|
Uiteindelijk op de
hotelkamer, in het stadje Godhra van
maar 600.000 inwoners op 200km van Ahmadabad, het is 23.30 en de bar is reeds
gesloten.
We bevinden ons in de
provincie Gujarat waar ook een totaal verbod is van alcohol.
Dus voor mijn part moet de
bar niet meer open gaan. Om 7h staat
Tarun al in de lobby en we vertrekken richting steenfabriek. Nog veel groter
dan de vorige, hier werken om en bij de 1000 arbeid(st)ers. Bij de rondleiding
van toonzaal en werkplaatsen zijn arbeiders vooral bezig met zware
handenarbeid. De strengpers en oven worden pas volgende week in gang gestoken.
Tarur heeft vandaag heel veel werk voor zijn belasting aangifte zodat ik de
rest van de dag zie door te komen met waar ik goesting in heb. s Middags mag
ik mee gaan lunchen in zijn woning. De gastvrouw is erg vriendelijk en heeft
haar best gedaan om de maaltijd niet te fel te maken. Tijdens het eten tovert
Tarun opeens een frisse Kingficher tevoorschijn, een Godsgeschenk. Hoe ze het
doen weet ik niet maar blijkbaar heeft zijn vader de toestemming van de
regering om legaal drank in te voeren dankzij een medisch attest. Zon dokter
wil ik ook wel.
Het smaakt. In de namiddag
weet ik echt niet wat te doen en moet wachten tot Tarun zijn dagtaak er op zit.
Van 14h tot 19 zijn verdorie lange uren. Het is al donker wanneer ik naar het
hotel wordt gebracht. Langs de buitenkant ziet alles is fraai uit, maar eenmaal
binnen is alles nogal rudimentair ingericht. Een kleine kamer met daarbij een
stinkende badkamer. Een restaurant is er ook al niet, daarvoor moet ik onder
het hotel aan eten zien te raken. Tomatensoep en een cheese-pizza wordt
besteld, daarmee kan je normaal niet missen. De tomatensoep echter is niet te
drinken, ik smaak vooral suiker en in combinatie met al helemaal niet. Tweede
poging, de pizza. Vanaf de eerste beet van hetzelfde laken een broek, overal
suiker. Ik laat de boel liggen en de obers staan onnozel te kijken als ik
opstap. Het wordt nog een uurtje tv kijken op de kamer. Ondertussen kan ik na 3
dagen weer Dorine in beeld krijgen na wat gepruts aan de smartfone. De
dagelijkse wist-je-datjes vertellen en mekaar slepwel wensen met een gooizoen.
Op tv hier is alleen reclame
te zien en wat onnozele Indische boks- en klets-films dus besluit ik om naar
radio 1 te luisteren welke pandoering Andelecht zal krijgen maar ik val in
slaap.
Het ontbijt deze morgen is
ook al een ramp geworden. Geen koffie, enkel zwarte thee en een verlept
dipsausje met een soort weeral gesuikerde
Sponskoeken, neen bedankt.
Vandaag zou het iets drukker
worden daar een eer aantal metsers een opleiding zouden komen volgen, we zien
wel.
Maar vandaag wil ik jullie
allemaal een zalige hoogdag willen wensen en voor wie naar het pompoenfeest
gaan veel plezier. Tot morgen
|
zaligen hoogdag!!!
