07-11-2017 om 17:33 geschreven door Nico Loosveldt  

Dag bloggers, nieuwsgierigen, vrienden en alle anderen. Dit wordt, is en blijft de laatste blog van dit avontuur. Dit is het einde. Morgen neem ik om 16h het vliegtuig vanuit Ahdamabad richting Delhi. 34 dagen heb ik mogen genieten van dit prachtige land met heel warme mensen. In totaal zijn negen steden de revue gepasseerd, ieder verschillend qua cultuur, eten, mentaliteit en natuur.

Telkens was het een ervaring die me lang in het geheugen zal blijven. Er waren schijnende beelden van armoede met er tegenover een overvloed van rijkdom.

Ik zag Christenen, Moslims, Hindi en Sikhs broederlijk naast elkaar leven, zonder verschil te maken van bleek, bruin of zwart. Daar hebben wij nog heel veel van te leren alsook dat de minder behoeden toch gelukkig zijn met het weinige dat ze hebben. Bij die klasse van mensen wordt gewerkt om te leven, of te overleven, en niet andersom.

Maar er is ook een keerzijde van de medaille. Het kastensysteem is er en zal ook nog een hele tijd blijven bestaan. De bruidsschat is nog altijd in voege en daarom zal de bevolking van de lagere kasten het blijven moeilijk hebben om hogerop te raken. Economisch gaat het Indië voor de wind, miljoenen huizen en appartementen vliegen uit de grond, maar om 1,3 miljard mensen te voeden en te huisvesten is er nog heel veel te doen als men weet dat er om de 2 sec. een nieuw Indiërtje wordt geboren. Maar blijkbaar doet de Indische regering zijn best door tal van maatregelen te treffen waar de bevolking beter van wordt en ook om de corruptie de kop in te drukken.

Overal in het straatbeeld zie je ook aanplakborden om zuinig om de gaan met water en de natuur te respecteren. Leve de groenen andermaal.

Ik heb ook een klein beetje de vrees dat de eigenheid met ter tijd zal achteruit gaan. De invloeden vanuit het zogezegd ideale westen zijn zo groot geworden dat niet alleen de jeugd er door beïnvloed wordt maar wie zal dat tegen houden?

Desalniettemin heb ik een unieke ervaring meegemaakt dat met de tijd hopelijk nog een vervolg zal krijgen. Ik leerde ongelooflijk lieve mensen kennen waar verder contact zal mee gehouden worden. Ik leerde een volk en land kennen dat je met geen ander kan vergelijken. Vooral dank aan Dishaant, Tarun, Ronak en familie om me 5 weken bij te staan en wegwijs te helpen.

Mercie ook aan al de bezoekers (+-1500) van mijn blogpagina’s die het volhielden om elke dag het relaas te lezen met soms meer gezever en schunnig woordgebruik dan wat anders.

Ik had er deugd van om spontane berichten te krijgen in momenten dat het wat moeilijker ging.

Lievelink en kindjes een dikke zoen voor de steun en misschien breng ik nog een verrassing mee.

07-11-2017 om 17:21 geschreven door Nico Loosveldt  

Dag 33

Wat een zotte dag is me dat geworden. De schouwroom van Ronak heeft een evenwaardige uitstraling als onze contreien , een commerciële zet die hem zeker geen windeieren zal opleveren. Het is een op en aan lopen van architecten en aannemers. Wat Ronak in gedachten heeft doet me toch wel twijfelen. Hij wil een video-opname maken met mij in de hoofdrol om promotie te maken voor zijn baksteengamma. In een tijdspanne van 10 min moet het scenario af zijn en starten de opnames, geen enkel Vlaams acteur heeft me dit waarschijnlijk ooit al voorgedaan. Cut, opname 1, versie 1. Ik probeer de allure van Matthias Schoenaerts te combineren met de stem van Samsom, maar dan wel in het Engels. Dit is bij controle meer een slapstick- dan een promofilmpje. Ik draai de rollen om; de allure van Samson en…………….Hopelijk een beter resultaat Cut, opname 2, aangepaste versie 1. Zonder enige opleiding Herman Teirlinck geef ik het beste van mezelf alsof ik voor een Oscar acteer met de hoop op een nominatie. Moet ik nu ook nog seks hebben met de producer om door te breken of lukt het ook zonder? We wachten af. Het eindresultaat mag er volgens Ronak wel zijn maar het is zeer bizar om mezelf aan het werk te zien.

Vooraleer Tarun ons vervoegt maken we nog een bezoek aan marmerbewerkers. In zeer ongunstige werkomstandigheden zijn dit echt kunstenaars in hun vak. De hand gekapte beelden zijn stuk voor stuk pareltjes.

Het weerzien met Tarun is hartelijk en hij lijkt helemaal uit zijn comfort-zone te zijn gestapt. De gesprekken zijn heel open en een compleet andere Tarun laat zich kennen.

Op een werf enkele km verder moet ik in een mum van tijd enkele praktische handelingen van de metsers proberen te verbeteren. De meeste kijken andermaal schuddebollend toe en moeten dan onder mijn toezien hun techniek bijschaven. Als ze het blijven doen als ik mijn gat gedraaid ben weet geen enkel van ons drieën.

Terug in de schouwroom bieden ze me een SPA aan, niet wetende dat dit een massage is juist naast de deur. Ze zijn op oorlogspad om met mijn …………

te spelen. Het blijft leutig en stilaan kan de werkdag afgesloten worden.

Ronak trakteert nog een diner waar de heerlijkste kip in 4 weken  met frieten wordt geserveerd. Met nog een rondrit door de oude stad sluiten we de dag definitief af. Morgen zit de dag compleet vol maar dat lezen jullie dan maar morgen weer.

Het pintje gisteren is niet geluk, daarom vandaag een 2^de poging, hopend op

succes.

06-11-2017 om 17:57 geschreven door Nico Loosveldt  

Pas om 10.30h komt de chauffeur me afhalen. Ik wordt bijna knettergek van die man zijn getoeter als hij auto rijdt. Als controle tel ik hoeveel keer hij op de claxon duwt over een afstand van om en bij de 4 km. Ik geef het u te raden. DRIEËNNEGETIG keer stoemt hij midden op zijn stuur. Om zot van te worden.

Ik besef bij mezelf dat ik me begin op te jagen in zulke pietluttigheden omdat ik me de laatste 2 dagen me hier niet meer zo goed in mijn vel voel. Er is bijna geen communicatie en weet nooit wat de dag brengen zal. Ik ben vastbesloten dat er vandaag  een gesprek moeten zijn van wat er nog volgt de komende dagen. Een half uur na aankomst komt Tarun me zeggen dat we de bagage ophalen en vertrekken naar Ahmadabad. Chagement de decor, en eigenlijk ben ik een stuk opgelucht. We nemen hartelijk afscheid en beloven om zeker contact te houden. 2 uur later rijden we enorme metropool binnen. Een stad van 7 miljoen inwoners waar het verkeer een stuk meer gestructureerd is. Bij de inkom van een prachtig hotel staat een zekere Ronak Prajapati me op te wachten. De eigenaar van opnieuw een steenbakkerij verwelkomt me hartelijk en begeleid me naar de kamer. Tijdens de lunch wordt, tot mijn grote opluchting, uitgelegd wat er de komende 3 dagen op het programma staat. Deze namiddag maakte Ronak nog met mij een rondrit door de stad en een bezoek op een werf. Een 60 arbeiders zijn op zondagnamiddag nog naarstig aan het werk, vooral omdat ze op zondag het dubbele verdienen dan anders. Na nog een stop bij een pottenbakker en een speciaalzaak van zoetigheden kunnen we deze dag als geslaagd bestempelen.

Nu nog de Wifi regelen op het hotel. De vriendelijk lobby-man krijgt het zelf geregeld om via de smartfone een verbinding te maken met de laptop. Topie.

We maken een gesprek en van het een komt het ander (geen slechte gedachten krijgen). In deze alcoholvrije staat kan hij het geregeld krijgen dat er bier kan geleverd worden op de kamer. Een dikke knuffel heeft hij verdient maar die bewaren we tot later, een fooi zal voorlopig volstaan. Tot zover wat er te beleven viel en nu maar wachten tot er op de deur wordt geklopt. Santé en tot morgen.

Ps. Luc bedankt om nu ook al voor mijn dochter te zorgen.

05-11-2017 om 14:21 geschreven door Nico Loosveldt  

Een uur later dan voorzien komt een andere chauffeur me ophalen en rijden we nog naar een onbekende bestemming. Hij spreekt geen woord Engels dus dat wordt moeilijk communiceren. Ik doe mijn gordel aan, maar dat schiet bij hem in het verkeerde keelgat. Zelfs een 2^de keer klikt hij zelf de gesp los.

Hij acht zichzelf waarschijnlijk zulk een goed autorijder dat het een oneer is hem niet in vertrouwen te nemen. 0nderweg pikken we een jonge spetter op die gelukkig wel wat Engels kan. Het bezoek aan een boeddhistische tempel uit de 15 eeuw is de moeite waard. Het valt op dat de oudere man na het tonen van een soort paspoort zonder betalen  binnen mag en overal voorrang krijgt.

Ook bij het 2^de en 3^de bezoek zien we hetzelfde scenario. De jongere gids neemt constant mijn smartfone uit de hand om foto’s te nemen. Ik lijk wel een fotomodel tot zelf enkele lokale schoonheden vragen om bij zo’n uitzonderlijk exemplaar te mogen staan. De rage van het selfies nemen is hier ook een plaag geworden. Tijdens de lunch vraag ik de man hoe het komt dat wij overal eerst en gratis binnen mogen. Het is niet te geloven maar hij toont me een officiële legitimatiekaart met bovenop ‘friend of police’. Zo corrupt als het maar zijn kan. Ik vraag om er een foto van te nemen, maar dan skart hij gelijk Putties kiekens achteruit en voelt nattigheid. Hij bied me een eigen gemaakte sigaret aan en veranderd van onderwerp. Hij stopt nog een soort pruimtabak en zijn mond, roggelt wat en spuwt dan een bruine massa op het terras. Er echt van opkijken doe ik al niet meer want dat doen de manen hier constant. We moeten echter niet hypocriet zijn, onze voetballers doe het ook massaal en daarbij nog op tv. Het laatste bezoek van de dag is een tempel boven op een

berg. Na enkele km rijden is er echter geen doorkomen meer aan. Op 5km van de top staat een file waar geen doorkomen meer aan is. Een ware chaos verplicht ons om linksomkeer ( rechts omkeren zouden we brokken maken)  te maken en terug af te dalen. Na het zien van al die tempels en Goden probeer ik een live-gesprek met mijn Godin. Het is juist etenstijd en ik krijg gehaktballetjes à là Jeroen Meus te zien. Het water komt me in de bek want hier zal het waarschijnlijk weer rijst worden. Ik krijg te horen dat Koning Filip en koningin Mathilde me vanaf vandaag komen bezoeken. Wie heeft dat voor mij kunnen regelen, het is een hele eer, maar voor wie? Ik zal maar mijn beste pak aantrekken zeker. War er vandaag nog op het programma staat weet ik niet, afwachten dus. Vanavond ben ik wel van plan om eens naar een nabijgelegen cinema te gaan kijken en zien wat dat zal geven.

En speciaal voor Fiene triene, ik wil zeker in jou klas eens komen vertellen over mijn mooie ervaringen hier in Indië.

Tot later  

05-11-2017 om 13:08 geschreven door Nico Loosveldt  

Betoncentrale

Plezant voor de meisjes

Bikke, bikke, bik, hap, hap, hap

04-11-2017 om 09:58 geschreven door Nico Loosveldt  

Chronologisch valt er in die 2 dagen eigenlijk niet veel te vertellen alhoewel het leutiger was dan de dag voordien. Als demo moest er een muurtje gemetst worden van misschien 2 m². Met het maken van de profielen en het metselen denken ze dat dit wel een ganse dag zal in beslag nemen. Het tempo wordt dus wat aangepast, maar 2.5h later zit de klus erop. Dus tegen de middag zal ik een alternatief moeten zoeken om de dag verder op te vullen. Juist op de plaats waar het muurtje is rechtgetrokken is ook de open keuken waar de kindjes hun middagmaal mogen opeten. Een honderdtal van die schatjes zitten netjes op een rij te wachten tot ze hun bordje rijst en groenten krijgen. Sommigen verplaatsen zich uit schrik als ik te dichtbij kom, anderen proesten het dan weer uit. Ik heb echter een strategisch plan. De overschot van tandenborstels, zeepjes en schapoo-tubes uit vorige hotels geef ik aan een soort stamhoofd die ze dan verder zal verdelen.

In een handomdraai ben ik een soort Sinterklaas geworden en er verschijnen overal lachende gezichtjes, de dag kan niet meer stuk. In de namiddag ga is langs in het lasatelier waar ze werkelijk alles maken. Naast die werkplaats zijn 10 tot 12 mannen en vrouwen een betonplateau aan het gieten. Naar schatting moet er +-  6m³ beton worden aangemaakt; alles, buiten een betonmolentje, wordt alles manueel gedaan in de brandende zon. Enkel de man die het beton in de schaaltjes schept heeft enige vorm van bescherming rond zijn voeten de rest doet het met sandaaltjes of blootvoets. Een baby ligt te slapen juist naast de plek waar het cement wordt afgewogen. Ik kan en mag niet reageren. Tijdens de verdere rondgang op de site schiet plots een nogal grote slang voor mijn voeten, wat hier de normaalste zaak van de wereld is. Toch even slikken.

De dag erop, vandaag dus, ga ik opnieuw kijken naar hoe de werken bij het plateau zijn opgeschoten. Ik heb met ze te doen, ze zijn even over halfweg van de werken, maar toch blijven ze gekken en lachen tijdens hun arbeid.

De muur van gisteren moet nog opgevoegd worden maar alweer ben ik veel vroeger klaar dan voorzien. Tijdens de lunch gaan we iets vroeger naar het huis van Tarun. Als een Godsgeschenk wordt er een pint bier bovengehaald. De corona loopt als een godendrank naar binnen. We hebben volgens de gastvrouw ruim de tijd om te aperitieven dus komt er nog zoiets moois uit de frigo en dan nog een, met daarbij een heerlijke maaltijd. Een moment om te koesteren.

Door het mindere werk van Tarun sluiten we de dag dan ook vroeger af ben ik al om 17.30 op de kamer. Te vroeg om nu al de dag af te sluiten. Na het eten en een douche waag ik me in het stadscentrum. Ook hier is merkbaar dat het week-end voor de deur staat en tientallen jongeren verzamelen om de nacht aan te vatten. Overal is luide Indische rockmuziek te horen, ik zit met geen ei in de broek maar besluit toch maar nergens binnen te gaan en een bar hoef ik ook al niet te zoeken.

Morgen wordt er niet gewerkt, maar bezoeken we enkele blijkbaar historische en architecturale pareltjes hier in Godra, ik kijk er naar wat er te zien zal zijn.

Tot zondag

04-11-2017 om 05:17 geschreven door Nico Loosveldt  

Aangekomen op de site zijn al een paar metsers bezig aan het optrekken van een gebouw op een labiele stelling van bamboestokken. Eerst observeren en daarna proberen bij te sturen. Ze metsen hier op een compleet andere manier dan bij ons maar het lukt. Ik maak blokjes om hun draad op te spannen en plaats profielen om de snelheid op te drijven. Ze kijken me verwonderd aan hoe ik te werk ga. Om ze het uitgelegd te krijgen moet ik het letterlijk en figuurlijk met handen en voeten uitleggen want ze verstaan echt geen woord Engels. Het wordt gebarentaal. Of ze het begrijpen weet ik niet maar als ze lichtjes met hun hoofd schudden en atha zeggen is dit een goed teken. Nu afwachten of ze de aangeleerde methode ook zullen gebruiken. Ze even alleen laten en hopen dat ze het overnemen. Terwijl loop ik rond op het enorme terrein en zie plots een 20-tal hoofdzakelijk vrouwen staan die steen per steen behandelen met een papje van zand en lijm om de stenen een rustiek uitzicht te geven, honderdduizenden stenen liggen nog te wachten. Er is veel gegiechel als ik een paar foto’s neem en zo te zien willen ze allemaal we eens voor de lens staan. Bij de controle van de metsers is te merken dat ze inderdaad mijn manier van werken hebben overgenomen. Dat doet deugd. Het gaat nu een pak sneller en de conducteur kijkt tevreden toe. Gemiddeld leggen ze maar een 250 stenen per dag bij ons is dat een 6-7 honderd, maar hier verdienen ze dan ook maar een 74 roepie per uur (1 euro).

De uren vliegen voorbij en voor ik het besef is het weeral donker.

Bij aankomst ga ik met de chauffeur het restaurant binnen om het avondeten te bespreken. Pas nu kom ik te weten dat het een vegetarische eetgelegenheid is, enkel op de kamer kan niet vegetarisch eten besteld worden. Het wordt dus vis en rijst. Rechtover het hotel is er de eerste supermarkt die ik tegengekomen ben in Indië. Dus inkopen doen. Oploskoffie, confituur en chocoladekoekjes liggen al in het mandje. De T-shirts kosten hier 99 roepie en die met de mooiste print gooi ik er ook bij. Kostprijs 254 roepie (3,4 euro).

Voor sigaretten moet ik naar de overkant van de straat. Ik vraag een pakje maar dat kan niet. Hier worden ze meestal per stuk verkocht en tot zijn grote verwondering vraag ik de rest van het pakje, de verkoper telt er nog 12 en doet de berekening. Rond 20h plaatselijke tijd maak ik een video-Waths App oproep om de familie een zalige hoogdag te wensen. Pépé en mémé zien er nog allebei  goed uit en ook Fiene triene zwaait even naar het scherm. Ze plaatsen dan de telefoon in de zetel zodat ik ook even kan meegenieten van de cross op de Koppenberg. Ondertussen zal het eten bijna op de kamer geleverd worden en we sluiten af. Het wordt 9h,9.30h,10h: ik geef het op en het pakje koekjes is nu nog de enige oplossing  Omstreeks 3h in de nacht krijg ik dan nog sarcastische beelden binnen van een bende zatlappen vanop het pompoenfeest. Bedankt vrienden om mijn nachtrust te verstoren. Mijn wraak zal zoet zijn. Met een ronkende maag val ik weer in slaap.

Tot morgen ‘ goede vrienden’.

02-11-2017 om 05:52 geschreven door Nico Loosveldt  

Uiteindelijk op de hotelkamer, in het stadje Godhra  van maar 600.000 inwoners op 200km van Ahmadabad, het is 23.30 en de bar is reeds gesloten.

We bevinden ons in de provincie Gujarat waar ook een totaal verbod is van alcohol.

Dus voor mijn part moet de bar  niet meer open gaan. Om 7h staat Tarun al in de lobby en we vertrekken richting steenfabriek. Nog veel groter dan de vorige, hier werken om en bij de 1000 arbeid(st)ers. Bij de rondleiding van toonzaal en werkplaatsen zijn arbeiders vooral bezig met zware handenarbeid. De strengpers en oven worden pas volgende week in gang gestoken. Tarur heeft vandaag heel veel werk voor zijn belasting aangifte zodat ik de rest van de dag zie door te komen met waar ik goesting in heb. ’s Middags mag ik mee gaan lunchen in zijn woning. De gastvrouw is erg vriendelijk en heeft haar best gedaan om de maaltijd niet te fel te maken. Tijdens het eten tovert Tarun opeens een frisse Kingficher tevoorschijn, een Godsgeschenk. Hoe ze het doen weet ik niet maar blijkbaar heeft zijn vader de toestemming van de regering om legaal drank in te voeren dankzij een medisch attest. Zo’n dokter wil ik ook wel.

Het smaakt. In de namiddag weet ik echt niet wat te doen en moet wachten tot Tarun zijn dagtaak er op zit. Van 14h tot 19 zijn verdorie lange uren. Het is al donker wanneer ik naar het hotel wordt gebracht. Langs de buitenkant ziet alles is fraai uit, maar eenmaal binnen is alles nogal rudimentair ingericht. Een kleine kamer met daarbij een stinkende badkamer. Een restaurant is er ook al niet, daarvoor moet ik onder het hotel aan eten zien te raken. Tomatensoep en een cheese-pizza wordt besteld, daarmee kan je normaal niet missen. De tomatensoep echter is niet te drinken, ik smaak vooral suiker en in combinatie met al helemaal niet. Tweede poging, de pizza. Vanaf de eerste beet van hetzelfde laken een broek, overal suiker. Ik laat de boel liggen en de obers staan onnozel te kijken als ik opstap. Het wordt nog een uurtje tv kijken op de kamer. Ondertussen kan ik na 3 dagen weer Dorine in beeld krijgen na wat gepruts aan de smartfone. De dagelijkse wist-je-datjes vertellen en mekaar slepwel wensen met een gooizoen.

Op tv hier is alleen reclame te zien en wat onnozele Indische boks- en klets-films dus besluit ik om naar radio 1 te luisteren welke pandoering Andelecht zal krijgen maar ik val in slaap.

Het ontbijt deze morgen is ook al een ramp geworden. Geen koffie, enkel zwarte thee en een verlept dipsausje met een soort’ weeral gesuikerde’

Sponskoeken, neen bedankt.

Vandaag zou het iets drukker worden daar een eer aantal metsers een opleiding zouden komen volgen, we zien wel.

Maar vandaag wil ik jullie allemaal een zalige hoogdag willen wensen en voor wie naar het pompoenfeest gaan veel plezier. Tot morgen

01-11-2017 om 04:58 geschreven door Nico Loosveldt  

Probeerde iets langer te slapen maar om 7.00h kan de dag weeral beginnen, en ik zie er een beetje tegenop. Het wordt een dag van wachten op het hotel ivm de volgende morgen. De volgende bestemming is nog niet bekent en ik moet wachten en wachten tot ik weet hoe en waar. Het is zondagvoormiddag, dus wat doet een man dan? Normaal met pépé naar het voetbal van zoonlief Sem gaan kijken of gewoon een kieken gaan bestellen. De enige optie is in de bar gaan aperitieven en kijken naar de finale cricket India – New Zeeland, ik begrijp er niets van maar er is iets te zien. Een berichtje van BB dat ze goed is aangekomen in Parijs stelt me enig sinds gerust.

Als tussendoortje passeert voor het hotel een religieuze stoet met honderden felgekleurden praalwagens en figuranten, die met trommels en toeters een immens geluid maken. Direct komen opnieuw straatkinderen smeken voor wat geld. Ik geef twee maal 100 roepie en dan moet ik op de vlucht het hotel binnen. Na het zondags middagdutje weet ik nog altijd van niets en Dishaant is ook al niet te bereiken. Dorine probeert me ook te bellen maar we krijgen geen verbinding, dan maar met tekstberichtjes via WhatsApp. Lieve vriendin Annick heeft enige tijd vrijgemaakt om het vervoer van Kortrijk naar thuis te doen, waarvoor dank. Ik raak iets later uninveted binnen op een privéfeestje en laat me rijkelijk bedienen terwijl enkele wulpse Indische schone het beste van zichzelf geven op de dansvloer. Pas om elf uur krijg ik Dishaant aan de lijn om te vertellen dat de plannen iestje verandert zijn. Pas om 18h is er een vlucht voorzien naar ik weet niet waar. Wat later komt het vliegticket toe op de smart fone. Ik moet naar Ahmedabad met een overstap in Lucknow, alweer een uitstapje van om en bij de 6h. Het begint eigenlijk m² mijn…………………Als klap op de vuurpijn valt tijdens het beluisteren van Standaard, Waasland Beveren  de laptop volledig uit. Zelf opstarten lukt niet meer. Uit collére drink ik nog 2 pinten uit de minibar en ga slapen. Het eerste wat ik doe ’s morgens is de hulplijn’ de snelle Marcel van ADSL’ berichten van mijn probleem. Via een soort audio conferentie pruts ik de laptop open om de batterij af en aan te leggen. Op een bepaald moment kan ik mezelf wat kletsen op mijn muil geven. De oplader was niet goed aangesloten op een prutsstopcontact (het zijn hier allemaal zulke), maar ok hij werkt weer.

Omstreeks 1 am arriveert mijn vervoer. Amper na een paar km rijden krijg ik zijn smart fone onder de neus geduwd dat ik op het einde van de rit moet 16.500 roepie betalen. Ik wordt waarschijnlijk wit rond mijn neus en zeg hem dat ik dat ten eerste niet bij heb en mocht ik het bijhebben niet zou betalen.

Voila, taxi lang de kant ‘ no money no taxi. Dollars zijn ook goed maar geen creditkaart. Ik vertrouw dat boeltje lang geen kanten. Noch Dishaant, noch Perhaant zijn te bereiken. Ik zeg tegen die onnozele pipo met tulband dat hij maar naar zijn baas belt en contact opneemt met diegene die de taxi heeft besteld. Na wat geen en weer gezever en gejank komt er weer beweging in het voertuig en rijden we naar de airport. Ook hij kan zijn pimp aan zijn gat hangen.

Het lijkt erop dat wat kan mislopen dat ook zal doen vandaag. Bij de controle van het doorgemailde ticket is mijn naam met een K geschreven. Eerste obstakel, grondige controle met gezichtsscan, reisdocumenten en paspoort. Bij het wegen van de bagage geeft de digitale weegschaal 3 kg te veel op. Godverd……

Overladen in handbagage, nogmaals wegen, ook voor die laatste 300gr wil

die kleine migratiechinees niet afwijken. Misschien zullen 2 vuile onderbroeken meer opleveren dan propere. Ik prop nog het een en ander in de rugzak en mag door. Het begint allemaal stevig op mijn zenuwen te werken en het is best dat er niemand meer in mijn omgeving is die ik ken. ’t Is waar hé schat.

De eerste vlucht duurt amper 45 min tot in Lucknow met dan opnieuw 2h wachttijd. Ondertussen is er telefoon van mijn nieuwe begeleider ‘Tarun’ dat hij me vanavond niet kan komen afhalen daar zijn vlucht is afgelast. Een of andere Duitser legt me uit dat ik zelf met een rickshaw het doorgestuurde hotel moet zoeken. Ik begin uit mijn krammen te schieten. Als een mindervalide polyglot slinger ik verschillende krachttermen door de telefoon midden in de vertrekhal. Ik krijg nogal wat bekijks maar ze kunnen allemaal den bos in. Ik kook en sluit het gesprek kort af dat het hun probleem is en niet het mijne.

Kort voor het vertrek toch nog een sms’je dat er nu toch iemand aan de luchthaven zal staan. Op dit moment van schrijven zit ik op de vlucht naar Ahmedabad naast mijn een mooie madam en gelukkig een braaf kindje.

Ik zie hoe het vanavond nog zal aflopen. De groeten

30-10-2017 om 19:04 geschreven door Nico Loosveldt  

29-10-2017 om 15:54 geschreven door Nico Loosveldt  

Vandaag is het een dag van verplaatsingen. Taxi naar luchthaven Goa, vliegtuig Goa – Delhi, taxi hotel Delhi. Dit traject neemt ongeveer 10h in beslag zodat er van de dag niet zo veel meer overblijft. In het Jaypee Siddhaerth hotel zijn we de laatste avond samen vooraleer Lievelink terug vertrekt naar vertrouwde bodem.

Tijdens het heerlijke laatste avondmaal krijg ik het bericht dat de afspraak van zaterdag verplaatst wordt naar latere datum; dus morgen krijgen we nog een extra dag om in Delhi rond te toeren. Na 10 heerlijke vakantiedagen sluiten we deze romantische avond af zoals het hoort.

We nemen op zaterdag morgen voor het laatst een uitgebreid ontbijt, ruimen de kamer op en checken out. Een tuc-tuc rijdt ons naar het oude stadscentrum, om een wandeling te maken in de nauwe steegjes. Een jonge Indiër doet teken dat we er niet in mogen. Dit deel van de stad blijkt een hol van verderf te zijn waar drugs en alcohol de bovenhand hebben. Dit wordt ook bevestigt in het toeristisch info centrum. Bij Dorine zit de schrik er nu goed in en wil dan ook zo vlug mogelijk terug naar het hotel. Ik vind het allemaal een beetje overdreven maar moet nu eenmaal volgen.

Ik krijg telefoon van Dishaant dat de taxi ons komt ophalen rond 18h met daarbij de mededeling dat ikzelf nog 2 nachten moet blijven in hetzelfde hotel, nm. tot maandagmorgen. Bij navraag aan de lobby manager is het hotel echter volledig volgeboekt voor de komende dagen, oeps een probleempje. Op het zelfde moment komt ook nog een stuk ( een 2 tal m²) plafond van de lobby naar beneden door een waterlek. Er zijn geen slachtoffers maar er is toch wat schade. Een achttal managers nemen uitgebreid foto’s en bijna onmiddellijk daarna komt de ‘technische’ ploeg aangerukt om de schade te herstellen. Dit moet je gezien hebben. Het lijken wel de comedy capers, met te grote boren en te kleine pluggen komt de vervangende plaat tot 3 maal toe vanzelf weer naar beneden. Het is sterker dan mezelf en ik kan mij niet meer houden met de slappe lach tot gevolg. Ik ben zeker dat Jo zijn leerlingen dit beter kunnen. Ondertussen krijg ik het fiat dat er toch nog een kamer vrij is tot maandag.

Deze is echter nog groter en luxueuzer dan de vorige maar ik zal me wel aanpassen.

Op het afgesproken uur komt de taxi aan om ons naar de luchthaven te brengen en afscheid te nemen, maar volgens de planning van de chauffeur kan hij me niet terugbrengen, dus wordt het een zeer korte Kiss and Ride en weg is ze. Ik blijf verweest achter en neem nog een laatste foto. Tot later schat.

Later op de avond raak ik nog aan de praat met enkele locals wat nogal lang uitloopt.

Op de kamer luister ik op radio 1 naar het zaterdagavondvoetbal tot een stuk in de nacht. Goe gedaan Waregem eindelijk nog eens winst. Jullie krijgen een extra uurtje rust bij deze nacht zodat het tijdsverschil 4.30h zal worden met de Indische tijd.

Tot de volgende.

29-10-2017 om 07:36 geschreven door Nico Loosveldt  

28-10-2017 om 07:30 geschreven door Nico Loosveldt  

Hoera, ik heb mijn 1^ste  IT- competentie verworven. Voor het eerst kon ik een word-bestand kopiëren en via Ctrl v overplaatsen op de blogpagina. Een eerste stap in de goede richting. Foto’s door sturen wordt een volgende stap, maar zal niet lukken voor mijn terugkomst.

Dit wordt de laatste dag aan de kust. Vooraleer we de strandwandeling aanvangen moeten er eerst een aantal aankopen gedaan worden. De zonnebril waarop ik ben gaan zitten is niet verder meer bruikbaar, en mijn shorts vallen van mijn gat. Max nog een maatje 34. De beloofde souveniertjes voor de achtergebleven kindjes staat op de boodschappenlijst want daar zijn ze wel gevoelig voor. Op het strand aangekomen nemen we vandaag de linkerzijde. Als snel is te zien dat dit een verschillend beeld geeft dan de rechterkant. Hier treffen we vooral zonnebadende westerlingen aan die dat voornaamste activiteit hebben. Ook langs die zijde ligt een kudde koeien op het zand uit te rusten. Langs alle kanten proberen ze ons te lokken met ligzetels, massages en sai-food. For jou my friend, goete prais.

Maar wanneer ik een Nikobar in de gaten krijg, is de verleiding te groot om dit links te laten liggen.

Op de terugweg worden we andermaal aangeklampt door een jonge moeder met een kind op haar arm die geld komt bedelen. Mijn verstand zegt neen, maar ik kan het niet meer laten en stop 100 roepie in haar hand. Ze is me zeer dankbaar en buigt nederig. Waar iedereen me voor waarschuwde komt wel degelijk uit. Onmiddellijk komen van overal vrouwen met zeer kleine kinderen

op de arm bedelen. Ik herhaal nog enkele keren mijn goede daad maar dan moeten we bijna vluchten omdat het te erg wordt. Een uurtje in de ligzetels een het zwembad zijn een mooie afsluiter van de namiddag.

Rond 7h vertrekken we opnieuw richting stand voor ons reeds bestelde zeevruchten lunch. Het strand is één verlichte eet- en dansplaats geworden.

De kreeft en de tijger-lagoustienes zijn op sublieme wijze klaargemaakt zodat we nagels en vingers kunnen aflikken. Op de achterkant hoor je opzwepende Indische muziek, aan de voorkant zien we dansende schoonheden en het schuimende water in de branding. Een ideale plek om de dag af te sluiten.

Maar wanneer we aankomen in het hotel is er nog een live band aan het optreden. Een soort Indische ‘Café des sport’ geeft het beste van zichzelf door het brengen van nostalgische oude rocknummers. Een mooiere afsluiter van onze drie-daagse in Goa konden we niet krijgen.

Morgen vertrekken we opnieuw richting Delhi voor de laatste dag vakantie.

Voor sommigen begint een welverdiend herfstverlof, ik moet zaterdag weeral aan de slag.

Tot morgen.

28-10-2017 om 07:13 geschreven door Nico Loosveldt  

Reeds vroeg in de morgen lig ik al te woelen in mijn bed, want samen gaan we naar de zee aan de Indische oceaan. De verwachtingen zijn voor beide hoog gespannen. Voor het eerst wil ik het hebben over de vrouwen. Onze Lieve Heer heeft hier meer zijn best gedaan dan bij ons in het westen. Indische vrouwen zijn van een bijzondere makelij. Pikzwart van haar, donkere ogen en alle vormen zijn bijna tot in de perfectie afgelijnd. Volgens Dorine zijn ook de mannen een one night stand waard. Dus dat belooft.

Het strand ligt op kwartiertje stappen van het hotel. We bezoeken eerst nog een plaatselijke vismarkt waar we al het heerlijke van zee kunnen aanschouwen. Ik ben echter meer geïnteresseerd wat er zich voor de vloedlijn afspeelt. Wanneer we het prachtige strand oplopen verstijft elk ledemaat van mijn lichaam. Dit kan niet zijn, God straft mij. Geen enkele, maar dan ook geen enkele vrouw draagt een badpak verre van een bikini. Alle dames zijn gekleed zoals onze chiro leidsters uit de jaren tachtig, zelf ook als ze het water induiken.

Als een beteuterd kind dat geen snoepje krijgt sta ik weer met beide voetjes in het zand. Enkel een Engelse corpulente dame loopt rond in bikini. Dat mens mag blij zijn dat geen enkel lid van Gaia hier rondloopt, of ze wordt onmiddellijk terug in zee getrokken. Dorine heeft meer geluk want de meeste gigolo mannen lopen wel rond in blote bast.

Ik trek het me niet meer aan en besluit om deze ontgoocheling door te spoelen met een frisse pint. Het is snikheet en door de hoge vochtigheidsgraad druipt het zweet van ons lichaam.

Ene zekere Hameed weet ons te strikken voor een avond BBQ met zeevruchten op het strand de volgende avond. Het is echter te heet om te blijven wandelen en daarom besluiten we om een duik te nemen in het zwembad van het hotel waar het naargelang de namiddag vordert nog plezanter wordt.

Twee duidelijk beschonken homo’s maken elkaar het hof  in en rond het water en het anders zo correct personeel weet niet hoe ze hier mee om moeten gaan.

Een plotse regenbui jaagt dan toch de meeste gezinnen uit het water en het wordt al wat duister zodat ze hun gang kunnen gaan.

Voor ons zit de dag er dan ook bijna weer op en kijken uit naar de nieuwe avonturen van Margaritta.

25-10-2017 om 16:34 geschreven door Nico Loosveldt  

Joepie, we gaan naar zee, maar eerst nog een beetje reizen. De eerste vlucht die op het programma staat is van Jaipur terug naar Delhi. Een vlucht van ong. 35 min. Het is dus langer aanschuiven  en wachten dan de eigenlijke vlucht.

In Delhi is er een wachttijd van 2h om het volgend vliegtuig te nemen naar Goa zo’n 3000 km verder. Nu begint ook de Indische man in het vliegtuig selfies te nemen met Dorine op de achtergrond. Ik trek het me niet meer aan en probeer een tukje te doen. Bij aankomt in Goa draait het al rond 17h en we moeten nog naar de eindbestemming. Bij het buitenkomen staat een Indiër met een plakaatje Ameye Marguerite. Dit moet voor ons zijn. Dorine haar 2^de  werd gebruikt voor de boekingen. Voor het hotel is het een uurtje rijden te oosten van het vliegveld. Er is ongelooflijk veel verkeer en de rit duurt meer dan 2h. Ondertussen zijn we bijna 12h onderweg zonder één hap eten tussen de tanden en ik merk aan Dorine dat het hoog tijd wordt dat we ter plaatse zijn.

We rijden dus langer over 45 km met de taxi dan we vliegen over 3000km.

Bij aankomst is de miserie echter direct verdwenen als we het hotel zien, nl het luxe Hard Rock hotel. Pure nostalgie, gitaar van Bon Jovi, out fit van Mig Jagger enz…. hangen hier aan de muur en met rock muziek op de achtergrond. Dit kan niet meer stuk. We eten nog wat en denken aan rust, het was een lastige dag.

Voor het slapen gaan drink ik nog een pint in de buitenbar. Alles op rekening van kamer 5103. Het prachtige barmeisje vraagt me als dat de room is van Miss Margeretta. Ik kan enkel bevestigen en wens haar een goede nachtrust zo ook voor jullie.

Tot morgen voor alweer een nieuwe aflevering: Marguerite aan zee.

25-10-2017 om 15:41 geschreven door Nico Loosveldt  

24-10-2017 om 20:22 geschreven door Nico Loosveldt  

We blijven iets langer liggen daar we geen verplichtingen hebben vandaag.  Ik maak me klaar om te douchen maar geen druppel water komt uit de kraan, ook mijn ochtendkakje kan ik niet door spoelen. Daar sta ik dan, poedelnaakt en de shampoo begint langzaam via mijn voorhoofd naar beneden te druipen. Het duurt ongeveer een kwartier vooraleer er wat gerommel te horen is in de waterleiding. Met het weinige water dat er is spoel ik het schuim uit mijn weelderige haardos. Rond 10h vertrekken we te voet richting centrum van deze roze stad. Alles is ofwel in rode steen opgetrokken ofwel geschilderd in terracotta. Tuck-tuck chauffeurs klampen ons direct aan, maar de wandeling zal te voet gedaan worden. Honderden eetstandjes en ontelbaar handelaars proberen hun waar aan de man te brengen. Bedelende straatkinderen klampen ons aan om een ballonnetje te kopen, maar het is ons afgeraden om daarop in te gaan. Er knaagt toch iets vanbinnen als je deze schone kinderen in zo’n armoede moet aanzien. In deze mensenmassa duikt plots een lijkstoet op, een man of vrouw wordt in open kist door de straten gedragen, gevolgd door een honderdtal mannen in witte gewaden, waarschijnlijk een rituele moslimbegrafenis.

Na een heerlijke Kingficher (plaatselijke bier) zetten we onze stadwandeling verder tot op het moment dat we het noorden kwijt zijn. We weten langs geen kanten meer waar we ons bevinden. Er zit niets anders op dan een tuck-tuck te nemen die ons opnieuw richting hotel moet brengen. Ik maak een deal met één van hen. Voor 200 roepie kan hij de klus klaren. Bij aankomst aan het station kan ik enkel betalen met een biljet van 500 roepie. De chauffeur kan zogezegd niet teruggeven en een plaatselijke handelaar ook al niet. Ik heb slechts 170 roepie in valuta in mijn portefeuille. Mijn aderen worden dikker, de hartslag gaat de hoogte in en een paar decibel meer in mijn stem doet de Indiër blijkbaar geen goed. Hij wordt er stil van en zegt tot drie maal toe ‘atja’ wat betekend dat hij akkoord gaat 170 roepie. Hoera mijn eerste financiële overwinning op Indische bodem, ongeveer 0.4 euro.

We beslissen om de rest te voet af te leggen, alhoewel dit niet zo evident is.

Zebrapaden zijn er maar hebben geen enkel nut, voetgangers hebben hier nooit voorrang dus is het een zeer riskante zaak om de straten over te steken. Op het juiste moment moet je echt de straat overlopen. We geraken op onze eindbestemming en sluiten de avond af met………

Morgen staat alweer een andere bestemming op het programma, we trekken naar de zee, Goa de koningin der badsteden van Indië.

Tot morgen.

24-10-2017 om 19:51 geschreven door Nico Loosveldt  

23-10-2017 om 07:05 geschreven door Nico Loosveldt  

Goeie morgen bloggers,

Deze morgen staan we om 9.30 h al klaar om te vertrekken naar Agra, zo verlaten we na 3 dagen Delhi. Delhi is een stad met twee totaal verschillende aanzichten. Het oude bruist van het leven, New Delhi daarentegen is het politieke en kapitaalkrachtige gedeelte, waar niet veel te beleven valt. De gids begeleide ons ook gisteren naar enkele zeer uitzonderlijke historische en moderne tempels. Hij is bijzonder gedreven in alles wat hij vertelt, maat toch heb ik enkele bedenkingen. Onderweg drop hij ons ergens af in een typisch Indische shop waar enkel handgeknoopte tapijten, juwelen en dure souveniers te vinden zijn. De verkopers halen alles uit de kast om ons iets aan te smeren, maar Dorine geeft geen krimp ‘meegekregen van haar moeder denk ik’ en laat de lichtjes geïrriteerde verkopers voor wat ze zijn. Ook onze gids is verbijsterd wanneer we na 10 min weeral buiten staan. Er is duidelijk een convenante met gids en shop. Ook de dag daarvoor lijkt iets niet te kloppen. In de oude stad waar we toen werden rondgereden met een tuck-tuck, moest ik 2500 roepie ( ongeveer 25 €) betalen voor om en bij een half uurtje, wetende dat ik slechts de dag voordien 20 roepie betaalde voor een kwartier. We hebben hem hier duidelijk in de poep. Mijn wraak zal zoet zijn! Na het bezoek aan de poort van Delhi eindigt de dagtrip aan het hotel en vraagt de gids als alles naar wens was verlopen. Met gekruiste vingers wordt hij uitvoerig bedankt maar de verhoopte fooi ziet hij dan ook aan zijn neus voorbij gaan. Met een Loosveldt wordt niet gedoold en zeker al niet met een Ameye. Met de uitgespaarde centen doen we ons een tegoed aan een lekkere laatste diner in het presticieuse hotel Le Meridien. Om de echte Diwali mee te maken is het ten eerste te ver verwijderd van de echte feestelijkheden en ten tweede te gevaarlijk om zonder begeleider er naar toe te trekken.

Uren lang horen we bommetjes en vuurwerk knallen en met gekruiste vingers vallen we in slaap.  

Op dit moment zijn we op weg naar Agra, de taxichauffeur rijdt max 80 , waar Dishaant zeker het dubbele zou doen, waardoor het voor 280 km

zo’n  4 h zal duren.

Als voorlopige afsluiter dank ik Pieteke voor de foto en het zorg dragen van Ann uit de reisduif alsook aan de meer dan 700 bezoeken aan de blog.

Tot later Dorine en Nico.

Inderdaad 4h later komen we aan in Agra een ander hotel dan voorzien, er is een probleempje. De valiezen weer in de auto geladen en gaan lunchen, we zien dan wel. Na het lekkere eten is er toch een oplossing gevonden, opnieuw naar hetzelfde hotel waar we een bloemenkrans om de nek krijgen en een gele dot op het voorhoofd. Even opfrissen want onmiddellijk is er een bezoek voorzien aan een 5000jaar oud kasteel dat toebehoorde aan de laatste koning van Indië. De nieuwe gids is welbespraakt en overlaat Dorine met complimentjes omwille van de Indian-look tot het bijna op flirten lijkt. Ik blijf ijzig kalm. Het kasteel met rode steen en witte marmer trekken nu eenmaal meer mijn aandacht.

Het bezoek duurt bijna 2 h en om de dag af te sluiten is nog een bezoek voorzien aan een juwelier die zelf zijn ringen, halssnoeren en oorbellen

maakt. Ik zie Dorine haar oogjes blinken en al even onschuldig kijkt ze me aan. Ik smelt als boter en er wordt een ring aangekocht met een Black-stone. Dorine mag hem nog niet dragen, maar moet wachten tot morgen in de Taj-Machal om eventueel de trouwbelofte van 32 jaar geleden over te doen, want morgenvroeg om 5.30h staat de taxi klaar om de zon te zien opkomen aan dit wit marmeren gebouw. Het schijnt uniek te zijn.

Dus vanavond iets vroeger den nest in en tot morgen

22-10-2017 om 19:25 geschreven door Nico Loosveldt