Nee nee ik zit niet in de helft van een zwangerschap. Steven en ik verblijven al 20 weken in onze eigen bubbel! Gedurende die 20 weken zijn we in totaal max 10x op stap geweest ( ziekenhuis bezoeken niet meegerekend). Sinds 12 maart is onze leefwereld enorm verkleind. We waren stilletjes aan aan het aftellen. Nog 3 weken. Morgen krijg ik nummer 10. We durfde de laatste weken al eens iets meer zoals jullie eerder konden lezen maar door de enorme stijging van het aantal besmettingen overschaduwt dit weer alles. Het is zooooo frustrerend. Het maakt me zo verdrietig. Ik, en Steven ook natuurlijk, keek er enorm naar uit om terug wat onder de mensen te komen. Weliswaar met de nodige afstand en dergelijke maar die uitstapjes schroeven we voorlopig terug. Ik heb het nu al zo lang volgehouden, ik wil niet ziek worden. Ik hoop daarnaast dat de cijfers terug gaan zakken, niet alleen voor de gezondheid, van mezelf en andere mensen, maar ook dat mijn operatie zeker kan doorgaan.
Afgelopen woensdag had ik een echo en een mammografie. De bespreking hiervan vond donderdag plaats, bij de gynaecoloog. Alles verloopt naar wens. De chemo heeft zijn werk gedaan en de tumor is exceptioneel gekrompen. Super nieuws dus. Na de laatste chemo krijg ik 3 weken rust om op 4 september een borstsparende operatie te ondergaan. Spannend maar dat lukt me zeker wel. De dag ervoor moet ik een scan laten nemen om de eerste schildwachtklier te vinden want die moet er ook uit. Het ondergaan van dat onderzoek nl. Het toestel waarmee ze dat doen geeft mij veel meer stress. Het klinkt mss kinderachtig maar ik krijg het telkens helemaal benauwd. Gelukkig mag Steven, zeer uitzonderlijk, mee om mij erdoor te trekken want het is natuurlijk wel belangrijk dat ze dit kunnen doen. In tijden van corona is dat allemaal niet meer zo vanzelfsprekend dat je een begeleider meebrengt. Het is me wat.... ik probeer er niet teveel aan te denken maar ik heb weinig andere afleiding dus die gedachten zitten vaak in de weg.
Deze week voelde ik me goed, duidelijk dat mijn lichaam nog voordeel haalt uit die ene week dat ik geen chemo kreeg. Gelukkig. Soms is het met wat moeite maar ik maak elke dag het eten klaar. Ik zorg in het begin van de week voor iets gemakkelijker en tegen het weekend aan mag het al wat meer zijn. Daarnaast genieten we dan ook nog van een bereide maaltijd van mijn papa of schoonouders. En op zondag maak ik alvast eten voor morgen. Ik zal er zo dadelijk eens invliegen. Witloof in hesp uit de oven staat er voor morgen op het menu en vandaag wraps met rauwkost en zelfgemaakte tonijnsalade. Lekker, lekker. Gelukkig dat ik niet teveel last heb van smaakverlies of misselijkheid want ik eet hiervoor veel te graag.
