reuzehonger! Man man nergens een snoepkast of wat lekkers in de buurt. Enkel plat water. Pas rond half 9 kreeg ik mijn ontbijt... mmm witte boterhammen met choco. Die lagen na 2 stuks op mijn maag vermits dat dat niet echt mager is. En daar lig je dan. De verpleging komt wel eens langs maar je bent alleen. Meer dan eens dwalen de gedachten wel eens af naar de mensen die in het ziekenhuis lagen met corona of langdurig geen bezoek mochten ontvangen. Dit wens je niemand toe.
Tegen de middag kreeg ik het verlossende nieuws naar huis te mogen. De drains werden verwijderd en Steven mocht eindelijk komen!!!!
Nu zijn we een paar dagen verder. Qua pijn valt het wel mee, een beetje zien hoe ik beweeg en vooral rusten op de zetel. Niks voor mij maar het moet. Dit komt alleen mijn revalidatie ten goede. Gelukkig is er in televisieland een najaarsprogrammatie gestart dus ik kan weer lekker verder bingwatchen 😉 .
Donderdag moet ik op controle bij de gynaecoloog. Ze zullen de wonden nakijken en verzorgen maar ik krijg dan ook het resultaat van de onderzochte klier en tumor. Wel heel spannend. Als er in de klier geen kankercellen gevonden worden is dat super nieuws en moet er niks gebeuren maar als er wel zitten bestaat de kans dat er nog een 2e operatie volgt om alle andere klieren te verwijderen. Duimen jullie mee? Wanneer de wonden geheeld zijn wacht er nog een bestralingstherapie op me. 20 werkdagen achter elkaar een bestraling. Wanneer deze start is nog niet 100% zeker maar normaal ergens in oktober.
Voila dit was het zo wat van de afgelopen weken. Liefs Veerle 💖
Ondertussen zijn we meer dan een week verder na de laatste chemo. De bijwerkingen zijn verdwenen behalve de vapeurs. Nooit niet praktisch maar in combi met een hittegolf nog veel minder. De ventilator stond bijna dag en nacht op mij gericht. De zweetbuien zwieren de pan uit. Nu de hittegolf voorbij is, is het al wat dragelijker. Het zal zijn tijd nodig hebben maar als het dat maar is ben ik alvast tevreden. Een koud washandje helpt ook wel. Mijn haren groeien heel stilletjes terug. Ik ben nu in het bezit van een gezonde dosis donshaar. Ik vind het een beetje onverzorgd. Dat zal een stukje doorbijten worden. Ik zou het kunnen verstoppen met een mutsje maar daar is het nu véééél te warm voor. 🥵
Het is wel jammer dat ik niet wat meer uitstapjes kan doen. Zeker komende zaterdag, dan is Steven jarig. Normaal plannen we dan altijd een leuke uitstap samen maar dat zit er nu in. Ik had hem graag extra in de watten gelegd omdat hij mijn steun en toeverlaat was de afgelopen maanden. Ik zoek naar andere oplossingen en heb er gevonden maar dat ga ik niet verklappen want hij leest mijn blog natuurlijk ook. 😎 In het begin van de week ben ik met kiara naar Lier gefietst, dat was heerlijk! En het ging goed. Ik voelde het natuurlijk wel. Omdat ik de smaak te pakken heb en graag iets wil gaan doen hebben Steven en ik de fietsen klaar gezet om deze middag een toertje te gaan doen. Laten hopen dat het niet regent.
Voor de rest is gaat het hier gewoon zijn gangetje. Ik hoop na de bestraling wel wat meer om handen te hebben want ik heb dat wel nodig. Dagelijks probeer ik nu een uurtje op de loopband te wandelen maar daar vul je de dag niet mee. Ik zal in ieder geval naar de oncorevalidatie gaan want mijn conditie en spieren zijn als sneeuw voor de zon verdwenen.
Hier lig ik dan te bekomen van de allerlaatste chemo!!! Deze week moet ik het nog 1x uitzweten. En met dit warme weer is da dubbel zo hard zweten 😰😉.
De laatste keer een slechte smaak, overmorgen de laatesten spuit, de laatste keer spierpijn... jeeeujjj alles de laatste keer. Ondertussen kunnen de haren weer volle bak groeien. Nu mag ik gaan genieten en recupereren tot 4 september. Dan volgt de operatie maar dat is volgens mij klein bier in vergelijking met chemo.
Het enige spijtige is dat we er niet een paar dagen tussenuit kunnen door de Corona. Maar dat komen we wel door want we zijn absoluut niet de enige. We halen dat wel eens in en maken er alvast thuis het beste van. Met allemaal lieve mensen om ons heen.
Pas allemaal goed op jezelf met deze hitte en zorg voor elkaar
Hier sta ik samen met de laatste zak chemo op de foto, #ikgajullieNIETmissen 😛 liefs Veerle 💖
Jaja ik kan eindelijk zeggen volgende week de laatste chemo!!!!! Jeeuujjj. Vorige week was het wel weer kantje boordje, mijn witte bloedcellen waren dramatisch gezakt tot een diepte record. Dit hadden we, de oncoloog en ik, niet echt verwacht omdat ze de week daarvoor super waren. Die ene chemo had ervoor gezorgd dat de witte bloedcellen gekelderd waren. Vermits de eindstreep in zicht is, was van uitstellen geen sprake. Dus i.p.v. 2 spuiten kreeg ik er zelfs 3 mee en de afspraak dat de volgende 2x chemp ik zo is zo spuiten meekrijg. Goed of niet goed. Bij deze ben ik gisteren huiswaarts gekeerd met weer enkele spuiten. Verpleger Steven hou ik dus nog even aan de lijn ;-))) .
Gisteren moest ik pas om half 3 in het ziekenhuis zijn. Dan draait de dienst op een ander ritme. 'S morgens lijkt het me zoveel drukker. Ik heb zo de dienst is mee dichtgedaan want ik was de laatste die buiten ging. Dit zorgde ervoor dat ik de pedicure eens tegen kwam. Zij werkt alleen op maandag namiddag in het ziekenhuis van Lier. Dit is een extra verwennerij die je krijgt als kankerpatient. Echter buiten 2x een lichaamsverzorging heb ik door die stomme Corona er nog geen gebruik van kunnen maken. Dat heb ik tot hiertoe wel als gemis ervaren. Het zijn die kleine dingen die je bezig houden en daardoor gaat de tijd al wat sneller of heb je is iets om naaruit te kijken. Zo een verwennerij is echt leuk. Gelukkig vertelde deze lieve dame dat ik tot een jaar na de behandeling er gebruik van kan maken. Dus nu ziet ze me elke maand hoor ;-)))).
Gelukkig verwent Steven me thuis ook altijd extra. Een lekkere massage of verzorging, niets is hem teveel. Hij zorgt er ook voor dat mijn terugkerende haar er niet als een wilderbos bij ligt maar volgt het minutieus op zodat het er toch een beetje verzorgd uit blijft zien.
De oncoloog kwam al langs nadat ik nog maar 5 minuten binnen was. Ze moest naar haar consultatieruimte beneden en volgende week is ze er niet. Het was bijna een afscheidsmomentje... heb haar nu sinds maart elke week gezien, je bouwt er een band mee op hoor ;-). De volgende keer als ik haar zie is het november en ben ik aan het einde van de eerste grote rit van de behandeling! Nadien volgt de oncorevalidatie. Terug conditie en spieren opbouwen want van dat alles schiet op dit moment niet veel meer over.
Tegen dan hoop ik echt dat de corona gekte een beetje is gaan liggen... dan is het herfsvakantie en zou het wel tof zijn als ik met Steven er een paar dagen tussenuit kan. Hoop doet leven dus duim maar allemaal mee!
Nee nee ik zit niet in de helft van een zwangerschap. Steven en ik verblijven al 20 weken in onze eigen bubbel! Gedurende die 20 weken zijn we in totaal max 10x op stap geweest ( ziekenhuis bezoeken niet meegerekend). Sinds 12 maart is onze leefwereld enorm verkleind. We waren stilletjes aan aan het aftellen. Nog 3 weken. Morgen krijg ik nummer 10. We durfde de laatste weken al eens iets meer zoals jullie eerder konden lezen maar door de enorme stijging van het aantal besmettingen overschaduwt dit weer alles. Het is zooooo frustrerend. Het maakt me zo verdrietig. Ik, en Steven ook natuurlijk, keek er enorm naar uit om terug wat onder de mensen te komen. Weliswaar met de nodige afstand en dergelijke maar die uitstapjes schroeven we voorlopig terug. Ik heb het nu al zo lang volgehouden, ik wil niet ziek worden. Ik hoop daarnaast dat de cijfers terug gaan zakken, niet alleen voor de gezondheid, van mezelf en andere mensen, maar ook dat mijn operatie zeker kan doorgaan.
Afgelopen woensdag had ik een echo en een mammografie. De bespreking hiervan vond donderdag plaats, bij de gynaecoloog. Alles verloopt naar wens. De chemo heeft zijn werk gedaan en de tumor is exceptioneel gekrompen. Super nieuws dus. Na de laatste chemo krijg ik 3 weken rust om op 4 september een borstsparende operatie te ondergaan. Spannend maar dat lukt me zeker wel. De dag ervoor moet ik een scan laten nemen om de eerste schildwachtklier te vinden want die moet er ook uit. Het ondergaan van dat onderzoek nl. Het toestel waarmee ze dat doen geeft mij veel meer stress. Het klinkt mss kinderachtig maar ik krijg het telkens helemaal benauwd. Gelukkig mag Steven, zeer uitzonderlijk, mee om mij erdoor te trekken want het is natuurlijk wel belangrijk dat ze dit kunnen doen. In tijden van corona is dat allemaal niet meer zo vanzelfsprekend dat je een begeleider meebrengt. Het is me wat.... ik probeer er niet teveel aan te denken maar ik heb weinig andere afleiding dus die gedachten zitten vaak in de weg.
Deze week voelde ik me goed, duidelijk dat mijn lichaam nog voordeel haalt uit die ene week dat ik geen chemo kreeg. Gelukkig. Soms is het met wat moeite maar ik maak elke dag het eten klaar. Ik zorg in het begin van de week voor iets gemakkelijker en tegen het weekend aan mag het al wat meer zijn. Daarnaast genieten we dan ook nog van een bereide maaltijd van mijn papa of schoonouders. En op zondag maak ik alvast eten voor morgen. Ik zal er zo dadelijk eens invliegen. Witloof in hesp uit de oven staat er voor morgen op het menu en vandaag wraps met rauwkost en zelfgemaakte tonijnsalade. Lekker, lekker. Gelukkig dat ik niet teveel last heb van smaakverlies of misselijkheid want ik eet hiervoor veel te graag.
Vandaag een verslag vanuit het ziekenhuis. Want voor het eerst zit ik hier langer dan gebruikelijker. Dit heeft 2 redenen, Steven brengt me altijd weg en omdat hij vandaag de brug maakt vond ik het sneu om een vroege afspraak te maken en morgen is het een feestdag dus het is heel druk op de afdeling. De verpleging hoor ik gelijk zot over en weer crossen. Ze kwamen bij de buurvrouw zelfs zien hoe lang het nog duurt want ze hebben de plaatsen nodig. Mijn chemo loopt nu nog 2 minuten en dan nog 10 minuten naspoelen. Zo kan mijn stoel vrijkomen voor de volgende shift.
De week rust die ik gekregen had heeft duidelijk zijn vruchten afgeworpen; de witte bloedcellen waren meer dan verdubbeld en hebben sinds de behandeling nog geen een keer zo goed gestaan. Nu had ik daar geen bloedresultaat voor nodig want ik voelde me steeds beter worden. Minder vapeurs, geen vieze smaak, meer zin om iets te doen,... Enkel wat hoofdpijn of doodmoe zijn op het einde van de dag. Dat was dus een meevaller. Ik sprak vorige keer van een fietstocht maar die heeft er niet ingezeten wel wat kleine extra huishoudelijke taken zoals de oven uitkuisen maar ook leuke dingen: een bezoek aan ons papa (onze enige uitstap vorige week - en dat zal wel zo blijven want gezien de stijgende Trent van de besmettingen staan we niet te springen om ons veel buitenshuis te begeven) en als top activiteit vorige week was een BBQ samen met de kids buiten. Dat was heel leuk. Ik had de hele dag buiten kunnen zitten, heerlijk genieten. Ik ga afsluiten want het infuus is gedaan en dan mag ik naar huis 🥳
Het is al even geleden dat ik nog iets schreef, ook niet zo verwonderlijk. De afgelopen 2 weken bestonden uit zetel liggen, Netflixen, niets doen en wachten op de volgende dag. Af en toe ben ik s avonds met Steven gaan wandelen rond de Jutse plassen. Een klein half uurtje wandelen op 5 bij ons vandaan. Daar vul je niet alleen je dag moeilijk mee maar ook geen blog om de paar dagen. Daarom was het even windstil. Kwam er ook nog bij dat ik me maar ellendig voel. De ene dag is dat meer op psychisch vlak, de andere dag op fysiek. Het is altijd wel iets. Positief blijven en volhouden zijn n8et gemakkelijk. Af en toe kan ik me wel eens optrekken aan enkele leuke dingen, een bezoek van ons papa, een bezoek van of naar mijn schoonouders, is met de auto rondrijden om 3 dorpen verderop bij de bakker een brood te halen of een minibezoekje aan het tuincentrum. Kleine uitstapjes die Steven organiseert zodat we niet altijd binnen dezelfde 4 muren zitten.
Vandaag stond chemo nummer 9 op de planning. Al vrij snel kwam de oncoloog met de mededeling dat mijn bloed niet zo goed is en ik een weekje uitstel krijg. Dat is allemaal dubbel natuurlijk. Een week niet is dus ook een week opschuiven met alles maar langs de andere kant deze week is geen slechte smaak, geen vermoeidheid, Geen hoofdpijn of spierpijn, geen slecht voelen, geen .... . dan gaan we maar proberen wat te genieten. En het er s zwaar van pakken: een fietstochtje zit er mss dan wel eens in. De Weeronline zegt tegen het einde van de week mooi weer. En dan met 3 extra spuiten witte bloedcellen moeten de bloedwaarden terug wat omhoog. Hopelijk volgt de moraal ook.
Volgend week woensdag volgt er nog eens een mammografie en echo. Donderdag moet ik naar de gynaecoloog voor de bespreking van het verdere traject met name de operatie. Deze zal waarschijnlijk de eerste week van september zijn. Ben benieuwd.
Gisteren had ik chemo nummer 7. Nog 5 te gaan, een beetje aftellen maar de laatste loodjes wegen meestal het zwaarst. Dus nog even hout vasthouden.
Vorige week zaten mijn emoties weer op de langste achtbaan van de wereld. Het binnen zitten, niets kunnen gaan doen, geen babbeltjes, niks om handen hebben, de kids die nu buiten gaan en ik niet meer kan knuffelen met Kiara, fysiek slecht voelen, ..... en ga zo maar door. Elke avond wanneer ik ga slapen ben ik blij want dan is er weer een dag voorbij.
Ondertussen weet ik wat meer over de behandeling na de chemo. Eerst mag ik wat op adem komen, oef! Tegen eind augustus/ begin september volgt er een operatie om het restant en de chip te verwijderen. Vermoedelijk moet ik dan 2 dagen in het ziekenhuis verblijven. Nadien mag ik hier enkele weken van bekomen om dan een bestralingskuur te volgen gedurende 4 weken. Dan moet je elke werkdag naar het ziekenhuis. Dan mag ik naar het mega grote hypermodere nieuwe ziekenhuis AZ Sint Maarten te Mechelen. Vermits er in Lier geen bestralingsmachine is. Zo weet ik al ongeveer wat me te wachten staat tot in het najaar.
Gisteren ontving ik een super leuk pakket! Het is samengesteld door ThinkPink. Jullie allen wel bekend als DE organisatie voor mensen met borstkanker. Je kan bij hen een aanvraag doen voor een verwenpakket. Dit verwenpakket bezorgen zij aan de persoon met borstkanker. En mijn allerliefste man heeft hiervoor gezorgd. Met een super lieve persoonlijke boodschap erbij. Mijn dag kon niet meer stuk. ZOOOOOOOOOO LIEF VAN HEM!!!!!! Hij doet er echt alles aan om mij te helpen waar hij kan. Het pakket bevat verschillende artikelen om jezelf te verwennen. Daarnaast zitten er een allemaal leuke hebbedingen in zoals een super zachte badjas, een knalroze handdoek, een toilettas....
De afgelopen week was het weer niet top. De spuiten met witte bloedcellen hebben wel geholpen. De bloeduitslag liet zien dat ze verdubbeld waren. Toch blijft mijn energie weg. Vandaag een paracetemol met cafeiene genomen en dat helpt wel. Ik zit nu buiten en geniet van de zon en het mooie weer. Deze dag pakken ze niet meer van me af.
Vorige week was een zware week. Futloos, geen eetlust, geen energie. Richting het weekend werd het stilletjes aan beter. Met als kers 🍒 op de taart, gisteren terug chemo. Ben je er eindelijk wat door staat de volgende voor de deur. De viezere smaak in mijn mond is weeral aanwezig. Hopelijk verdwijnt deze vlug. Heb er niet zoveel last van behalve dat het niet fris aanvoelt. De spuiten 💉 van vorige week hebben wel geholpen want de bloedwaarden waren beter. Bij aankomst in het ziekenhuis 🏥 was het weer anders. Nu kreeg ik weer opeens een mondmasker van hen, enkel voor de mensen die het oncologisch dagcentrum bezoeken. Elke week veranderen ze daar van procedure. Had nu een mondmasker van ThinkPink... wilde er nog zo mee stoefen. Ik mocht het dus al opbergen voordat ik nog maar binnen was. De afdeling is terug verhuist naar hun vertrouwde verdiep. Chapeau voor het personeel. Die voor de 3de keer alles moesten verhuizen. 👏🏻👏🏻👏🏻. Ik hoopte dus terug op een 1 persoonskamer want op de andere, tijdelijke afdeling was dat niet mogelijk. Gezien de omstandigheden ook wel normaal.
Deze verhuis zorgde ervoor dat ik terug naar het 5de verdiep moest. Ik neem graag de trap, zo heb ik wat extra beweging in de🦵. Boven aangekomen bleek dat de deur op slot was!!! 🤯🤬 ikke helemaal terug om dan de lift te zoeken en 10 Minuten te laat aan te Komen op de afdeling. Eens aangemeld mocht ik naar mijn kamer. Wat een teleurstelling toen bleek dat het een 2 persoonskamer was en dat ik plaats mocht nemen in de relaxstoel ipv het bed. Ik had super slecht geslapen dus keek wel uit eigenlijk naar bed. Dus dat was de druppel 💧 teveel... tranen met tuiten 😭 zat ik daar helemaal alleen. Ik voelde me zoooo niet gesteund. Ik was helemaal leeg, op, moe, gefrustreerd. Wanneer de verpleegster 👩⚕️ kwam om mijn infuus aan te prikken was mijn verdriet nog niet weg. Heb nogmaals kunnen vragen voor de 1 persoonskamer, hopelijk is het volgende week in orde. Heb dan wat liggen soezen ipv slapen tijdens de chemo.
Vandaag voel ik me redelijk. Duimen dat het zo blijft. 👍🏻👍🏻👍🏻.
Thuis zijn we aan het aftellen naar volgende week. Aanstaande zondag zal onze laatste dag quarantaine zijn. Na 💯 dagen gaan de kids volgende week terug naar buiten, sommige naar school, andere naar vriendinnen of vrienden. SPANNEND. We brachten al alles in gereedheid. Want zolang ik chemo krijg, met een laag immuunsysteem als gevolg, zullen we apart leven. Steven en ik blijven nog in quarantaine. Elke week die we extra kunnen doen is er 1 gewonnen 🏆 volgende weeks het al de 6de chemo dus dan zit ik in de helft 📆, nog even doorzetten 😬.
Vorige week was een zware week. Futloos, geen eetlust, geen energie. Richting het weekend werd het stilletjes aan beter. Met als kers 🍒 op de taart, gisteren terug chemo. Ben je er eindelijk wat door staat de volgende voor de deur. De viezere smaak in mijn mond is weeral aanwezig. Hopelijk verdwijnt deze vlug. Heb er niet zoveel last van behalve dat het niet fris aanvoelt. De spuiten 💉 van vorige week hebben wel geholpen want de bloedwaarden waren beter. Bij aankomst in het ziekenhuis 🏥 was het weer anders. Nu kreeg ik weer opeens een mondmasker van hen, enkel voor de mensen die het oncologisch dagcentrum bezoeken. Elke week veranderen ze daar van procedure. Had nu een mondmasker van ThinkPink... wilde er nog zo mee stoefen. Ik mocht het dus al opbergen voordat ik nog maar binnen was. De afdeling is terug verhuist naar hun vertrouwde verdiep. Chapeau voor het personeel. Die voor de 3de keer alles moesten verhuizen. 👏🏻👏🏻👏🏻. Ik hoopte dus terug op een 1 persoonskamer want op de andere, tijdelijke afdeling was dat niet mogelijk. Gezien de omstandigheden ook wel normaal.
Deze verhuis zorgde ervoor dat ik terug naar het 5de verdiep moest. Ik neem graag de trap, zo heb ik wat extra beweging in de🦵. Boven aangekomen bleek dat de deur op slot was!!! 🤯🤬 ikke helemaal terug om dan de lift te zoeken en 10 Minuten te laat aan te Komen op de afdeling. Eens aangemeld mocht ik naar mijn kamer. Wat een teleurstelling toen bleek dat het een 2 persoonskamer was en dat ik plaats mocht nemen in de relaxstoel ipv het bed. Ik had super slecht geslapen dus keek wel uit eigenlijk naar bed. Dus dat was de druppel 💧 teveel... tranen met tuiten 😭 zat ik daar helemaal alleen. Ik voelde me zoooo niet gesteund. Ik was helemaal leeg, op, moe, gefrustreerd. Wanneer de verpleegster 👩⚕️ kwam om mijn infuus aan te prikken was mijn verdriet nog niet weg. Heb nogmaals kunnen vragen voor de 1 persoonskamer, hopelijk is het volgende week in orde. Heb dan wat liggen soezen ipv slapen tijdens de chemo.
Vandaag voel ik me redelijk. Duimen dat het zo blijft. 👍🏻👍🏻👍🏻.
Thuis zijn we aan het aftellen naar volgende week. Aanstaande zondag zal onze laatste dag quarantaine zijn. Na 💯 dagen gaan de kids volgende week terug naar buiten, sommige naar school, andere naar vriendinnen of vrienden. SPANNEND. We brachten al alles in gereedheid. Want zolang ik chemo krijg, met een laag immuunsysteem als gevolg, zullen we apart leven. Steven en ik blijven nog in quarantaine. Elke week die we extra kunnen doen is er 1 gewonnen 🏆 volgende weeks het al de 6de chemo dus dan zit ik in de helft 📆, nog even doorzetten 😬.
Het is al even geleden hè. Er is niets aan de hand 🖐 hoor maar ik heb niets speciaals te vertellen. Het is hier nog steeds hetzelfde. Elke week naar de chemo en voor de rest thuis wachten tot de volgende maandag voor terug chemo. De ene dag voel ik me al wat actiever dan de andere. Het is zeer wisselend. Fysiek althans. Emotioneel 😔 heb ik wel een lastige week achter de rug. De quarantaine weegt, de beslissing van de regering om te versoepelen weegt want wij doen nog niet mee, het er alleen voorstaan als ik chemo krijg, niks kunnen gaan doen,..... enkel en alleen maar wachten tot de volgende dag en de volgende chemo. Niet alleen is het lastig, de rest van het gezin moet ook op zijn tanden bijten 😬. Ze doen dat kei goed maar ook voor hen weegt het. Nog even volhouden. Makkelijk is het niet na 12 weken 🤯 binnen.
Steven heeft er ondertussen een vijftal jobs bij, hij is nu mijn kapper (haartjes groeien terug maar enkel dons dat moeten we wat bijhouden) masseur ( van de chemo krijg ik spierpijn in mijn schouders); pedicure ( mijn voeten zijn super droog en ik kan geen gebruik maken van een pedicure zolang we in quarantaine zitten); verpleger ( hij zet mijn spuitjes 💉 met witte bloedcellen); taxichauffeur 🚖 ( hij brengt me naar het 🏥 ) en psycholoog ( voor wanneer ik het moeilijk heb)...... echt ongelofelijk wat hij allemaal extra doet naast zijn fulltime baan. Hij werkt nog steeds van thuis uit. Echt knap van hem om niet zot te worden.
De job als verpleger is enkel deze week. Mijn bloedwaarden bleven zakken, gelukkig nog wel goed genoeg om chemo te krijgen, en daarom heeeft de oncoloog beslist me 2 extra spuitjes mee te geven. Dit is om mijn witte bloedcellen 🧬 een extra boost 🧨 te geven. Ik duim alvast dat het helpt. Alhoewel 🤔 wat moet ik dan gaan doen als ik meer energie heb. 🤷♀️
Van het mooie weer heb ik zeker nog genoten alleen was de wind 💨 er soms teveel aan. Van mij mag het alle dagen warm en zonnig 😎 zijn maar voor de natuur mag het zeker en vast is regenen ☔️.
Maandag is alles goed verlopen. Mijn bloed was gezien de omstandigheden goed. De vermoeidheid zal blijven; ik denk dat ik mijn lichaam gewoon de kans moet geven het terug op te bouwen, het hemaglobine gehalte is aan de lage kant maar ik zal er niet dood van vallen dus geven ze niks extra bij. Thuis veel groentjes en fruit eten en dat komt dat wel. De oncoloog had echter ander groot nieuws want eindelijk is het resultaat bekend van de testen ivm erfelijkheid; er is GEEN genetische belasting en het is ook GEEN hormoon gevoelige tumor. Ik denk dat ik een beetje pech heb gehad, dat deze tumor uiteindelijk kwaadaardig is.
Gisteren heb ik van 10u tot aan het avondeten buiten gezeten, af en toe stond er wel een frisser windje, maar dat kan ook liggen aan mij en mijn kaal hoofdje... dat ik de wind nu anders ervaar. In de namiddag heb ik me dan voorzichtig bezig gehouden met een beetje onkruid wieden. Moet toch af en toe is iets anders doen dan enkel zitten en film kijken? De buitenlucht had me goed moe gemaakt. Gisteravond ben ik al om 20u45 gaan slapen tot deze morgen half 9.... dat is de moeite maar het deed deugd! Dan kan ik vandaag extra lang genieten van het mooie weer.
Er zit weer een weekje op. Een goede week deze keer. Jeeeujjjj 🥳. Ik heb deze week 4x op de loopband gestaan en gewandeld met gisteren een Topprestatie 🏆. Ik was gestart met wandelen voor een half uur, na 25 minuten kreeg ik telefoon van een vriendin en ik ben blijven verder wandelen waardoor ik ineens aan een uur 🕐 zat!!! Ongelofelijk maar waar. Ben wel trots. Vandaag samen met Kiara gesport. Zij op de koersfiets en de rollen en ik op de loopband. 🚴♀️ 👟 leuk om dit samen te doen.
Naast de beweging deed ik niet zoveel anders hoor. Af en toe iets kleins in de keuken of het huishouden. En bezoek ontvangen! Een surprise bezoek van ons papa en mijn schoonouders met enkele boodschappen van de Aldi. Normaal nemen we nu alles van de Colruyt maar sommige dingen zijn echt wel beter van de Aldi, jammer dat die geen webshop hebben. De mannen van Bpost en PostNL 🚌 kennen het hier al. De gemakkelijkste klanten van de hele straat, niet aanbellen bel 🛎 of wachten. Gewoon droppen en verder gaan. Geen tijdverlies ⏰.
De hoogdag van de week was wel gisteren, dan zijn we op uitstap geweest 🤩 Naar Steven zijn ouders om daar op het terras te gaan zitten en is langs de andere kant van het raam te zitten. Samen met de kinderen. We hebben er toch een uurtje gezeten. Het voelt wel raar aan maar het deed deugd.
Heel heel stilletjes aan proberen we onze weg terug te zoeken maar de grote merde blijft dat ik een zeer zwak immuunsysteem heb.... en de angst voor besmetting groot is en blijft. Dagen en nachten liggen we er wakker van ... het vreet echt aan ons... 😞 makkelijk is echt wel anders... en vele meningen zijn anders maar ik ben en blijf ongelofelijk zwak en vatbaar tot aan mijn laatste chemo en die is pas eind augustus... Niemand wil Corona krijgen maar ik nog veeeeeeeel minder!!!! En al hetgeen we doen is steeds met die gedachte 💭 in het achterhoofd... hoe moeilijk dat ook is. We zullen nog voor vele uitdagingen staan. 🤯
Morgenochtend moet ik naar het ziekenhuis 🏥 voor Light chemo 2. Ben benieuwd naar de bloedresultaten 🔬want de vermoeidheid blijft wel. Nieuwsgierig of ze er iets aan kunnen doen.
Jammer dat het weer minder is, ik kijk al uit naar volgende week want ze voorspellen 🔮 veel meer zon en warmte ....
Er zit weer een weekje op. Een goede week deze keer. Jeeeujjjj 🥳. Ik heb deze week 4x op de loopband gestaan en gewandeld met gisteren een Topprestatie 🏆. Ik was gestart met wandelen voor een half uur, na 25 minuten kreeg ik telefoon van een vriendin en ik ben blijven verder wandelen waardoor ik ineens aan een uur 🕐 zat!!! Ongelofelijk maar waar. Ben wel trots. Vandaag samen met Kiara gesport. Zij op de koersfiets en de rollen en ik op de loopband. 🚴♀️ 👟 leuk om dit samen te doen.
Naast de beweging deed ik niet zoveel anders hoor. Af en toe iets kleins in de keuken of het huishouden. En bezoek ontvangen! Een surprise bezoek van ons papa en mijn schoonouders met enkele boodschappen van de Aldi. Normaal nemen we nu alles van de Colruyt maar sommige dingen zijn echt wel beter van de Aldi, jammer dat die geen webshop hebben. De mannen van Bpost en PostNL 🚌 kennen het hier al. De gemakkelijkste klanten van de hele straat, niet aanbellen bel 🛎 of wachten. Gewoon droppen en verder gaan. Geen tijdverlies ⏰.
De hoogdag van de week was wel gisteren, dan zijn we op uitstap geweest 🤩 Naar Steven zijn ouders om daar op het terras te gaan zitten en is langs de andere kant van het raam te zitten. Samen met de kinderen. We hebben er toch een uurtje gezeten. Het voelt wel raar aan maar het deed deugd.
Heel heel stilletjes aan proberen we onze weg terug te zoeken maar de grote merde blijft dat ik een zeer zwak immuunsysteem heb.... en de angst voor besmetting groot is en blijft. Dagen en nachten liggen we er wakker van ... het vreet echt aan ons... 😞 makkelijk is echt wel anders... en vele meningen zijn anders maar ik ben en blijf ongelofelijk zwak en vatbaar tot aan mijn laatste chemo en die is pas eind augustus... Niemand wil Corona krijgen maar ik nog veeeeeeeel minder!!!! En al hetgeen we doen is steeds met die gedachte 💭 in het achterhoofd... hoe moeilijk dat ook is. We zullen nog voor vele uitdagingen staan. 🤯
Morgenochtend moet ik naar het ziekenhuis 🏥 voor Light chemo 2. Ben benieuwd naar de bloedresultaten 🔬want de vermoeidheid blijft wel. Nieuwsgierig of ze er iets aan kunnen doen.
Jammer dat het weer minder is, ik kijk al uit naar volgende week want ze voorspellen 🔮 veel meer zon en warmte ....
