Chronologisch valt er in die 2 dagen eigenlijk niet veel te vertellen alhoewel het leutiger was dan de dag voordien. Als demo moest er een muurtje gemetst worden van misschien 2 m². Met het maken van de profielen en het metselen denken ze dat dit wel een ganse dag zal in beslag nemen. Het tempo wordt dus wat aangepast, maar 2.5h later zit de klus erop. Dus tegen de middag zal ik een alternatief moeten zoeken om de dag verder op te vullen. Juist op de plaats waar het muurtje is rechtgetrokken is ook de open keuken waar de kindjes hun middagmaal mogen opeten. Een honderdtal van die schatjes zitten netjes op een rij te wachten tot ze hun bordje rijst en groenten krijgen. Sommigen verplaatsen zich uit schrik als ik te dichtbij kom, anderen proesten het dan weer uit. Ik heb echter een strategisch plan. De overschot van tandenborstels, zeepjes en schapoo-tubes uit vorige hotels geef ik aan een soort stamhoofd die ze dan verder zal verdelen.

In een handomdraai ben ik een soort Sinterklaas geworden en er verschijnen overal lachende gezichtjes, de dag kan niet meer stuk. In de namiddag ga is langs in het lasatelier waar ze werkelijk alles maken. Naast die werkplaats zijn 10 tot 12 mannen en vrouwen een betonplateau aan het gieten. Naar schatting moet er +-  6m³ beton worden aangemaakt; alles, buiten een betonmolentje, wordt alles manueel gedaan in de brandende zon. Enkel de man die het beton in de schaaltjes schept heeft enige vorm van bescherming rond zijn voeten de rest doet het met sandaaltjes of blootvoets. Een baby ligt te slapen juist naast de plek waar het cement wordt afgewogen. Ik kan en mag niet reageren. Tijdens de verdere rondgang op de site schiet plots een nogal grote slang voor mijn voeten, wat hier de normaalste zaak van de wereld is. Toch even slikken.

De dag erop, vandaag dus, ga ik opnieuw kijken naar hoe de werken bij het plateau zijn opgeschoten. Ik heb met ze te doen, ze zijn even over halfweg van de werken, maar toch blijven ze gekken en lachen tijdens hun arbeid.

De muur van gisteren moet nog opgevoegd worden maar alweer ben ik veel vroeger klaar dan voorzien. Tijdens de lunch gaan we iets vroeger naar het huis van Tarun. Als een Godsgeschenk wordt er een pint bier bovengehaald. De corona loopt als een godendrank naar binnen. We hebben volgens de gastvrouw ruim de tijd om te aperitieven dus komt er nog zoiets moois uit de frigo en dan nog een, met daarbij een heerlijke maaltijd. Een moment om te koesteren.

Door het mindere werk van Tarun sluiten we de dag dan ook vroeger af ben ik al om 17.30 op de kamer. Te vroeg om nu al de dag af te sluiten. Na het eten en een douche waag ik me in het stadscentrum. Ook hier is merkbaar dat het week-end voor de deur staat en tientallen jongeren verzamelen om de nacht aan te vatten. Overal is luide Indische rockmuziek te horen, ik zit met geen ei in de broek maar besluit toch maar nergens binnen te gaan en een bar hoef ik ook al niet te zoeken.

Morgen wordt er niet gewerkt, maar bezoeken we enkele blijkbaar historische en architecturale pareltjes hier in Godra, ik kijk er naar wat er te zien zal zijn.

Tot zondag