Wauw, ik ben geslaagd in mijn opzet! Ik heb de Oetztaler Radmarathon uitgereden! En binnen de tijd nog wel. Ik heb er exact 13 u en 9 minuten over gedaan.
Amai, dit is het zwaarste dat ik ooit gedaan heb. Dit is in mijn leven het meest en het langst dat ik ooit heb afgezien. (Vergelijkbaar met een kind baren bij een moeilijke bevalling volgens mijn vrouw.) Maar het feit dat het doel bereikt is, doet de pijn wel snel vergeten.
Goh, ik had mezelf niet zoveel kans gegeven dat ik hierin zou slagen. De laatste drie weken voor de rit heb ik eigenlijk wat te weinig kunnen trainen. Reeds op de eerste beklimming had ik een heel slecht gevoel in de benen. Ik had eigenlijk gewoon geen zin om te fietsen. De benen draaiden niet soepel. Maar ja, het was de eerste beklimming en ik zou mijn aan mijn plan houden, namelijk op de eerste 2 hellingen heel erg op de hartslag letten. Wat ik echter niet had verwacht, was dat de "Schlusswagen" (de wagen die de wedstrijd afsluit, als je daar achter rijdt dan rijdt je eigenlijk niet meer mee, tenzij je hem weer inhaalt) mij zo dikwijls zou inhalen. Ik heb eigenlijk constant rond die limiettijd gereden. En wat ik voorspelde, kwam uit, namelijk iedereen stak mij voorbij. Toch was ik met een paar minuten verschil nog net op tijd boven op de eerste beklimming. Ik had echter verwacht dat ik ruim binnen de tijd op de eerste top ging aankomen, dus dit was niet goed voor de moraal. Boven slechts een korte stop bij de bevoorrading en dan terug op weg.
De afdaling ging vlot, maar de tweede beklimming ging moeizaam. Ik had 2 u en 20 minuten de tijd voor de beklimming van de Brennerpas, maar ik wist heel zeker dat ik dat niet zou halen. Bovendien was er op de platte en vals platte stukken van de Brenner zo'n wind op kop, dat het tempo en de moed wel heel erg diep zakte. Uiteindelijk was ik net na de tijd boven. Ik heb weerom slechts een korte pauze gepakt. Ik zou mijn verloren tijd proberen in te halen in de afdaling. Want het is een afdaling met heel brede wegen en goede zichtbaarheid.
Doch dat was zonder de tegenwind gerekend. Want door de strakke zuiderwind, was het op veel plaatsen in de afdaling stoempen om toch 30 per uur te kunnen rijden, op plaatsen waar je anders makkelijk 40 of 50 per uur rijdt. Recupereren van de beklimming van de Brennerpas zat er voor mij dus niet in.
Dan direct de Jaufenpas. Volgens mijn plan zou ik hier gaan gas geven. En ik hield mij aan mijn plan. En dit lukte in het begin aardig. Waar ik tot en met de tweede beklimming telkens ongeveer als allerlaatste in de wedstrijd reed en ik alleen maar voorbijgestoken werd, kon ik nu plots veel anderen inhalen. Velen kregen duidelijk reeds een klop van de hamer, velen stapten ook al af om opgepikt te worden door een bezemwagen. En mijn tempo lag duidelijk hoger dan de meeste die wel nog reden. Ik haalde tientallen anderen in, en werd zelf maar door 1 of 2 personen ingehaald. Tot op een hoogte van 1700 meter ging dat goed, maar dan kreeg ik zelf ook een grote klop. Tot dan had ik telkens 10 per uur kunnen rijden, maar nu zakte mijn tempo plots naar de 7 à 8 per uur. 't Was gedaan met anderen inhalen. En nu was 't puur afzien. Uiteindelijk haalde ik de top, toch wel een 20-tal minuten na de limiettijd. Ik was totaal afgepeigerd. Ik was ook geestelijk totaal gekraakt. De tranen stonden in mijn ogen. Ik belde kort even naar het vrouwke, maar ik kon bijna niet meer spreken. Ik was totaal vermoeid en kapot. Ik kon nog net zeggen dat het niet ging. Dat ik ging opgeven en in de bezemwagen stappen. Alles met heel weinig woorden, want elk woord was te veel. Ik had de moed niet meer om mijn fiets recht te zetten tegen de daarvoor voorziene leuning en liet hem gewoon liggen op het asfalt. Ik slenterde nog even naar de bevoorradingstafel om wat water te drinken.
Dan kwam ik plots op het idee dat het toch wel stom zou zijn om hier op te geven. Op de top van een berg. Ik had nu een 150 of 160 km op de teller staan, maar ik had een afdaling van 25 km voor me liggen. Ik dacht: ik kan toch beter eerst nog afdalen en beneden dan in de bezemwagen stappen, dan heb ik zoveel km meer gedaan.
Zo gezegd zo gedaan. De afdaling ging heel vlot. Voor het eerst sinds 150 km genoot ik echt van op de fiets te zitten. Ik stak in de afdaling ook nog een paar anderen voorbij. Maar echt voluit kan je in die afdaling sowieso niet gaan. Want deze afdaling is heel technisch, met soms heel korte bochten en een wegdek dat op veel plaatsen in slechte staat is. Ik was blijkbaar toch niet te vermoeid om die afdaling vlot maar toch voorzichtig te nemen. Beneden in Sankt-Leonhard draait de weg kort naar rechts en dan begin je direct te klimmen aan de Timmelsjoch. Ik had dus eigenlijk geen tijd om na te denken of ik wel zou beginnen aan de Timmelsjoch: ik was er al aan bezig. Ook nog even de mat over waar mijn tijd via een chip die gemonteerd is op de fiets automatisch opgenomen werd. Nu was het echt afzien. Hoewel ik helemaal niet alleen was, werd er geen woord meer gezegd. 't Was alsof iedereen evenveel aan het afzien was. Er heerste een grote stilte, iedereen was bezig met een persoonlijk gevecht, een innerlijke tweestrijd. Opgeven of nog even verderdoen. Velen verloren dat gevecht. Om de honderd meter zag ik wel iemand langs de kant zitten, de fiets reeds in de berm geplaatst, wachtend op een bezemwagen. Anderen deden toch nog verder. Het tempo lag laag bij iedereen. Zelf reed ik op de eerste steile stukken meestal rond de 7 per uur. Velen reden nog trager. Velen waren ook al afgestapt en probeerden te voet nog wat verder te gaan.
Ik had aan de voet van de Timmelsjoch een bordje gezien waarop stond: Labestation (= bevoorrading) na 19 km. Ik wist dat de Timmelsjoch 30 km was en ik dacht dat het eerst 10 km heel steil was, dan 10 km vals plat en daarna weer 10 km heel steil. Omdat mijn pedalen - wonder boven wonder - nog steeds ronddraaiden, had ik mezelf voorgenomen om te proberen die eerste 10 steile kilometers te overwinnen. Dan zou ik de volgende 10 km vals plat ook wel aankunnen, en zo zou ik dus toch nog de bevoorradingspost kunnen bereiken. Als ik de Oetztaler tot daar zou uitrijden, dacht ik, dan zou ik eigenlijk wel echt tevreden zijn. Opgeven is daar geen schande meer.
Ik had mij al bij al tot dan toe redelijk goed aan mijn plan kunnen houden. Namelijk de eerste 2 beklimmingen energie sparen door op de hartslag te letten en dan de derde beklimming een inhaalbeweging doen. Maar voor de laatste beklimming had ik op voorhand bewust geen plan, geen strategie. Stel dat ik aan die laatste beklimming zou geraken, dan zou het toch puur afzien worden. En dat was het dus. Maar ik had mezelf wel voorgenomen dat ik bij het afzien op de laatste helling eigenlijk maar aan 1 ding moet denken. Namelijk trappen, de pedalen wat rond draaien. En dat was het enige waar ik probeerde aan te denken. De pedalen blijven ronddraaien, Lieven! Vele anderen deden dat al niet meer, want ze waren afgestapt. Ik ben toch nog altijd aan het trappen! Raar maar waar, en dat gaf mij precies toch een beetje moed.
Ik keek uit naar de strook vals plat. Maar het vals plat bleef maar weg. Ik was al 15 km aan het klimmen en dat vals plat was er nog niet. Dat bleek dus toch een beetje een misrekening te zijn achteraf, want het vals plat is helemaal geen 10 km. Het is maar een kilometerke of 3. Maar dat was dus niet zo erg, want ik bleef dus wel rijden terwijl ik mezelf steeds wijsmaakte dat het vals plat achter de volgende bocht lag. Nee, blijkbaar niet achter deze bocht, dus 't zal wel achter de volgende bocht zijn. Nee, die ook niet, maar waarschijnlijk wel de volgende ...
Op het korte platte stukje had ik wonderbaarlijk weer het gevoel dat dit goed deed aan de benen. Ik voelde precies weer een beetje recuperatie. En dan was er eindelijk die verlossende bevoorrading. En dan is de duivel in mij bovengekomen. Ik heb al 20 km geklommen. Er scheidt mij nog een steile beklimming van 10 km van de top. Ik heb nu al 200 km afgezien. Waarom zo ik niet nog 10 km langer kunnen afzien? Plots sloeg de moraal totaal om. Ik zag dat het qua tijd nog haalbaar was. Zelf al zou mijn tempo zakken tot 5 km per uur, dan nog kon ik tijdig (dus voor 19u30) de top halen. Ik ben slechts 15 seconden van mijn fiets afgestapt aan de bevoorrading om de drinkbussen bij te vullen. Ik voelde eventjes dat een kramp er zat aan te komen en ben dan direct terug op de fiets gekropen. Blijven trappen is de beste remedie tegen krampen.
En ik bleef dus trappen. Het was intussen ook gaan regenen, maar dat kon mij niet schelen. Dat was het allerlaatste van mijn zorgen. Velen waren al afgestapt en trachten te voet met de fiets in de hand de top te bereiken. Voor sommigen moet dat inderdaad wel mogelijk geweest zijn, want zelfs met een staptempo van 4 per uur was de limiettijd nog haalbaar. Velen waren ook even gestopt om regenkledij aan te trekken. Ik niet. Ik bleef gewoon verder fietsen met korte broek en kort truitje in de regen. Ik voelde eigenlijk geen koude en ik was toch al nat van het zweet. In de steile haarspeldbochten ging ik regelmatig op de trappers staan, kwestie van het zitvlak even te kunnen ontlasten. Het tempo bleef laag, maar dan was er uiteindelijk die verlossende tunnel. Dan wist ik echt zeker, ik ga het halen, want na die tunnel is het maar nog 1 of 2 km vals plat en dan ben je echt op de top. Op het einde van de tunnel ben ik nog even gestopt om mijn regenkledij aan te trekken. Want ik wist dus zeker dat ik de top ging halen en dat ik dan direct aan de afdaling zou beginnen.
En inderdaad, ik had het gehaald. Nu geen tijd om daar verder over na te denken, ik ben maar direct begonnen aan de afdaling. Want intussen was het echt wel stevig aan het regenen, en de afdaling lag er kletsnat bij. De afdaling was echt geen lachertje. Met zo'n weer kan je geen tempo maken. Veilig over de meet komen was nu mijn enige zorg. En ik nam dan ook geen enkel risico.
Ik ben uiteindelijk in Soelden om 20u over de meet gekomen. 't Was nog steeds aan het regenen. Veel volk stond er niet aan de meet. Ik vermoed door het weer. Maar de mensen die er stonden applaudiseerden. Dit voelde aan als een echte overwinning. Ik kreeg even de tranen in de ogen toen ik over de finish reed en stak mijn rechter vuist als overwinningsgebaar ik de lucht toen ik applaus kreeg. Ik had het gehaald!
Dit is echt wel een unieke ervaring geweest. Ik heb verschrikkelijk afgezien. Ik heb constant aan opgeven gedacht. Ik heb mijn eigen grenzen verlegd. Altijd maar toch nog een beetje verder, opgeven kan ik straks wel. En ik heb ook enkele keren gedacht (ik was het eigenlijk zeker): dit is de laatste keer dat ik ooit op een fiets zit. Nooit meer ga ik ooit nog fietsen! Dit is te veel. Dit is er over.
De volgende dag zijn we met de auto naar Obergurgl geweest. Ik zag iemand fietsen in Zwieselstein. Die had een truitje van de Oetztaler Radmarathon aan. Zo'n truitje krijgen enkel diegene die de finish binnen de tijd gehaald hebben. Dus die gast was al terug aan het fietsen. En eigenlijk had ik ook wel weer zin in een kort fietstochtje, om de benen los te rijden. De zin om de fietsen was er dus al terug.
En dan de tweede dag erna, op weg van Oostenrijk naar België, dacht ik: misschien doe ik ooit wel nog eens mee. En misschien kan ik ooit wel nog eens proberen om mijn tijd te verbeteren. Maar dat is nu nog wat vroeg om aan te denken. Eén ding is zeker: dit is een onvergetelijke ervaring geweest. En de organisatie was tip top in orde!
OK, nu is het echt bijna zover. De grote vraag is: ben ik er klaar voor? Wel, ik denk het niet, maar laat mij duidelijk zijn, ik denk niet dat ik hier ooit klaar kan voor zijn. Ik ben geen supertalent en dit is en blijft een loodzware uitdaging.
Gisteren heb ik nog een laatste "grote" training gedaan in de Ardennen. Ik heb een rit gedaan van 120 km (stukje van het parcours van de Waalse Pijl). De benen waren niet echt goed, maar van de algemene conditie mag ik niet klagen. Er blijft wel nog altijd hetzelfde probleem dat ik vind dat mijn tempo te laag ligt, maar nu is het in ieder geval te laat om daar nog iets aan te doen. Met nog minder dan 6 dagen te gaan, kan ik nu beter de nodige rust inbouwen, zodat ik zondag met frisse benen kan starten.
Donderdagmorgen vertrekken we naar Oostenrijk. We komen ginder dan donderdagavond aan. Vrijdag en zaterdag zijn we ginder dus ter plaatse. De bedoeling van die twee dagen is in de eerste plaats om uit te rusten. Dus 's avond op tijd in bed en een beetje kunnen uitslapen. Want eerlijk gezegd, thuis kom ik dikwijls wat slaap te kort, en dat is zeker niet bevorderlijk voor de sportieve prestaties.
Nu, wat zijn mijn concrete plannen, mijn concrete strategie voor de grote rit op zondag? Wel ik ga een papiertje op mijn fiets kleven met een aantal vaste punten uit de rit, met kilometers en limiettijden. Dit is het fameuze papiertje:
Soelden
6u30
Oetz
7u30
Kühtai
9u30
Kematen
10u0
Innsbruck
10u20
Brenner
12u30
Sterzing
13u0
Jaufenpas
15u0
St-Leonhard
15u30
Timmelsjoch
19u30
Soelden
20u30
In het rood staan de vier bergtoppen. De tijden die vermeld zijn, zijn echt de limiettijden. Ik leg deze aan mezelf op, maar eigenlijk legt de organisatie deze ook op. Tenminste, wat de organisatie oplegt, is dat je op 19u30 op de Timmelsjoch moet zijn. Want deze top (grensovergang Italië-Oostenrijk) wordt elke avond om 20u afgesloten. Dus, zeggen ze, moet je om 15u30 ten laatste beginnen aan die laatste klim, anders kan je niet meer voor 19u30 boven zijn. Dus wie niet voor 15u30 aan de voet van de Timmelsjoch is, wordt gedwongen om in 1 van de "bezemwagens" in te stappen. Ik heb dan zelf deze limiettijd verder doorgetrokken naar de vorige tussenpunten, met dus bovenstaand lijstje als resultaat.
De kans is heel groot dat ik deze limiettijden niet haal. Waarschijnlijk ga ik reeds te laat zijn op de top van de tweede beklimming. Maar, ik ga er van uit dat het geen zin heeft om boven mijn tempo te gaan rijden, anders zal mijn licht heel vroegtijdig gedoofd zijn. Dus mijn strategie is om de eerste 2 hellingen echt op hartslag te gaan rijden (krachten sparen). Hartslag niet boven de 150 slagen per minuut stel ik voorop. Waarschijnlijk gaat dat heel moeilijk worden. Waarschijnlijk zal zowat het gehele deelnemersveld mij voorbijsteken, want aan hartslag 150 ga ik echt niet snel bovenrijden. Dus het zal psychologisch zwaar worden om er aan te weerstaan om het tempo (en dus de hartslag) NIET op te drijven. Hopelijk kom ik zo inderdaad voor mijn limiettijd van 9u30 boven op de eerste helling.
Mijn strategie voor de bevoorradingen (er is een bevoorrading op elke top) is om enkel te stoppen om - indien nodig - een plasje te maken, en om de nodige drank en eten mee te nemen. En dan direct terug op de fiets. Ik kan heel goed eten en drinken al fietsend (ik doe dat ook op trainingen, zelfs op hellingen), dus op deze manier probeer ik niet te veel tijd te verliezen, en hoop ik dus mijn te traag tempo een beetje te kunnen compenseren. Bovendien ga ik zo niet te lang stilstaan, want bij stilstaan Dit is dus mijn taktiek op alle bevoorradingen.
Op de tweede helling (Brennerpas, 40 km lang) is mijn strategie dezelfde als op de eerste. Dus de hartslag heel nauw in de gaten houden. Dan is het een kwestie van na de tweede helling te gaan kijken of ik binnen mijn limiettijd zit of niet. De kans is heel groot dat ik dan reeds te laat zal zijn. Dan is het hopen dat mijn strategie van "krachten sparen" op de eerste twee hellingen gewerkt heeft, en dat ik inderdaad nog energie over heb. Dan kan ik misschien op de derde helling iets trachten van mijn tijd in te halen. Hiervoor zal ik dan wel wat hoger in de hartslag moeten gaan. Maar in princiepe is dat een helling die mij wel goed ligt. Ze is heel gelijkmatig oplopend.
De rest is koffiedik kijken. Ik weet zelfs niet of ik daar ga geraken. Maar één ding is zeker: er komt een moment dat alles in en aan mijn lijf zal pijndoen. Mijn benen, mijn knieën, mijn rug, mijn nek, ... . Dus dat wordt sowieso afzien. Het wordt dus een zwaar psychologisch gevecht, een strijd tussen opgeven of verder afzien. Of gewoon opgepikt worden door de volgwagen.
Ik ga er gewoon het beste van maken. En ik ga trachten ook heel voorzichtig te zijn, vooral ook bij de start, want dan kan het er best wel zenuwachtig aan toegaan. Een massa van 4000 man die samen vertrekt. Dan is het zeker opletten geblazen. En ook in de afdalingen is het een kwestie van niet tot het uiterste te willen gaan.
Augustus is niet bepaald de meest ideale maand om te trainen. Eigenlijk is het weer verre van ideaal om te trainen, maar meer nog: ik heb bijna geen tijd meer om op de fiets te kruipen. Alle dagen zijn te goed gevuld door andere bezigheden waar ik niet onderuit kan. Ik hoop toch van de komende twee weken nog wat te kunnen trainen. Al is het maar om de twee dagen een uurtje op de fiets. Meer zit er echt niet in. En dan hopelijk nog minstens 1 Ardennenritje. De bedoeling is om komende zondag een dagje in de Ardennen te gaan fietsen.
Ik dacht aan het parcours van Tilff - Bastogne - Tilff ofwel de Waalse pijl. Enfin, dat zal één van de laatste grote trainingen worden, denk ik. De Oetztaler komt dichterbij, maar ik zal moeten roeien met de riemen die ik heb ...
Een gesprek met een sportdokter heeft me interessante informatie opgeleverd in verband met eten en drinken. De dokter zegt dat je tijdens zware fysieke inspanningen ongeveer 400 caloriën (kcal) verbruikt. Tijdens een zware Alpenrit van 12 uur ga je dus 4800 kcal verbruiken. Bovendien heb je gewoon om te leven (het normale metabolisme) ook zo'n 2000 kcal nodig. Voor de Oetztaler Radmarathon moet ik dus zorgen dat ik 6800 kcal naar binnen speel via eten en drinken. De helft via eten en de helft via drinken (sportdrank dan, want in gewoon water zit natuurlijk niet veel aan kcal).
In een gewoon muesli reepje zit dikwijls rond de 100 kcal. Dat betekent dat ik per uur best 2 repen en daarnaast ook voldoende isotone drank drink.
Zoals elk jaar zijn we ook in 2008 een weekje naar Soelden op reis geweest. De bedoeling van de reis is niet om alle dagen te fietsen, maar wel om een dagje fietsen af te wisselen met een dagje wandelen en eventueel eens gaan zwemmen. We waren zes dagen ter plaatse. Eén dag van deze vakantie had ik wel gereserveerd voor een testrit voor de Oetztaler Radmarathon.
Het is uiteindelijk zaterdag 28 juni geworden, de laatste dag van onze vakantie. Deze dag wou ik als test eens het begin van het officiële parcours van de Oetztaler Radmarathon rijden. Het doel van de dag is zo ver mogelijk te geraken. Vermits wij telkens logeren in een hotel met halfpension kan ik pas na het ontbijt vertrekken en moet ik ook om 19u 's avonds terug zijn voor het avondeten.
Ik ben die dag om 8u45 vertrokken op de fiets in Soelden. Ik heb eerst een uurtje afgedaald richting Oetz. Dan begon de eerste beklimming. Het ging niet erg snel, maar ik probeerde een tempo te zoeken dat ik lang kon volhouden. Ik probeerde de hartslag laag te houden, maar dat was niet simpel. Ik voelde dat ik toch nog niet volledig gerecupereerd was van de fiets- en voettochten van de voorbije dagen. Hoewel ik op mijn eerste fietstochten enkele dagen geleden de hartslag makkelijk onder de 140 slagen per minuut kon houden, zat ik nu constant rond de 150 te fietsen. Op het heel steile stuk kreeg ik het wel heel erg lastig. Het was stoempen om boven te geraken. De hartslag ging naar de 165. Net op dat steile stuk passeren mijn vrouw en kind mij voor het eerst met de volgwagen. Ik ben behoorlijk aan het afzien en een lach kan er al niet meer af. Uiteindelijk geraak ik boven op de Kühtai, waar ik wat eet en drink bij mijn volgwagen. Tot nu toe ging het echt niet goed, maar de afdaling die nu op mij ligt te wachten zie ik wel volledig zitten.
Bovendien weet ik dat ik na de afdaling even niet meer alleen zal rijden, want mijn compagnon Didier, die ook in de volgwagen zit, zal na de afdaling enkele tientallen kilometers meerijden. De afdaling ging heel vlot, en raar maar waar, ik voelde mijn benen in de afdaling per minuut beter worden. Ik voelde dat ik aan het recupereren was. Uiteindelijk bijna beneden zet ik de tocht verder samen met Didier. Het is eerst enkele kilometers vlak. Het bolt zeer goed hier in het brede dal van de Inn richting Innsbruck. Het is heel aangenaam rijden bij een temperatuur van toch goed boven de 20 graden. Het is wel behoorlijk druk hier op de weg naar Innsbruck, met onder andere veel verkeerslichten. Ik veronderstel dat we op de dag zelf van de Oetztaler daar minder last zullen van ondervinden. Even later bevinden we ons aan het begin van de Brennerpass, de tweede col. Deze is absoluut niet steil, maar wel heel lang. In de eerste kilometers van deze pas is het superdruk. Heel veel autoverkeer. Nochtans is dit de "oude" Brennerpass. De "nieuwe" Brennerpass is een autostrade en die is veel makkelijker te nemen voor de auto's. Maar ik vermoed dat veel mensen toch nog deze oude weg volgen omdat op de autostrade tol moet betaald worden.
Vanaf het begin van de Brennerpass probeer ik mij aan te passen aan het tempo van Didier. Daardoor rij ik misschien wel iets trager dan anders, maar aangezien vandaag het doel is om zo ver mogelijk te geraken, vind ik dat niet erg. Mijn hartslag ligt meestal rond de 130. Halverwege zijn we een paar keer moeten stoppen omdat mijn volgwagen verkeerd is gereden en per ongeluk de autostrade is opgeraakt. Na wat heen- en weer getelefoneer is mijn vrouw met de wagen terug bij ons en stoppen we heel even halverwege de Brennerpas voor een korte bevoorrading. Dan hervatten we onze fietstocht, maar omdat het tempo toch wat laag ligt, en ik mij nu wel weer heel goed voel, besluit ik Didier achter mij te laten en het vervolg van de Brennerpass alleen te fietsen. Dat is toch nog zweten geworden. Bovendien wordt de Brenner op het einde toch nog even heel steil, en dat doet toch wel pijn in de benen, zo na 35 km vals plat. Ik heb even weer het slechte gevoel van zware benen zoals op de eerste col, maar gedachte van de afdaling, die nu toch wel heel dichtbij is, doet me dit overwinnen.
Boven op de Brenner zijn we in Italië. Een heel korte bevoorrading en dan aan de afdaling beginnen. Want het is al laat en ik voel me eigenlijk nog goed. Ik zou dus graag nog de derde col ook aanvatten. Op een goed half uurtje sta ik beneden en dan begin ik aan mijn derde col, de Jaufenpass. Deze col begint direct half steil en blijft constant hetzelfde stijgingspercentage behouden. Dit ligt mij wel. Bovendien zijn de eerste kilometers voortdurend tussen de bomen en dat geeft een aangename afkoeling na het zweten op de Brennerpass. Ik vind snel mijn eigen tempo en laat nu bewust de hartslag iets hoger gaan, naar de 160 slagen per minuut toe. Ik blijf bijna constant hetzelfde tempo rijden. Ik ga zeker nog niet in het rood. Ik blijf fietsen met een heel goed gevoel en ik ben aan het genieten, maar af en toe voel ik nu toch pijn in mijn knieën.
Uiteindelijk ben ik rond 17u20 in de volgwagen gestapt. We moesten immers om 19u terug in Soelden zijn (dat hebben we niet gehaald trouwens!). Ik schat dat ik op dat moment 3/4 van deze beklimming achter de rug had. Ik heb deze dag 155 km gefietst en ongeveer 3200 hoogtemeters geklommen. Ik had de Jaufenpass nog graag verder bovengereden, maar wegens tijdsgebrek moest ik dus stoppen. Al bij al vond ik dat niet erg, want ik had op voorhand niet gedacht dat ik zo ver zou geraken.
OK, beslissen om mee te doen aan de Oetztaler is gemakkelijk te doen. Als ik echter ooit eens kans wil maken om de rit uit te rijden (want uitrijden is mijn uitdaging) dan moet er ook getraind worden. Het probleem met fietsen is wel dat veel tijd nodig is om te gaan rijden. Zeker als je niet echt snel rijdt zoals ik. Een rit van 100 km daar ga ik toch meestal een uur of vier voor nodig hebben, dus daarvoor moet ik al een halve dag vrijmaken. Bovendien, met slechts 100 km per week te trainen, denk ik niet dat ik een kans maak om de Oetztaler uit te rijden. Ik denk dat ik meer nodig heb. Als je dan spreekt over twee dergelijke ritten per week, dan is dat al één dag per week die ik moet kunnen vrijmaken voor het fietsen, en daar wringt precies het schoentje, want zoveel tijd kan ik niet vrijmaken.
De oplossing voor mij is woon-werkverkeer met de fiets. Ik woon nu wel 50 km van mijn werk. Normaal ga ik met de wagen en ben ik per dag zo'n 2,5 uur onderweg. Als ik echter 1 dag met de fiets naar het werk ga, dan ben ik vier uur onderweg. Ik verlies dus anderhalf uur. Maar ik heb dan wel 100 km getraind en ik ben maar anderhalf uur "kwijt" in plaats van 4 uur. Dus dat is echt de ideale oplossing voor mij. Ik tracht dit de komende weken en maanden 1 keer per week te doen, soms 2 keer per week. Dit zijn echt wel goeie trainingen. Ik probeer op dit moment de hartslag wel nog onder de overslagpols te houden. Ik wil immers op dit moment vooral nog werken aan de basisuithouding. Ik train dus meestal wel met een hartslagmeter. Ik vind de hartslagmeter belangrijker dan een kilometerteller. Want ik vind het belangrijker hoeveel uren ik train en aan welke hartslag dan hoeveel kilometer ik train en aan welke snelheid.
Met de fiets naar het werk komen vereist wel wat karakter. Want in het spitsuur vertrekken is geen optie, de weg die ik volg naar Brussel is dan zo druk dat het voor een fietser levensgevaarlijk wordt. Buiten de spitsuren is het wel doenbaar, maar dat betekent wel dat ik om 4u15 uit de veren moet, zodat ik om 4u30 al aan het fietsen ben. Om 6u30 ben ik dan op het werk. Af en toe doe ik in het weekend (ofwel op woensdag, want dan ben ik thuis) ook nog eens een ander ritje. Zo wordt het toch niet te eentonig.
De eerste keren dat ik deze woon-werkafstand deed met de fiets was het toch wel best lastig als ik 's avonds thuiskwam. Maar naarmate ik dit meer gedaan heb, voel ik echt dat het makkelijker wordt. Ik voel dus vooruitgang in uithouding, en uithouding is volgens mij echt de basis waarover je moet beschikken voor de Oetztaler, dus ik blijf nog even zo bezig.
Vanwaar komt het idee van mij om hieraan deel te nemen. Wel, al vele jaren op rij gaan we elke zomervakantie op reis naar Soelden (vertrekpunt van de Oztaler Radmarathon). Dit zijn meestal tamelijk sportieve vakanties. Elk jaar wordt er wel gefietst en elk jaar trekken we ook enkele keren te voet de bergen in. Het Oetztal is trouwens een prachtige streek in het hooggebergte. In de winter is er elk jaar een massa-skitoerisme. Maar ook in de zomer is het er prachtig. Zo hebben we er eens te voet een bergtocht gedaan van op 1900 m tot op 3450 m hoogte. De hoogste tocht die we ooit in de Alpen gedaan hebben.
Ik wist dus ook wel al enkele jaren van het bestaan van de Oetztaler Radmarathon af. De gedachte was ook al eens in me opgekomen om mee te doen, maar ik heb dit nooit concreet gemaakt. Tot ik in januari 2008 op de website van de marathon zag dat de inschrijvingsprocedure dit jaar veranderd was. Zoals elk jaar was er weer een deelnemerslimiet van 4000 personen. De vorige jaren werd de inschrijvingsprocedure op de website opengesteld vanaf 1 februari en op enkele dagen waren alle plaatsen dan weg. Dit jaar kon iedereen zich echter inschrijven, en je kreeg daarvoor gans de maand februari de tijd. Uit alle ingeschrevenen zouden er dan 4000 uitgeloot worden begin maart.
Toen ik dit bericht van aanpassing van de inschrijvingsprocedure las op de website van de organisatie, dacht ik, ik ga me eens inschrijven voor de fun, want ik ben echt benieuwd of ik zou uitgeloot worden, mocht ik echt willen meedoen. Ik heb mij dus begin februari ingeschreven, maar eigenlijk op dat moment was er nog geen haar op mijn hoofd dat er aan dacht van echt te gaan meedoen. De weken daarop was ik dit echter al een beetje uit het oog verloren, toen ik begin maart een e-mailtje kreeg waarop stond dat ik NIET uitgeloot was. OK, zei ik, het is blijkbaar niet evident om uitgeloot te worden, als ik ooit eens echt zou willen meedoen. Ik ben dit dan de weken daarop totaal uit het oog verloren, tot ik plots (ergens eind maart of begin april) nog een e-mailtje krijg van de organisator (ik dacht eerst, waarom sturen ze mij nu nog een mailtje) waarin stond dat ik in de tweede loting WEL uitgeloot was. Oei, ik verschoot toch wel een beetje. Maar enfin, ik HOEF natuurlijk niet mee te doen. Want als ik niet betaal binnen de 14 dagen, dan komt mijn plaats gewoon weer terecht in de volgende loting.
Ik heb hier dan wel eens serieus over gepraat met mijn vrouw. Het werd een lang en interessant gesprek. Ik zou eigenlijk wel ooit eens deze rit willen proberen uit te rijden. Uiteindelijk waren we het er alle twee over eens dat dit misschien nu wel de moment was om het te doen. Ik was al enkele maanden terug aan het fietsen (ik had wat getraind voor de 140 km van de Ronde van Vlaanderen begin april 2008). Als ik nu nog enkele maanden verder train, dan kan ik misschien eind augustus toch eens een poging wagen. En zo werd beslist dat dit mijn uitdaging van het jaar zou worden. Ik besef wel maar al te goed dat dit waarschijnlijk te hoog gegrepen is voor mij. Maar als ik het nooit probeer, zal ik het ook nooit weten. Dus vanaf nu: trainen maar!
Op zondag 31 augustus 2008 vind in Oostenrijk (Oetztal, Soelden) de jaarlijkse Oetztaler Radmarathon plaats. Rad is de afkorting van Fahrrad en dat is Duits voor fiets. De Oetztaler Radmarathon is dus een fietsmarathon in Oostenrijk.
De deelnemers hebben 238 km af te leggen. Er worden vier cols beklommen. In totaal moeten 5500 hoogtemeters geklommen worden. Daarmee is deze bergrit waarschijnlijk zwaarder dan de zwaarste bergetappe uit de Ronde van Frankrijk. (Gelukkig moet ik wel maar 1 dag fietsen, en geen 3 weken!) Ook zwaarder dan de onder wielertoeristen beter gekende Marmotte in Frankrijk. In de Marmotte hebben de deelnemers "maar" 175 km en "maar" 5000 hoogtemeters te verteren.
Hiernaast vind je een afbeelding in profiel van de te beklimmen bergen. De rit vertrekt in Soelden (gekend winterskioord). Dan volgt eerst een afdaling van 30 km tot in Oetz (820 m). Dan de eerste col: de Kuehtai (naar 2020 m). Dan de afdaling tot in Innsbruck, waar de beklimming van de tweede col begint, de Brennerpas (1377 m). Boven op de Brennerpas wordt de grens met Italië overgestoken en dan gaan we naar de derde col, de Jaufenpass (2090 m). Als laatste col is er dan nog de Timmelsjoch. Deze is 30 km lang. Hij begint op 750 m en eindigt op 2509 m. Boven op de laatste col is de grensovergang en rijdt men dus terug Oostenrijk binnen. Dan terug afdalen tot in Soelden.
Er is elk jaar een deelnemerslimiet van 4000. Dit om organisatorische redenen. Het merendeel zijn Duitsers (jawel: 2300), Italianen (800) en Oostenrijkers (700). Momenteel staan er 63 Belgen op de deelnemerslijst. Ik ben er 1 van! Hier de Belgische deelnemerslijst:
In persartikels omschrijft de organisator deze rit vaak als loodzwaar, en enkel bestemd voor 's werelds beste wielertoeristen. Dat laatste is er wel over. Ik reken mezelf zeker niet tot de 4000 beste wielertoeristen van de wereld. Ik durf zelfs te twijfelen of ik het gemiddeld niveau van een wielertoerist haal. Maar dat het voor mij een loodzware uitdaging is, daar ben ik het natuurlijk wel volmondig mee eens.
Welkom op mijn blog. Ik probeer hier regelmatig informatie te plaatsen omtrent mijn training, voorbereiding en andere informatie.
Het maken van een blog en het onderhouden is eenvoudig. Hier wordt uitgelegd hoe u dit dient te doen.
Als eerste dient u een blog aan te maken- dit kan sinds 2023 niet meer.
Op die pagina dient u enkele gegevens in te geven. Dit duurt nog geen minuut om dit in te geven. Druk vervolgens op "Volgende pagina".
Nu is uw blog bijna aangemaakt. Ga nu naar uw e-mail en wacht totdat u van Bloggen.be een e-mailtje heeft ontvangen. In dat e-mailtje dient u op het unieke internetadres te klikken.
Wauw, ik ben geslaagd in mijn opzet! Ik heb de Oetztaler Radmarathon uitgereden! En binnen de tijd nog wel. Ik heb er exact 13 u en 9 minuten over gedaan.
Zoals elk jaar zijn we ook in 2008 een weekje naar Soelden op reis geweest. De bedoeling van de reis is niet om alle dagen te fietsen, maar wel om een dagje fietsen af te wisselen met een dagje wandelen en eventueel eens gaan zwemmen. We waren zes dagen ter plaatse. Eén dag van deze vakantie had ik wel gereserveerd voor een testrit voor de Oetztaler Radmarathon.
Vanwaar komt het idee van mij om hieraan deel te nemen. Wel, al vele jaren op rij gaan we elke zomervakantie op reis naar Soelden (vertrekpunt van de Oztaler Radmarathon). Dit zijn meestal tamelijk sportieve vakanties. Elk jaar wordt er wel gefietst en elk jaar trekken we ook enkele keren te voet de bergen in. Het Oetztal is trouwens een prachtige streek in het hooggebergte. In de winter is er elk jaar een massa-skitoerisme. Maar ook in de zomer is het er prachtig. Zo hebben we er eens te voet een bergtocht gedaan van op 1900 m tot op 3450 m hoogte. De hoogste tocht die we ooit in de Alpen gedaan hebben.
