Afgelopen zondag kon ik toch een beetje mijn verjaardag vieren met een bezoekje van ons papa en Son. Ik had lekkere taarten gemaakt. Ja ja je leest dat goed taarten. De kids en Steven genieten nog graag een paar dagen na met wat taart. Gelukkig dat ik daar de energie nog voor heb om te koken. Als ik dat niet had deed ik niet veel op een dag. Daarnaast kreeg ik ook vele leuke berichtjes, kaartjes en cadeautjes. Nu duimen dat het komende jaar ik wat meer kan genieten, minder stress en vermoeidheid heb en leuke dingen kan gaan doen. 

Volgende week is het een jaar geleden dat ik mijn eerste chemo kreeg. Toen leek het allemaal heel veel en als ik nu achterom kijk is het toch voorbij gevlogen. Ik denk dat dat komt omdat je telkens leeft van gebeurtenis naar gebeurtenis. Nu lijkt het wel nog steeds tergend traag te gaan. Ik zit nu midden in een periode van pillen nemen. Volgende week een rust week en dan terug naar het ziekenhuis voor controle. Ik ga er al vanuit dat mijn bloed niet goed zal zijn en dat ik nog een week extra moet wachten met de start van de pillen. Zolang het dan maar goed weer is om te gaan wandelen of fietsen. Dan weet ik tenminste waarvan ik moe ben. 

Voor de rest gaat hier alles zijn gewone gangetje.. ale wat gewoon is he. Ondertussen na 1 jaar thuis zitten, zeer weinig sociale contacten en weinig activiteiten noem ik dit al gewoon. De onrust hierover in mij is wel wat gaan liggen. Ik heb er hard van afgezien en als ik er zo over schrijf zie ik ook weer af maar probeer me erover te zetten. Ik kan er niets aan veranderen, Ik laat het komen zoals het komt. Dan doet het het minste pijn. Telkens ik naar de brievenbus ga, hoop ik steeds dat de oproepingsbrief voor het vaccin in de bus zit. Dat zou toch wat meer gerustheid en vrijheid moeten geven. 

Ik hoop dat jullie ook nog steeds in goede gezondheid verkeren en kunnen genieten van de kleine dingen.

Liefs Veerle