Ik ben Ann Vanmoen
Ik ben een vrouw en woon in Izegem (België) en mijn beroep is gegradueerde verpleegkundige.
Ik ben geboren op 28/03/1970 en ben nu dus 55 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: .
Hallo,
Als mama van 2 gehandicapte kindjes wil ik jullie heel graag mijn verhaal vertellen.
Geniet van het leven !!!
Mijn lieve Robbedoes, Wat ben jij lief Wat ben jij stoer Ik heb je lief Je mama ,xxx
Jij, Jij bent degene Degene aan wie ik denk Elke minuut van de dag
Jij, Jij bent degene Degene van wie ik hou met heel mijn hart,........
Jij, Jij bent degene die ik wil die ik wil in mijn leven
Jij, Jij ben uniek
Jij, Jij bent mijn zonnestraal Jij,ik hou van jou
Lieve Robin en Anouk, mama houdt van jullie Dikke zoen, Mama
Het leven met 2 gehandicapte kindjes
mijn verhaal
03-06-2012
Een klopje van de hamer
Hallo allemaal,
Hier ben ik terug na een eindelijke eens gewone week,..Alle festiviteiten zijn nu wat achter de rug,maar dat geeft zowat zijn weerslag op mijn lijf.Ik moest deze week wat vechten tegen vermoeidheid,maar dit zal wel wat normaal zijn zeker.Gelukkig kon ik gisteren wat zonne energie opdoen en vandaag deed ik nog een extra dutje.
Met mijn 2 schattekes gaat alles goed,..Anouk die straalt zo hé,..ik krijg telkens een warm gevoel wanneer ik haar zie,toen ik ze gisterenmorgen ging ophalen in Aartrijke en ik ze zo zag was ik weer een gelukkige mama,...maar waren mijn gedachten ook bij Kiril* een moedige jongen die de strijd verloren had ,zijn andere sterrevriendjes en ook aan de mama van Tom*,het kindje uit Aartrijke die onlangs gestorven was,..het moet voor zijn ouders verschrikkelijke zijn om nooit meer die weg te moeten rijden ,...een deel van je leven valt gewoon weg,..Ik had een fijne babbel met het personeel in de leefgroep hierover en ik zei het hen gewoon waarom het soms zo nodig is dat ik dagelijks naar de leefgroep bel om te weten hoe het gaat ,ergens in mijn lijf heb ik een interne klok die me rond 18 uur zegt ,Ann,..tis tijd om te bellen ,de verbondenheid met de kids is gewoon zo groot ,dat je er niet om heen kan ,hoe ik er ook probeer tegen te vechten ,..gelukkig verstaan ze me maar al te goed en zijn ze blij met mijn dagelijks telefoontje,..ik geloof bij mijn eigen weten dat ik het maar één keer vergeten ben en geloof me ,ik was er niet goed van ,....
Gisteren was Robin ook superblij,..wat wil je als je buiten kan hé,..hij lag nog te roepen en vertellen in zijn bedje tot 23 uur ,ik ging een paar keer kijken en hem tot rust te brengen maarja vanmorgen waren ze er dan ,..Hij deed verschillende epilepsie aanvalletjes met als gevolg dat hij vandaag heel moe was,..en vandaag was het juist schoolfeest op Aartrijke,..maar niets aan te doen ,ik moest hem naar de leefgroep brengen want hij kon gewoon niet tegen de drukte terwijl zusje zat te genieten tot en met ,..
We kwamen rond 16 uur naar huis en het was onwennig voor mij ,ik voelde me eigenlijk niet zo best dat ik ze zo vroeg moest achterlaten ,..wanneer gaat dit schuldgevoel bij mij eigenlijk eens verdwijnen ??? Het zal wel met het dipje te maken hebben zeker ,..morgen zijn we een andere week ,gaan we er weer met volle teugen tegen aan ,en kijken we uit naar het volgend weekend die we vrijdag al starten want dan vieren we weer feest ,..de kindjes en de opvoedsters komen bij ons langs om het communiefeestje van Anoukje te vieren ,...Fijn hé en ondertussen hopen we dat de zomer eindelijk kan beginnen .
Heel veel liefs,Ann
Reacties op bericht (0)
Hallo, Mijn verhaal gaat over Robin en Anouk,dit zijn mijn 2 allergrootste schatten,Robin en Anouk hebben allebei een heel zware fysische en mentale handicap. Maar wat de oorzaak is van dit alles ,is nog steeds een groot vraagteken.Vele onderzoeken en tests en jaren later is het nog steeds niet geweten; Ze hebben allebei epilepsie,maar die is met medicatie redelijk onder controle;In het begin was het echt heel moeilijk om alles te aanvaarden,je wilt weten hoe hun toekomst zal zijn,......Na verloop van tijd probeer je alles een plaats te geven en te genieten van elke dag dat ze bij je zijn.Mijn kapoenen hebben me al zoveel geleerd,hoe mooi het leven is? Wat genieten is van de kleine dingen in het leven? Wat echte liefde is? Gewoon ik ben ze heel dankbaar dat ik hun mama mag zijn. Soms heb ik het heel moeilijk,maar ik kan heel goed mijn gevoelens neerschrijven ,vandaar dat ik mijn blogje heb aangemaakt.. Liefs,Ann
E-mail mij
Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.
Gastenboek
Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
Twee beertjes hand in hand houden elkaar lekker warm. Net als die twee beertjes heb ik het nooit koud, want jullie zijn degene die mijn hartje warm houdt!!!
Het leven met 2 gehandicapte kindjes
