|
Hey daar
Ik heb het gevoel dat de tijd stilstaat, niet vooruit gaat en dat elke dag 100x langer duurt gewoon omdat ik niks om handen heb. Daarnet zag ik dat het al even geleden is dat ik nog iets schreef op mijn blog maar toch voelt dat niet zo aan. Het leek alsof het gisteren was. Gaat de tijd dan toch sneller dan ik denk?
De eerste reeks chemopillen heb ik achter de rug. 14 dagen lang elke dag 7 pillen nemen. Bij het ontbijt 4 en in de avond nog 3. Bij de opstart had ik in het ziekenhuis aangegeven er toch wel wat zenuwen voor te hebben omdat ik niet wist hoe mijn lichaam erop ging reageren. Ze zeiden daar dat ik me niet teveel zorgen moest maken want het is toch veel minder zwaar dan de chemo die ik kreeg in maart. De eerste dagen merkte ik er inderdaad niet veel van. Nadien begon het. Ik sta op met hoofdpijn en ga ermee slapen. Enkel een pijnstiller helpt, alleen wil ik niet alle dagen pijnstillers nemen dus dat altijd een gevecht met mezelf. De vermoeidheid slaat ook enorm toe. Dit is iets waar ze al langer voor waarschuwen maar tot op heden had ik er geen last van. Dit zorgt ervoor dat ik nog meer op de zetel lig overdag. Ik probeer met Steven op zaterdag en woensdag een kleine fietstocht te maken maar gisteren hebben we overgeslagen. Het weer was niet zo denderd en ik voel me ook zo moe. Zonde. Doordat ik niet veel meer beweeg heeft dit ook een negatief effect op mijn bekken. Ik heb een chronische bekkeninstabiliteit. Vorig jaar ben ik daarvoor naar de rugschool geweest. Om zo een natuurlijk spiercorset op te bouwen. En dat heeft echt wel goed geholpen. Maar spieren moet je onderhouden en dat gaat nu niet meer. Met als gevolg dat ik daar terug veel pijn aan heb. Ik heb gevraagd aan de dienst oncologie om al te mogen revalideren. Zodat ik die spieren terug kan wakker maken maar door de chemo medicatie gaat dit niet. Enerzijds omdat ze zeggen als je het dan niet kan volhouden moet je dat programma onderbreken en dat is niet goed en anderzijds door de medicatie is mijn immuunsysteem terug naar af en in tijden van Corona is het niet mogelijk. Dit wil zeggen dat ik dus niet kan revalideren voor april. Want tot dan moet ik die medicatie nemen. Geen fijne vooruitzichten.
Nog een nevenwerking is dat mijn vingers stram zijn, zeker 's morgens. In de loop van de dag verdwijnt het wel. Ik hoop dat dit niet erger zal worden naarmate ik de medicatie langer neem.
Nu heb ik een week rustpauze dit wil zeggen geen medicatie. Maandag moet ik terug naar het ziekenhuis. Dan trekken ze weer bloed en geven ze terug een voorraad medicijnen mee. Daar kijk alleen maar naaruit omdat ik dan nog is onder de mensen kan komen. Een babbeltje met een verpleegkundige of de oncoloog is dan zeker meegenomen. Want naast mijn gezinsleden zie ik niet veel mensen. Ik besef wel dat er heel veel mensen thuis alleen zitten. Het is ergens ook wel de bedoeling om weinig mensen te zien. Toch vreet het aan me. Ik ben al super gelukkig dat de kinderen afstandsonderwijs hebben en dus veel thuis zijn. Ze zitten wel vaak boven voor school te werken maar ze komen al is naar beneden. Dan kan ik al is een babbeltje doen. En 's avonds ben ik altijd super blij als Steven thuiskomt. Nog een 3 tal weken en dan heeft hij ook even vakantie. Ik hoop dan dat ik niet te moe zal zijn zodat we toch wat kunnen gaan wandelen en fietsen. Want de 4 muren komen hier op mij af.
Zaterdag zijn Steven en ik 5 jaar samen... had dit toch wel op een andere manier willen vieren. Toch ook hier zit er altijd iemand op mijn schouder die dan zegt; je bent niet alleen, zoveel andere mensen hebben iets te vieren en kunnen dit ook niet. Maar het had voor mij wel een klein lichtpuntje geweest. Dat dubbel vechten, tegen Kanker en de gevolgen van Corona maken het heel zwaar.
Naar de les juwelen maken ga ik ook niet meer. De combinatie van de vele besmettingen en het nemen van de medicijnen zorgt hiervoor. Ik kan het fysiek ook niet aan om 4 uur op een stoel te gaan zitten. Je mag nu niet rondwandelen tijdens de les, ik zou er dus meer misserie op mijn nek mee halen dan dat ik ervan kan genieten. Hopelijk kan ik dit ooit terug opnenem want ik vond het wel leuk. Thuis heb ik er niets meer mee gedaan, ik heb alles wel staan maar vind er geen energie voor. En alleen is ook maar alleen.
Met Kiara gaat het terug goed, ze gaat met de fiets naar school. Die beweging gaat goed. Ze draagt wel constant een steunkous. Als ze die uitdoet om te douchen is haar been nadien helemaal dik en heeft het een blauwe kleur. Daaraan merk je dat de bloedklonter nog goed aanwezig is. Ze neemt dagelijks bloedverdunners. Het heeft tijd nodig. Maar dat zal wel goed komen.
Liefs Veerle
03-12-2020 om 10:15
geschreven door Feeke 
|
