7h Dishaant
is andermaal te laat voor het ontbijt, veel honger heb ik niet want de
ijscrémesmaak plakt nog altijd in mijn mond.
Door de hectische ochtendspits
begeven we ons opnieuw naar de op te richten school.
De monden vallen bijna
open bij het bekijken van te terug opgetrokken muur van behoorlijke kwaliteit.
Hoelang hebben die mannekes doorgewerkt ?
Stap 2: Het leren opvoegen van
gevelsteen. Opnieuw is een pak volk aanwezig, de arbeiders, een 20-tal
studenten die ik gisteren toesprak en enkele dikke notabelen in maatpak.
Het
voorloopt uitzonderlijk vlot en zeg hen enkele malen verry good. De
verwerpelijke blikken veranderen op slag naar breed lachende gezichten met
sneeuwwitte tanden.
Op de middag worden we uitgenodigd door het schoolhoofd.
Hij is de eigenaar van 5 privéscholen met om en bij de 7000 leerlingen.
Enkel
ik en Dishaant mogen plaatsnemen in het bureau van de directie.De rest mag in
het reftertje ernaast Andermaal krijgen we een typisch Indisch gerecht
voorgeschoteld.
De grote directeur doet me een voorstel om 2 maal per jaar 3
maanden les te gaan geven. Lachend zeg ik hem dat wy wife wil not be happy, alhoewel?
Na alweer een veel te slappe koffie begint de namiddagsessie; het metselen van
een halfrondboog. Wonder boven wonder lukt bijna alles en meer en meer wordt ik
op de foto gevraagd.
Ik voel me de zoals de Gorghe Cloeny van Patna. De avond
valt en er wordt gegeten in een Indische pizzeria, andermaal spaisie. Ik snak
naar een frisse pint maar helaas.
In gans het district van Patna is geen
druppel alcohol te krijgen.
Het is van
mijn plechtige communie geleden dat ik nog zolang niets heb gedronken. De
overschotten nemen we mee naar buiten om uit te delen aan de staatkinderen.
Als
een zwerm bijen stormen ze op ons af. Een meisje met een nog kleiner kind
op haar arm vraagt om geld maar dit te allen tijde afgeraden.
De zwangere
moeder met nog zes kinderen kloppen op ons raam en schooien om geld.
Hartverscheurende taferelen, ook dit is Indië.
We rijden naar het hotel voor
onze laatste nacht in Patna. Morgenvroeg om 7h vertrekken we richting
steenfabriek een 330 km verder.
Ontbijt om
6.30, ik geloof niet dat mijn begeleider er zal zijn. Of toch?
Straks
kruip ik in mijn bed en droom ik van een frisse Stella.
7h wakker worden, kijk naast mij en lig alleen, jammer. Om 7h
afgesproken om te gaan ontbijten maar er is nog niemand.
Mijnbegeleider (Dihaant) komt pas toe om 7.45 maar dat
blijkt normaal te zijn in India. We verorberen vlug toast en omelet met zeer
slappe koffie.
We vertrekken. De richting gaat naar de binnenstad waar een
nieuwe school wordt opgericht. Aangekomen op de site zie ik een enorme betonnen
skeletbouw.
Acht Indische kleine arbeiders staren me aan alsof ik van
een andere planeet ben. Ik zoek een kruiwagen en een mortelmachine maar
tevergeefs.
Plotskomt er nog zo een klein ventje ergens uitgekropen met
10 tot 12 stenen op dat klein koppeke van hem. Een ander is reeds naarstig
bezig met een oude troffel zand en cement aan het mengen.
Mijn taak is om hen te leren metselen met vernieuwende
materialen of gewoon gevelsteen. 18 donkere oogjes volgen elke handeling.
Het is bloedheet, 36° in de schaduw en het zweet loopt via
mijn rug naar de welriekende dreef. Na een uur demo laat ik het aan hun over.
Naeen 15 min van observatie stel ik vast: dit wordt een
ramp. Er wordt nog een poging ondernomen om het hen aan te leren. Het loopt al
tegen de middag en we moeten vertrekken.
s Avonds komen we terug om te controleren. Er wordt vlug gedoucht
voor we kunnen lunchen. De dagschotel is kip met rijst.
Voorde 2dekeer breekt me het zweet uit. Het lijkt alsof die
kip 14 dagen is gemarineerd in tabasco. Nog een glas water en er moet
vertrokken worden.
Voor een aantal leerlingen moet ik uitleg geven over de
nieuwe manier van bouwen. Ikzelf heb een power-pointvoorstelling gemaakt en ben
tamelijk goed voorbereid.
We rijden de parking op en tot mijn grote verbazing lees ik
Universitie of Patna. In de grote inkomhal begeleiden ze ons naar het
klaslokaal.
Bij het opensteken van de deur breekt voor de 3demaal me het
zweet uit. In een grote aula zitten 80 eindejaarstudenten architectuur die me
op dezelfde manier aankijken als deze morgen.
De directrice doet een welkomwoordje en schenkt me een bos bloemen
aan. Mijn kop wordt nog roder dan hij al is. Maar al bij al loopt alles goed af
en na afloop worden we overladen met thank yous.
We vertrekken opnieuw naar de werf van deze morgen en waar
ik voor vreesde werd werkelijkheid. Ze hebben er een boeltje van gemaakt.
Na kort overleg moet alles tegen de vlakte. Nu zijn het
plots 18 boze donkere oogjes geworden. Het loopt tegen 5h aan en het wordt
donker en tot ieders grote verbazing worden lichten aangesleept.
Ze willen en zullen herbeginnen. Op dit moment worden we
uitgenodigd van de waarnemende architect veer het diner.
Een Indisch 4-gangenmenu wordt ons voorgeschoteld en echt
waar lekker tot het moment dat we moeten vertrekken. Er is nog dessert, t al
toch geen waar zijn zeker maar toch.
Een enorme bokaal ijscrème wordt op de tafel geschoven. Gedroogd
fruit, brokken en ijs duw ik in mijn keelgat tot bijna op de bodem, enfin t zit
erin en t blijft erin.
We zijn moe en gaan slapen. Aangekomen ga ik eerst op de
pot, alles ruikt normaal, geen abnormale geluiden en het voelt goed aan. Mijn
fecaliën zijn nog in orde.
Dag beste blogger, hier vanuit Patna (een stadje niet ver van de kilimangaro.
De eerste 26 uren zitten erop. De reis liep buiten alle verwachtingen tamelijk vlot.
Via Lille met de trein richting Parijs om daar het vliegtuig te nemen naar Mumbia. Een vliegreis van 8.30h met een beenruimte van 30cm is lang en krap zonder een oog dicht te doen
was de langste trip al achter de rug. Aangekomen om 23.15h was de volgende trip naar Delhi, deze vertrok echter maar om 3h in de nacht en duurde zo'n kleine 4h . Tussentijds kon ik
in het station rondkijken waarmee ik mijn dorst kon lessen en waarlijk voor wie het benijd er was Stella en Leffe te krijgen. Mijn nacht kon niet meer stuk. Ondertussen kreeg ik op de
smartfoon een app met een nieuwe trip richting Patna. Wachttijd 4.30h, dus kon ik vertrekken om 9h plaatselijke tijd ( tijdsverschil is namelijk 3.5h vooruit). voor nog 1000 km.
Aangekomen om 11.50 stonden twee vriendelijke Indiërs mij op te wachten.
De die kennen nog minder Engels dan ikzelf en verstond dan ook geen kneit wat die 2 me wilden vertellen. Ze brachten me naar een plaatselijk opleidingscentrum waar ik morgen een eerste
sessie moet geven met daaropvolgend een soort workschop. De stad zelf ( patna) is qua verkeerschaos en vuiligheid met geen woorden te beschrijven. Ze rijden al links met daarbij duizenden
brommers en ander onooglijke gammele voertuigen. Op naar het hotel, een veiligheidsagent en drie anderen staan ons op te wachten om mijn bagage ter plaatse te brengen. Eindelijk rust dacht
ik, maar die mannen wijken geen meter van mijn gat. Een sigaret wordt voor u aangestoken en een andere butler staat pal naast me met een asbak, genant. Tijdens het douchen komt er dan een
ander kieken binnen om de kijken of alles everieting ok is. Een volgende staat al klaar om mij rug te manipuleren. t'Is weer van da denk ik dan. Ik probeer hem af te wimpelen wat maar deels
