Hij studeerde rechten en pers- en communicatiewetenschappen aan de Universiteit Gent, werkte jarenlang in de mediasector en heeft enkele boeken geschreven, zoals Het einde van het BRT-monopolie, Het menselijk liberalisme. Een antwoord op het antiglobalisme en Pleidooi voor individualisme. Hij is kernlid van de onafhankelijke liberale denktank Liberales.
De Nederlandse vrijdenkersvereniging 'De Vrije Gedachte' heeft hem op 15 september uitgeroepen tot Vrijdenker van het Jaar 2007 voor zijn inzet voor individuele vrijheid. Hij is fellow van het Center for Inquiry, afdeling Low Countries.
Boeken
De derde feministische golf - 2006
Pleidooi voor individualisme - 2004
Het menselijk liberalisme. Een antwoord op het antiglobalisme - 2002
Dennett spent part of his childhood in Beirut, where, during World War II, his father, a counter-intelligence agent with the Office of Strategic Services, had a cover job at the American Legation. The young Dennett and family returned to Massachusetts in 1947 after his father died in an unexplained plane crash.[1]
Dennett describes himself as "an autodidact or, more properly, the beneficiary of hundreds of hours of informal tutorials on all the fields that interest me, from some of the world's leading scientists."[3]
In October 2006, Dennett was hospitalized due to an aortic dissection. After a nine-hour surgery, he was given a new aorta. In an essay posted on the Edge website, Dennett gives his firsthand account of his health problems, his consequent feelings of gratitude towards the scientists and doctors whose hard work made his recovery possible, and his complete lack of a "deathbed conversion".[4]
He lives with his wife in North Andover, Massachusetts, and has a daughter, a son, and two grandsons.[5]
Philosophical views
Dennett has remarked in several places (such as "Self-portrait", in Brainchildren) that his overall philosophical project has remained largely the same since his time at Oxford. He is primarily concerned with providing a philosophy of mind that is grounded in empirical research. In his original dissertation, Content and Consciousness, he broke up the problem of explaining the mind into the need for a theory of content and for a theory of consciousness. His approach to this project has also stayed true to this distinction. Just as Content and Consciousness has a bipartite structure, he similarly divided Brainstorms into two sections. He would later collect several essays on content in The Intentional Stance and synthesize his views on consciousness into a unified theory in Consciousness Explained. These volumes respectively form the most extensive development of his views, and he frequently refers back to them in subsequent writings.[6][7][8][9][10][11][12]
In Consciousness Explained, Dennett's interest in the ability of evolution to explain some of the content-producing features of consciousness is already apparent, and this has since become an integral part of his program. He defends a theory known by some as Neural Darwinism. He also presents an argument against qualia; he argues that the concept is so confused that it cannot be put to any use or understood in any non-contradictory way, and therefore does not constitute a valid refutation of physicalism. Much of Dennett's work in the 1990s has been concerned with fleshing out his previous ideas by addressing the same topics from an evolutionary standpoint, from what distinguishes human minds from animal minds (Kinds of Minds), to how free will is compatible with a naturalist view of the world (Freedom Evolves). His most recent book, Breaking the Spell, is an attempt to subject religious belief to the same treatment, explaining possible evolutionary reasons for the phenomenon of religious adherence.
Dennett self-identifies with a few terms:
[Others] note that my 'avoidance of the standard philosophical terminology for discussing such matters' often creates problems for me; philosophers have a hard time figuring out what I am saying and what I am denying. My refusal to play ball with my colleagues is deliberate, of course, since I view the standard philosophical terminology as worse than useless a major obstacle to progress since it consists of so many errors.
Daniel Dennett, The Message is: There is no Medium
Yet, in Consciousness Explained, he admits "I am a sort of 'teleofunctionalist', of course, perhaps the original teleofunctionalist'". He goes on to say, "I am ready to come out of the closet as a sort of verificationalist". In Breaking the Spell he admits to being "a bright", and defends the term on several occasions. A "qualophile" is Dennett's nickname for any philosopher who believes in the reality of qualia.[13][14][15][16][17][18][19][20][21]
Role in evolutionary debate
Dennett's views on evolution are identified as being strongly adaptationist, in line with the views of ethologistRichard Dawkins. In Darwin's Dangerous Idea, Dennett showed himself even more willing than Dawkins to defend adaptationism in print, devoting an entire chapter to a criticism of the views of paleontologistStephen Jay Gould. This stems from Gould's long-running public debate with E. O. Wilson and other evolutionary biologists over human sociobiology and its descendant evolutionary psychology, which Gould and Richard Lewontin opposed, but which Dennett advocated, together with Dawkins and Steven Pinker.[22] Dennett's debate with Gould has led to some backlash from Gould and his supporters, who allege that Dennett overstated his claims and misrepresented Gould's.[23]
Dennett's theories have had a significant influence on the work of evolutionary psychologist, Geoffrey Miller.
Dennett has also written about and advocated the notion of memetics.
^ Although Dennett has expressed criticism of human sociobiology, calling it a form of "greedy reductionism," he is generally sympathetic towards the explanations proposed by evolutionary psychology. Gould also is not one sided, and writes: "Sociobiologists have broadened their range of selective stories by invoking concepts of inclusive fitness and kin selection to solve (successfully I think) the vexatious problem of altruismpreviously the greatest stumbling block to a Darwinian theory of social behavior. . . . Here sociobiology has had and will continue to have success. And here I wish it well. For it represents an extension of basic Darwinism to a realm where it should apply." Gould, 1980. "Sociobiology and the Theory of Natural Selection" In G. W. Barlow and J. Silverberg, eds., Sociobiology: Beyond Nature/Nurture? Boulder CO: Westview Press, pp. 257-269.
"Dennett: Reconciling Science and Our Self-Conception" Matthew Elton (Polity Press, 2003) (ISBN 0-7456-2117-1)
Daniel Dennett edited by Andrew Brook and Don Ross (Cambridge University Press 2000) (ISBN 0-521-00864-6)
Dennett's Philosophy: A Comprehensive Assessment edited by Don Ross, Andrew Brook and David Thompson (MIT Press 2000) (ISBN 0-262-18200-9)
Dennett, among others, is discussed in John Brockman's The Third Culture.
On Dennett John Symons (Wadsworth Publishing Company 2000) (ISBN 0-534-57632-X)
Philosophical Foundations of Neuroscience, P. Hacker and M.R. Bennett (Blackwell, Oxford, and Malden, Mass., 2003) (ISBN 1-4051-0855-X) has an appendix devoted to a strong critique of Dennett's philosophy of mind
External links
Wikiquote has a collection of quotations related to:
Christopher Hitchens in "God is not great: how religion poisons everything":
"De meest milde vorm van kritiek op religie is ook de meest radikale en de kritiek met de meest vernietigende uitwerking: religie is door de mens gefabriceerd. En de mensen die het maakten kunnen het zelfs niet eens worden over wat hun profeten, verlossers of goeroe's eigenlijk hebben uitgesproken of gedaan. Nog minder kunnen ze hopen ons iets te kunnen vertellen over 'de betekenis' van latere ontdekkingen en ontwikkelingen. Die werden daarom altijd door hen veroordeeld en tegengehouden.
En toch, de gelovigen gaan er nog steeds prat op te weten. Niet zomaar wat weten, maar ze weten alles. Niet enkel dat god bestaat, en dat hij alles schiep en de hele zaak overzag, maar ook wat 'hij' van ons eist, variërend van diëten tot hoe we ons seksueel moeten gedragen. Met andere woorden, temidden van een gigantische en ingewikkelde discussie [die de wetenschap voert] waarin we steeds meer en meer over minder en minder weten, maar waarin we toch nog kunnen hopen op voortgaand inzicht, is er een groepje mensen -bestaande uit elkaar bestokende en op voet van oorlog met elkaar staande partijen- met de ongelooflijke arrogantie ons te verzekeren dat we alle benodigde informatie al hebben.
Zulk een domheid, nog aangevuld met trots, zou op zichzelf al genoeg zijn om "geloof" volledig buiten het debat uit te sluiten. De mens die zeker is, die aankomt met beweringen van goddelijke leringen die garant staan voor zijn zekerheid, staat in onze tijd in de kinderschoenen van het menselijk ras. Het kan uitlopen op een uitgerekt afscheid nemen, maar het afscheid ervan nemen is begonnen, en zoals alle vaarwels moet niet te lang gerekt worden."
Het atheïsme is wereldwijd op zn retour. Dat blijkt uit een recent onderzoek dat is uitgevoerd door de Duitse Evangelische Alliantie en is gepubliceerd in het tijdschrift Evangelische Verantwortung, zo meldt het Nederlandse Reformatoisch Dagblad.
Het onderzoek toont aan dat het aantal niet-religieuzen jaarlijks met ongeveer 0,2 procent toeneemt. Op dit moment zijn er ongeveer 772,5 miljoen mensen die zich rekenen tot de niet-religieuzen. Het aantal atheïsten neemt jaarlijks toe met ongeveer een half procent en telt nu ongeveer 151,6 miljoen personen. Met deze groei lopen de niet-religieuzen en de atheïsten achter bij de groei van de wereldbevolking. Die neemt jaarlijks toe met 1,2 procent.
Van de wereldgodsdiensten groeit de islam met 1,3 miljard aanhangers het snelst met ongeveer 1,9 procent per jaar. De 25,7 miljoen sikhs nemen jaarlijks toe met ongeveer 1,5 procent. De 877,6 miljoen hindoes groeien jaarlijks met 1,4 procent. Het christendom groeit jaarlijks ongeveer 1,3 procent en telt nu 2,2 miljard aanhangers.
De groei van het aantal joden en boeddhisten is jaarlijks lager dan de wereldwijde bevolkingsaanwas en bedraagt voor beide religies ongeveer 0,9 procent.
Al een tijdje stel ik mijzelf de vraag waarom dit hele vraagstuk : "religie, ja of nee?" mij eigenlijk zo bezighoudt? Er is namelijk in ons land geen debat over de vraag over de invloed van religie (in zijn ruimste zin). Komt dit naar boven naar aanleiding van strijdarena's zoals die tussen Amerika en sommige islamitische naties? Of lig ik wakker van bepaalde subsidies die aan religieuze instanties worden geschonken? ... Om heel eerlijk te zijn... nee, niet echt. Je kent dat wel hé... die ver-van-mijn-bed-show. Nee, in mijn geval wordt het vuur aangewakkerd door simpele, alledaagse dingen die mij maar recentelijk beginnen opvallen. Vroeger zou ik er zelfs geen seconde bij stilgestaan hebben mocht mijn achtjarige dochter naar huis komen met een verhaal over "God" die dit of dat heeft gezegd of "Jezus" die ... een belangrijke les had meegeven aan haar. Nu heb ik daar wel mijn bedenkingen bij. Blijkbaar is er nog geen plaats voor gewone (of een aanloop naar) geschiedenis maar wel al voor begrippen zoals "God" en "Jezus". Dit in tegenstelling tot het algemeen beheer van haar schooltje welk verder gewoon prima is en terwijl ik ten volle besef dat er zeker geen doorgedreven doctrine aan de gang is aldaar. Haar schooltje is er één-uit-een-dozijn zoals er zovele zijn... waarschijnlijk volledig onschuldig. De echte reden van mijn ongerustheid is eigenlijk dat ik en mijn vrouw dit schooltje hebben gekozen op basis van zijn reputatie, namelijk dat het schijnbaar (en daadwerkelijk want ik heb hier twee kleine getuigen rondlopen) gelukkige leerlingetjes voorbrengt. Wat voor ons een basis is om je kind(-eren) een goed start te geven naar verder educatie. Toch kan ik niet wegcijferen dat er, naar mijn mening, onderhuidse boodschap wordt meegegeven die mij eigenlijk niet aanstaat. Daarom ben ik dan ook een absolute voorstander van een "vergelijkende" vorm van godsdienstles. Ongeveer zoals o.a. Richard Dawkins voorstelt (maar ook vele anderen om niet altijd R.D. op een voetstuk te zetten). Is dit niet een veel eerlijker vorm van onderwijs, zelfs vanuit het standpunt van een gelovige.
Richard Dawkins' briljante herformulering van de theorie van natuurlijke selectie heeft tot veel opwinding en interesse geleid binnen en buiten de wetenschappelijke gemeenschap. Zijn theorieen hebben bijgedragen in het veranderen van de sociobiologie en hebben duizenden lezers gedwongen hun ideeen over het leven bij te stellen.
In deze internationale bestseller, inmiddels een klassieker, verklaart de schrijver hoe het zelfzuchtige gen ook een subtiel gen kan zijn. De wereld van het zelfzuchtige gen draait om keiharde competitie, genadeloze uitbuiting en bedrog. Toch, zo beweert Dawkins, komen er daden van schijnbaar altruisme voor in de natuur. Bijen bijvoorbeeld zullen zelfmoord plegen met hun steek teneinde de bijenkorf te beschermen. En vogels riskeren hun levens om de de anderen te waarschuwen voor een naderende valk.
Een boek dat mensen met een idealistisch mensbeeld waarschijnlijk niet zullen waarderen.
Van sommige moderne wetenschappers klinken de woorden religieus, maar blijkt het geloof na nader onderzoek identiek aan dat van andere wetenschappers die zichzelf atheïst noemen. Zo wordt het lyrische boek van biologe Ursula Goodenough The Sacred Depths of Nature verkocht als een religieus boek. Theologen bekrachtigenhet op de achterflap en de hoofdstukken zijn vrijelijk doorweven met gebeden en godsdienstige meditaties.
Toch gelooft Goodenough volgens haar eigen beschrijving niet in een of ander opperwezen. Ze gelooft niet in een vorm van leven na de dood. Hieruit valt te begrijpen dat ze niet religieuzer is dan ik. Met andere atheïstische wetenschappers deelt zij een gevoel van ontzag voor de verhevenheid van het universum en voor de complexiteit van het leven. De hoesomslag van haar boek - de boodschap dat wetenschap niet gericht is op een bestaan dat troosteloos, belangeloos, nutteloos is, maar in tegendeel een bron van troost en hoop kan zijn - zou eveneens geschikt zijn geweest voor mijn boek Unweaving the Rainbow of voor Pale Blue Dot van Carl Sagan. Als dat religie is, dan ben ik een diepgelovig mens. Maar dat is het niet. En ik ben dat niet. Voor zover ik zie zijn mijn "atheïstische" opvattingen identiek aan Ursula's religieuze opvattingen. Een van ons gebruikt de taal verkeerd en ik meen niet dat ik het ben.
Goodenough is biologe, maar dit soort van neodeïstische pseudo-religie wordt vaker geassocieerd met natuurkundigen. In het geval van Stephen Hawking haast ik mij erop te wijzen dat de beschuldiging onterecht is. Hawkings vaak geciteerde term de geest van God duidt niet meer op het geloof in God dan mijn uitroep ik zou het bij God niet weten!. Ik veronderstel hetzelfde van Einsteins aanroeping dear Lord om de fysicawetten te personifiëren. Niettemin nam Paul Davies de term van Hawking over als titel van een boek dat aanspraak maakte op de Templeton Prize for Progress in Religion, momenteel de lucratiefste prijs ter wereld, prestigieus genoeg om gepresenteerd te worden in Westminster Abbey. Filosoof Daniel Dennett zei me ooit, in een Faustiaanse bui: Richard, als je ooit moeilijke tijden tegemoet gaat
Als je Einstein en Hawking als religieus beschouwt, als je de kosmische eerbied van Goodenough, Davies, Sagan en mezelf als echte religie beschouwt, dan zijn religie en wetenschap inderdaad samengesmolten, zeker indien je atheïstische priesters zoals Don Cupitt en veel universiteitskapelaans meetelt. Maar als je aan de term religie zo'n slappe, elastische definitie toestaat, welk woord blijft er dan over voor conventionele religie, religie zoals de gewone mens in de kerkbank of op de bidmat die begrijpt - en zoals elke intellectueel die zou begrepen hebben in vroegere tijden, toen intellectuelen net als iedereen religieus waren?
Als God synoniem staat voor de diepste principes van de fysica, welk woord blijft er dan over voor een hypothetisch wezen dat gebeden beantwoordt, tussenbeide komt om kankerpatiënten te redden, de evolutie over moeilijke stappen heen helpt, zonden vergeeft of voor die zonden sterft? Als het ons is toegestaan wetenschappelijk ontzag te herbenoemen als een religieuze impuls, is er geen discussie meer. Als je wetenschap herdefinieert als religie, wekt het nauwelijks verbazing als ze blijken te convergeren.
Sommigen ontwaren een huwelijk tussen moderne fysica en oosters mysticisme. Het argument luidt als volgt: kwantummechanica, die briljante, succesvolle vlaggenschiptheorie van de moderne wetenschap, is zeer mysterieus en moeilijk te begrijpen. Oosterse mystici waren altijd al erg mysterieus en moeilijk te vatten. Dus moeten oosterse mystici het altijd al over kwantumtheorie gehad hebben. Een gelijkaardige uitleg weerklinkt omtrent het onzekerheidsprincipe van Heisenberg (Zijn we niet allemaal, in zeer reële zin, onzeker?); fuzzy logic (Ja, het is ook voor jou okee om vaag te zijn), chaos- en complexiteits-theorie (het vlindereffect, de platonische verborgen schoonheid van de Mandelbrotset - je noemt het maar, iemand heeft het gemystificeerd en in baar geld omgezet). Je kunt een ontzaglijk aantal boeken kopen over kwantumgenezing, om over kwantum-psychologie, kwantum-verantwoordelijkheid, kwantummoraliteit, kwantum-onsterfelijkheid en kwantum-theologie maar te zwijgen. Ik heb nog geen boek gevonden over kwantumfeminisme, kwantum-financieel management of Afro-kwantumtheorie, maar geef het gewoon nog wat tijd.
De hele zaak wordt kundig aan de kaak gesteld in het boek The Unconscious Quantum van fysicus Victor Stenger, waaruit het volgende juweeltje komt. In een lezing over Afrocentrisch genezen vertelde psychiater Patricia Newton:
Traditionele genezers zijn in staat dat andere gebied van negatieve entropie die superkwantumsnelheid en -frequentie van elektromagnetische energie aan te snijden en naar ons niveau te brengen. Het is geen magie. Het is geen hocus-pocus. Met het aanbreken van de 21ste eeuw zul je zien dat de nieuwe medische kwantumfysici deze energieën en hun effecten daadwerkelijk verspreiden.
Sorry, maar hocus-pocus is precies wat het is. Geen Afrikaanse hocus-pocus, maar pseudo-wetenschappelijke hocus-pocus, tot en met het misbruik van het woord energie. Het is eveneens religie gemaskeerd als wetenschap in een walgelijk liefdesfeest van valse convergentie.
In 1996, net na haar edelmoedige verzoening met Galileï amper 350 jaar na diens dood, maakte het Vaticaan publiekelijk bekend dat evolutie gepromoveerd werd van weifelachtige hypothese tot aanvaarde wetenschappelijke theorie. Dat is minder dramatisch dan veel Amerikaanse protestanten denken, want de Rooms-Katholieke Kerk stond nooit bekend voor haar bijbels literalisme. Ze heeft in tegendeel de bijbel altijd met achterdocht behandeld, als iets wat nauw aanleunt bij een subversief document en wat nauwkeurig gefilterd dient te worden door priesters, veeleer dan het onbewerkt aan de congregaties te geven. Sommigen beschouwden de boodschap niettemin als een ander voorbeeld van de laat-20ste- eeuwse convergentie tussen wetenschap en religie. In hun antwoorden op de pauselijke boodschap toonden liberale intellectuelen zich op hun slechtst, over elkaar struikelend in hun verlangen om aan religie een eigen magisterium toe te kennen, even belangrijk als wetenschap maar er niet tegengesteld aan. Dergelijke agnostische verzoening is eens te meer gemakkelijk te verwarren met een werkelijke ontmoeting van geesten.
Dawkins: Ik verdenk mijn vriend de professor in de astronomie ervan de Einstein/Hawking-truc te gebruiken om God te laten staan voor "datgene wat we niet begrijpen". Het zou een onschadelijke truc zijn indien hij niet voortdurend verkeerd begrepen werd door mensen die hem per se verkeerd willen begrijpen. In elk geval zullen optimisten onder de wetenschappers, waarvan ik er een ben, volhouden dat wat we niet begrijpen alleen betekent wat we nog niet begrijpen.
Op zijn naïefst verdeelt deze verzoeningspolitiek het intellectuele territorium in hoe-vragen (wetenschap) en waarom-vragen (religie). Wat zijn waarom-vragen en waarom zouden we het recht hebben te denken dat er een antwoord op bestaat? Misschien zijn er diepzinnige vragen over de kosmos die voor altijd buiten de wetenschap liggen. De vergissing bestaat erin te denken dat ze daarom niet buiten de religie vallen. Ik verzocht ooit een voornaam astronoom en collega van mij om mij de big bang-theorie uit te leggen. Hij deed dat zo goed mogelijk naar zijn (en mijn) kunnen. Toen vroeg ik hem hoe het zit met de fundamentele wetten van de natuurkunde die het spontane ontstaan van ruimte en tijd mogelijk maken. Ah lachte hij, nu begeven we ons buiten het gebied van de wetenschap. Dit is waar ik je moet overlaten aan onze goede vriend de kapelaan. Maar waarom de kapelaan? Waarom niet de tuinman of de kok? Natuurlijk beweren kapelaans, in tegenstelling tot koks en tuinmannen, enig inzicht te hebben in ultieme vragen. Maar welke redenen hebben we ooit gekregen om hun beweringen ernstig te nemen? Nogmaals, ik verdenk mijn vriend de professor in de astronomie ervan de Einstein/Hawking-truc te gebruiken om God te laten staan voor "datgene wat we niet begrijpen". Het zou een onschadelijke truc zijn indien hij niet voortdurend verkeerd begrepen werd door mensen die hem per se verkeerd willen begrijpen. In elk geval zullen optimisten onder de wetenschappers, waarvan ik er een ben, volhouden dat wat we niet begrijpen alleen betekent wat we nog niet begrijpen. Agnostische verzoening is als de deftige liberaal die achteroverhelt om zo veel mogelijk toe te geven aan iedereen die luid genoeg roept. Ze bereikt een belachelijke omvang in het volgende typische stukje slordig denken. Het gaat ruwweg als volgt: je kunt geen ontkenning bewijzen (tot zo ver okee). Wetenschap heeft geen manier om het bestaan van een opperwezen te weerleggen (dat is strikt genomen waar). Daarom is al dan niet geloven in een opperwezen een zaak van louter individuele voorkeur en verdienen beide opties evenveel respect! Zo uitgedrukt ligt de misvatting bijna voor de hand; de reductio ad absurdum behoeft nauwelijks uitleg. Zoals mijn collega, de fysisch scheikundige Peter Atkins zegt, moeten we dan ook agnostisch zijn over de theorie dat er een theepot in een baan rond de planeet Pluto zweeft? We kunnen het niet weerleggen. Dat wil echter niet zeggen dat de theorie dat er zo'n theepot is op gelijke voet staat met de theorie dat er geen is. Indien het weerwoord luidt dat er redenen X,Y en Z zijn om een opperwezen aannemelijker te vinden dan een theepot, dan moeten X,Y en Z uitgelegd worden - omdat, indien gegrond, het echte wetenschappelijke argumenten zijn die beoordeeld moeten worden. Scherm ze niet achter een scherm van agnostische tolerantie van nauwkeurig onderzoek af. Als religieuze argumenten echt beter zijn dan Atkins' theepottheorie, laat ze ons dan horen. En laat anders diegenen die zichzelf agnostisch noemen met betrekking tot religie eraan toevoegen dat ze even agnostisch zijn met betrekking tot rondvliegende theepotten. Tegelijkertijd zouden moderne theïsten kunnen toegeven dat ze eigenlijk atheïsten zijn als het gaat om Baal en het gouden kalf, Thor en Wotan, Poseidon en Apollo, Mithras en Ammon Ra. We zijn atheïsten met betrekking tot de meeste goden waar de mensheid ooit in heeft geloofd. Sommigen onder ons gaan gewoon een god verder.
Dawkins: Als je Einstein en Hawking als religieus beschouwt, als je de kosmische eerbied van Goodenough, Davies, Sagan en mezelf als echte religie beschouwt, dan zijn religie en wetenschap inderdaad samen-gesmolten, zeker indien je atheïstische priesters zoals Don Cupitt en veel universiteits-kapelaans meetelt.
In elk geval is de opvatting dat religie en wetenschap tot aparte magisteria behoren oneerlijk. Ze struikelt over het onweerlegbare feit dat religies nog altijd beweringen over de wereld doen die na analyse wetenschappelijke beweringen blijken te zijn. Bovendien proberen religieuze apologeten van twee walletjes te eten. In hun contact met intellectuelen houden ze zich ver weg van het wetenschappelijke domein, veilig binnen het aparte en onaantastbare religieuze magisterium. Maar wanneer ze praten met een niet-intellectueel publiek, maken ze buitensporig gebruik van mirakelverhalen, die schaamteloze indringingen op het wetenschappelijke territorium zijn.
De onbevlekte ontvangenis, de verrijzenis, het opstaan van Lazarus, zelfs de mirakels uit het Oude Testament worden allemaal vrij gebruikt voor religieuze propaganda, en ze zijn erg doeltreffend bij een publiek van onwetenden en kinderen. Elk van deze mirakels komt neer op een schending van het normale verloop van de wereld. Theologen moeten een keuze maken. Je kunt je eigen magisterium opeisen, apart van dat van de wetenschap maar met recht op respect. In dat geval moet je echter afstand doen van mirakels. Of je kunt Lourdes en je mirakels behouden en genieten van hun enorm rekruterend potentieel onder de niet-opgeleiden. Maar dan moet je vaarwel zeggen aan aparte magisteria en aan je verheven aspiratie om met wetenschap samen te lopen.
De wens om zowel het een als het ander te hebben komt in een goede propagandist niet als aan verrassing. Wel verrassend is de bereidheid van liberale agnostici om daarin mee te gaan, net als de snelheid waarmee ze degenen onder ons die het aandurven aan de alarmbel te trekken afdoen als simplistische, ongevoelige extremisten. We worden ervan beschuldigd er een ouderwetse karikatuur van religie op na te houden waarin God een lange witte baard heeft en in een fysieke plaats woont, hemel genaamd. Tegenwoordig, zo wordt ons verteld, is religie geëvolueerd. De hemel is geen werkelijke plaats en God heeft geen fysiek lichaam met een baard daaraan. Welja, fantastisch: aparte magisteria, echte convergentie. Maar de doctrine van Maria Hemelvaart werd zo recent als 1 november 1950 door Paus Pius XII als een geloofsartikel gedefinieerd en bindt nog steeds alle katholieken. Ze stelt duidelijk dat het lichaam van Maria ten hemel opgenomen werd en daar verenigd werd met haar geest. Wat kan dat anders betekenen dan dat de hemel een fysieke plaats is die lichamen bevat? Nog eens, dit is geen vreemde en verouderde traditie met een louter symbolische betekenis. Het werd officieel en recent verklaard werkelijk te kloppen.
Samenvallen? Alleen wanneer dat goed uitkomt. Voor een oprecht beoordelaar is het zogezegde huwelijk tussen religie en wetenschap een oppervlakkige, lege schijnvertoning.
-----------------------
Richard Dawkins is professor aan de Universiteit van Oxford. Hij schreef onder meer The Selfish Gene (HetZelfzuchtigeGen) en Unweaving the Rainbow (Een Regenboog Ontrafelen). Richard Dawkins Website
Dit artikel verscheen oorspronkelijk op Forbes.com. Vertaling: Liesbeth Tysmans
Hij verkreeg zijn bekendheid onder het grote publiek vooral door zijn televisieserie Cosmos uit 1980 en verder door zijn vele populair-wetenschappelijke boeken. Ook trad hij dikwijls op in discussieprogramma's en praatshows op de televisie.
Korte biografie
Carl Sagan werd geboren in Brooklyn, New York. Zijn vader was een joodse kleermaker. Sagan studeerde in 1960 af in astronomie en astrofysica. Van 1960 tot 1968 gaf hij les aan de Harvard University en vervolgens, tot aan zijn dood, aan de Cornell University. Hier werd hij de initiatiefnemer voor een onderzoeksgroep die zich ging bezighouden met buitenaards leven en hoe daarmee in contact te komen. Dit groeide later uit tot de (hoofdzakelijk theoretische) wetenschap der astrobiologie en het onderzoeksprogramma SETI. Sagan werkte ook voor het befaamde Jet Propulsion Laboratory (JPL) te Pasadena bij de ontwerpfase van de reeksen interplanetaire sondes en landingsvaartuigen Mariner, Pioneer, Voyager en Viking en was daar ook een van de belangrijkste initiatiefnemers van ruimtemissies.
Ook was Sagan een van de eersten die een studie maakten van de klimatologische gevolgen van een kernoorlog en introduceerde hiermee het begrip nucleaire winter.
Sagan zag als een van zijn belangrijkste taken het vechten tegen bijgeloof, volgens hem vertegenwoordigd in de vorm van de geïnstitutionaliseerde wereldgodsdiensten en nieuwe pseudo-religies als New Age en 'alternatieve wetenschappen'. Ook was hij tegen het creationisme dat nog steeds veel invloed heeft in de VS (vooral onder de vele streng gelovige Amerikanen) en een propagator van de evolutietheorie. Hij was atheïst volgens zijn critici maar anderen vermelden dat hij meer een 'zoeker' was en dat de term agnost juister is. Hij was een van de medeoprichters van het Committee for the Scientific Investigation of Claims of the Paranormal, de internationale vereniging van sceptici, die ook in Nederland een afdeling heeft.
Hoewel hij als persoon niet de gemakkelijkste was (zoals zijn drie echtgenotes verhalen: hij werd ervan beticht een overmatig groot ego te hebben), en sommige van zijn inzichten ook omstreden waren bij collega-wetenschappers, werd Sagan desondanks geëerd met talrijke wetenschappelijke en publieke onderscheidingen.
In romanvorm publiceerde hij zijn visie op mens en kosmos in de bestseller Contact (1986), die in 1997 verfilmd werd met Jodie Foster in de hoofdrol. Zie Contact (film).
Sagan stierf in 1996 op 62-jarige leeftijd aan een longontsteking als complicatie bij een zeldzame bloedziekte (myelodysplasie) waar hij al enkele jaren aan leed en die zijn immuunsysteem grotendeels verlamd had.
Kritiek
Hoewel hij ageerde tegen bijgeloof en onwetenschappelijke methodes overtrad Sagan door zijn populaire en aansprekende benadering de grenzen van echte wetenschap zelf ook regelmatig, vooral als hij buiten zijn eigen vakgebied, de astronomie, opereerde. Zo voorspelde hij in 1991 dat de oliebranden in Koeweit voor een zomerloos jaar zouden zorgen, wat niet gebeurde. Ook werd vanuit de wetenschappelijke wereld kritiek geuit op zijn rol in de publiciteitscampagne rond de nucleaire winter, de klimaatverandering die zou kunnen ontstaan na een kernoorlog. Hoewel wetenschappelijk gezien de effecten en omvang van zo'n klimaatverandering hoogst onzeker waren, was Sagan overtuigd van de gevolgen, en verkondigde die vrijuit. Meermalen bleek ook dat Sagan kritiek op zijn theorieën slecht kon verdragen, al snel de motieven van zijn critici in twijfel trok en hen van 'onwetenschappelijkheid' beschuldigde.
Sagan, Carl et al., Murmurs of Earth: The Voyager Interstellar Record. Random House, 1977
Sagan, Carl et al., The Nuclear Winter: The World After Nuclear War. Sidgwick & Jackson, 1985
Sagan, Carl and Richard Turco, A Path Where No Man Thought: Nuclear Winter and the End of the Arms Race. Random House, 1990
Sagan, Carl, The Dragons of Eden: Speculations on the Evolution of Human Intelligence. Ballantine Books, December 1989, ISBN 0345346297, 288 pgs. Een Nederlandse vertaling verscheen in 1978 bij S Press, Meppel, onder de titel 'Draken uit het paradijs' en in 1984 onder dezelfde titel bij Unieboek bv / Van Holkema & Warendorf, Weesp (ISBN 0902694739)
Sagan, Carl, Broca's Brain: Reflections on the Romance of Science. Ballantine Books, 1993, ISBN 0345336895, 416 pgs
Sagan, Carl and Ann Druyan, Shadows of Forgotten Ancestors: A Search for Who We Are. Ballantine Books, October 1993, ISBN 0345384725, 528 pgs
Sagan, Carl and Ann Druyan, Comet. Ballantine Books, February 1997, ISBN 0345412222, 496 pgs
Sagan, Carl, Contact. Doubleday Books, August 1997, ISBN 1568654243, 352 pgs
Sagan, Carl, Pale Blue Dot: A Vision of the Human Future in Space. Ballantine Books, September 1997, ISBN 0345376595, 384 pgs
Sagan, Carl and Ann Druyan, Billions & Billions: Thoughts on Life and Death at the Brink of the Millennium. Ballantine Books, June 1998, ISBN 0345379187, 320 pgs
Sagan, Carl, The Demon-Haunted World: Science As a Candle in the Dark. Ballantine Books, March 1997, ISBN 0345409469, 480 pgs
Sagan, Carl and Jerome Agel, Cosmic Connection: An Extraterrestrial Perspective. Cambridge University Press, January 15, 2000, ISBN 0521783038, 301 pgs
Sagan, Carl, Cosmos. Random House, May 7, 2002, ISBN 0375508325, 384 pgs
Zemeckis, Robert, Contact (film). Warner Studios, 1997, ASIN 0790736330 IMDB Verfilming van Contact
Davidson, Keay, Carl Sagan: A Life. John Wiley & Sons, August 31, 2000, ISBN 0471395366, 560 pgs
Externe links
CarlSagan.Com. Homepage van Cosmos Studios, verkooporganisatie van de televisieserie Cosmos op DVD en VHS-video.
Contact: A Eulogy to Carl Sagan, by Dr. Ray Bohlin, president of Probe Ministries. Dr. Bohlin verhaalt dat de film Contact een passende samenvatting is van Sagans denkbeelden. Sagans wetenschappelijke benadering van de vraag "Is het universum geschapen?" wordt kritisch geanalyseerd door Bohlin vanuit zijn christelijke visie.
AMSTERDAM - De 19-jarige Belg die mogelijk zijn ouders en zus gruwelijk ombracht, stond mogelijk onder invloed van paddo's die hij in Nederland had gekocht.
Een vriend van Leopold Storme heeft verklaard dat de verdachte een dag voor de moorden naar Sluis (Zeeuws Vlaandeeren) was geweest om hallucinerende paddo's te kopen. In ons land zijn die vrij verjkrijgbaar en er gebeuren steeds vaker gruwelijke ongelukken mee.
'De paddestoelen kunnen aanzetten tot een psychose. Het is niet ondenkbaar dat iemand daarbij een moord pleegt', zegt een toxicoloog tegen de krant Het Laatste Nieuws.
De krant belde met de enige zaak waar paddo's verkocht worden: De Heksenketel. De eigenaresse zegt zich Leopold niet te herinneren. De helft van haar klanten is Franstalig Belg, net als Leopold.
In België zijn paddo's verboden. In Nederland wordt al jaren oeverloos over een verbod gesproken en valt het ene na het andere slachtoffer. Onlangs pleegde een Frans meisje in Amsterdam zelfmoord nadat ze zich had volgestopt met paddo's.
De ouders en zus van Leopold werden vorige week in hun stoffenzaak in de Brusselse Kapucijnenstraat omgebracht.
Top-ufoloog Marc Broux gelooft niet meer in vliegende schotels 'Waarom bezoeken aliens alleen maar Eddy Wally-figuren?'
HASSELT - Jarenlang was Marc Broux een van 's werelds ferventste believers in het bestaan van ufo's. Tot hij zijn geloof verloor en zich ontpopte tot een van de felste tegenstanders van de ufologen. Na dertig jaar onderzoek weet hij het nu echt zeker: 'Ufo's bestaan niet'.
Marc Broux (52) wil het vanmiddag in Hasselt nog een keer duidelijk uitleggen tijdens een speciaal ufo-symposium: zestig jaar ufologie en dertig jaar persoonlijk onderzoek hebben geen enkel objectief bewijs opgeleverd van het bestaan van ufo's. Hij, die vele jaren lang stellig heeft geloofd in ufo's, weet het nu zeker: aliens en ufo's zijn onzin, quatsch, verzinsels... En als hij dat vandaag nog een keer duidelijk heeft uitgelegd, dan zal hij erover zwijgen. Hij zal de zowat vijfhonderd ufo-boeken in zijn bibliotheek opbergen in kartonnen dozen, op zolder zetten en er niet meer naar omkijken. 'Ik heb mijn ideeën neergeschreven in een boek met als titel 60 jaar ufo's, de waarheid bijna nabij. Natuurlijk staat niet alles erin. Ik heb stof voor zeker nog vijf andere boeken. Maar die zal ik nooit schrijven.'
Sufon tegen Bufon
Marc Broux hoopt dat hij na zijn lezing vanmiddag aan de toog een Duvel zal kunnen drinken met de ufologen en dat ze dan eindelijk de strijdbijl zullen kunnen begraven. Ze zullen er zijn om naar hem te komen luisteren, dat weet hij zeker. Maar hij vreest dat ze achteraf weer kwaad zullen zijn. 'Ik ga hen dan ook niet sparen. Ik wil de mensen waarschuwen voor ufo-believers en voor de onzin die ze goedgelovige mensen door de strot proberen te rammen. Dat is mijn missie. Als die ufologen eens goed zouden nadenken, dan zouden ze weten dat ze mis zijn. Maar dat willen ze niet, want ze willen hun speelgoedje niet kwijt. En mij zien ze als een verrader, omdat ik wél heb nagedacht en daardoor van gedacht ben veranderd.'
En zo staan de ufo's centraal in een hevige strijd. Aan de ene kant is er Sufon , Sceptisch Ufologisch Onderzoekings Netwerk. Aantal actieve leden: vier. Aan de andere kant staat Bufon, Belgisch Ufo-Netwerk. Aantal leden? 'Nog tien à vijftien', zegt Marc Broux. 'Het kalft wat af, want ooit waren het er wel 250.'
Klopt dat? Bij Bufon willen ze die vraag liever niet beantwoorden. 'Ons ledenaantal kunnen we absoluut niet bekend maken via de telefoon', laat de Oost-Vlaamse voorzitter en ook nationale ondervoorzitter weten.
Een vreemd fel licht
Wie hem tegenwoordig bezig hoort, zou het niet zeggen, maar Marc Broux was zelf jarenlang een van de meest fervente ufologen van het land. Misschien zelfs de allerferventste. 'Ik ben erin gerold', legt hij uit. 'Het begon met de landing op de maan, waardoor ik als tiener enorm gefascineerd was. Daarna werd ik gebeten door sterrenkunde. En toen was er in 1974 plots dat rare lichtverschijnsel terwijl ik naar een komeet stond te kijken. Een klein sterretje dat plots een grote lichtbol werd, dat was het. Via mijn verrekijker zag ik een schijfvormig iets, dat in beweging kwam en een eindje verderop plots uitdoofde. Er waren nog meer mensen die het gezien hadden, en die noemden het een ufo-verschijning. Ik geloofde dat. En hoe meer sensationele, Amerikaanse boeken ik daarna las, hoe overtuigder ik werd. Het heeft vele jaren van studie gekost, vooraleer ik eindelijk begon te twijfelen. Maar nu ben ik helemaal overtuigd van de onzin van al die ufo-verhalen. Het grootste mirakel is misschien wel dat ik zoveel jaren in die onzin geloofd heb. Als je even logisch nadenkt, dan weet je toch dat al die honderdduizenden ufo-verhalen absurd zijn. Zeker als die getuigen beweren dat ze echt contact hebben gehad met bleke aliens met grote ogen. Die buitenaardse wezens zouden dus vele lichtjaren overbruggen om onze planeet te bezoeken. En als ze hier dan eindelijk zijn, dan zouden ze zich alleen vertonen aan vreemdsoortige Eddy Wally-figuren. Dan vraag je je toch af waarom geen van die buitenaardse bezoekers ooit op de idee is gekomen contact op te nemen met onze wereldleiders.'
Klank- en lichtspel
Broux heeft tijdens zijn studiejaren tientallen interviews gedaan met mensen die een ufo hadden zien vliegen. Hij heeft vervalste foto's gezien, heeft gesprekken gevoerd met verwarde geesten, heeft geleerd hoe beïnvloedbaar het geheugen soms is... 'Ik heb zelfs een vrouw gesproken die 's nachts aliens op bezoek had gekregen in haar slaapkamer. Haar kinderen hadden die wezens ook gezien, vertelde ze mij. Tot die kinderen na wat aandringen toegaven dat ze eigenlijk alleen maar herhaalden wat hun moeder had gezegd.'
En onlangs was er nog die man die een ufo met uitsteeksels had zien vliegen tussen Genk en Lummen. 'Een vuurwerk- en laserspektakel, zo bleek later. Al heeft die man zelf dat nooit willen geloven.'
Maar wat dan te denken van die Duitse kok die eerder deze week in de tabloid Bild Zeitung nog vertelde hoe hij twee jaar geleden werd ontvoerd door buitenaardse wezens met een kruisvormig ruimteschip?
'Wel, die man vergist zich. Zoals ook al die anderen zich vergist hebben.'
Als Marc Broux na vanavond zijn ufo-tijdperk afsluit, dan zal zijn vrouw dat alleen maar toejuichen. Ook zonder jarenlange studie is zij er altijd van overtuigd geweest dat er geen ufo's rondvliegen boven de Aarde. Ze heeft haar man meer dan eens gek verklaard. Maar ze heeft hem altijd laten doen, ook als dat betekende dat hij avond aan avond achter zijn computer zat te werken.
'Zelf heb ik geen spijt van alle verloren tijd die ik in mijn onderzoek heb gestopt. Maar nu is het echt wel genoeg geweest.'
Ufo-symposium: '60 jaar ufologie, de waarheid bijna nabij', 23 juni om 14 uur in het Cultureel Centrum Hasselt, inkom gratis. Info: 0475-60.12.56.
Misschien reizen toekomstige ruimtevaarders al slapend naar Mars
Slapend naar de Rode Planeet?
27 september 2004 Het klinkt als sciencefiction: in een diepe slaap lange bemande ruimtemissies uitvoeren. In opdracht van ESA bekijken onderzoekers de mogelijkheid om mensen met een scheikundige substantie in een soort kunstmatige winterslaap te brengen. Misschien komt het ooit van pas bij de voorbereiding van een toekomstige bemande ESA-missie naar Mars. In films als Alien van Ridley Scott is het te zien: astronauten die na een jarenlange winterslaap - ingewijden spreken over hibernatie - fris en monter aan de slag gaan.
Als het aan ESA ligt wordt dit in een niet al te verre toekomst werkelijkheid. Onderzoekers van het Advanced Concepts Team (ACT) in de technologische ESA-vestiging ESTEC in Noordwijk, Nederland werken eraan. Maar er is nog veel onderzoek nodig. "Het duurt nog minstens tien jaar alvorens we bruikbare technieken voor hibernatie zullen hebben", zegt Dr. Mark Ayre van het ACT.
Een slapende astronaut: minder stress en fysische belasting
Voordelen
De voordelen zijn duidelijk. Een bemanning van een ruimteschip in winterslaap krijgt niet met stress en fysische belasting te maken, zoals die bij een jarenlange ruimtemissie de kop opsteken en die het gevolg zijn van een opgesloten gevoel, latent levensgevaar, eentonigheid, een gebrek aan privacy en sociaal contact en heimwee naar de thuisplaneet.
Een slapende bemanning heeft bovendien ook minder zuurstof, plaats en voedsel nodig. Een kleiner en minder zwaar ruimteschip kan de kostprijs van een ruimtevlucht danig drukken.
Om hun doel te kunnen bereiken mikken de onderzoekers op biomimicry: de ontwikkeling van methoden en oplossingen door de waarneming en het nabootsen van planten en dieren. Fenomen als winterslaap zijn bestaande strategieën in de natuur, waarmee een organisme kan overleven in een vijandige omgeving.
Mars en de aarde: een ruimtemissie naar onze buurplaneet kan al vlug enkele jaren duren
Leven op een waakvlam
Het gaat erom het energieverbruik van het eigen lichaam aan te passen aan het uiterst geringe aanbod van de omgeving. Het dier zet zijn levensfuncties op een laag pitje en het metabolisme komt in een nieuwe evenwichtssituatie waarbij extreem energie wordt gespaard.
Hibernatie wil zeggen: leven op een waakvlam. Hartslag, ademfrequentie, lichaamstemperatuur en stofwisseling komen op een laag pitje en het organisme komt in een soort starre duurzame slaap of een tijdelijke coma terecht.
Vaak bedraagt daarbij de lichaamstemperatuur slechts enkele graden Celsius boven nul. De polsslag neemt af van meerdere honderden tot drie à vier slagen per minuut en het zuurstofverbruik bedraagt amper 2% van het normale inademen. Het dier kan maandenlang teren op de voorraad vet in het eigen lichaam.
Het onderzoek naar hibernatie bij zoogdieren toonde aan dat een bepaalde proteïne in het bloed van de winterslaper ervoor zorgt dat de levensfuncties vertragen. De scheikundige aard van deze Hibernation Induction Trigger, of kortweg HIT, is nog niet helemaal duidelijk.
Pioniers op het Marsoppervlak: fris en monter na een 'winterslaap'?
DADLE
De onderzoekers zijn nu geïnteresseerd in een stof die zeer goed gelijkt op HIT en die synthetisch kan gemaakt worden: het D-Leu-Enkephalin of kortweg DADLE.
DADLE is een opiumachtige verbinding. "We weten weliswaar nog niet of het werkt", aldus Marco Biggiogera van de Universiteit van Pavia, "maar het valt in ieder geval te overwegen." Biggiogera is een specialist op het vlak van hibernatie en adviseert ESA bij onderzoek dat hiermee te maken heeft.
In het kader van het programma Ariadna van het ACT onderzoekt hij samen met collega's van de Universiteit van Verona winterslaap bij zoogdieren en de relevantie ervan voor mogelijke hibernatie bij de mens.
Biggiogera en zijn team ontdekten al dat DADLE ook menselijke cellen in slow motion zet en de celstofwisseling en celdeling trager doet verlopen. De stof werd al toegediend aan dieren die van nature uit geen winterslaag houden. De onderzoekers in Verona probeerden de substantie eerst uit op ratten en bekeken de hartslag en hersenactiviteit van de dieren. Er zijn nog geen resultaten, maar de gegevens worden momenteel geanalyseerd.
Mensen op Mars: interplanetaire ruimtemissies eisen veel van mens én machine
Ook technologische uitdagingen
Winterslaap tijdens bemande ruimtemissies brengt ook heel wat technologische uitdagingen met zich mee. De toestand van de bemanning in een dergelijke toestand moet permanent en uiterst nauwkeurig in de gaten worden gehouden. Daarvoor is een zeer goed telemetrisch systeem nodig voor het doorsturen van gegevens naar de aarde.
Aangezien signalen heen en terug bij interplanetaire missies minutenlang onderweg zijn moeten niet alleen de astronauten een hoog IQ hebben. Ook de boordsystemen moeten hoogintelligent zijn en bij onvoorziene gevallen onmiddellijk en autonoom kunnen reageren.
Maar het ziet er naar uit dat de sprookjes van gisteren morgen werkelijkheid kunnen worden: op naar Mars!
Kans op leven op Gliese 581 C wordt steeds groter De kans dat we niet de enige levende organismen in het heelal wordt steeds groter. Met behulp van de MOST, voluit de Microvariability and Oscillations of STars, heeft een team van Canadese astronomen de afgelopen 1,5 maand, ofwel de afgelopen zes weken, de moederster van Gliese 581 C bestudeerd, die door het leven gaat onder de naam Gliese 581. Uit dit onderzoek blijkt dat de moederster van de aardachtige planeet vrij rustig is, wat betekent dat de kans op leven op Gliese 581 C steeds groter wordt.
Uit het onderzoek blijkt dat Gliese 581 een relatief rustige rode dwergster is. Volgens de Canadese astronoom Jaymie Matthews, werkend op de Universiteit van Columbia, is de moederster van Gliese 581 C de afgelopen 1,5 rustig gebleven. "Het klimaat op Gliese 581 C is naar alle waarschijnlijkheid stabiel, omdat de moederster relatief rustig is en maar af en toe wat meer licht uitstoot. Dan hebben we het over maar 4/10 van één procent. Omdat het klimaat niet verstoord wordt, is de kans groter dat er leven op de planeet aanwezig is," aldus Matthews.
Volgens het team van astronomen is de rode dwergster al vrij oud en zijn de planeten rond deze ster al vele miljarden jaren aanwezig. "Net zoals op onze planeet aarde kan het leven op Gliese 581 C zich in deze lange periode al ver ontwikkeld hebben, dus wie weet kunnen er ook verder ontwikkelde organismen voorkomen op de aardachtige planeet." Matthews en zijn team bestudeerden Gliese 581 C om de twee weken, als de planeet precies tussen de aarde en zijn moederster stond.
Gliese 581 C is de kleinste exoplaneet die ooit is ontdekt. De afstand tussen de moederster en de exoplaneet is vijftien keer kleiner dan de afstand tussen de Aarde en de zon, ofwel 10 miljoen kilometer. Eén jaar op Gliese 581 C is gelijk aan 13 Aardse dagen. Omdat rode dwergsterren vijftig keer zwakker en kouder zijn dan sterren zoals de zon kunnen planeten met een korte omloopbaan toch nog vloeibaar water en misschien leven herbergen.
Computersimulaties tonen aan dat Gliese 581 C een steenachtige wereld is zoals onze planeet of een waterwereld die gevuld is met een enorm aantal oceanen. De temperatuur bedraagt 0 tot 40 graden Celsius. De planeet draait samen met twee andere planeten rondom de rode dwergster. Eén is een Hete Jupiter die ruim vijftig keer zo massief is als de Aarde en twee jaar geleden al werd ontdekt. Deze heeft nóg een korte omloopbaan dan Gliese 581 C. De andere planeet is een planeet die acht keer massiever is dan de Aarde en tegelijkertijd met Gliese 581 C werd ontdekt.
Artistieke impressie van een tweede planeet met leven?
AMSTERDAM - Amerikaanse wetenschappers zijn er in geslaagd om een 60 watt gloeilamp te laten branden door middel van draadloze elektriciteit.
De trotse groep wetenschappers van het MIT tonen hun nieuwste succes, WiTricity.
Foto: AFP
Wetenschappers van het Massachusetts Institute of Technology (MIT) lieten in een testopstelling een gewone 60 watt gloeilamp draadloos branden op een afstand van 2 meter van de energiebron verwijderd.
De nieuwe techniek die door de onderzoekers de naam WiTricity is gedoopt, maakt gebruik van het simpele bestaande natuurkundige verschijnsel van elektromagnetisme waarmee iemand als onderzoeker Nikola Tesla een eeuw geleden al bezig was.
Tot nu toe was het probleem altijd dat deze elektromagnetische straling alle richtingen opstraalde, en dus weinig efficiënt kon worden toegepast. Afgelopen herfst echter slaagde professor Marin Soljacic erin om het energietransport middels gerichte golven plaats te laten vinden.
De sleutel hierbij is dat er gebruik gemaakt wordt van een elektromagnetische energiebron en een apparaat die beide op dezelfde frequentie staan afgesteld zodat er energie-uitwisseling plaats kan vinden. Deze techniek valt nog het best te vergelijken met hoe een opera zangeres in staat is om een glas te laten stuk springen met haar stem. Omdat het glas op een bepaalde frequentie gaat resoneren kan het uiteindelijk stuk springen.
De testopstelling zoals die nu werd toegepast blijkt een efficiëntie van 40 tot 45 procent te hebben. Dat betekent dat de meeste energie die vanuit de energiebron wordt verstuurt de gloeilamp niet weet te bereiken. Soljacic is zich bewust dat de efficiëntie zeker verdubbeld zal moeten worden om de techniek daadwerkelijk interessant te maken voor toekomstige commerciële toepassingen.
Een ander probleem vormt momenteel nog het formaat van de energiebron, de koperen spoelen waarmee nu werd gewerkt zijn 60 cm in doorsnee en dat is te fors om mooi weg te kunnen werken. Dus ook dat probleem zal in de toekomst moeten worden opgelost.
Wel claimen de wetenschappers dat het elektromagnetische koppelingsproces WiTricity veilig is voor zowel mens als dier. Ook mobieltjes, credit cards en andere elektrische apparaten die binnen de straling werden gebracht ondervonden geen schade of hinder van de straling. Wel zal er meer onderzoek nodig zijn om het daadwerkelijke bewijs te leveren dat de techniek volkomen veilig toepasbaar is.
De onschadelijkheid werkt blijkbaar twee kanten op, want het plaatsen van mensen tussen de energiebron en de lamp bleek geen effect op de werking te hebben.
Foto: Lancering van de spaceshuttle Atlantis op missie STS-117. (Image Credit: NASA)
( Cape Canaveral, Florida, 09 Jun 2007 ) [ SHUTTLE ] - Laatste update: 09 Jun 2007 14:43 - 1289 maal gelezen.
♦ Over het hele terrein van het Kennedy Space Center in Florida waren de vreugdekreten te horen toen de spaceshuttle Atlantis met brullende motoren gelanceerd werd. De NASA topmanagers spraken hun trots uit over de succesvolle lancering van spaceshuttle Atlantis. De lancering van de Atlantis ging vlekkeloos en is het ruimteveer veilig in een baan om de aarde.
"Het team heeft uitstekend werk verricht" zei Rex Geveden, NASA associate administrator, "en het is een zeer mooie dag voor de NASA en het nationale ruimtevaart programma."
Bill Gerstenmaier, hoofd van de ruimtevaart operaties zei dat dit de eerste stap is van een uitdagende missie en dat ondanks er nog een hoop uitdagingen volgen, dit een zeer goede start is van de eerste shuttle lancering van dit jaar.
Na het maanden lang gewerkt te hebben aan de door hagel beschadigende externe brandstoftank afgelopen februari, "heeft de brandstoftank zijn werk uitstekend gedaan," zegt Shuttle Programma Manager Wayne Hale.
Bij het bekijken van de opnames van de externe brandstoftank, die gemaakt zijn tijdens de lancering, zijn er geen brokstukken schuim waargenomen voor de scheiding van de tank en de spaceshuttle.
"Dit is een goed bericht voor de toekomst en kijken we uit naar het afbouwen van het ruimtestation," zegt Hale.
Missie Management teamleider Leroy Cain en NASA lanceerdirecteur Mike Leinbach spraken hun gelukwensen uit aan het complete NASA en industrie team dat de lancering van de Atlantis heeft voorbereid.
"Het was een mooie nacht om te lancering," zei Leinbach, "Ik ben heel trotst om een lid van dit team te zijn."
Het onderzoek ging van start na onthullingen van Jean-Marie Dedecker in september vorig jaar. De senator gaf toen een lijst van twintig mensen uit het wielermilieu - renners en anderen - die betrokken zouden zijn bij doping.
Nu schoot het gerecht in actie. Gratis reclame voor de Lijst Dedecker leek het wel. 'Dat is toeval', zegt parketwoordvoerder Tom Janssens. 'De twee speurders die het dossier in handen hebben, vertrekken volgende maandag twee weken op cursus. En daarna begint de Ronde van Frankrijk en zouden we een aantal eventuele betrokkenen niet meer kunnen vinden. En in de vakantie moesten we het ook niet meer doen.'
Gerecht vindt grote hoeveelheden verboden producten in wielermilieu
DM UPDATE 19u54 Het gerecht is vanochtend binnengevallen bij een tiental renners en verzorgers uit het wielermilieu, onder andere van de wielerploeg Quick.Step, in Vlaanderen en Wallonië.
Er zijn "belangrijke hoeveelheden" verboden producten gevonden, waaronder EPO en de befaamde 'pot belge'. Dertien personen werden de hele namiddag verhoord. Daarvan zijn er nu twee vrijgelaten, wat niet noodzakelijk betekent dat ze onschuldig zijn.
Twee personen die vanmorgen werden meegenomen voor verhoor in kader van een reeks huiszoekingen in het wielerpeloton, zijn inmiddels weer op vrije voeten. Dat bevestigt het parket van Kortrijk.
Namen wil het parket opnieuw niet geven. Uit goed ingelichte bron kon het persagentschap Belga vernemen dat Johan Molly, de door andere media genoemde verzorger van QuickStep-Innergetic, één van de twee vrijgelaten personen is.
"Dat de twee personen opnieuw konden beschikken, betekent niet automatisch dat hen niks ten laste kan worden gelegd", aldus parketwoordvoerder Tom Janssens. "Mogelijk heeft de onderzoeksrechter (Marc Allegaert, die ook het onderzoek Landuyt/Museeuw voerde, nvdr) een afweging gemaakt en oordeelde hij dat ze voorlopig niet meer verhoord moesten worden."
Een derde persoon wordt morgen voor de onderzoeksrechter geleid. Omdat er enkele huiszoekingen gebeuren in andere arrondissementen, heeft het gerecht niet 24 maar 48 uur de tijd om te beslissen of die personen al dan niet worden aangehouden. Over het lot van de tien andere betrokkenen kan het parket nog geen uitsluitsel geven.
Locaties
Een volledige lijst van de huiszoekingen is niet gekend, maar intussen is gekend dat de federale gerechtelijke politie onder meer in Fleurus, Harelbeke, Houthulst, Roeselare en Geluwe binnenstapte. In Geluwe gebeurde dat bij een 37-jarige man die vorig jaar nog reed als eliterenner zonder contract.
In Harelbeke zou de huiszoeking gebeurd zijn bij David Windels. Windels kwam op de voorgrond toen de zaak rond veearts José Landuyt losbarste. Hij beschuldigde de veearts er toen van dat hij hem destijds als renner verslaafd maakte aan verdovende middelen. In 1997 werd hij door de Kortrijkse rechter veroordeeld voor handel in amfetamines.
Autonoom onderzoek
De speurders zijn vertrokken van de informatie die Jean-Marie Dedecker vorig jaar doorspeelde aan het gerecht. Sindsdien zijn er diverse onderzoeksopdrachten gebeurd. Ook nu weer is er telefoon- en sms-verkeer nauwkeurig geanalyseerd.
Dat de huiszoekingen gebeurden kort voor de federale verkiezingen, is een beslissing die het gerecht autonoom heeft genomen. Maandag zijn de voornaamste verantwoordelijken van de Kortrijkse federale gerechtelijke politie afwezig gedurende de komende twee weken. Bij hun terugkomst staat de Ronde van Frankrijk voor de deur en kunnen mogelijke betrokkenen daardoor afwezig zijn, luidt het. "Wij zijn geen promoteam van Jean-Marie Dedecker", benadrukte Tom Janssens.(belga/dm)
Filmreview : Flyboys.... spijtig maar een gemiste kans.
Flyboys !!!
Regie: Tony Bill Scenario: Phil Sears, Blake T. Evans en David S. Ward Met: James Franco, Jennifer Decker, Martin Henderson, Jean Reno, David Ellison e.a. 140 min. / F-VS / 2006
Herinnert u zich nog die scène uit The Aviator' waarin waaghals Howard Hughes één van de meest duizelingwekkende luchtgevechten uit de filmgeschiedenis op pellicule zette voor zijn peperdure epos Hell's Angels'? Dat zou nochtans wel mogen, het was namelijk een majestueus in beeld gebrachte hommage aan de oldskool oorlogsfilms zoals ze vandaag niet meer gemaakt worden. Tony Bill heeft het alvast wél gezien en moet gedacht hebben: ik ga hier eens even een oude traditie terug tot leven wekken.' Het gevolg: Flyboys', een ouderwetse avonturenfilm met spectaculaire vliegtuigscènes en voor de rest niet veel. Net zoals bij Howard Hughes indertijd moest het budget via een private weg bij elkaar gesprokkeld worden omdat geen enkele grote studio brood zag in het project. De studio's hadden gelijk. Flyboys' werd een grote financiële flop en ook artistiek is dit WOI-epos over de Amerikaanse vechtpiloten van de Lafayette Escadrille een muffe jutezak geworden waar de clichés even rijkelijk uitrollen als mottenballen. Soms is er ook een reden waarom ze de films niet meer proberen maken zoals vroeger, Tony.
Flyboys' vertelt het heroïsche relaas van de o zo dappere Amerikaanse vrijwilligers die naar de Eerste Wereldoorlog trokken om Frankrijk bij te staan in de strijd tegen de moffen. Dat allemaal vòòr Amerika zich iets aantrok van wat er met Europa gebeurde in die oorlog. Eén van hen is Blaine Rawlings (James Green Goblin junior' Franco), een Texaan die de familieranch is kwijtgespeeld en nu op zoek is naar een hoger doel. Hij sluit zich aan bij de Lafayette Escadrille, het legendarische eskader voor vechtpiloten. Hij mag niet alleen de stoere held in de lucht uithangen, maar ook het hartje van lokale deerne Lucienne (Jennifer Decker) sneller laten kloppen. Uiteraard leert hij ook waardevolle lessen over eer, plichtsgevoel en ware heldenmoed van een collega-piloot (Martin Henderson) die al te veel Amerikaanse waaghalzen uit het luchtruim heeft zien vallen. De cursus Franse stereotypen krijgt hij van kapitein Jean Reno die zijn Allo Allo'-accent even hard laat krullen als zijn onvermijdelijke snorretje.
Amerikanen toch. Zelfs uit een periode van een oorlog waar ze zo goed als niets mee te maken hadden, halen ze een moedig en inspirerend verhaal met de focus op hun eigen helden. Want ook zonder de degoutante starsand stripes uit te hangen (hallo en vaarwel Pearl Harbor') komt deze Flyboys' over als een veel te onsmakelijk Amerikaans getint verhaal dat nuancering niet al te hoog in het vaandel draagt. Alles en iedereen dat niets met Amerika te maken heeft, kan in deze film alleen maar met karikaturale stereotypen (de snorren van de Fransen!) en banale clichés (het mooie Franse meisje dat onvermijdelijk valt voor de stoere Yank) worden voorgesteld. En natuurlijk wordt die smerige Grote Oorlog aan de man gebracht als een opwindend jongensavontuur waar de levensgevaarlijke missies worden afgewisseld met frivool gedartel in de wei of een gezellige drink in het café. Het zou écht niet meer van deze tijd mogen zijn om met zo'n simplistische visie op het concept oorlog af te komen. Heroïek, eergevoel, opoffering, allemaal goed en wel, maar probeer toch ook een historisch verantwoord kader en context mee te geven aan een serieus bedoelde avonturenfilm die zich afspeelt tijdens een gebeurtenis waarbij honderdduizenden soldaten crepeerden en stierven in de loopgraven.
Tot zover de politiek correcte preek. Flyboys' mag dan wel even authentiek zijn als een Peter Ustinov-accent in een sandalenprent, hoe zit het met de actie en het avontuur die ons moeten doen terugdenken aan de films van weleer? Wel, de dogfights zijn alleszins indrukwekkend en opwindend genoeg om de zoektocht naar ook maar iets dat op een verhaal lijkt, te doen vergeten. De eerste keer althans. Want in dit langdradige oorlogsepos (no way dat de oorlog zo lang heeft geduurd) worden de weinig variërende actiescènes tot in het oneindige herhaald. Regisseur Tony Bill moet constant toevlucht nemen tot de luchtgevechten, omdat zijn verhaaltje op het land zo ongelooflijk rommelig, cheesy en oppervlakkig is dat de pellicule bij momenten dreigt vast te plakken aan de projector. En zonder te kunnen meeleven met de personages, beginnen de battles ook steeds meer op een levenloos computerspelletje te lijken. Ze zijn aardig in elkaar gestoken (hoewel de zeppelin toch iets te CGI was om goed te zijn), maar als het je nu eens geen zak kan schelen wat er gebeurt met de ventjes in de tweedekkers beginnen ook die stukken in een onoverkomelijke sleur te geraken.
Maar het is pas als de gladde posterjongens uit hun speelgoed stappen dat Flyboys' echt ergerlijk saaie cinema begint te worden. Eerst en vooral mist het verhaal een duidelijke koers. De specifieke doelstellingen van het eskader worden vaag gehouden en er is geen richtinggevende plot of drive om wat drama en suspense rond te bouwen. Ze kruipen in de vliegtuigjes, schieten naar de stoute Duitsers (de iconische Rode Baron wordt hier vervangen door de gemene Black Falcon in zijnzwarte driedekker) en keren terug naar de grond om na een handvol nietszeggende scènes terug de lucht in te trekken en weer hetzelfde te doen. Het is niet zo zeer een probleem van een slecht verhaal, maar eerder een probleem van geen verhaal te hebben. Een aaneenschakeling van vingerdikke clichés, een klungelige romance (James Franco kan geen Frans, Jennifer Decker geen Engels, boeiende conversaties geeft dat al niet) en een geforceerd band of brothers-gevoel zijn de vaste ingrediënten waar Flyboys' nergens enige vorm of samenhang uit kan halen. Het meest tenenkrommende moment valt wanneer de token black guy gemoedelijk een glas cognac deelt met een blanke rijkeluiszoon. Wat doet je vader' vraagt de blanke. Mijn pa was een slaaf' antwoordt de zwarte jongen droogjes. Vlotjes hoor.
Ik was m al bijna vergeten maar James Franco moet toch wel de leading man voorstellen in deze onzalige hommage. Hij mag dan nog zo krampachtig James Dean imiteren (waar hij effectief sterk op lijkt, hij heeft m zelfs gespeeld in een tv-biografie), maar het lukt m nog niet om overtuigend met een vliegeniersbril op zijn kop rond te lopen. En als je een Texaans accent hanteert, probeer het dan toch tenminste vol te houden tot het einde van de film.
Flyboys' had een zwierige ouderwetse avonturenfilm kunnen worden, mocht er ook maar iets van talent, gevoel en intelligentie achter de productie hebben gezeten. Enkel een schroothandelaar die grossiert in oud afval zal iets met dit roestige afdankertje kunnen aanvangen. Deze flyboys geraken nog niet van de grond, laat staan dat ze kunnen vliegen.
Dr. Richard Dawkins (°1941) is op zuiver wetenschappelijk vlak een innovator. Na een opleiding als 'klassiek' bioloog heeft hij vrij snel de sprong gemaakt naar de moleculaire biologie, met de nadruk op het gen en op de daarmee verbonden analogie met systemen van informatieverwerking.
In 1976 schreef hij er zijn eerste boek over 'The Selfish Gene', waarin hij de evolutietheorie van Darwin toepaste op het gen en een brug sloeg tussen de moleculaire biologen enerzijds en de gedragswetenschappelijke wereld van biologen, psychologen, sociobiologen anderzijds.
Dawkins leverde een grote bijdrage aan de discussies rond creationisme (d.w.z. de opvatting dat niet de evolutie, maar een scheppingsdaad verantwoordelijk is voor het ontstaan van de aarde, planten, dieren en de mens) en evolutieleer.
Daarnaast is Dawkins ook een overtuigd atheïstisch humanist. Hij is niet enkel een uitgesproken tegenstander van alle vormen van godsdienst, maar hij stelt ook de halfslachtige houding van anderen aan de kaak. Dawkins denkt na over de bredere maatschappelijke implicaties van zijn wetenschap en tracht dit te bundelen in één enkele consequente en publiek te verantwoorden zienswijze. In dat opzicht is hij een belangrijke exponent van de ideeën die aan de basis liggen van de stichting van onze universiteit.
Momenteel doceert Dawkins aan de universiteit van Oxford waar hij ook de leerstoel 'for the public understanding of science' bekleedt.
Richard Dawkins Times Education Supplement (London) 23/02/2001, page 17
There is something exceedingly odd about the idea of sectarian religious schools. If we hadn't got used to it over the centuries, we'd find it downright bizarre. The Church of England proudly disclaims any intention to convert pupils away from the faith of their parents. But isn't there already something deeply absurd in the presumption that children ought to inherit beliefs from their parents in the first place?
Think of it this way. Many of the subjects we study are controversial. In civil war history, it's Roundheads versus Cavaliers. In cosmology there is the "steady state" school of thought to set against the now dominant "big bang" theory.
In economics, monetarists vie with Keynesians. In literary history "Baconians" and champions of the Earl of Oxford press rival claims to the authorship of the plays normally attributed to Shakespeare.
In my own field of evolutionary biology, neutralists argue with selectionists. Everyone expects that, in a good school, children will be exposed to the different points of view in matters of controversy, and in a very good school they may even be encouraged to develop their own opinions based upon the evidence and strength of the arguments.
Now, just imagine that sectarian schools were set up for the promulgation of rival points of view in each of these controversial subjects. Imagine Keynesian schools playing football against monetarist schools. Keynesian schools preferentially admit the children of Keynesian parents, while reassuring the parents of the minorities (Monetarist or Adam Smithian children) that they would not seek to convert their children to Keynesianism.
It is one thing for parents to have views on the balance of subjects that their children ought to be taught. Some might feel that languages are more important than mathematics, and choose a school that is especially strong in languages. Or vice-versa.
Within a subject like English, parents might prefer a rigorous grounding in grammatical principles over the literary creativity which other parents might prefer. If schools divide along such lines, nobody could reasonably object.
Some variety of choice would seem positively healthy. But religious schools are divided over what children are taught to believe as facts about the universe, life and existence.
The situation exactly parallels my Keynesian/ monetarist analogy, which was drawn up to be obviously absurd. Who will deny that the existence of religious schools, dispassionately seen, is just as absurd? But it is worse than absurd.
It can be deeply damaging, even lethally divisive. Why do people in Northern Ireland kill each other? It is fashionable to say that the sectarian feuds are not about religion. The deep divides in that province are not religious, they are cultural, historical, economic.
Well, no doubt they are, in the sense that Protestant gunmen or Catholic pub bombers are not directly debating the Transubstantiation, the Assumption, or the Trinity. There is a "them-against-us" mentality burned deep into both sides of the Northern Ireland psyche, and we can all agree that it is not directly related to theological disagreements.
But how does each individual know which side he is on? How does he decide whether the victim of his violence is one of "them" or one of "us"?
He knows because of centuries of historical division. And the basis of that division, generation after generation, is to a large extent sectarian schooling.
If Protestant and Catholic children ceased to be segregated throughout their schooldays, the troubles in Northern Ireland would largely disappear - not overnight, but rather precisely in a generation.
But I come back to my main point. The idea that primary schoolchildren could be labelled "Protestant children" or "Catholic children" is as absurd as "Tory children", "Labour children" or "Liberal children" would be.
No sane person would advocate the setting up of sectarian schools for the segregated education of the children of pro-Euro parents on the one hand and anti-Euro parents on the other. How, then, can it be sane to advocate the existence of sectarian religious schools? And who can justify the spending of taxpayers' money on them?
Richard Dawkins is Charles Simonyi Professor of Public Understanding of Science, Oxford
Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
Over mijzelf
Ik ben Yoeri
Ik ben een man en woon in Oost-Vlaanderen (Belgie) en mijn beroep is On a need to know basis..
Ik ben geboren op 18/03/1970 en ben nu dus 55 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Reizen met het gezin, lezen, studeren (vooral natuurwetenschappen) vroeger ULM/DPM vliegen, heden is dit zeilen geworden.
Van sommige moderne wetenschappers klinken de woorden religieus, maar blijkt 
;)
Foto: Lancering van de spaceshuttle Atlantis op missie STS-117. (Image Credit: NASA) 
9u42:55
Dr. Richard Dawkins (°1941) is op zuiver wetenschappelijk vlak een innovator. Na een opleiding als 'klassiek' bioloog heeft hij vrij snel de sprong gemaakt naar de moleculaire biologie, met de nadruk op het gen en op de daarmee verbonden analogie met systemen van informatieverwerking. 
