Wat een week! Niet alleen voor de allereerste keer chemo maar ook een wereldwijde pandemie. We hebben besloten om al sinds vorige week vrijdag onszelf van de buitenwereld af te sluiten. Vermits ik door de chemo een verminderd imuunsysteem heb en ik bijgevolg nog gemakkelijker ziek kan worden is het nog moeilijker om ons onder de mensen te begeven... nog voor de regering dit aankondigde. Een week met elkaar onder 1 dak... 2 volwassenen en 3 jong volwassenen... een kleine uitdaging net zoals bij vele andere gezinnen, alleen bij ons met een groter hoekske af   . Niemand komt erin en niemand gaat eruit.., als we hiermee levens kunnen redden doen we dat maar al te graag.

De kids krijgen hun werk van school (knap van mijn collega leerkrachten) en Steven kan telewerken en ik, ik eeeuuhhh kijk tv, lees een boek, slaap wat, speel eens een spel met dochterlief of pluszoon..... zo trekken we onze plan wat. Ons sociaal contact kunnen we onderhouden dankzij de technologie van deze tijd: whatsapp, Facetime, sms'en en natuurlijk ook nog een gewoon ouderwets telefoongesprek doen wonderen. Dank aan allen die al naar ons geluisterd hebben want het is niet alleen voor mij maar ook voor mijn lieve partner en onze kids. 

Naast vermoeidheid voel ik me goed dus probeer ik mezelf nu de gewoonte te maken om na het ontbijt een half uurtje op de loopband te wandelen.. in dit geval heeft dat toestel wel een verkeerde naam... slakkenband ofzo zou beter zijn, over mijn tempo moet ik nu niet echt stoefen .  

En tegen de avond ben ik dan uitgerust om wat mee te helpen met het avondeten. Zodat we toch even allemaal samen gezellig aan tafel kunnen zitten. 

Tijd om voor mezelf een thee'tje te maken met een lekker koekje erbij...nu het nog kan!

Liefs Xxx

Enkele weken geleden viel de hemel op ons hoofd toen ik, totaal onverwacht, kreeg te horen dat de knobbel in mijn borst kwaadaarig is i.pv. goedaardig. Sindsdien lopen we (ik en mijn lieve levenspartner Steven) van het ene onderzoek naar het andere, en van de ene dokter naar de andere. 

De afgelopen 3 weken kreeg ik vele lieve berichten van allemaal mensen die mij en mijn gezin steun willen geven. Zelf vind ik het ook fijn om mijn verhaal eens te doen, mijn gevoelens de vrije loop te laten gaan en iedereen te bedanken voor de steun. En dat lukte me tot hiertoe heel goed. Afgelopen maandag kreeg ik mijn eerste chemo... vele lieve berichten ontving ik ... en ik heb ook vele lieve berichten terug gestuurd. Toch blijft het gevoel knagen mensen over geslagen te hebben. Vandaar mijn beslissing, na veel wikken en wegen want ik ben helemaal niet mee met de sociale media, om een blog te starten.

Ik ontvang uiteraard nog heel graag persoonlijke berichtjes, dat zou ik zelfs niet willen dat dat weg valt, mede dankzij deze blog vergeet ik niemand! 

Liefs Feeke

Feeke = mijn troetelnaam die ik kreeg van Steven