Scott has received many awards from academic organisations. In 1999 she was awarded the Bruce Alberts Award by the American Society for Cell Biology. In 2001 she received the Geological Society of America's Public Service Award.[4] She received the 2002 Public Service Award from the National Science Board for "her promotion of public understanding of the importance of science, the scientific method, and science education and the role of evolution in science education".[5][6] In 2002 the American Institute of Biological Sciences awarded her the first Outstanding Service Award.[7] Scott also received the 2002 Margaret Nicholson Distinguished Service Award from the California Science Teachers Association.[8] The National Association of Biology Teachers gave her honorary membership in 2005[9] In 2006 she was awarded the Anthropology in the Media Award by the American Anthropological Association for "the successful communication of anthropology to the general public through the media".[10]. In 2007 Scott and Kenneth R. Miller were jointly awarded the Outstanding Educators Award by the Exploratorium Museum.[11]
In 1998 Scott received the American Humanist Association's Isaac Asimov Award in Science. In her acceptance speech she explained how a statement adopted by the National Association of Biology Teachers that evolution was "unsupervised" and "impersonal" was attacked by creationists such as Phillip E. Johnson, and the initial reaction of the NABT was not to bow to pressure from creationists to change it. However, Scott agreed with theologians Huston Smith and Alvin Plantinga that "unsupervised" and "impersonal" should be dropped from the statement as they made philosophical and theological claims beyond those science could claim to make based on its principle of methodological naturalism -- and the statement was altered.[27]
NCSE is religiously neutral and has members who hold a variety of faith-based beliefs or no beliefs at all.[28] Nevertheless, both Scott and the NCSE are criticized as being "atheistic" by creationist groups.[29] Scott jokes that she sometimes thinks her first name is "Atheist" for the frequency with which she is referred to as "Atheist Eugenie Scott" by creationists.
In 2006 Jon D. Miller, Scott and Shinji Okamoto had a brief article published in Science entitled "Public Acceptance of Evolution", an analysis of polling on the acceptance of evolution from the last 20 years in the United States and compare that to other countries.[30][31]Turkey had the lowest acceptance of evolution in the survey, with the United States having the next-lowest, though the authors saw a positive in the higher percentage of Americans who are unsure about evolution, and therefore "reachable" for evolution.[32]
Creationist David Berlinski describes Scott as a "small squirrel-like creature who is often sent out to defend Darwin".[34] However, Scott prefers to see herself as "Darwin's golden retriever". Scott says that her job "requires coping with science illiteracy in the American public".
In 2004, the National Center for Science Education was represented by Scott on Penn and Teller's Showtime television show Bullshit!, on the episode titled "Creationism", on which Dr. Scott offered philosophical views about the creationist and intelligent design movements. She noted "it would be unfair to tell students that there is a serious dispute going on among scientists whether evolution took place" because there is no such debate between scientists. She further noted that "a lot of the time the creationists... they'll search through scientific journals and try to pull out something they think demonstrates evolution doesn't work and there is a kind of interesting rationale behind it. Their theology is such that if one thing is wrong with the Bible you have to throw it all out so that's why Genesis has to be interpreted literally. They look at science the same way. If one little piece of the evolutionary puzzle doesn't fit the whole thing has to go." Scott then explained, "that's not the way science is done."
Dover trial participation
In 2005, Scott and other NCSE staff served as scientific and educational consultants for the plaintiffs in the Kitzmiller v. Dover Area School District case, which originated in Dover, PA. Judge John Jones ruled against teaching intelligent design or creationism in the public schools.
In 2005, Scott was named in a libel suit brought by intelligent design proponent Larry Caldwell of Quality Science Education for All which alleged she made false claims in an article published in California Wild, the magazine of the California Academy of Sciences.[50][51][52] Scott said that the points alleged to be false were minor details not material to the subject and conclusions of the article. Caldwell characterized them as a "false smear", a "campaign of disinformation", and showing a "pattern of making false claims and character attacks".[53][54] California Wild's editor, Scott, and the NCSE all published corrections of the errors and the suit was abandoned by Caldwell and according to Scott, she was never served with papers for the suit.[55]
^My Favorite Pseudoscience, Eugenie Scott, from Skeptical Odysseys: Personal Accounts by the World's Leading Paranormal Inquirers. Paul Kurtz, ed. Amherst (NY): Prometheus Books, 2001, p 245-56.
Actief anti-theïsme, daar is het de 'New Atheists' als Richard Dawkins en Sam Harris om te doen. Je kan er voor of tegen zijn, maar de verve waarmee ze hun standpunt verdedigen brengt serieus wat leven in de brouwerij.
De Nieuwe Atheïsten binden de strijd aan tegen het geloof. Eigenlijk spelen mensen als Dawkins zelf nochtans een Brit vooral in op de situatie in de Verenigde Staten. Creationisme, intelligent design en fundamentalistisch geloof staan behoorlijk ver af van onze levenswereld met de mogelijke uitzondering van mensen die De Standaard lezen. Maar het is deze activisten, want dat zijn ze, niet te doen om fundamentalisme maar om religie en geloof in het algemeen. Met de woorden van geneticus Jerry Coyne: het gaat om een strijd voor een rationalistisch wereldbeeld, en daarin hoort geen enkel geloof thuis, omdat zelfs de zachtere varianten steunen op, welja, geloof eerder dan rationele overredingskracht. Wetenschap wordt dus pal tegenover geloof geplaatst in deze visie. Leve de Verlichting want daarna zijn we soft geworden. Zoiets.
Fuck respect!
Hoewel geloof de meeste Vlamingen niet meer kan beroeren, is het onderwerp toch nooit volledig uit de geesten van mensen verdwenen. Zo zijn er hier in Vlaanderen behoorlijk weinig politici die graag toegeven dat ze ongelovig zijn. Bovendien gaat iedereen ermee akkoord dat religie al weet men amper nog wat dat is iets is waarvoor men respect moet opbrengen. Gebrek aan respect voor mensen kan je de nieuwe atheïsten niet verwijten. Gebrek aan respect voor religie daarentegen is hun handelsmerk. Het moet maar eens gedaan zijn, zegt Dawkins, met de uitzonderingspositie van religie. Over politieke overtuigingen, smaken en levensvoorkeuren wordt voortdurend getwist onder mensen, maar met geloof kan en mag volgens de etiquette niet gelachen worden, en dat is een absurde situatie. Zo keert hij slinks de rollen om: niet hij is een fundamentalistisch atheïst, maar zijn tegenstanders hebben een hypergevoeligheid ontwikkeld als er gepraat wordt over religie. Dawkins wil meer en actievere levensbeschouwelijke discussies. En daar valt weinig op aan te merken.
Om die levensbeschouwlijke discussie op gang te trekken kan men moeilijk anders dan te ressorteren tot een zeker populisme. Veel academici die hun leven aan de wetenschappelijke studie van religie wijten, stellen zich vragen bij die aanpak. Filosofen van Thomas Nagel tot Alvin Plantinga bekritiseren Dawkins bekendste werk The God Delusion omwille van de simplistische argumentatie tegen het bestaan van God. Maar een boek kan niet tegelijk geschreven worden voor een breed publiek en alle argumentatieve finessen behouden. Zijn critici verwachten vaak het onmogelijke, zoals wanneer Terry Eagleton hem bekritiseert met de retorische vraag Has he read Eriugena on subjectivity, Rahner on grace or Moltmann on hope? Welnee, maar hoeft dat dan?
De helderen
Deze poging tot populisme van vooraanstaande academici, gaat hen echter niet altijd even goed af. Zo probeert Daniel Dennett, samen met een hoop andere academici, mensen te winnen voor de Brights movement. De wat? De Brights movement probeert internationaal atheïsten te verenigen en ze een positieve naam te geven. Niet goddelozen, geuzen of afvalligen, maar Brights pientere geesten. Nu komt Dennett in de omgang weliswaar over als een grote lieve kerstman dus als iemand zon idee kan promoten, is hij het wel, maar Brights? Christopher Hitchens, journalist en ook een grote naam binnen het Nieuw Atheïsme, vindt het hele idee een cringe-making proposal. Ondertussen zijn er wel duizenden mensen ingeschreven op de website van de vereniging. Het kon slechter.
Arrogante initiatieven zoals de Brights movement, samen met de bikkelharde kritieken in het algemeen, doet sommigen zoals de fysicus Freeman Dyson vrezen dat de hele beweging wel eens contraproductief kan zijn en mensen richting geloof duwt en dus weg van de wetenschap. Dat lijkt een wel heel boude voorspelling, en Dawkins haalt dan ook graag aan hoeveel mailtjes hij krijgt van ontkerstende gelovigen. Het grote probleem, zegt hij, is dat veel mensen niet negatief staan tegenover wetenschap en zelfs niet tegenover atheïsme, maar gewoon hopeloos ongeïnformeerd zijn en niet kunnen vatten waarom iemand kan kiezen voor ongeloof. Het is in elk geval nog te vroeg om de beweging op zijn merites te beoordelen, maar ze geven alleszins stof tot nadenken. Niet alleen aan ons, comfortabel geseculariseerd als we zijn, maar ook aan gelovigen, die nu ook de andere kant van het verhaal horen.
Het is eens iets anders dan kardinaal Daneels die zich voor de elvendertigste keer ophemelt omwille van zijn rustige, onbaatzuchtige karakter. Stop ermee, Daneels, stop ermee.
Hierbij wil ik de gelegenheid te baat nemen om een kleine statement te maken betreffende sommige van de gepubliceerde artikelen hier op mijn blog. Op geen enkel moment wens ik een politieke overtuiging door te voeren via deze artikelen. Dit is niet omdat ik er geen heb maar omdat dit niet de bedoeling is van mijn blog. Mocht dit wel zo zijn zou ik mijn mening duidelijker naar voren laten komen. De bedoeling van dit blog is zoals reeds eerder gesteld (zie eerste artikel : Welkom aan alle bezoekers) om een debat aan te zwengelen over religie (in zijn ruimste betekenis). Tevens wil ik vragen indien er ernstige fouten of achterhaalde informatie op deze blog te ontdekken valt mij dit te laten geworden mits een mailtje of een reactie bij één van de artikelen. Ik ben niet altijd in de mogelijkheid om een grondige check uit te voeren van de bronnen waaruit ik mijn informatie haal. Ik zal dit ten zeerste appreciëren.
Vermeersch studeerde Klassieke Filologie en Wijsbegeerte en promoveerde in 1965 aan de Universiteit Gent met een proefschrift over de filosofische implicaties van de informatietheorie en de cybernetica. In 1967 werd hij aan dezelfde universiteit benoemd tot gewoon hoogleraar. Zijn leeropdracht omvatte algemene inleidingen tot de wijsbegeerte en de wetenschapsfilosofie, de wijsbegeerte in historisch perspectief, de studie van hedendaagse wijsbegeerte en wijsgerige antropologie, en de godsdienstgeschiedenis van het christendom.
Vanaf de jaren '80 werd hij in de Belgische media een belangrijke opiniemaker. Hij trad vaak op als woordvoerder van maatschappelijke bewegingen die ijveren voor ethische hervormingen. Niettemin laat hij zich vaak opmerken door onafhankelijke uitspraken, zoals in 1991, toen hij bij de inval van Irak in Koeweit voorstander was van een Westerse militaire interventie, om te voorkomen dat het land massavernietigingswapens zou ontwikkelen. Hij werd echter een even felle tegenstander van de tweede Golfoorlog, waarvoor hij geen enkele legitieme reden zag.
Na de dood van Semira Adamu, een afgewezen Nigeriaanse asielzoekster die bij haar gedwongen uitwijzing in 1996 om het leven kwam, richtte de Belgische regering een commissie op die regels moest opstellen voor gedwongen uitwijzingen, waarvan Vermeersch de voorzitter werd (de zogenoemde "Commissie Vermeersch"). Hoewel de commissie met haar adviezen een voor de vluchtelingen zo humaan mogelijke behandeling beoogde, werd Vermeersch geregeld heftig aangevallen voor zijn werk in deze commissie, onder meer door collega's van zijn eigen universiteit.[1]. In juli 2007 nam Vermeersch afstand van zijn voorzitterschap van deze commissie, waarbij hij verklaarde: Ik heb nooit een meer ondankbare taak op mij genomen.[2]
Vermeersch schreef honderden artikels en publiceerde negen boeken (waarvan drie als redacteur). Ter gelegenheid van zijn emeritaat verscheen het boek Van Antigone tot Dolly (1997), een keuze uit artikels uit zijn universitaire loopbaan. Hij geeft lezingen in België, Nederland en Frankrijk over uiteenlopende onderwerpen.
Etienne Vermeersch is één van de meest vooraanstaande sceptici van België. Hij is stichtend lid van SKEPP, de Studiekring voor Kritische Evaluatie van Pseudo-wetenschap en het Paranormale. Reeds meer dan veertig jaar geeft hij lezingen en publiceert hij artikels over dit onderwerp.
Begin 2005 kreeg hij te kampen met een tweede hartinfarct waarvan hij herstelde.
Tot op heden blijft Vermeersch zich actief inmengen in intellectuele, wetenschappelijke en politieke debatten, waarin hij bekendheid geniet als een gevreesd debattant vanwege zijn intellectuele rechtlijnigheid en zijn argumentatiekracht. In januari 2008 werd Vermeersch door een groep van honderd prominente Vlamingen uitgekozen tot de "meest invloedrijke intellectueel van Vlaanderen".[3] In 1989 werd een gelijkaardige enquête gehouden door het intussen verdwenen blad De Nieuwe Maand. Etienne Vermeersch strandde toen op de tweede plaats, na de filosoof Leo Apostel.[4].
Hij is ook één van de schrijvers van het in februari uitgekomen manifest van de Gravensteengroep. In dit manifest wordt een onafhankelijk Vlaanderen als één van de mogelijkheden gezien voor de toekomst, en wil men aantonen dat de Vlaamse zaak ook een linkse aangelegenheid kan zijn.
De Ogen van de Panda. Een milieufilosofisch essay, Brugge, Van de Wiele, 1988, 72 pp.
Legalisering van Abortus. Bedenkingen bij de discussies in de Senaatscommissie, Mededelingen van het Centrum voor Milieufilosofie en Bio-ethiek aan de RUG, 1989, 32 pp.."
Bio-ethiek. Een Inleiding, Universiteit Gent, Wetenschappelijke Nascholing, 19??, 32 pp.."
Van Antigone tot Dolly. Veertig jaar kritisch denken, Antwerpen, Hadewijch, 1997, 256 pp."
Als Editor:
met L. Cassiers: Erfelijkheid: genetische tests en maatschappij, Leuven, Garant, 2000, 141 pp.."
met L. Cassiers: Hérédité Tests génétiques et Société, Bruxelles, De Boeck, 2001, 137 pp.."
met L. Cassiers, Y. Englert, A. Van Orshoven, Belgisch Raadgevend Comité voor Bio-ethiek. Adviezen 1996-2000, Leuven, Garant, 2001, 263 pp.."
Deze pagina behandelt enkele van de meest voorkomende kritiek op Wikipedia.
De meerderheid heeft niet altijd gelijk
Omdat absolute objectiviteit niet mogelijk is, berusten artikelen vaak op consensus, een vorm van "de meerderheid heeft gelijk", terwijl de meerderheid helemaal niet gelijk hoeft te hebben. Wanneer Wikipedia bijvoorbeeld in 1400 zou zijn gemaakt, zou dit mogelijk leiden tot de vermelding dat de aarde plat is. Onder wetenschappers was toen al lang bekend dat de aarde rond is, maar onder de meerderheid van de bevolking niet.
Voortdurend bewerken is geen garantie dat een artikel beter wordt
Goede artikelen kunnen, doordat er constant aan geëdit wordt, snel weer slechter worden. Een academicus heeft nou eenmaal meer verstand van datgene waar hij zich professioneel mee bezig houdt dan de eerste de beste internetgebruiker, maar toch kan de laatste zonder al te veel problemen aan een artikel van de eerste gaan klooien. Vooral kleine veranderingen in de verkeerde richting blijven vaak onopgemerkt.
Malloten en moedwillig verkeerde bijdragen worden snel serieus genomen
Doordat Wikipedia pretendeert een encyclopedie te zijn, kan elke malloot die er iets op plaatst serieus worden genomen. Vooral mensen die weinig ervaring met wikipedia hebben zullen niet snel doorhebben dat zoiets flauwekul kan zijn. Echte onzinbijdragen worden vaak wel opgemerkt en verwijderd, maar bij vooral obscure onderwerpen gebeurt dat lang niet altijd.
Wikiklonen verspreiden foute informatie, en overwoekeren andere informatiebronnen
Informatie uit Wikipedia verspreidt zich razendsnel over het internet, mede dankzij een groot aantal klonen. Niet alleen de juiste informatie wordt overgenomen, maar ook de onjuiste. Wanneer zo'n fout zich eenmaal over Internet heeft verspreid is het onmogelijk die weer overal weg te halen, ook al wordt het op Wikipedia zelf gecorrigeerd.
Spelfouten
Spelfouten komen veel voor.
Niet neutraal door beperkt aantal bewerkers
Bij artikelen die geschreven worden door slechts een of enkele personen, kan een artikel niet-neutraal worden. Dit kan als iemand een artikel over zichzelf of over bekenden schrijft.
Obscure onderwerpen krijgen soms buitensporig veel aandacht
Aangezien er geen vooraf opgezet plan is wat prioriteit heeft om beschreven te worden, kunnen obscure onderwerpen door sommige schrijvers heel belangrijk gemaakt worden, terwijl andere, relevantere onderwerpen juist geen of weinig aandacht krijgen.
Positieve of negatieve informatie kan best neutraal zijn
Aan de andere kant zijn er juist weer stukken die gekleurd over komen, terwijl de informatie die erin staat wel waar is. Aan dit probleem verwant is de moeilijkheid om goede artikelen te krijgen over controversiële onderwerpen. Wat voor artikel ook geschreven wordt over de evolutietheorie, het creationisme of de Armeense genocide; zelfs al is het een goed uitgebalanceerd artikel, er zullen altijd mensen zijn die het er niet mee eens zijn en aan het artikelen blijven sleutelen.
Hij studeerde rechten en pers- en communicatiewetenschappen aan de Universiteit Gent, werkte jarenlang in de mediasector en heeft enkele boeken geschreven, zoals Het einde van het BRT-monopolie, Het menselijk liberalisme. Een antwoord op het antiglobalisme en Pleidooi voor individualisme. Hij is kernlid van de onafhankelijke liberale denktank Liberales.
De Nederlandse vrijdenkersvereniging 'De Vrije Gedachte' heeft hem op 15 september uitgeroepen tot Vrijdenker van het Jaar 2007 voor zijn inzet voor individuele vrijheid. Hij is fellow van het Center for Inquiry, afdeling Low Countries.
Boeken
De derde feministische golf - 2006
Pleidooi voor individualisme - 2004
Het menselijk liberalisme. Een antwoord op het antiglobalisme - 2002
Dennett spent part of his childhood in Beirut, where, during World War II, his father, a counter-intelligence agent with the Office of Strategic Services, had a cover job at the American Legation. The young Dennett and family returned to Massachusetts in 1947 after his father died in an unexplained plane crash.[1]
Dennett describes himself as "an autodidact or, more properly, the beneficiary of hundreds of hours of informal tutorials on all the fields that interest me, from some of the world's leading scientists."[3]
In October 2006, Dennett was hospitalized due to an aortic dissection. After a nine-hour surgery, he was given a new aorta. In an essay posted on the Edge website, Dennett gives his firsthand account of his health problems, his consequent feelings of gratitude towards the scientists and doctors whose hard work made his recovery possible, and his complete lack of a "deathbed conversion".[4]
He lives with his wife in North Andover, Massachusetts, and has a daughter, a son, and two grandsons.[5]
Philosophical views
Dennett has remarked in several places (such as "Self-portrait", in Brainchildren) that his overall philosophical project has remained largely the same since his time at Oxford. He is primarily concerned with providing a philosophy of mind that is grounded in empirical research. In his original dissertation, Content and Consciousness, he broke up the problem of explaining the mind into the need for a theory of content and for a theory of consciousness. His approach to this project has also stayed true to this distinction. Just as Content and Consciousness has a bipartite structure, he similarly divided Brainstorms into two sections. He would later collect several essays on content in The Intentional Stance and synthesize his views on consciousness into a unified theory in Consciousness Explained. These volumes respectively form the most extensive development of his views, and he frequently refers back to them in subsequent writings.[6][7][8][9][10][11][12]
In Consciousness Explained, Dennett's interest in the ability of evolution to explain some of the content-producing features of consciousness is already apparent, and this has since become an integral part of his program. He defends a theory known by some as Neural Darwinism. He also presents an argument against qualia; he argues that the concept is so confused that it cannot be put to any use or understood in any non-contradictory way, and therefore does not constitute a valid refutation of physicalism. Much of Dennett's work in the 1990s has been concerned with fleshing out his previous ideas by addressing the same topics from an evolutionary standpoint, from what distinguishes human minds from animal minds (Kinds of Minds), to how free will is compatible with a naturalist view of the world (Freedom Evolves). His most recent book, Breaking the Spell, is an attempt to subject religious belief to the same treatment, explaining possible evolutionary reasons for the phenomenon of religious adherence.
Dennett self-identifies with a few terms:
[Others] note that my 'avoidance of the standard philosophical terminology for discussing such matters' often creates problems for me; philosophers have a hard time figuring out what I am saying and what I am denying. My refusal to play ball with my colleagues is deliberate, of course, since I view the standard philosophical terminology as worse than useless a major obstacle to progress since it consists of so many errors.
Daniel Dennett, The Message is: There is no Medium
Yet, in Consciousness Explained, he admits "I am a sort of 'teleofunctionalist', of course, perhaps the original teleofunctionalist'". He goes on to say, "I am ready to come out of the closet as a sort of verificationalist". In Breaking the Spell he admits to being "a bright", and defends the term on several occasions. A "qualophile" is Dennett's nickname for any philosopher who believes in the reality of qualia.[13][14][15][16][17][18][19][20][21]
Role in evolutionary debate
Dennett's views on evolution are identified as being strongly adaptationist, in line with the views of ethologistRichard Dawkins. In Darwin's Dangerous Idea, Dennett showed himself even more willing than Dawkins to defend adaptationism in print, devoting an entire chapter to a criticism of the views of paleontologistStephen Jay Gould. This stems from Gould's long-running public debate with E. O. Wilson and other evolutionary biologists over human sociobiology and its descendant evolutionary psychology, which Gould and Richard Lewontin opposed, but which Dennett advocated, together with Dawkins and Steven Pinker.[22] Dennett's debate with Gould has led to some backlash from Gould and his supporters, who allege that Dennett overstated his claims and misrepresented Gould's.[23]
Dennett's theories have had a significant influence on the work of evolutionary psychologist, Geoffrey Miller.
Dennett has also written about and advocated the notion of memetics.
^ Although Dennett has expressed criticism of human sociobiology, calling it a form of "greedy reductionism," he is generally sympathetic towards the explanations proposed by evolutionary psychology. Gould also is not one sided, and writes: "Sociobiologists have broadened their range of selective stories by invoking concepts of inclusive fitness and kin selection to solve (successfully I think) the vexatious problem of altruismpreviously the greatest stumbling block to a Darwinian theory of social behavior. . . . Here sociobiology has had and will continue to have success. And here I wish it well. For it represents an extension of basic Darwinism to a realm where it should apply." Gould, 1980. "Sociobiology and the Theory of Natural Selection" In G. W. Barlow and J. Silverberg, eds., Sociobiology: Beyond Nature/Nurture? Boulder CO: Westview Press, pp. 257-269.
"Dennett: Reconciling Science and Our Self-Conception" Matthew Elton (Polity Press, 2003) (ISBN 0-7456-2117-1)
Daniel Dennett edited by Andrew Brook and Don Ross (Cambridge University Press 2000) (ISBN 0-521-00864-6)
Dennett's Philosophy: A Comprehensive Assessment edited by Don Ross, Andrew Brook and David Thompson (MIT Press 2000) (ISBN 0-262-18200-9)
Dennett, among others, is discussed in John Brockman's The Third Culture.
On Dennett John Symons (Wadsworth Publishing Company 2000) (ISBN 0-534-57632-X)
Philosophical Foundations of Neuroscience, P. Hacker and M.R. Bennett (Blackwell, Oxford, and Malden, Mass., 2003) (ISBN 1-4051-0855-X) has an appendix devoted to a strong critique of Dennett's philosophy of mind
External links
Wikiquote has a collection of quotations related to:
Christopher Hitchens in "God is not great: how religion poisons everything":
"De meest milde vorm van kritiek op religie is ook de meest radikale en de kritiek met de meest vernietigende uitwerking: religie is door de mens gefabriceerd. En de mensen die het maakten kunnen het zelfs niet eens worden over wat hun profeten, verlossers of goeroe's eigenlijk hebben uitgesproken of gedaan. Nog minder kunnen ze hopen ons iets te kunnen vertellen over 'de betekenis' van latere ontdekkingen en ontwikkelingen. Die werden daarom altijd door hen veroordeeld en tegengehouden.
En toch, de gelovigen gaan er nog steeds prat op te weten. Niet zomaar wat weten, maar ze weten alles. Niet enkel dat god bestaat, en dat hij alles schiep en de hele zaak overzag, maar ook wat 'hij' van ons eist, variërend van diëten tot hoe we ons seksueel moeten gedragen. Met andere woorden, temidden van een gigantische en ingewikkelde discussie [die de wetenschap voert] waarin we steeds meer en meer over minder en minder weten, maar waarin we toch nog kunnen hopen op voortgaand inzicht, is er een groepje mensen -bestaande uit elkaar bestokende en op voet van oorlog met elkaar staande partijen- met de ongelooflijke arrogantie ons te verzekeren dat we alle benodigde informatie al hebben.
Zulk een domheid, nog aangevuld met trots, zou op zichzelf al genoeg zijn om "geloof" volledig buiten het debat uit te sluiten. De mens die zeker is, die aankomt met beweringen van goddelijke leringen die garant staan voor zijn zekerheid, staat in onze tijd in de kinderschoenen van het menselijk ras. Het kan uitlopen op een uitgerekt afscheid nemen, maar het afscheid ervan nemen is begonnen, en zoals alle vaarwels moet niet te lang gerekt worden."
Het atheïsme is wereldwijd op zn retour. Dat blijkt uit een recent onderzoek dat is uitgevoerd door de Duitse Evangelische Alliantie en is gepubliceerd in het tijdschrift Evangelische Verantwortung, zo meldt het Nederlandse Reformatoisch Dagblad.
Het onderzoek toont aan dat het aantal niet-religieuzen jaarlijks met ongeveer 0,2 procent toeneemt. Op dit moment zijn er ongeveer 772,5 miljoen mensen die zich rekenen tot de niet-religieuzen. Het aantal atheïsten neemt jaarlijks toe met ongeveer een half procent en telt nu ongeveer 151,6 miljoen personen. Met deze groei lopen de niet-religieuzen en de atheïsten achter bij de groei van de wereldbevolking. Die neemt jaarlijks toe met 1,2 procent.
Van de wereldgodsdiensten groeit de islam met 1,3 miljard aanhangers het snelst met ongeveer 1,9 procent per jaar. De 25,7 miljoen sikhs nemen jaarlijks toe met ongeveer 1,5 procent. De 877,6 miljoen hindoes groeien jaarlijks met 1,4 procent. Het christendom groeit jaarlijks ongeveer 1,3 procent en telt nu 2,2 miljard aanhangers.
De groei van het aantal joden en boeddhisten is jaarlijks lager dan de wereldwijde bevolkingsaanwas en bedraagt voor beide religies ongeveer 0,9 procent.
Al een tijdje stel ik mijzelf de vraag waarom dit hele vraagstuk : "religie, ja of nee?" mij eigenlijk zo bezighoudt? Er is namelijk in ons land geen debat over de vraag over de invloed van religie (in zijn ruimste zin). Komt dit naar boven naar aanleiding van strijdarena's zoals die tussen Amerika en sommige islamitische naties? Of lig ik wakker van bepaalde subsidies die aan religieuze instanties worden geschonken? ... Om heel eerlijk te zijn... nee, niet echt. Je kent dat wel hé... die ver-van-mijn-bed-show. Nee, in mijn geval wordt het vuur aangewakkerd door simpele, alledaagse dingen die mij maar recentelijk beginnen opvallen. Vroeger zou ik er zelfs geen seconde bij stilgestaan hebben mocht mijn achtjarige dochter naar huis komen met een verhaal over "God" die dit of dat heeft gezegd of "Jezus" die ... een belangrijke les had meegeven aan haar. Nu heb ik daar wel mijn bedenkingen bij. Blijkbaar is er nog geen plaats voor gewone (of een aanloop naar) geschiedenis maar wel al voor begrippen zoals "God" en "Jezus". Dit in tegenstelling tot het algemeen beheer van haar schooltje welk verder gewoon prima is en terwijl ik ten volle besef dat er zeker geen doorgedreven doctrine aan de gang is aldaar. Haar schooltje is er één-uit-een-dozijn zoals er zovele zijn... waarschijnlijk volledig onschuldig. De echte reden van mijn ongerustheid is eigenlijk dat ik en mijn vrouw dit schooltje hebben gekozen op basis van zijn reputatie, namelijk dat het schijnbaar (en daadwerkelijk want ik heb hier twee kleine getuigen rondlopen) gelukkige leerlingetjes voorbrengt. Wat voor ons een basis is om je kind(-eren) een goed start te geven naar verder educatie. Toch kan ik niet wegcijferen dat er, naar mijn mening, onderhuidse boodschap wordt meegegeven die mij eigenlijk niet aanstaat. Daarom ben ik dan ook een absolute voorstander van een "vergelijkende" vorm van godsdienstles. Ongeveer zoals o.a. Richard Dawkins voorstelt (maar ook vele anderen om niet altijd R.D. op een voetstuk te zetten). Is dit niet een veel eerlijker vorm van onderwijs, zelfs vanuit het standpunt van een gelovige.
Richard Dawkins' briljante herformulering van de theorie van natuurlijke selectie heeft tot veel opwinding en interesse geleid binnen en buiten de wetenschappelijke gemeenschap. Zijn theorieen hebben bijgedragen in het veranderen van de sociobiologie en hebben duizenden lezers gedwongen hun ideeen over het leven bij te stellen.
In deze internationale bestseller, inmiddels een klassieker, verklaart de schrijver hoe het zelfzuchtige gen ook een subtiel gen kan zijn. De wereld van het zelfzuchtige gen draait om keiharde competitie, genadeloze uitbuiting en bedrog. Toch, zo beweert Dawkins, komen er daden van schijnbaar altruisme voor in de natuur. Bijen bijvoorbeeld zullen zelfmoord plegen met hun steek teneinde de bijenkorf te beschermen. En vogels riskeren hun levens om de de anderen te waarschuwen voor een naderende valk.
Een boek dat mensen met een idealistisch mensbeeld waarschijnlijk niet zullen waarderen.
Van sommige moderne wetenschappers klinken de woorden religieus, maar blijkt het geloof na nader onderzoek identiek aan dat van andere wetenschappers die zichzelf atheïst noemen. Zo wordt het lyrische boek van biologe Ursula Goodenough The Sacred Depths of Nature verkocht als een religieus boek. Theologen bekrachtigenhet op de achterflap en de hoofdstukken zijn vrijelijk doorweven met gebeden en godsdienstige meditaties.
Toch gelooft Goodenough volgens haar eigen beschrijving niet in een of ander opperwezen. Ze gelooft niet in een vorm van leven na de dood. Hieruit valt te begrijpen dat ze niet religieuzer is dan ik. Met andere atheïstische wetenschappers deelt zij een gevoel van ontzag voor de verhevenheid van het universum en voor de complexiteit van het leven. De hoesomslag van haar boek - de boodschap dat wetenschap niet gericht is op een bestaan dat troosteloos, belangeloos, nutteloos is, maar in tegendeel een bron van troost en hoop kan zijn - zou eveneens geschikt zijn geweest voor mijn boek Unweaving the Rainbow of voor Pale Blue Dot van Carl Sagan. Als dat religie is, dan ben ik een diepgelovig mens. Maar dat is het niet. En ik ben dat niet. Voor zover ik zie zijn mijn "atheïstische" opvattingen identiek aan Ursula's religieuze opvattingen. Een van ons gebruikt de taal verkeerd en ik meen niet dat ik het ben.
Goodenough is biologe, maar dit soort van neodeïstische pseudo-religie wordt vaker geassocieerd met natuurkundigen. In het geval van Stephen Hawking haast ik mij erop te wijzen dat de beschuldiging onterecht is. Hawkings vaak geciteerde term de geest van God duidt niet meer op het geloof in God dan mijn uitroep ik zou het bij God niet weten!. Ik veronderstel hetzelfde van Einsteins aanroeping dear Lord om de fysicawetten te personifiëren. Niettemin nam Paul Davies de term van Hawking over als titel van een boek dat aanspraak maakte op de Templeton Prize for Progress in Religion, momenteel de lucratiefste prijs ter wereld, prestigieus genoeg om gepresenteerd te worden in Westminster Abbey. Filosoof Daniel Dennett zei me ooit, in een Faustiaanse bui: Richard, als je ooit moeilijke tijden tegemoet gaat
Als je Einstein en Hawking als religieus beschouwt, als je de kosmische eerbied van Goodenough, Davies, Sagan en mezelf als echte religie beschouwt, dan zijn religie en wetenschap inderdaad samengesmolten, zeker indien je atheïstische priesters zoals Don Cupitt en veel universiteitskapelaans meetelt. Maar als je aan de term religie zo'n slappe, elastische definitie toestaat, welk woord blijft er dan over voor conventionele religie, religie zoals de gewone mens in de kerkbank of op de bidmat die begrijpt - en zoals elke intellectueel die zou begrepen hebben in vroegere tijden, toen intellectuelen net als iedereen religieus waren?
Als God synoniem staat voor de diepste principes van de fysica, welk woord blijft er dan over voor een hypothetisch wezen dat gebeden beantwoordt, tussenbeide komt om kankerpatiënten te redden, de evolutie over moeilijke stappen heen helpt, zonden vergeeft of voor die zonden sterft? Als het ons is toegestaan wetenschappelijk ontzag te herbenoemen als een religieuze impuls, is er geen discussie meer. Als je wetenschap herdefinieert als religie, wekt het nauwelijks verbazing als ze blijken te convergeren.
Sommigen ontwaren een huwelijk tussen moderne fysica en oosters mysticisme. Het argument luidt als volgt: kwantummechanica, die briljante, succesvolle vlaggenschiptheorie van de moderne wetenschap, is zeer mysterieus en moeilijk te begrijpen. Oosterse mystici waren altijd al erg mysterieus en moeilijk te vatten. Dus moeten oosterse mystici het altijd al over kwantumtheorie gehad hebben. Een gelijkaardige uitleg weerklinkt omtrent het onzekerheidsprincipe van Heisenberg (Zijn we niet allemaal, in zeer reële zin, onzeker?); fuzzy logic (Ja, het is ook voor jou okee om vaag te zijn), chaos- en complexiteits-theorie (het vlindereffect, de platonische verborgen schoonheid van de Mandelbrotset - je noemt het maar, iemand heeft het gemystificeerd en in baar geld omgezet). Je kunt een ontzaglijk aantal boeken kopen over kwantumgenezing, om over kwantum-psychologie, kwantum-verantwoordelijkheid, kwantummoraliteit, kwantum-onsterfelijkheid en kwantum-theologie maar te zwijgen. Ik heb nog geen boek gevonden over kwantumfeminisme, kwantum-financieel management of Afro-kwantumtheorie, maar geef het gewoon nog wat tijd.
De hele zaak wordt kundig aan de kaak gesteld in het boek The Unconscious Quantum van fysicus Victor Stenger, waaruit het volgende juweeltje komt. In een lezing over Afrocentrisch genezen vertelde psychiater Patricia Newton:
Traditionele genezers zijn in staat dat andere gebied van negatieve entropie die superkwantumsnelheid en -frequentie van elektromagnetische energie aan te snijden en naar ons niveau te brengen. Het is geen magie. Het is geen hocus-pocus. Met het aanbreken van de 21ste eeuw zul je zien dat de nieuwe medische kwantumfysici deze energieën en hun effecten daadwerkelijk verspreiden.
Sorry, maar hocus-pocus is precies wat het is. Geen Afrikaanse hocus-pocus, maar pseudo-wetenschappelijke hocus-pocus, tot en met het misbruik van het woord energie. Het is eveneens religie gemaskeerd als wetenschap in een walgelijk liefdesfeest van valse convergentie.
In 1996, net na haar edelmoedige verzoening met Galileï amper 350 jaar na diens dood, maakte het Vaticaan publiekelijk bekend dat evolutie gepromoveerd werd van weifelachtige hypothese tot aanvaarde wetenschappelijke theorie. Dat is minder dramatisch dan veel Amerikaanse protestanten denken, want de Rooms-Katholieke Kerk stond nooit bekend voor haar bijbels literalisme. Ze heeft in tegendeel de bijbel altijd met achterdocht behandeld, als iets wat nauw aanleunt bij een subversief document en wat nauwkeurig gefilterd dient te worden door priesters, veeleer dan het onbewerkt aan de congregaties te geven. Sommigen beschouwden de boodschap niettemin als een ander voorbeeld van de laat-20ste- eeuwse convergentie tussen wetenschap en religie. In hun antwoorden op de pauselijke boodschap toonden liberale intellectuelen zich op hun slechtst, over elkaar struikelend in hun verlangen om aan religie een eigen magisterium toe te kennen, even belangrijk als wetenschap maar er niet tegengesteld aan. Dergelijke agnostische verzoening is eens te meer gemakkelijk te verwarren met een werkelijke ontmoeting van geesten.
Dawkins: Ik verdenk mijn vriend de professor in de astronomie ervan de Einstein/Hawking-truc te gebruiken om God te laten staan voor "datgene wat we niet begrijpen". Het zou een onschadelijke truc zijn indien hij niet voortdurend verkeerd begrepen werd door mensen die hem per se verkeerd willen begrijpen. In elk geval zullen optimisten onder de wetenschappers, waarvan ik er een ben, volhouden dat wat we niet begrijpen alleen betekent wat we nog niet begrijpen.
Op zijn naïefst verdeelt deze verzoeningspolitiek het intellectuele territorium in hoe-vragen (wetenschap) en waarom-vragen (religie). Wat zijn waarom-vragen en waarom zouden we het recht hebben te denken dat er een antwoord op bestaat? Misschien zijn er diepzinnige vragen over de kosmos die voor altijd buiten de wetenschap liggen. De vergissing bestaat erin te denken dat ze daarom niet buiten de religie vallen. Ik verzocht ooit een voornaam astronoom en collega van mij om mij de big bang-theorie uit te leggen. Hij deed dat zo goed mogelijk naar zijn (en mijn) kunnen. Toen vroeg ik hem hoe het zit met de fundamentele wetten van de natuurkunde die het spontane ontstaan van ruimte en tijd mogelijk maken. Ah lachte hij, nu begeven we ons buiten het gebied van de wetenschap. Dit is waar ik je moet overlaten aan onze goede vriend de kapelaan. Maar waarom de kapelaan? Waarom niet de tuinman of de kok? Natuurlijk beweren kapelaans, in tegenstelling tot koks en tuinmannen, enig inzicht te hebben in ultieme vragen. Maar welke redenen hebben we ooit gekregen om hun beweringen ernstig te nemen? Nogmaals, ik verdenk mijn vriend de professor in de astronomie ervan de Einstein/Hawking-truc te gebruiken om God te laten staan voor "datgene wat we niet begrijpen". Het zou een onschadelijke truc zijn indien hij niet voortdurend verkeerd begrepen werd door mensen die hem per se verkeerd willen begrijpen. In elk geval zullen optimisten onder de wetenschappers, waarvan ik er een ben, volhouden dat wat we niet begrijpen alleen betekent wat we nog niet begrijpen. Agnostische verzoening is als de deftige liberaal die achteroverhelt om zo veel mogelijk toe te geven aan iedereen die luid genoeg roept. Ze bereikt een belachelijke omvang in het volgende typische stukje slordig denken. Het gaat ruwweg als volgt: je kunt geen ontkenning bewijzen (tot zo ver okee). Wetenschap heeft geen manier om het bestaan van een opperwezen te weerleggen (dat is strikt genomen waar). Daarom is al dan niet geloven in een opperwezen een zaak van louter individuele voorkeur en verdienen beide opties evenveel respect! Zo uitgedrukt ligt de misvatting bijna voor de hand; de reductio ad absurdum behoeft nauwelijks uitleg. Zoals mijn collega, de fysisch scheikundige Peter Atkins zegt, moeten we dan ook agnostisch zijn over de theorie dat er een theepot in een baan rond de planeet Pluto zweeft? We kunnen het niet weerleggen. Dat wil echter niet zeggen dat de theorie dat er zo'n theepot is op gelijke voet staat met de theorie dat er geen is. Indien het weerwoord luidt dat er redenen X,Y en Z zijn om een opperwezen aannemelijker te vinden dan een theepot, dan moeten X,Y en Z uitgelegd worden - omdat, indien gegrond, het echte wetenschappelijke argumenten zijn die beoordeeld moeten worden. Scherm ze niet achter een scherm van agnostische tolerantie van nauwkeurig onderzoek af. Als religieuze argumenten echt beter zijn dan Atkins' theepottheorie, laat ze ons dan horen. En laat anders diegenen die zichzelf agnostisch noemen met betrekking tot religie eraan toevoegen dat ze even agnostisch zijn met betrekking tot rondvliegende theepotten. Tegelijkertijd zouden moderne theïsten kunnen toegeven dat ze eigenlijk atheïsten zijn als het gaat om Baal en het gouden kalf, Thor en Wotan, Poseidon en Apollo, Mithras en Ammon Ra. We zijn atheïsten met betrekking tot de meeste goden waar de mensheid ooit in heeft geloofd. Sommigen onder ons gaan gewoon een god verder.
Dawkins: Als je Einstein en Hawking als religieus beschouwt, als je de kosmische eerbied van Goodenough, Davies, Sagan en mezelf als echte religie beschouwt, dan zijn religie en wetenschap inderdaad samen-gesmolten, zeker indien je atheïstische priesters zoals Don Cupitt en veel universiteits-kapelaans meetelt.
In elk geval is de opvatting dat religie en wetenschap tot aparte magisteria behoren oneerlijk. Ze struikelt over het onweerlegbare feit dat religies nog altijd beweringen over de wereld doen die na analyse wetenschappelijke beweringen blijken te zijn. Bovendien proberen religieuze apologeten van twee walletjes te eten. In hun contact met intellectuelen houden ze zich ver weg van het wetenschappelijke domein, veilig binnen het aparte en onaantastbare religieuze magisterium. Maar wanneer ze praten met een niet-intellectueel publiek, maken ze buitensporig gebruik van mirakelverhalen, die schaamteloze indringingen op het wetenschappelijke territorium zijn.
De onbevlekte ontvangenis, de verrijzenis, het opstaan van Lazarus, zelfs de mirakels uit het Oude Testament worden allemaal vrij gebruikt voor religieuze propaganda, en ze zijn erg doeltreffend bij een publiek van onwetenden en kinderen. Elk van deze mirakels komt neer op een schending van het normale verloop van de wereld. Theologen moeten een keuze maken. Je kunt je eigen magisterium opeisen, apart van dat van de wetenschap maar met recht op respect. In dat geval moet je echter afstand doen van mirakels. Of je kunt Lourdes en je mirakels behouden en genieten van hun enorm rekruterend potentieel onder de niet-opgeleiden. Maar dan moet je vaarwel zeggen aan aparte magisteria en aan je verheven aspiratie om met wetenschap samen te lopen.
De wens om zowel het een als het ander te hebben komt in een goede propagandist niet als aan verrassing. Wel verrassend is de bereidheid van liberale agnostici om daarin mee te gaan, net als de snelheid waarmee ze degenen onder ons die het aandurven aan de alarmbel te trekken afdoen als simplistische, ongevoelige extremisten. We worden ervan beschuldigd er een ouderwetse karikatuur van religie op na te houden waarin God een lange witte baard heeft en in een fysieke plaats woont, hemel genaamd. Tegenwoordig, zo wordt ons verteld, is religie geëvolueerd. De hemel is geen werkelijke plaats en God heeft geen fysiek lichaam met een baard daaraan. Welja, fantastisch: aparte magisteria, echte convergentie. Maar de doctrine van Maria Hemelvaart werd zo recent als 1 november 1950 door Paus Pius XII als een geloofsartikel gedefinieerd en bindt nog steeds alle katholieken. Ze stelt duidelijk dat het lichaam van Maria ten hemel opgenomen werd en daar verenigd werd met haar geest. Wat kan dat anders betekenen dan dat de hemel een fysieke plaats is die lichamen bevat? Nog eens, dit is geen vreemde en verouderde traditie met een louter symbolische betekenis. Het werd officieel en recent verklaard werkelijk te kloppen.
Samenvallen? Alleen wanneer dat goed uitkomt. Voor een oprecht beoordelaar is het zogezegde huwelijk tussen religie en wetenschap een oppervlakkige, lege schijnvertoning.
-----------------------
Richard Dawkins is professor aan de Universiteit van Oxford. Hij schreef onder meer The Selfish Gene (HetZelfzuchtigeGen) en Unweaving the Rainbow (Een Regenboog Ontrafelen). Richard Dawkins Website
Dit artikel verscheen oorspronkelijk op Forbes.com. Vertaling: Liesbeth Tysmans
Hij verkreeg zijn bekendheid onder het grote publiek vooral door zijn televisieserie Cosmos uit 1980 en verder door zijn vele populair-wetenschappelijke boeken. Ook trad hij dikwijls op in discussieprogramma's en praatshows op de televisie.
Korte biografie
Carl Sagan werd geboren in Brooklyn, New York. Zijn vader was een joodse kleermaker. Sagan studeerde in 1960 af in astronomie en astrofysica. Van 1960 tot 1968 gaf hij les aan de Harvard University en vervolgens, tot aan zijn dood, aan de Cornell University. Hier werd hij de initiatiefnemer voor een onderzoeksgroep die zich ging bezighouden met buitenaards leven en hoe daarmee in contact te komen. Dit groeide later uit tot de (hoofdzakelijk theoretische) wetenschap der astrobiologie en het onderzoeksprogramma SETI. Sagan werkte ook voor het befaamde Jet Propulsion Laboratory (JPL) te Pasadena bij de ontwerpfase van de reeksen interplanetaire sondes en landingsvaartuigen Mariner, Pioneer, Voyager en Viking en was daar ook een van de belangrijkste initiatiefnemers van ruimtemissies.
Ook was Sagan een van de eersten die een studie maakten van de klimatologische gevolgen van een kernoorlog en introduceerde hiermee het begrip nucleaire winter.
Sagan zag als een van zijn belangrijkste taken het vechten tegen bijgeloof, volgens hem vertegenwoordigd in de vorm van de geïnstitutionaliseerde wereldgodsdiensten en nieuwe pseudo-religies als New Age en 'alternatieve wetenschappen'. Ook was hij tegen het creationisme dat nog steeds veel invloed heeft in de VS (vooral onder de vele streng gelovige Amerikanen) en een propagator van de evolutietheorie. Hij was atheïst volgens zijn critici maar anderen vermelden dat hij meer een 'zoeker' was en dat de term agnost juister is. Hij was een van de medeoprichters van het Committee for the Scientific Investigation of Claims of the Paranormal, de internationale vereniging van sceptici, die ook in Nederland een afdeling heeft.
Hoewel hij als persoon niet de gemakkelijkste was (zoals zijn drie echtgenotes verhalen: hij werd ervan beticht een overmatig groot ego te hebben), en sommige van zijn inzichten ook omstreden waren bij collega-wetenschappers, werd Sagan desondanks geëerd met talrijke wetenschappelijke en publieke onderscheidingen.
In romanvorm publiceerde hij zijn visie op mens en kosmos in de bestseller Contact (1986), die in 1997 verfilmd werd met Jodie Foster in de hoofdrol. Zie Contact (film).
Sagan stierf in 1996 op 62-jarige leeftijd aan een longontsteking als complicatie bij een zeldzame bloedziekte (myelodysplasie) waar hij al enkele jaren aan leed en die zijn immuunsysteem grotendeels verlamd had.
Kritiek
Hoewel hij ageerde tegen bijgeloof en onwetenschappelijke methodes overtrad Sagan door zijn populaire en aansprekende benadering de grenzen van echte wetenschap zelf ook regelmatig, vooral als hij buiten zijn eigen vakgebied, de astronomie, opereerde. Zo voorspelde hij in 1991 dat de oliebranden in Koeweit voor een zomerloos jaar zouden zorgen, wat niet gebeurde. Ook werd vanuit de wetenschappelijke wereld kritiek geuit op zijn rol in de publiciteitscampagne rond de nucleaire winter, de klimaatverandering die zou kunnen ontstaan na een kernoorlog. Hoewel wetenschappelijk gezien de effecten en omvang van zo'n klimaatverandering hoogst onzeker waren, was Sagan overtuigd van de gevolgen, en verkondigde die vrijuit. Meermalen bleek ook dat Sagan kritiek op zijn theorieën slecht kon verdragen, al snel de motieven van zijn critici in twijfel trok en hen van 'onwetenschappelijkheid' beschuldigde.
Sagan, Carl et al., Murmurs of Earth: The Voyager Interstellar Record. Random House, 1977
Sagan, Carl et al., The Nuclear Winter: The World After Nuclear War. Sidgwick & Jackson, 1985
Sagan, Carl and Richard Turco, A Path Where No Man Thought: Nuclear Winter and the End of the Arms Race. Random House, 1990
Sagan, Carl, The Dragons of Eden: Speculations on the Evolution of Human Intelligence. Ballantine Books, December 1989, ISBN 0345346297, 288 pgs. Een Nederlandse vertaling verscheen in 1978 bij S Press, Meppel, onder de titel 'Draken uit het paradijs' en in 1984 onder dezelfde titel bij Unieboek bv / Van Holkema & Warendorf, Weesp (ISBN 0902694739)
Sagan, Carl, Broca's Brain: Reflections on the Romance of Science. Ballantine Books, 1993, ISBN 0345336895, 416 pgs
Sagan, Carl and Ann Druyan, Shadows of Forgotten Ancestors: A Search for Who We Are. Ballantine Books, October 1993, ISBN 0345384725, 528 pgs
Sagan, Carl and Ann Druyan, Comet. Ballantine Books, February 1997, ISBN 0345412222, 496 pgs
Sagan, Carl, Contact. Doubleday Books, August 1997, ISBN 1568654243, 352 pgs
Sagan, Carl, Pale Blue Dot: A Vision of the Human Future in Space. Ballantine Books, September 1997, ISBN 0345376595, 384 pgs
Sagan, Carl and Ann Druyan, Billions & Billions: Thoughts on Life and Death at the Brink of the Millennium. Ballantine Books, June 1998, ISBN 0345379187, 320 pgs
Sagan, Carl, The Demon-Haunted World: Science As a Candle in the Dark. Ballantine Books, March 1997, ISBN 0345409469, 480 pgs
Sagan, Carl and Jerome Agel, Cosmic Connection: An Extraterrestrial Perspective. Cambridge University Press, January 15, 2000, ISBN 0521783038, 301 pgs
Sagan, Carl, Cosmos. Random House, May 7, 2002, ISBN 0375508325, 384 pgs
Zemeckis, Robert, Contact (film). Warner Studios, 1997, ASIN 0790736330 IMDB Verfilming van Contact
Davidson, Keay, Carl Sagan: A Life. John Wiley & Sons, August 31, 2000, ISBN 0471395366, 560 pgs
Externe links
CarlSagan.Com. Homepage van Cosmos Studios, verkooporganisatie van de televisieserie Cosmos op DVD en VHS-video.
Contact: A Eulogy to Carl Sagan, by Dr. Ray Bohlin, president of Probe Ministries. Dr. Bohlin verhaalt dat de film Contact een passende samenvatting is van Sagans denkbeelden. Sagans wetenschappelijke benadering van de vraag "Is het universum geschapen?" wordt kritisch geanalyseerd door Bohlin vanuit zijn christelijke visie.
AMSTERDAM - De 19-jarige Belg die mogelijk zijn ouders en zus gruwelijk ombracht, stond mogelijk onder invloed van paddo's die hij in Nederland had gekocht.
Een vriend van Leopold Storme heeft verklaard dat de verdachte een dag voor de moorden naar Sluis (Zeeuws Vlaandeeren) was geweest om hallucinerende paddo's te kopen. In ons land zijn die vrij verjkrijgbaar en er gebeuren steeds vaker gruwelijke ongelukken mee.
'De paddestoelen kunnen aanzetten tot een psychose. Het is niet ondenkbaar dat iemand daarbij een moord pleegt', zegt een toxicoloog tegen de krant Het Laatste Nieuws.
De krant belde met de enige zaak waar paddo's verkocht worden: De Heksenketel. De eigenaresse zegt zich Leopold niet te herinneren. De helft van haar klanten is Franstalig Belg, net als Leopold.
In België zijn paddo's verboden. In Nederland wordt al jaren oeverloos over een verbod gesproken en valt het ene na het andere slachtoffer. Onlangs pleegde een Frans meisje in Amsterdam zelfmoord nadat ze zich had volgestopt met paddo's.
De ouders en zus van Leopold werden vorige week in hun stoffenzaak in de Brusselse Kapucijnenstraat omgebracht.
Top-ufoloog Marc Broux gelooft niet meer in vliegende schotels 'Waarom bezoeken aliens alleen maar Eddy Wally-figuren?'
HASSELT - Jarenlang was Marc Broux een van 's werelds ferventste believers in het bestaan van ufo's. Tot hij zijn geloof verloor en zich ontpopte tot een van de felste tegenstanders van de ufologen. Na dertig jaar onderzoek weet hij het nu echt zeker: 'Ufo's bestaan niet'.
Marc Broux (52) wil het vanmiddag in Hasselt nog een keer duidelijk uitleggen tijdens een speciaal ufo-symposium: zestig jaar ufologie en dertig jaar persoonlijk onderzoek hebben geen enkel objectief bewijs opgeleverd van het bestaan van ufo's. Hij, die vele jaren lang stellig heeft geloofd in ufo's, weet het nu zeker: aliens en ufo's zijn onzin, quatsch, verzinsels... En als hij dat vandaag nog een keer duidelijk heeft uitgelegd, dan zal hij erover zwijgen. Hij zal de zowat vijfhonderd ufo-boeken in zijn bibliotheek opbergen in kartonnen dozen, op zolder zetten en er niet meer naar omkijken. 'Ik heb mijn ideeën neergeschreven in een boek met als titel 60 jaar ufo's, de waarheid bijna nabij. Natuurlijk staat niet alles erin. Ik heb stof voor zeker nog vijf andere boeken. Maar die zal ik nooit schrijven.'
Sufon tegen Bufon
Marc Broux hoopt dat hij na zijn lezing vanmiddag aan de toog een Duvel zal kunnen drinken met de ufologen en dat ze dan eindelijk de strijdbijl zullen kunnen begraven. Ze zullen er zijn om naar hem te komen luisteren, dat weet hij zeker. Maar hij vreest dat ze achteraf weer kwaad zullen zijn. 'Ik ga hen dan ook niet sparen. Ik wil de mensen waarschuwen voor ufo-believers en voor de onzin die ze goedgelovige mensen door de strot proberen te rammen. Dat is mijn missie. Als die ufologen eens goed zouden nadenken, dan zouden ze weten dat ze mis zijn. Maar dat willen ze niet, want ze willen hun speelgoedje niet kwijt. En mij zien ze als een verrader, omdat ik wél heb nagedacht en daardoor van gedacht ben veranderd.'
En zo staan de ufo's centraal in een hevige strijd. Aan de ene kant is er Sufon , Sceptisch Ufologisch Onderzoekings Netwerk. Aantal actieve leden: vier. Aan de andere kant staat Bufon, Belgisch Ufo-Netwerk. Aantal leden? 'Nog tien à vijftien', zegt Marc Broux. 'Het kalft wat af, want ooit waren het er wel 250.'
Klopt dat? Bij Bufon willen ze die vraag liever niet beantwoorden. 'Ons ledenaantal kunnen we absoluut niet bekend maken via de telefoon', laat de Oost-Vlaamse voorzitter en ook nationale ondervoorzitter weten.
Een vreemd fel licht
Wie hem tegenwoordig bezig hoort, zou het niet zeggen, maar Marc Broux was zelf jarenlang een van de meest fervente ufologen van het land. Misschien zelfs de allerferventste. 'Ik ben erin gerold', legt hij uit. 'Het begon met de landing op de maan, waardoor ik als tiener enorm gefascineerd was. Daarna werd ik gebeten door sterrenkunde. En toen was er in 1974 plots dat rare lichtverschijnsel terwijl ik naar een komeet stond te kijken. Een klein sterretje dat plots een grote lichtbol werd, dat was het. Via mijn verrekijker zag ik een schijfvormig iets, dat in beweging kwam en een eindje verderop plots uitdoofde. Er waren nog meer mensen die het gezien hadden, en die noemden het een ufo-verschijning. Ik geloofde dat. En hoe meer sensationele, Amerikaanse boeken ik daarna las, hoe overtuigder ik werd. Het heeft vele jaren van studie gekost, vooraleer ik eindelijk begon te twijfelen. Maar nu ben ik helemaal overtuigd van de onzin van al die ufo-verhalen. Het grootste mirakel is misschien wel dat ik zoveel jaren in die onzin geloofd heb. Als je even logisch nadenkt, dan weet je toch dat al die honderdduizenden ufo-verhalen absurd zijn. Zeker als die getuigen beweren dat ze echt contact hebben gehad met bleke aliens met grote ogen. Die buitenaardse wezens zouden dus vele lichtjaren overbruggen om onze planeet te bezoeken. En als ze hier dan eindelijk zijn, dan zouden ze zich alleen vertonen aan vreemdsoortige Eddy Wally-figuren. Dan vraag je je toch af waarom geen van die buitenaardse bezoekers ooit op de idee is gekomen contact op te nemen met onze wereldleiders.'
Klank- en lichtspel
Broux heeft tijdens zijn studiejaren tientallen interviews gedaan met mensen die een ufo hadden zien vliegen. Hij heeft vervalste foto's gezien, heeft gesprekken gevoerd met verwarde geesten, heeft geleerd hoe beïnvloedbaar het geheugen soms is... 'Ik heb zelfs een vrouw gesproken die 's nachts aliens op bezoek had gekregen in haar slaapkamer. Haar kinderen hadden die wezens ook gezien, vertelde ze mij. Tot die kinderen na wat aandringen toegaven dat ze eigenlijk alleen maar herhaalden wat hun moeder had gezegd.'
En onlangs was er nog die man die een ufo met uitsteeksels had zien vliegen tussen Genk en Lummen. 'Een vuurwerk- en laserspektakel, zo bleek later. Al heeft die man zelf dat nooit willen geloven.'
Maar wat dan te denken van die Duitse kok die eerder deze week in de tabloid Bild Zeitung nog vertelde hoe hij twee jaar geleden werd ontvoerd door buitenaardse wezens met een kruisvormig ruimteschip?
'Wel, die man vergist zich. Zoals ook al die anderen zich vergist hebben.'
Als Marc Broux na vanavond zijn ufo-tijdperk afsluit, dan zal zijn vrouw dat alleen maar toejuichen. Ook zonder jarenlange studie is zij er altijd van overtuigd geweest dat er geen ufo's rondvliegen boven de Aarde. Ze heeft haar man meer dan eens gek verklaard. Maar ze heeft hem altijd laten doen, ook als dat betekende dat hij avond aan avond achter zijn computer zat te werken.
'Zelf heb ik geen spijt van alle verloren tijd die ik in mijn onderzoek heb gestopt. Maar nu is het echt wel genoeg geweest.'
Ufo-symposium: '60 jaar ufologie, de waarheid bijna nabij', 23 juni om 14 uur in het Cultureel Centrum Hasselt, inkom gratis. Info: 0475-60.12.56.
Misschien reizen toekomstige ruimtevaarders al slapend naar Mars
Slapend naar de Rode Planeet?
27 september 2004 Het klinkt als sciencefiction: in een diepe slaap lange bemande ruimtemissies uitvoeren. In opdracht van ESA bekijken onderzoekers de mogelijkheid om mensen met een scheikundige substantie in een soort kunstmatige winterslaap te brengen. Misschien komt het ooit van pas bij de voorbereiding van een toekomstige bemande ESA-missie naar Mars. In films als Alien van Ridley Scott is het te zien: astronauten die na een jarenlange winterslaap - ingewijden spreken over hibernatie - fris en monter aan de slag gaan.
Als het aan ESA ligt wordt dit in een niet al te verre toekomst werkelijkheid. Onderzoekers van het Advanced Concepts Team (ACT) in de technologische ESA-vestiging ESTEC in Noordwijk, Nederland werken eraan. Maar er is nog veel onderzoek nodig. "Het duurt nog minstens tien jaar alvorens we bruikbare technieken voor hibernatie zullen hebben", zegt Dr. Mark Ayre van het ACT.
Een slapende astronaut: minder stress en fysische belasting
Voordelen
De voordelen zijn duidelijk. Een bemanning van een ruimteschip in winterslaap krijgt niet met stress en fysische belasting te maken, zoals die bij een jarenlange ruimtemissie de kop opsteken en die het gevolg zijn van een opgesloten gevoel, latent levensgevaar, eentonigheid, een gebrek aan privacy en sociaal contact en heimwee naar de thuisplaneet.
Een slapende bemanning heeft bovendien ook minder zuurstof, plaats en voedsel nodig. Een kleiner en minder zwaar ruimteschip kan de kostprijs van een ruimtevlucht danig drukken.
Om hun doel te kunnen bereiken mikken de onderzoekers op biomimicry: de ontwikkeling van methoden en oplossingen door de waarneming en het nabootsen van planten en dieren. Fenomen als winterslaap zijn bestaande strategieën in de natuur, waarmee een organisme kan overleven in een vijandige omgeving.
Mars en de aarde: een ruimtemissie naar onze buurplaneet kan al vlug enkele jaren duren
Leven op een waakvlam
Het gaat erom het energieverbruik van het eigen lichaam aan te passen aan het uiterst geringe aanbod van de omgeving. Het dier zet zijn levensfuncties op een laag pitje en het metabolisme komt in een nieuwe evenwichtssituatie waarbij extreem energie wordt gespaard.
Hibernatie wil zeggen: leven op een waakvlam. Hartslag, ademfrequentie, lichaamstemperatuur en stofwisseling komen op een laag pitje en het organisme komt in een soort starre duurzame slaap of een tijdelijke coma terecht.
Vaak bedraagt daarbij de lichaamstemperatuur slechts enkele graden Celsius boven nul. De polsslag neemt af van meerdere honderden tot drie à vier slagen per minuut en het zuurstofverbruik bedraagt amper 2% van het normale inademen. Het dier kan maandenlang teren op de voorraad vet in het eigen lichaam.
Het onderzoek naar hibernatie bij zoogdieren toonde aan dat een bepaalde proteïne in het bloed van de winterslaper ervoor zorgt dat de levensfuncties vertragen. De scheikundige aard van deze Hibernation Induction Trigger, of kortweg HIT, is nog niet helemaal duidelijk.
Pioniers op het Marsoppervlak: fris en monter na een 'winterslaap'?
DADLE
De onderzoekers zijn nu geïnteresseerd in een stof die zeer goed gelijkt op HIT en die synthetisch kan gemaakt worden: het D-Leu-Enkephalin of kortweg DADLE.
DADLE is een opiumachtige verbinding. "We weten weliswaar nog niet of het werkt", aldus Marco Biggiogera van de Universiteit van Pavia, "maar het valt in ieder geval te overwegen." Biggiogera is een specialist op het vlak van hibernatie en adviseert ESA bij onderzoek dat hiermee te maken heeft.
In het kader van het programma Ariadna van het ACT onderzoekt hij samen met collega's van de Universiteit van Verona winterslaap bij zoogdieren en de relevantie ervan voor mogelijke hibernatie bij de mens.
Biggiogera en zijn team ontdekten al dat DADLE ook menselijke cellen in slow motion zet en de celstofwisseling en celdeling trager doet verlopen. De stof werd al toegediend aan dieren die van nature uit geen winterslaag houden. De onderzoekers in Verona probeerden de substantie eerst uit op ratten en bekeken de hartslag en hersenactiviteit van de dieren. Er zijn nog geen resultaten, maar de gegevens worden momenteel geanalyseerd.
Mensen op Mars: interplanetaire ruimtemissies eisen veel van mens én machine
Ook technologische uitdagingen
Winterslaap tijdens bemande ruimtemissies brengt ook heel wat technologische uitdagingen met zich mee. De toestand van de bemanning in een dergelijke toestand moet permanent en uiterst nauwkeurig in de gaten worden gehouden. Daarvoor is een zeer goed telemetrisch systeem nodig voor het doorsturen van gegevens naar de aarde.
Aangezien signalen heen en terug bij interplanetaire missies minutenlang onderweg zijn moeten niet alleen de astronauten een hoog IQ hebben. Ook de boordsystemen moeten hoogintelligent zijn en bij onvoorziene gevallen onmiddellijk en autonoom kunnen reageren.
Maar het ziet er naar uit dat de sprookjes van gisteren morgen werkelijkheid kunnen worden: op naar Mars!
Kans op leven op Gliese 581 C wordt steeds groter De kans dat we niet de enige levende organismen in het heelal wordt steeds groter. Met behulp van de MOST, voluit de Microvariability and Oscillations of STars, heeft een team van Canadese astronomen de afgelopen 1,5 maand, ofwel de afgelopen zes weken, de moederster van Gliese 581 C bestudeerd, die door het leven gaat onder de naam Gliese 581. Uit dit onderzoek blijkt dat de moederster van de aardachtige planeet vrij rustig is, wat betekent dat de kans op leven op Gliese 581 C steeds groter wordt.
Uit het onderzoek blijkt dat Gliese 581 een relatief rustige rode dwergster is. Volgens de Canadese astronoom Jaymie Matthews, werkend op de Universiteit van Columbia, is de moederster van Gliese 581 C de afgelopen 1,5 rustig gebleven. "Het klimaat op Gliese 581 C is naar alle waarschijnlijkheid stabiel, omdat de moederster relatief rustig is en maar af en toe wat meer licht uitstoot. Dan hebben we het over maar 4/10 van één procent. Omdat het klimaat niet verstoord wordt, is de kans groter dat er leven op de planeet aanwezig is," aldus Matthews.
Volgens het team van astronomen is de rode dwergster al vrij oud en zijn de planeten rond deze ster al vele miljarden jaren aanwezig. "Net zoals op onze planeet aarde kan het leven op Gliese 581 C zich in deze lange periode al ver ontwikkeld hebben, dus wie weet kunnen er ook verder ontwikkelde organismen voorkomen op de aardachtige planeet." Matthews en zijn team bestudeerden Gliese 581 C om de twee weken, als de planeet precies tussen de aarde en zijn moederster stond.
Gliese 581 C is de kleinste exoplaneet die ooit is ontdekt. De afstand tussen de moederster en de exoplaneet is vijftien keer kleiner dan de afstand tussen de Aarde en de zon, ofwel 10 miljoen kilometer. Eén jaar op Gliese 581 C is gelijk aan 13 Aardse dagen. Omdat rode dwergsterren vijftig keer zwakker en kouder zijn dan sterren zoals de zon kunnen planeten met een korte omloopbaan toch nog vloeibaar water en misschien leven herbergen.
Computersimulaties tonen aan dat Gliese 581 C een steenachtige wereld is zoals onze planeet of een waterwereld die gevuld is met een enorm aantal oceanen. De temperatuur bedraagt 0 tot 40 graden Celsius. De planeet draait samen met twee andere planeten rondom de rode dwergster. Eén is een Hete Jupiter die ruim vijftig keer zo massief is als de Aarde en twee jaar geleden al werd ontdekt. Deze heeft nóg een korte omloopbaan dan Gliese 581 C. De andere planeet is een planeet die acht keer massiever is dan de Aarde en tegelijkertijd met Gliese 581 C werd ontdekt.
Artistieke impressie van een tweede planeet met leven?
AMSTERDAM - Amerikaanse wetenschappers zijn er in geslaagd om een 60 watt gloeilamp te laten branden door middel van draadloze elektriciteit.
De trotse groep wetenschappers van het MIT tonen hun nieuwste succes, WiTricity.
Foto: AFP
Wetenschappers van het Massachusetts Institute of Technology (MIT) lieten in een testopstelling een gewone 60 watt gloeilamp draadloos branden op een afstand van 2 meter van de energiebron verwijderd.
De nieuwe techniek die door de onderzoekers de naam WiTricity is gedoopt, maakt gebruik van het simpele bestaande natuurkundige verschijnsel van elektromagnetisme waarmee iemand als onderzoeker Nikola Tesla een eeuw geleden al bezig was.
Tot nu toe was het probleem altijd dat deze elektromagnetische straling alle richtingen opstraalde, en dus weinig efficiënt kon worden toegepast. Afgelopen herfst echter slaagde professor Marin Soljacic erin om het energietransport middels gerichte golven plaats te laten vinden.
De sleutel hierbij is dat er gebruik gemaakt wordt van een elektromagnetische energiebron en een apparaat die beide op dezelfde frequentie staan afgesteld zodat er energie-uitwisseling plaats kan vinden. Deze techniek valt nog het best te vergelijken met hoe een opera zangeres in staat is om een glas te laten stuk springen met haar stem. Omdat het glas op een bepaalde frequentie gaat resoneren kan het uiteindelijk stuk springen.
De testopstelling zoals die nu werd toegepast blijkt een efficiëntie van 40 tot 45 procent te hebben. Dat betekent dat de meeste energie die vanuit de energiebron wordt verstuurt de gloeilamp niet weet te bereiken. Soljacic is zich bewust dat de efficiëntie zeker verdubbeld zal moeten worden om de techniek daadwerkelijk interessant te maken voor toekomstige commerciële toepassingen.
Een ander probleem vormt momenteel nog het formaat van de energiebron, de koperen spoelen waarmee nu werd gewerkt zijn 60 cm in doorsnee en dat is te fors om mooi weg te kunnen werken. Dus ook dat probleem zal in de toekomst moeten worden opgelost.
Wel claimen de wetenschappers dat het elektromagnetische koppelingsproces WiTricity veilig is voor zowel mens als dier. Ook mobieltjes, credit cards en andere elektrische apparaten die binnen de straling werden gebracht ondervonden geen schade of hinder van de straling. Wel zal er meer onderzoek nodig zijn om het daadwerkelijke bewijs te leveren dat de techniek volkomen veilig toepasbaar is.
De onschadelijkheid werkt blijkbaar twee kanten op, want het plaatsen van mensen tussen de energiebron en de lamp bleek geen effect op de werking te hebben.
Foto: Lancering van de spaceshuttle Atlantis op missie STS-117. (Image Credit: NASA)
( Cape Canaveral, Florida, 09 Jun 2007 ) [ SHUTTLE ] - Laatste update: 09 Jun 2007 14:43 - 1289 maal gelezen.
♦ Over het hele terrein van het Kennedy Space Center in Florida waren de vreugdekreten te horen toen de spaceshuttle Atlantis met brullende motoren gelanceerd werd. De NASA topmanagers spraken hun trots uit over de succesvolle lancering van spaceshuttle Atlantis. De lancering van de Atlantis ging vlekkeloos en is het ruimteveer veilig in een baan om de aarde.
"Het team heeft uitstekend werk verricht" zei Rex Geveden, NASA associate administrator, "en het is een zeer mooie dag voor de NASA en het nationale ruimtevaart programma."
Bill Gerstenmaier, hoofd van de ruimtevaart operaties zei dat dit de eerste stap is van een uitdagende missie en dat ondanks er nog een hoop uitdagingen volgen, dit een zeer goede start is van de eerste shuttle lancering van dit jaar.
Na het maanden lang gewerkt te hebben aan de door hagel beschadigende externe brandstoftank afgelopen februari, "heeft de brandstoftank zijn werk uitstekend gedaan," zegt Shuttle Programma Manager Wayne Hale.
Bij het bekijken van de opnames van de externe brandstoftank, die gemaakt zijn tijdens de lancering, zijn er geen brokstukken schuim waargenomen voor de scheiding van de tank en de spaceshuttle.
"Dit is een goed bericht voor de toekomst en kijken we uit naar het afbouwen van het ruimtestation," zegt Hale.
Missie Management teamleider Leroy Cain en NASA lanceerdirecteur Mike Leinbach spraken hun gelukwensen uit aan het complete NASA en industrie team dat de lancering van de Atlantis heeft voorbereid.
"Het was een mooie nacht om te lancering," zei Leinbach, "Ik ben heel trotst om een lid van dit team te zijn."
Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
Over mijzelf
Ik ben Yoeri
Ik ben een man en woon in Oost-Vlaanderen (Belgie) en mijn beroep is On a need to know basis..
Ik ben geboren op 18/03/1970 en ben nu dus 55 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Reizen met het gezin, lezen, studeren (vooral natuurwetenschappen) vroeger ULM/DPM vliegen, heden is dit zeilen geworden.
Van sommige moderne wetenschappers klinken de woorden religieus, maar blijkt 
;)
Foto: Lancering van de spaceshuttle Atlantis op missie STS-117. (Image Credit: NASA) 
