|
Vertrouwen in de berm van de weg Opgeraapt door zijn oude rimpels Maakt een zachte vouw middenin Steekt het dan broos in zijn achterzak
Een geelomzoomde bloem zegt hij ik hou het op dansend witte wolken Schuifelt verder doorheen de straat Op de hoek blijft hij steunend puffen
Deze protagonist is al bijna dood De laatste seconden druppelen weg Terwijl hij zijn laatste adem uitpuft Zijn laatste daden neergeschreven
Met zijn zakken vol vertrouwen Richt hij de blik terug omhoog Plenst zacht doorheen het water Gaat nu verder met natte schoen
Deze stapt voor stap onderweg Spiegelend in gebarsten glas Als een spinneweb van rimpels steeds maar verder gaan zegt hij
Voorbij het punt van grijze tijden Vlot hij niet meer in zijn woorden Zakt door de knieën en breekt dood Gele bloemen groeien uit zijn achterzak
En zo klinkt in de totale afwezigheid van hoorngeschal het eerste gedicht van Y. Van Der Steen.op zijn eigenste Blog.
|