|
Aangekomen op de site zijn al
een paar metsers bezig aan het optrekken van een gebouw op een labiele stelling
van bamboestokken. Eerst observeren en daarna proberen bij te sturen. Ze metsen
hier op een compleet andere manier dan bij ons maar het lukt. Ik maak blokjes
om hun draad op te spannen en plaats profielen om de snelheid op te drijven. Ze
kijken me verwonderd aan hoe ik te werk ga. Om ze het uitgelegd te krijgen moet
ik het letterlijk en figuurlijk met handen en voeten uitleggen want ze verstaan
echt geen woord Engels. Het wordt gebarentaal. Of ze het begrijpen weet ik niet
maar als ze lichtjes met hun hoofd schudden en atha zeggen is dit een goed
teken. Nu afwachten of ze de aangeleerde methode ook zullen gebruiken. Ze even
alleen laten en hopen dat ze het overnemen. Terwijl loop ik rond op het enorme
terrein en zie plots een 20-tal hoofdzakelijk vrouwen staan die steen per steen
behandelen met een papje van zand en lijm om de stenen een rustiek uitzicht te
geven, honderdduizenden stenen liggen nog te wachten. Er is veel gegiechel als
ik een paar fotos neem en zo te zien willen ze allemaal we eens voor de lens
staan. Bij de controle van de metsers is te merken dat ze inderdaad mijn manier
van werken hebben overgenomen. Dat doet deugd. Het gaat nu een pak sneller en
de conducteur kijkt tevreden toe. Gemiddeld leggen ze maar een 250 stenen per
dag bij ons is dat een 6-7 honderd, maar hier verdienen ze dan ook maar een 74
roepie per uur (1 euro).
De uren vliegen voorbij en
voor ik het besef is het weeral donker.
Bij aankomst ga ik met de
chauffeur het restaurant binnen om het avondeten te bespreken. Pas nu kom ik te
weten dat het een vegetarische eetgelegenheid is, enkel op de kamer kan niet
vegetarisch eten besteld worden. Het wordt dus vis en rijst. Rechtover het
hotel is er de eerste supermarkt die ik tegengekomen ben in Indië. Dus inkopen
doen. Oploskoffie, confituur en chocoladekoekjes liggen al in het mandje. De
T-shirts kosten hier 99 roepie en die met de mooiste print gooi ik er ook bij.
Kostprijs 254 roepie (3,4 euro).
Voor sigaretten moet ik naar
de overkant van de straat. Ik vraag een pakje maar dat kan niet. Hier worden ze
meestal per stuk verkocht en tot zijn grote verwondering vraag ik de rest van
het pakje, de verkoper telt er nog 12 en doet de berekening. Rond 20h
plaatselijke tijd maak ik een video-Waths App oproep om de familie een zalige
hoogdag te wensen. Pépé en mémé zien er nog allebei goed uit en ook Fiene triene zwaait even naar
het scherm. Ze plaatsen dan de telefoon in de zetel zodat ik ook even kan
meegenieten van de cross op de Koppenberg. Ondertussen zal het eten bijna op de
kamer geleverd worden en we sluiten af. Het wordt 9h,9.30h,10h: ik geef het op
en het pakje koekjes is nu nog de enige oplossing Omstreeks 3h in de nacht krijg ik dan nog
sarcastische beelden binnen van een bende zatlappen vanop het pompoenfeest.
Bedankt vrienden om mijn nachtrust te verstoren. Mijn wraak zal zoet zijn. Met
een ronkende maag val ik weer in slaap.
Tot morgen goede vrienden.
|
) dat ik ook van die dagen had - elke chinees kon me gestolen worden. Als er me nog één zou aanklampen om zijn engels te oefenen, had ik hem gevloerd 
. Ben toen eens echt westers gaan doen, mijn volledige weekbudget uitgegeven in een shopping mall en kon er dan weer tegenaan. Sterkte daar! Anyway, het blijft heel leuk om je blog te lezen. Ik kijk al uit naar de familiefeesten voor de komende 10 jaar, want het lijkt er op dat je ons nog vele uren zal kunnen animeren met indische verhalen. 
