Vanmorgen, na een middelmatig ontbijt in het hotel, wilden we route 2 verkennen. Deze ligt immers in onze wijk Sheung Wan. Het was een vrij verwarrende confrontatie d.w.z. een wirwar van stratenmet ongeveer dezelfde buildings hielp ons niet echt op weg Het plannetje dat we hadden was niet gedetailleerd genoeg om ons voldoende te oriënteren. Toch hebben we, dankzij Paul (oriëntatie? me?) al snel de weg gevonden en ons hotel ook gelokaliseerd op het stadsplan. Heel handig!
Via Queens Road vertrokken we naar Hollywood Road. Dat is een heel lange straat waar men kan genieten van allerlei gallerijen, kunst, beeldhouwwerken enz. Heel gezellig! Op Hollywood Road bezochten we de Man Wo Temple die dateert uit 1847. Deze wordt veelvuldig gebruikt door de locals om te bidden tot de god van de literatuur (Man) en de god van de oorlog (Mo). Ouders hopen dat dit tot succes leidt bij hun kinderen. Er komen ook veel studenten bidden. Aan het plafond hangen spiralen wierrook (heel belastend voor je luchtwegen) waarvan de rook de gebeden naar de goden brengt.
Daarna brachten we een bezoekje aan Hollywood Road Park. Hier vind je vooral ouderen die op zoek zijn naar rust. Er is een blotevoetenpad (zeer klein) en er staat een kanjer van een boom middenin het park die heel indrukwekkend is. Gewandeld door Win Lok Street waar je een massa winkeltjes aantreft die gedroogde zeevruchten en Chinese medicijnen aanbieden. Hier zie je zeldzame en dure exotische producten van over de hele wereld. Traditionele Chinese artsen kopen hier hun producten. De geur van de aangeboden koopwaar is erg sterk
Nadien nog wat rondgelopen en gaan lunchen in Dimsum Square, het meest betaalbare dimsum restaurant van de buurt. Gelukkig waren we er vóór 12 uur, zo niet hadden we zeker moeten aanschuiven om een plaatsje te bemachtigen. Het is een algemeen fenomeen dat je in Hongkong sowieso moet wachten voor een plaatsje in een restaurant. We zagen soms een hele rij op straat wachtend op een plaatsje. Hier heeft Paul, op aanraden van Stef (zijn collega die in Hongkong heeft gewoond) een portie BBQ pork bun genuttigd. Ikzelf koos voor dim sum met kip en Chinese champignons. Paul had goed gekozen, ik niet
Daarna metro genomen naar Kennedy Town. In de verte merk je de lange brug op die Kowloon met Lantau Island verbindt. Het is een prachtige brug die dit deel van Hongkong een speciaal uitzicht geeft. We zochten tevergeefs naar de cafés en restaurants aan de Waterfront, maar helaas is de Waterfront iets minder spectaculair dan de Waterfront in Kaapstad. Toch vonden we een Engelse bar waar we een onderhoudend gesprek hadden met een Philippijnse dienster ons in één-twee-drie haal hele leven vertelde. Ik noemde haar een geboren waterval, Paul noemde haar de Niagara Falls én de Victoria Falls. Dat zegt veel ;)
Terug naar het hotel gereisd via het speciale trammetje. Ik heb voorlopig nog geen foto kunnen nemen, maar ik zal het trammetje proberen te beschrijven Het is een tram met verdieping en het is heel smal en hoog. Op de zijkant staat de route zodat je weet waar je naartoe gaat. Uiteraard gaat het traag, want het moet voor elk rood licht stoppen, maar het is wel fijn omdat je dwars doorheen de stad rijdt.
We besloten nog even naar Man Wa Lane (Stempellaan) te gaan om de kraampjes te bezoeken die stempels maken en verkopen. De zegelstempel van de karakters van de naam van de eigenaar is immers van oudsher de handtekening van de Chinezen. Deze wordt nog steeds gebruikt om officiële documenten te ondertekenen. De meeste zegelstempels worden gemaakt van steen, waar de karakters in kalligrafie worden gegraveerd. Je hebt keuze uit traditionele zegelstempels of moderne rubberen stempels met andere afbeeldingen zoals een bloem of een sterrenbeeld.
Tijd voor een gin tonic in La Crêperie in Jervois Street (goedkoper dan een glas witte wijn). Wilde daar mijn verhaal van vandaag neerschrijven, maar was mijn tablet vergeten Nadien gezocht naar een restaurantje en eentje gevonden in de Cleverly Street, nl. The Company, een Engelse pub die ook lekkere gerechtjes serveerde (zoals bv. Chicken Tikka Massala). Geprofiteerd van happy hour en genoten van de heerlijke sfeer van vrijdagavond waar alle werkende mensen nog even bijeenkomen voor een hapje en een drankje. Het was een geslaagde dag. En voor mijn lieve fitnessvriendinnen was deze dag goed voor 25 000 stappen en 25 trappen ;-)
Al helemaal ingepakt om 10.00 uur stipt. Michaël van BrassCars, ons luchthavenvervoer, was te laat op de afspraak, maar belde ons toch om te melden dat hij onderweg was. Gelukkig verliep het verkeer naar Brussel vrij vlotjes voor een weekdag. Geen uur later arriveerden we al op de luchthaven. Zalig was het om te merken dat de incheckbalie al open was en we helemaal niet moesten aanschuiven.
Ik was echter een beetje ongerust over het gewicht van onze bagage. Mensen die mij kennen, weten dat ik graag al eens een ander tenuutje aandoe en vermits we zowel lange als korte broeken, t-shirts met lange en korte mouw (ook topjes), fleeces, lichte vestjes, jassen enz. moesten pakken, was ik bang dat we zouden moeten bijbetalen. Onze koffers wogen, volgens ons draagbaar meetinstrument, respectievelijk al 30 en 32 kg. En toen moesten de opladers nog ingepakt worden, 2 toiletzakken vol schoonheidsproducten (tja, ik wil er nog goed uitzien en ja, ik word ouder en heb meer producten nodig om ongeveer hetzelfde effect te bereiken) én 2 toiletzakken met pillen! Anyway, bij het inchecken bleek mijn angst vals alarm. De twee koffers wogen iets meer dan 30 kg, dus mijn angst was beslist ongegrond. Volgend jaar kopen we dus een nieuw meetinstrument of we zetten onze koffer op de weegschaal, zoals we vroeger deden.
Op de luchthaven nog een wijntje gedronken (na een relatief dure lunch). Dat wijntje kostte zo maar even 19 euro voor 2 glazen en dan was de wijn nog niet koud en niet lekker. Ik was er niet goed van
We vlogen eerst naar Dubai, zon 06.40 min vliegen. Daar kwamen we aan om 21.15 uur Belgische tijd. Het uurverschil in Dubai bedraagt 3 uur, dus arriveerden we rond middernacht. Daar we nog tot 03.15 uur tijd hadden vooraleer we opstegen, gingen we graag een wandelingetje maken op de luchthaven middenin de vele boetieks van grote, chique merken, de talloze brillenzaken, Starbucks koffiezaken en eetzaken. Alles vonden we, behalve een bistro waar ze een glas wijn serveerden. Het is duidelijk de moslims drinken dus echt niet Dan maar een cola light gedeeld en gewacht aan de juiste gate. Ook nu ging het inschepen vlotjes, maar groot was onze verbazing toen we het vliegtuig zagen staan! We hadden nog nooit met zon enorm toestel gevlogen. Alweer Emirates, maar deze keer een dubbeldekker Ja, ja, er was een heuse bovenverdieping Het duurde dan ook een hele poos vooraleer iedereen zijn handbagage had weggestopt en zijn plaats had gevonden. Er was nog één plaats vrij naast Paul en we hebben echt geluk gehad dat er niemand opdaagde. Zo had hij wat meer beenruimte want economy is niet gemaakt voor mannen met lange benen. Het heeft nog wel zon slordige 45 minuten geduurd alvorens we opstegen, want het was zeer druk volgens de captain. Gelukkig had de drukte vóór ons vertrek geen invloed op het aankomstuur. Vermoedelijk heeft de piloot was sneller gevlogen.
Eenmaal aangekomen in Hongkong, bagage opgepikt en de airportshuttle genomen tot eindhalte Hongkong. Een vriendelijke jongedame heeft ons alle informatie gegeven voor een heen- en retourticket en gaf ons ook informatie over de gratis hotelshuttle. De airportshuttle is een voorbeeld van efficiëntie: talloze efficiënt gebouwde opslagplaatsen voor de reizigersbagage en comfortabele, brede stoelen. Hier kan België nog wat van leren Eenmaal aangekomen in Hongkong werden we als bijna vanzelf geleid naar de gratis shuttlebus (H2) die ons naar ons hotel zou leiden. Een uur na landing werden we gedropt in de straat van ons hotel. En toen stonden we daar met onze bagage. Even zoeken naar de ingang zou geen probleem moeten zijn , maar het was een vrij smalle straat met vele wolkenkrabbers, veel verkeer, veel voetgangers en we zagen niet dadelijk de naam van het hotel verschijnen. Ik besloot een jonge voorbijganger aan te spreken. Hij lachte me vriendelijk toe (en antwoordde in het Engels, oef ...) en deed ogenblikkelijk zijn oortjes uit, grabbelde in zijn zak naar zijn smartphone, opende Google Maps, lokaliseerde de naam van het hotel, opende daarna Google Streetview en draaide zich om met een smile om, om te zeggen dat we 10 meter verder, achter het hoekje, ons hotel zouden vinden. Zo merkten we meteen dat de technologie hier nog een pak meer gevorderd is dan bij ons. Echt wow!
De lobby van het hotel bleek op de 2de verdieping te liggen. Daar werden we alweer zeer efficiënt benaderd, maar het Engels heeft hier een zeer vreemd accent. Daarbovenop spreken ze ongelooflijk snel zodat we in de lift elkaar even moesten testen wat we juist wel/niet verstaan hadden. We kregen een kamer op de hoogste verdieping toegewezen, nl. op het 38ste! Maar met uitzicht op de haven Zalig!
Ondertussen was het zes uur s avonds en al vrij donker toen we besloten om iets te gaan eten. We hadden al snel een Ibishotel gevonden in de buurt waar er happy hour werd gehouden. Ja, ja, uiteraard geen happy hour voor de door ons gekozen cocktails Maar ja, we moeten nog veel leren Nu is het haast 22 uur en duiken we ons bed in, want we zijn ondertussen al 31 uur wakker!
Hallo, hallo, lieve familie, vrienden en collega's
Om jullie op de hoogte te houden van onze nakende reis heb ik besloten om een blog te delen. Ik zal elke dag van onze 3 maand durende reis verslag uitbrengen van onze avonturen. Ook worden er foto's gepost zodat jullie mee kunnen genieten van al het moois dat wij zullen zien.
