Het reisverslag van een tocht met een Citroen 2+2 PK door centraal Azie
29-07-2017
Het licht aan het einde van de tunnel?
Vandaag Vrijdag 28 juli nemen we afscheid van Uzbekistan en maken we kennis met Tasjikistan. Bij het opstaan vanmorgen zag het er nog niet zo goed uit want Seppe voelde zich niet zo goed. De hitte en vermoeidheid van de laatste dagen beginnen door te wegen. Uiteindelijk besluiten we toch om te vertrekken en na een uurtje rijden krijgen we in de bergen aangename temperaturen en die doen Seppe goed. Hij bekomt een beetje en maakt zich sterk dat hij de hele rit van 490 km zal kunnen uitrijden tot Dusjanbe. Rond de middag stoppen we bij een "baanrestaurant" voor een bord Lachman soep en een boterham. Het is uiteindelijk 16:30 als we aan de grens arriveren en we vrezen dat het hier wel eens lang kan duren. Toch verschieten we weer hoe diepgaand het onderzoek gevoerd word. Mijn rugzak moet helemaal leeggehaald worden en elk doosje en potje moet open en alles wordt op de tafel uitgespreid. De laptop en smartphone moeten opgestart worden en elk bestand wordt nauwlettend onderzocht om te zien of we geen ongeoorloofde foto's of andere info het land willen uitsmokkelen. Natuurlijk hebben dergelijke info niet, op onze laptop of smartphone. Seppe krijgt het nog zwaarder te verduren met zijn verboden drone en flair. Tot overmaat van ramp neemt de drug-explosieve hond een verdachte geur waar op de stoel van Seppe. Pas als een tweede drug-explosieve hond een gunstig advies geeft zijn de grenswachten een beetje gerustgesteld en nemen geen verdere actie. Ondertussen is het al 19:00 geworden wanneer we ons bij de grenscontroles van Tasjikistan aaanbieden. Hier gebeurt het tegenovergestelde. Enkel controle van de nodige VISA en betalen van de vereiste dollars en we mogen verder rijden. Totaal verbluft zetten we koers naar Dusjanbe. Omdat het ondertussen al donker aan het worden is, is de rit naar Dusjanbe ook weer geen pretje. In Dusjanbe blijkt het hotelletje dat we gekozen hadden zich niet op het betreffende adres te bevinden. De politieagent aan de overkant van de straat spreekt enkel Russisch en wij zo goed als niks, dus dat was geen succes. Gelukkig stopte op dat moment een lokale bewoner die in deftig Engels vroeg wat het probleem was. Na het probleem uitgelegd te hebben stelde hij voor om ons te begeleiden naar het hotel. Het hotel beviel ons echter niet zo erg en daarom stelde de man een ander hotel voor. Hij begeleidde ook ons weer naar het hotel, hielp ons nog met inchecken en gaaf ons nog 100 Somoni van de lokale munt zodat we nog iets konden gaan eten en wat drinken kopen voor de nacht. Totaal kapot maar tevreden met ons onderkomen voor de nacht, zijn we daarna ons bed ingedoken voor de broodnodige nachtrust. Zo begint ons verhaal in Tasjikistan.