23-10-2017 om 07:05 geschreven door Nico Loosveldt  

Goeie morgen bloggers,

Deze morgen staan we om 9.30 h al klaar om te vertrekken naar Agra, zo verlaten we na 3 dagen Delhi. Delhi is een stad met twee totaal verschillende aanzichten. Het oude bruist van het leven, New Delhi daarentegen is het politieke en kapitaalkrachtige gedeelte, waar niet veel te beleven valt. De gids begeleide ons ook gisteren naar enkele zeer uitzonderlijke historische en moderne tempels. Hij is bijzonder gedreven in alles wat hij vertelt, maat toch heb ik enkele bedenkingen. Onderweg drop hij ons ergens af in een typisch Indische shop waar enkel handgeknoopte tapijten, juwelen en dure souveniers te vinden zijn. De verkopers halen alles uit de kast om ons iets aan te smeren, maar Dorine geeft geen krimp ‘meegekregen van haar moeder denk ik’ en laat de lichtjes geïrriteerde verkopers voor wat ze zijn. Ook onze gids is verbijsterd wanneer we na 10 min weeral buiten staan. Er is duidelijk een convenante met gids en shop. Ook de dag daarvoor lijkt iets niet te kloppen. In de oude stad waar we toen werden rondgereden met een tuck-tuck, moest ik 2500 roepie ( ongeveer 25 €) betalen voor om en bij een half uurtje, wetende dat ik slechts de dag voordien 20 roepie betaalde voor een kwartier. We hebben hem hier duidelijk in de poep. Mijn wraak zal zoet zijn! Na het bezoek aan de poort van Delhi eindigt de dagtrip aan het hotel en vraagt de gids als alles naar wens was verlopen. Met gekruiste vingers wordt hij uitvoerig bedankt maar de verhoopte fooi ziet hij dan ook aan zijn neus voorbij gaan. Met een Loosveldt wordt niet gedoold en zeker al niet met een Ameye. Met de uitgespaarde centen doen we ons een tegoed aan een lekkere laatste diner in het presticieuse hotel Le Meridien. Om de echte Diwali mee te maken is het ten eerste te ver verwijderd van de echte feestelijkheden en ten tweede te gevaarlijk om zonder begeleider er naar toe te trekken.

Uren lang horen we bommetjes en vuurwerk knallen en met gekruiste vingers vallen we in slaap.  

Op dit moment zijn we op weg naar Agra, de taxichauffeur rijdt max 80 , waar Dishaant zeker het dubbele zou doen, waardoor het voor 280 km

zo’n  4 h zal duren.

Als voorlopige afsluiter dank ik Pieteke voor de foto en het zorg dragen van Ann uit de reisduif alsook aan de meer dan 700 bezoeken aan de blog.

Tot later Dorine en Nico.

Inderdaad 4h later komen we aan in Agra een ander hotel dan voorzien, er is een probleempje. De valiezen weer in de auto geladen en gaan lunchen, we zien dan wel. Na het lekkere eten is er toch een oplossing gevonden, opnieuw naar hetzelfde hotel waar we een bloemenkrans om de nek krijgen en een gele dot op het voorhoofd. Even opfrissen want onmiddellijk is er een bezoek voorzien aan een 5000jaar oud kasteel dat toebehoorde aan de laatste koning van Indië. De nieuwe gids is welbespraakt en overlaat Dorine met complimentjes omwille van de Indian-look tot het bijna op flirten lijkt. Ik blijf ijzig kalm. Het kasteel met rode steen en witte marmer trekken nu eenmaal meer mijn aandacht.

Het bezoek duurt bijna 2 h en om de dag af te sluiten is nog een bezoek voorzien aan een juwelier die zelf zijn ringen, halssnoeren en oorbellen

maakt. Ik zie Dorine haar oogjes blinken en al even onschuldig kijkt ze me aan. Ik smelt als boter en er wordt een ring aangekocht met een Black-stone. Dorine mag hem nog niet dragen, maar moet wachten tot morgen in de Taj-Machal om eventueel de trouwbelofte van 32 jaar geleden over te doen, want morgenvroeg om 5.30h staat de taxi klaar om de zon te zien opkomen aan dit wit marmeren gebouw. Het schijnt uniek te zijn.

Dus vanavond iets vroeger den nest in en tot morgen

22-10-2017 om 19:25 geschreven door Nico Loosveldt  

Goeie morgen bloggers,

Deze morgen staan we om 9.30 h al klaar om te vertrekken naar Agra, zo verlaten we na 3 dagen Delhi. Delhi is een stad met twee totaal verschillende aanzichten. Het oude bruist van het leven, New Delhi daarentegen is het politieke en kapitaalkrachtige gedeelte, waar niet veel te beleven valt. De gids begeleide ons ook gisteren naar enkele zeer uitzonderlijke historische en moderne tempels. Hij is bijzonder gedreven in alles wat hij vertelt, maat toch heb ik enkele bedenkingen. Onderweg drop hij ons ergens af in een typisch Indische shop waar enkel handgeknoopte tapijten, juwelen en dure souveniers te vinden zijn. De verkopers halen alles uit de kast om ons iets aan te smeren, maar Dorine geeft geen krimp ‘meegekregen van haar moeder denk ik’ en laat de lichtjes geïrriteerde verkopers voor wat ze zijn. Ook onze gids is verbijsterd wanneer we na 10 min weeral buiten staan. Er is duidelijk een convenante met gids en shop. Ook de dag daarvoor lijkt iets niet te kloppen. In de oude stad waar we toen werden rondgereden met een tuck-tuck, moest ik 2500 roepie ( ongeveer 25 €) betalen voor om en bij een half uurtje, wetende dat ik slechts de dag voordien 20 roepie betaalde voor een kwartier. We hebben hem hier duidelijk in de poep. Mijn wraak zal zoet zijn! Na het bezoek aan de poort van Delhi eindigt de dagtrip aan het hotel en vraagt de gids als alles naar wens was verlopen. Met gekruiste vingers wordt hij uitvoerig bedankt maar de verhoopte fooi ziet hij dan ook aan zijn neus voorbij gaan. Met een Loosveldt wordt niet gedoold en zeker al niet met een Ameye. Met de uitgespaarde centen doen we ons een tegoed aan een lekkere laatste diner in het presticieuse hotel Le Meridien. Om de echte Diwali mee te maken is het ten eerste te ver verwijderd van de echte feestelijkheden en ten tweede te gevaarlijk om zonder begeleider er naar toe te trekken.

Uren lang horen we bommetjes en vuurwerk knallen en met gekruiste vingers vallen we in slaap.  

Op dit moment zijn we op weg naar Agra, de taxichauffeur rijdt max 80 , waar Dishaant zeker het dubbele zou doen, waardoor het voor 280 km

zo’n  4 h zal duren.

Als voorlopige afsluiter dank ik Pieteke voor de foto en het zorg dragen van Ann uit de reisduif alsook aan de meer dan 700 bezoeken aan de blog.

Tot later Dorine en Nico.

Inderdaad 4h later komen we aan in Agra een ander hotel dan voorzien, er is een probleempje. De valiezen weer in de auto geladen en gaan lunchen, we zien dan wel. Na het lekkere eten is er toch een oplossing gevonden, opnieuw naar hetzelfde hotel waar we een bloemenkrans om de nek krijgen en een gele dot op het voorhoofd. Even opfrissen want onmiddellijk is er een bezoek voorzien aan een 5000jaar oud kasteel dat toebehoorde aan de laatste koning van Indië. De nieuwe gids is welbespraakt en overlaat Dorine met complimentjes omwille van de Indian-look tot het bijna op flirten lijkt. Ik blijf ijzig kalm. Het kasteel met rode steen en witte marmer trekken nu eenmaal meer mijn aandacht.

Het bezoek duurt bijna 2 h en om de dag af te sluiten is nog een bezoek voorzien aan een juwelier die zelf zijn ringen, halssnoeren en oorbellen

maakt. Ik zie Dorine haar oogjes blinken en al even onschuldig kijkt ze me aan. Ik smelt als boter en er wordt een ring aangekocht met een Black-stone. Dorine mag hem nog niet dragen, maar moet wachten tot morgen in de Taj-Machal om eventueel de trouwbelofte van 32 jaar geleden over te doen, want morgenvroeg om 5.30h staat de taxi klaar om de zon te zien opkomen aan dit wit marmeren gebouw. Het schijnt uniek te zijn.

Dus vanavond iets vroeger den nest in en tot morgen

22-10-2017 om 14:06 geschreven door Nico Loosveldt  

Yep iedereen,

Eindelijk eens iemand op tijd, in de lobby staat onze gids al te wachten en ook de taxi staat al klaar. We bezoeken in de voormiddag het oude stadsgedeelte. Omwille van de te kleine straatjes en de immense drukte moeten we overstappen in een tuck-tuck. Het krioelt er van mensen, een mierennest van handelaars, kooplustigen, driewielers en allerhande andere voertuigen vullen het volledige straatbeeld. Het aanzicht van de opgetrokken gebouwen is op zijn minst gezegd uitzonderlijk. Hoe de honderden elektriciteitskabels hangen te bengelen aan huizen (krotten), bamboe stokken en spankabels is het een klein wonder dat er niet voortdurend gensters uit springen. Overal hangt een geur van specerijen, gebakken lokaal voedsel en honderdduizenden oranje bloemen die worden verkocht voor de dag daarop. In een shop kopen we wat specerijen en noten. Terug in de taxi vertrekken we richting New-Delhi, een compleet ander stadsgedeelte met een totaal verschillend uitzicht van wat we al hebben gezien. De volgende halte is bij de grootste moskee van de stad. De schoenen moeten uit en blote lichaamsdelen worden bedekt met sluiers en dat zijn er nogal wat. De gist begeleid ons door de eeuwenoude gebouwen met de nodige uitleg, boeiend. Er staat nog heel wat op het programma dus vertrekt de taxi naar een Hindoe tempel die totaal verschillend is van de eerste. Daar onze gids zelf een Hindoe is duurt zijn uitleg heel wat langer. De negen godinnen die er worden vereerd hebben elk een verschillende betekenis in hun geloof. Alles draait rond de goedheid van de mens hier op de aarde en niet in de toekomst. In de splinternieuwe Toyota rijden we nu naar een typisch Indisch restaurant voor de lunch.

Het meest merkwaardige bezoek is dat van in de namiddag. Het kennismaken en bezichtigen van een sikh-tempel is zeer bijzonder. Elke bezoeken wordt verplicht het hoofd te sluieren. In een eerste gebouw hangt een aparte geur. Hier worden immers maaltijden klaargemaakt voor elk wie dat wil, je moet niet arm zijn om hier gratis te komen eten. Door vrijwilligers worden hier elke dag van het jaar zo’n 20.000 maaltijden klaargemaakt.

Alles draait rond giften en vrijwillige bijdragen van de bezoekers. De kapel, waar op het moment gebeden bezig waren, zijn volledig in puur goud bekleed en worden 3 maal per dag totaal schoongemaakt. Genoeg voor vandaag, genoeg gezien en bijgeleerd.

Het is 15h en bijna iedereen wil naar zijn familie om een soort eindejaaravond te vieren. Ik vraag me af of ook de vrienden van de oudleiding hun belofte zullen waarmaken om vanavond naar de reisduif gaan trekken om ook Diwali te vieren?

Ik moet nu afsluiten want Dorine begint te morren dat ik langer bezig ben met mij blog dan met haar, er is werk aan de winkel.

Ik wens aan iedereen een HAPPY DIWALI en tot morgen.   

19-10-2017 om 09:53 geschreven door Nico Loosveldt  

Dag bloggers, daar zijn we weer,

Het verslag van dag 13 zal er een kort worden want dan is Dorine aan gekomen. Zonder slaap vertrekken we naar de luchthaven. Voor de eerste maal is het erg rustig in de straten, het is amper 4.30h in de morgen. Dishaant en ik wachten tot 5.45h tot we in de verte een Indisch lijkende schoonheid zien aankomen. Mijn hartslag gaat pijlsnel de hoogte in. Het lijkt zoals in een Bolly-Wood film. Rond 7h komen we aan in het hotel en het eerste wat we doen is zoals verwacht……………………slapen.

Rond 13h komen we wakker en maken ons klaar om onze nieuwe gist te ontmoeten, Tréhaant. Samen met Dishaant overlopen we de 10-daagse reis die we zullen maken. Dishaant moet ons dan echter verlaten want hij heeft nog een terugreis van om en bij de 1000 km om samen met zijn familie Diwali te vieren. Rustig nog iets drinken in de bar en even de buurt verkennen vooraleer we mogen aanschuiven voor het avondbuffet dat bestaat uit een mengeling van Indisch en Westers voedsel ,het smaakt. We hebben beide nogal wat te vertellen van de voorbije 14 dagen van zowel in Indië als in Sellewie. Nog wat tv kijken en dan opnieuw het bed in. Morgen komen ze ons om 9.30 h ophalen voor onze eerste toeristische trip in Delhi.

19-10-2017 om 09:50 geschreven door Nico Loosveldt  

Dag bezoekers,

Mijn laatste dag alleen is begonnen. Na het klein milieuaccidentje van gisteren lijken de darmen opnieuw goed te doen met dank aan Carelberg.

Vandaag staat er een zeer rustig programma op de agenda want morgen start hier DIWALI, ( uitleg onderaan blog’ wat is diwali’ ) de start van het nieuwe jaar. Dan wordt er in Indië niet gewerkt, enkel gefeest. In één van de grootste architectenbureau’s  van Delhi kunnen we een afspraak maken om op 4 en 5 november een workshop  siermetselwerk te organiseren voor meer dan 100 architecten wat een hele uitdaging zal zijn. Het zelfvertrouwen stijgt al la minut. We murmelen ons opnieuw door het drukke verkeer naar een eventuele nieuwe manager, een Indische schone die mijn Engels nu en dan doet overslaan naar het West-Vlaams.  Ze twijfelt nog als ze de aangeboden job wel zou aannemen in die harde mannenwereld en houdt nog even de bal van af. Nu enkel nog een informeel kort gesprek met één van de vijf  gerenommeerde architecten van Indië. Bijna onmiddellijk bij aankomst worden de asbak en de fles whisky op het bureau gezet, we hadden aan elkaar beloofd 1-tje en dan zijn we weg. Al vlug hebben we door dat het vlees zwak kan zijn. Deze intrigerende man vertelt over de magie van leegte en ruimte, over de vormen van de natuur die hij gebruikt in zijn creaties alsook van de vergankelijkheid ervan. Via een groot scherm toont hij beelden van zijn gerealiseerde (kunst)-bouwwerken. Ik sta verstomt als hij erbij vertelt dat dat meeste bouwwerken door de plaatselijke bevolking werden opgericht om ook hen een bestaansinkomen te geven. Geld speelt voor hem bijna geen rol, maar in elke pennentrek zie je zijn ziel liggen. Ik kan enkel luisteren en bewonderen. De 2^de fles wordt bovengehaald en ook hier kennen ze het verschil tussen een half leeg en een half vol glas. Ik krijg ondertussen een boek in de handen gestopt die hij samen maakte me zijn grootse leermeester Sadrudinn Daya. Een prachtig werk met niet alleen foto’s maar ook kalligrafisch geschreven gedichten over de magie van stenen en gebouwen. Van dit boek zijn slechts 2000 exemplaren gedrukt en dit is nog het enige in zijn bezit. Een uniek werkstuk. Ook de 2^de fles hebben we met z’en vieren soldaat gemaakt. Het loopt bijna tegen 11 uur aan en we moeten nog naar de vrienden van Dihaant voor een spelletje poker. Voor we vertrekken neemt Meneer Nari Gandhi het boek terug over en schrijft iets op  binnenblad, signeert het en stopt het opnieuw in mijn handen. I gife you this as a appreciation.  Ik zit op mijn stoel genageld en weet nu niet meer hoe ik me moet gedragen, waarom?? Met de belofte dat dit werk nooit van eigenaar zal veranderen zolang ik hier op deze wereld ben nemen we als vrienden afscheid.

Aangekomen bij Dischaant begint direct het pokerspel. Over hoe ze het spelen begrijp ik niets en duizenden roepie’s vliegen op tafel. Diegene die het eerst zijn centen op zijn wil me terugvoeren naar mijn hotelkamer, het is bijna 1.30h. Heeft het nog zin om in mijn bed te kruipen, over 3 uur moet ik Dorine afhalen en ondertussen krijg ik een telefoontje dat ze wacht op de volgende vlucht Bombai. Daarom besluit ik dan toch nog maar aan mijn dagelijks verhaal te beginnen.

Tot morgen.

P.S. 1 Wat is Diwali?

Diwali is een feest hoofdzakelijk voor en van Hindoes, die reeds eeuwenlang enkel in Indië plaatsvindt omwille van een geliefde verbannen koning die terug kwam naar zijn land. Als dank werden overal kaarsen aangestoken om de koning welkom te heten. Tot op de dag van vandaag is dit het grootste feest hier. Overal worden kaasjes en lichten aangestoken. Gedurende 5 dagen wordt en niet gewerkt en is er geen school, maar enkel gefeest, zoals bij ons in de kerstperiode. Enorme gebouwen in bamboe worden daarbij opgetrokken en verlicht. De start is vandaag begonnen.

P.S. 2 Mijn darmflora is weer helemaal in orde.

17-10-2017 om 07:12 geschreven door Nico Loosveldt  

17-10-2017 om 07:11 geschreven door Nico Loosveldt  

Iedereen een prettige werkweek toegewenst,

Gisteren zondag was ook voor ons een rustdag. De dag startte pas rond 10h na het hevig feestje van gisterenavond. Het ontbijtbuffet is hier gigantisch. Ik laat al de Indische specialiteiten voorlopig aan de kant liggen en neem een stevig bord spek met eieren, wat ook als middagmaal zal dienen. Een bezoekje aan de bar in de namiddag ligt voor de hand, op het gemak, een fris pintje. Plots krijg ik een niesbui en door de druk op de ingewanden ontsnapt een kleine hoeveelheid niet verder omschreven substantie mijn darm. Godverd………, werk aan de winkel. Na een douche en een wip(t)-wasje is alles weer zoals het hoort. Wat rusten op de hotelkamer en kijken op de smart-foon of ver plaatselijk nieuws is. De reserven hebben verloren en Charlotte in beeld op Belgiek koerse. Rond 18h krijg ik telefoon van Dishaant dat ze me komen afhalen met een taxi, en rijd me door de stad naar een onbekende bestemming. Na een half uurtje rijden stoppen we in een buitenwijk van Delhi. Dihaant staat me op te wachten en zegt tot er een soort after-party is met sommige vrienden van gisteren in zijn appartement. Met wat Westerse muziek op de achtergrond drinken we samen een glas bier, het gaat er heel rustig aan toe. Het is een gezellige babbel, met Hindoes een Moslim en ikzelf. Na een onofficieel inleidend gesprek veranderen de gespreksonderwerpen. Religie, cultuur en familiebanden komen aan de orde. Ik mag ook mijn gedacht zeggen, al is dit soms moeilijk met mijn beperkt Engels. De gesprekken blijven evenwel vriendelijk en er is respect voor ieders mening. Zij zien België als het beloofde land. Wanneer ik hen vertel dat er bij ons  een grote discriminatie is qua huidskleur en religie kijken ze me verwonderd aan. Racisme kennen ze hier niet. Ik durf het aan om het kastensysteem aan te kaarten wat er al dan niet van waar is. De meningen zijn verschillend en blijkt een hekel punt te zijn. De uren vliegen voorbij en het is weeral laat. De laatste Carelsberg wordt leeggedronken en er wordt afscheid genomen. Het is hartelijk. Het was voor mij een zeer boeiend en leerrijke avond.

In het hotel doe ik een laatste life-gesprek met mijn schat Dorine vooraleer ze morgenvroeg vertrekt richting Indië. Ik merk op de beelden dat er nog een laatste kleurspoeling is gedaan om zich volledig te integreren in de Indische samenleving. Terwijl ik nu deze blog-pagina schrijf zou ze al op de tgv richting Parijs moeten zitten hoop ik. De aankomst is voorzien morgenochtend om 5h in de luchthaven van Delhi. Ik kijk er naar uit.

Je zal dan ook merken dat vanaf morgen de details iets minder zullen beschreven staan om onze privacy te bewaren.

Als Ik de tijd heb, misschien tot morgen.

16-10-2017 om 11:59 geschreven door Nico Loosveldt  

Plaatselijke steigers

Vrouwen werken hier ook op zaterdag

Uitgenodigd op een babyborrel

Pepe beton

15-10-2017 om 11:59 geschreven door Nico Loosveldt  

Een prettige zondag toegewenst iedereen,

Gisteren morgen wakker geworden in een oase van rust, buiten mijn onderbuik meegerekend. Onze afspraken voor deze voormiddag zijn beperkt tot 2 bezoeken aan bouwpromotoren. Dan vertrekken we richting Delhi een 500 km verder op. Hier zijn afstanden zeer relatief. We rijden op een echte snelweg van 6 rijvakken maar er is bijna geen kat op deze weg, enkel wat koeien en straathonden. De gemiddelde snelheid is 160. Na 3.5h rijden we een enorme supermoderne stad  binnen met 20 miljoen inwoners. Dishaant vertelt, als ze al de wagens van Delhi achter elkaar zouden plaatsen er een rij is tot in New-York ongeveer 9000 km, onvoorstelbaar.

We verblijven in Hotel Le Meredien, bij het binnenkomen worden mijn ogen nog groter dan ze al zijn. Dit is geen 5-sterrenhotel, maar 7, 8 of 9. Dit is er over. Een overvloed van luxe, ruimte en personeel. Dishaant moet voortmaken want hij is hetzelfde hotel uitgenodigd voor een babyborrel van één van zijn Indische vrienden. Ik moet een half uur later aansluiten als gast. Wat moet ik aantrekken, iedereen loopt hier met wit hemd en pak. Het zal mijn properste broek en t-shirt worden. Rond 21h ga ik richting party. Op de benedenverdieping lopen al een paar honderd mensen rond. In een prachtige balzaal staat reeds een pak volk ik probeer Dishaant te vinden maar dat wordt moeilijk. Na enkele heerlijke hapjes en 2 Bacardi-cola’s is er nergens een Dihaant te bespeuren, er moet iets fout gelopen zijn. Na wat speurwerk kom ik erachter dat ik in de verkeerde zaal ben terechtgekomen. Oeps klein foutje. Ze begeleiden me naar een andere al even mooie zaal en zie witte en roze ballonen, dit moet het zijn. Andermaal wordt ik zeer hartelijk ontvangen en er is een overvloed van eten en drank. Na het ceremoniële komt de echte party op gang. Dit lijkt meer op een braspartij uit te lopen. Na 3 maal weigeren sleuren ze me op de dansvloer. Als enige blond-grijze man moet ik enkele woorden achterzeggen in de micro, begod weet ik wat ik brabbel. In mijn alom gekende stijl dans ik op Indische muziek, de zaal gaat uit de bol. Een nog oudere man komt al dansend tegen me aan schuren. Wat is zijn bedoeling? We laten voor wat het is en ik ga nog een pint drinken. Rond 1h verlaten de meeste gasten de zaal. Ook mijn emmer is bij vol en beslis om ook mijn bed op te zoeken. Ik probeer afscheid te nemen maar dat lukt niet zomaar. Ze bieden me voor de geboorte van Vinaya een prachtig geschenk aan dat ik niet mag weigeren, en dit is geen kartonnen doosje met doopeitjes erin. Het piepjonge meisje wordt in mijn armen gelegd voor enkele foto’s, het doet me wat. Dihaant en zijn vrienden gaan nog een nachtje pokeren voor grof geld, ik niet. Hup, naar de kamer. Ik laat me nog eens volledig leeglopen en kruip wel voldaan met opnieuw een schitterende herinnering in mijn bed.

Geniet nog van jullie zondag en tot morgen

15-10-2017 om 11:59 geschreven door Nico Loosveldt  

Vrijdag de 13, ik had het kunnen denken. Om 3h s’nachts beginnen mijn aërobe- en anaërobe bacteriën een waar gevecht. De hot-water-ball’s van gisteren hebben de darmflora compleet naar de kl…. geholpen.

Het wordt een gevecht met de pot en de nachtrust.

Om 6.30h vertrekt de rit naar Lucknow. Dishaant komt maar niet af, en zit te wachten in de lobby. 15min, een half uur,….. Ik overloop nog even als ik niets vergeten bent. Plots valt het me in dat mijn pasport, geld en vliegtuigtickets nog in de safe liggen. Gelukkig is hij te laat anders had ik een groot probleem gehad. Nog vlug een imodium of 2 en we vertrekken. Geleidelijk aan verandert het landschap, bredere, mooiere wegen. Aangekomen in Lucknow zie ik een volledig ander Indië.

Een moderne stad met enorme flatgebouwen in. Het eerste bezoek is een gebouwencomplex in aanbouw van 440 woongelegenheden van om en bij de 400m², goed voor bijna 1700 inwoners de helft van Sellewie.

Het wordt een lobby werk om de stenen verkocht te krijgen, want als de bestelling er komt gaat het hier om 10 miljoen stenen.

Ikzelf loop er als een zombie bij, buikkrampen en lome benen. Bij elk bezoek moeten ze me het toilet aanwijzen, ik loop leeg. Eten krijg ik langs geen kanten binnen en voor het eerst verlang in naar een slaapplaats. We verblijven vandaag in een oude gerestaureerde Engelse koloniäle legerkazerne. In een rustig groen park behuizen ze ons in een soort bungalo.

Met slecht 1 banaan en water zijn we de dag doorgekomen. Dishaant stelt toch voor om de dag af te sluiten met een frisse pint. Bij mijn weten zitten daar alleen maar gezonde stoffen in en ik laat me gaan. Het smaakt.

15-10-2017 om 11:59 geschreven door Nico Loosveldt  

Daar zijn we weer,

Het is nu 23h15, juist aan gekomen op het hotel, het was een heel lange dag. Maar bijzonder boeiend. Bij het afgeven van mijn sleutel deze morgen zei de balie-man dat ik moest uitchecken. We blijven echter nog tot morgen vooraleer de reis verdergaat naar Lucknow. May-day,may-day Housten whe hef a problem. Het ganse hotel is volgeboekt en ik moet mijn kamer ontruimen tegen vanavond. Dat zijn problemen voor later. Een bediende van de fabriek komt me ophalen.

Bij aankomst is er bitter weinig volk nog  aanwezig Nog één iemand die de laatste dag van de opleiding volgt. Door die herrie vanmorgen komt mijn ochtendritueel iets later op gang. Ik moet hoognodig doen wat ik moet doen. Voor het eerst ga ik naar een toilet buiten het hotel. De darmspanning wordt opgelost, ik kijk rond, maar nergens  geen papier, en nu. Het was me echter al opgevallen dat naast elk toilet een sproeiertje hangt. Dit instrument was volgens mijn bedoeling om de resten te verwijderen wat ik ook al meermaals had gedaan. Ik neem het risico. Het warme water spuit in het  rond enkel niet waar het zou moeten zijn. Toch lukt het volgens mijn handelingen maar ik heb geen enkele feed-back. Dan is het maar zo. Ik loop met een brede glimlach het w.c. uit Het is weer bloedheet 38° met 75% vochtigheid. Wie echt wil vermageren, kom een week werken in Indië en je mag het boek van Pascal Naessens in de vuilbak gooien. Bij het officiële gedeelte van de dag worden de certificaten uitgedeeld. Jammerlijk zonder receptie. We ruimen de boel op en gaan richting de Ganges. Tijdens de volle avondspits wurmt Dishaant zich door het verkeer, hij pikt nog zijn vrouw en zoontje op.

De gekste taferelen komen we weer tegen op de weg ernaar toe. 10-tallen koeien versperren soms de weg. Je houdt dit niet voor mogelijk. Aangekomen is er een soort folkfestival aan de gang. Er wordt me een hot-water-ball in de hand gestopt, dit gerechtje is echter ijskoud. Het brandt in mijn maag, wat is me dat. Enkele jongeren spelen er een 10-tal naar binnen in 2 min.  Dishaant stelt voor om een boottocht te maken op de Ganges.  Een schamele houten boot met een zware dieselmotor die nog in gang moet gedraaid worden vertrekt vanaf de oever. Eeuwenoude tempels sieren de zijkant van de rivier. 48 in totaal. We passeren er een aantal tot ik plots vuurhaarden in de verte zie branden. Dishaant legt me uit dat dit rituele verbrandingen zijn van overleden Indiërs. De boot gaat die richting uit, honderden mensen zijn samen om afscheid te nemen van hun dierbaren. Enkel hier in Varanasi is dit mogelijk. Zeker acht brandhaarden zijn aan de gang en het duurt 3.5h voor een lijk volledig is opgebrand. Van over gans Indië komen ze hier met hun overledene, want zo blijkt, als je hier wordt verbrand dan ga je recht naar de hemel. Een aandoenlijk schouwspel dat me lang zal bijblijven. Op de terugvaart springen naakte mannen in het water om zich te zuiveren. Hoe zuiverder dat ze daarvan worden weet ik niet. De oever ligt vol met smeerlapperij, ook kinderen spelen in het water. De verse koeienvlaaien worden opgegeten door straathonden en een aapje is een oude man zijn baard aan het ontvlooien. Echt zotte toestanden. Samen met zijn gezin eten we nog een lekkere warme appeltaart en vertrekken richting hotel. Onderweg rijden we nog de universiteit binnen van Varanasi. Een enorme groene oase midden in de stad van 10-tal vierkante kilometer. Voor vandaag heb ik genoeg gezien. Een eerste welverdiende pint, een douche en het bed in want morgen staat een rit van 500 km voor de boeg dus vertrekken morgen om 6.30h.

Tot morgen allemaal.

13-10-2017 om 15:14 geschreven door Nico Loosveldt  

Dit kindje weent niet van de honger.....

Maar van dit.

13-10-2017 om 15:13 geschreven door Nico Loosveldt  

Eerste kunstwerk

Dorstig enkel lessen met water

Kleintjes moeten hier ook werken

Wereldberoemd

Toffe gocart

Hot, hotter, hottest

Les geven aan de universiteit

Bizar

12-10-2017 om 10:35 geschreven door Nico Loosveldt  

Dag iedereen,

Eerst en vooral sorry voor de mensen die wel al hadden gereageerd op mijn blog, Eric, Johan en Bernadette en Mieke nogmaals sorry, het doet echt deugt iets te horen van het thuisfront. Ik beleef hier de tijd van het jaar. En yes de Belgen hebben gewonnen, waargenomen via radio 1

Dus deze morgen opnieuw aan het werk, vertrek om 9h. Dat is Indische tijd. Vandaag komen opnieuw een aantal architecten langs en de constucters zijn andermaal weeral volop aan het werk. Het lijken een bende skouties, ze zijn namelijk een stelling aan het samen schorren omdat ik een hoogte nodig heb van 2.8m. Hoe ze het doen is bewonderingswaardig. Van overal wordt geroepen boven de 90 decibel, maar ze blijven vriendelijk en ik kijk verwonderd toe. Als ik hen iets probeer uit te leggen schudden ze onnozel van nee, maar dan wil dan wel zeggen dat ze het begrepen hebben. Ik denk dat bij de Aziaten toch een deel van hun rechterhemisfeer een mankement heeft. Ik betrouw op het  kunstwerk en kruip op de stelling. Er wordt van mij verwacht om een halfrondboog te metselen van 2.45 lang en 1.25 hoog met een breedte van 47 cm een hele klus.

Het is vandaag iets minder warm 31° dus dit is te doen.

Ze worden me blijkbaar gewoon want ze proberen te communiceren, maar dit lukt lang geen kanten, gelukkig zijn er daar toch een paar die iets van Engels kunnen. En ook ik laat me niet onbetuigd, ook ik vang woorden op. Wanneer mijn morteltrog bijna leeg is roep ik al even luid MASALA. Gans de site wordt stil. Met z’n twintigen staan ze met open mond naar boven te kijken en weten ze niet hoe ze moeten reageren. Het werk is bijna af, vlug afwerken voor het donker wordt. Morgen is het voor die arbeiders hun laatste dag opleiding. Allemaal krijgen ze een certificaat van verworven bekwaamheden (van waar ken ik deze term eigenlijk?, oeps vergeten) met als ondergetekende construtor Begium, wat een eer. Dus morgen hun laatste dag opleiding, wat zal dat geven en in de namiddag komen opnieuw nieuwe mensen toe. Dishaant heeft me morgen beloofd om samen met hem naar de river ( de Ganges) te gaan kijken. Dit blijkt zeer speciaal te zijn maar ik weet langs geen kanten waaraan ik me mag verwachten. Dishaant deed me ook nog een voorstel, daar zijn vrouw een kapsalon heeft om mijn haar te laten knippen en te kleuren in het zwart zodat ik minder aangestaard zou worden, we zien wel.

Zopas zijn ze mijn was komen brengen, nogal een verschil met thuis, hier zijn ze zelfs blij dat ze de was ‘mogen’ doen ik kaan morgen vertrekken met een propere valies.

Zoals elke avond doe ik nog een belletje met Lievelink via Whatsapp. We zien elkaar live en dit doet deugt maar ik zie toch aan de gelaatsuitdrukkingen dat ze iets mist, ik kan niets doen. Om de pijn te verzachten kan je haar altijd bellen op het nr. 0472 733876.  Ze zal er een stuk vrolijker van worden. Met die gedachte kruip ik alweer met tranende ogen in bed. Dag vrienden Tot morgen

12-10-2017 om 07:11 geschreven door Nico Loosveldt  

Hier zijn we terug, welkom iedereen,

De dag start bijzonder, bij het aanschuiven aan het ontbijt staan 2 Engelse wijven te zagen over alles en nog alsof nog altijd de kolonie India bezitten. Plots hoor ik from Belgium. Het is een Leuvenaar Ivan. Ik wordt me aan tafel gevraagd. Een 64-jarige man is hier reeds 5 weken en maakt een film over een straatarm gezin hier in Varanasi. De oudste zoon van 6 waarvan de moeder is gestorven zit ook aan tafel. De man vertelt zijn uiteindelijke levenswerk, en ik luister aandachtig terwijl ik mijn schunny shine up (hors egg) opeet. De dag begint vol emoties. Maar het loopt tegen 9h en Dishaant komt me ophalen. Natuurlijk te ………..Opnieuw naar de steenbakkerij . De werkmannen zijn reeds 2h aan de slag en de werken schieten goed op. Werken, architecten te woord staan, en hier en daar bijspringen. We werken tot 19.30h en Dihaant brengt me op nieuw naar het hotel. We eindigen de dag met een frisse pint in de lobby. Samen gaan we naar de smoking room waar een Indiër ons aanspreekt, maar deze blijkt zo stoned als een achterdeur. Het eerste wat hij vraagt hoe oud ik ben en het valt me op hoeveel er dat doen. Ik trek het me niet meer aan. Ik probeer de toestand van onze mederoker te vertalen. Dishhant ligt plat van het lachen en vraagt naar meerdere Vlaamse gezegden. Met de vertaling van’ zo zat als een Frans paard’ kan het niet meer stuk. We bestellen er nog één. Ik maak de opmerking dat op de ganse site in de fabriek overal afbeeldingen staan van hun Goden. Dit is zo in gans India in tegenstelling waar in België overal kalender hangen. Dit is enkel en alleen om de datum te weten maak ik hem wijs. De tijd om afscheid te nemen is er. Ik ga vlug eten want de rode duivels spelen deze avond en dit wil ik volgen via radio 1. Vlug nog eens kijken hoeveel bezoekers een reactie hebben nagelaten. Oei altijd nog maar 2………(yes 1-0 voor de Belgen)….. Lieve Marleen uit Dendermonde en Tante Thea. Dit doet deugd. Luister nu verder naar de radio en tot morgen.

11-10-2017 om 07:09 geschreven door Nico Loosveldt  

Hallo bloggertjes,

Vooraleer ik er aan begin, sorry voor de schrijffouten want ik had net een drinkje met een Zwitser.

Even recapituleren; deze morgen. Een poepchiek ontbijt, en voor de eerste keer ben ik te laat op de afspraak, slechts 3 min te laat, maar Dishaant heeft wel een opmerking. You ar to late. Sorry. We moeten naar de steenfabriek in Varanasi. Amper 25min. later komen we aan in de steenfabriek. En enorme site, honderden m² gebouwen en gebouwen in aanbouw. Sommigen van de aanwezigen begroeten me hartelijk anderen bekijken me nog als twee dagen tevoren. Een 20-tal constructers zijn aanwezig met hun arbeiders. Dishaant stelt me voor als een Europees constructer. Ik probeer in mijn gebroken Engels uit te leggen waarom baksteen het enige,mooie  en economische product is. Na de voorstelling krijg ik andermaal applaus en merk dan pas dat er enorme spandoek achter mij hangt met het opschift ; European Instrctor of Belgium Nico Loosveldt

Zonder enige voorbereiding moet ik hier ongeveer 30 mensen aan het werk krijgen, maar onze nou hou is zeer groot. Via een web-cite vindt ik verschillende metselverbanden. Dishaant wil ook een gedraaide pilaster. Yep, no problem. Het loopt vlot en we werken tot half -7. Dishaant content ik content. Aankomst hotel, moe, vuil, maar wat doen we eerst : een lekkere pint van 66cl. Dishaant vertrekt naar huis en ik blijf helemaal alleen achter. Niet getreurd, ik douchen ga dineren. Lekkere vis met Belgich  smakende frieten, not hot, heerlijk.. Geen spannende dag denk je maar dan pas begint het.      Na het avondeten heb ik nog wel een pint verdiend. Ik zet me aan de bar en bestel een laatste pintje, ik haal mijn smart-foon boven en ineens is er een luide knal, wats happens. Onmiddellijk staan 3 veiliggeitsagenten rondom mij. Het blijkt dat mijn aansteker bij het uithalen van  mijn telefoon op de grond is gevallen en geëxplodeerd. Juist geen paniek, de veiligheidsagenten vragen nog mijn pasport. De eerste bruine streep in mijn nieuw onderbroekje. Hopelijk is hier en wasserette. Maar voor het slapengaan heb ik nog de tijd gevonden om mij lieve vriend Jo de bellen. Ik denk dat het wederzijds leuk was om elkaar te horen .Lievelink had echter geen tijd want zij moest gaan sporten .Met die gedachte kruip ik met tranende ogen in mijn bed.

Hopelijk tot morgen

11-10-2017 om 07:08 geschreven door Nico Loosveldt  

Jep iedereen,

Dishaant is slechts enkele minuten te laat. Vlug hetzelfde ontbijt verorberen, valiezen pakken en vertrekken. We verlaten Patna en gaan richting Varanasi waar de baksteen fabriek is gevestigd. Er wordt gekozen voor de snelweg. Eens uit het drukke centrum komen we op een rijweg met 2x2 rijstroken. De eerste 10 km zijn ok, maar daarna wordt het een grote puinhoop. Wat ik daar zie tart elke verbeelding. Langs de weg rijden honderden tuk-tuks, lopen kuddes schapen en straathonden. Zelf een ijs-kar van Ola. Op bijna elke truc staat te lezen blow horn (toetter) wanneer je hen wil voorbijsteken. Dishaant neemt dit letterlijk en duwt constant op zijn klacson en bijna iedereen doet dit. De weg is in erbarmelijke staat. De snelheden variëren van 15 tot 140 km/h. We zitten in een Audi A3 quatrro waarvan ik langs de linker kant zit wat het allemaal nog wat beangstigender overkomt. Dishaant waant zich waarschijnlijk in de rally van Monte Carlo. Ik duw voortdurend op een virtuele rem. Op centimeters na scheurt hij langs allerhande rijdende verhikkels. Voor een rit van 250 km doen we er bijna 5h over. Gekraakt en gebroken kruipen ik uit de auto. Een 5-sterren hotel staat voor mijn neus. Bij het binnengaan springt onmiddellijk de bar in het oog. Een frisse pint bestellen is op dit moment de beste oplossing om mijn angst van de jongste uren weg te spoelen. Een Tuborg van 66 cl een Godsgeschenk. Bij de eerste slok is het gelijk een hondje dat in mijn mondje pist. Met mijn grijze haren en gestalte val ik op en de lookels beginnen bijna direct een gesprek. Door mijn aangeleerde sociale vaardigheden lopen de gesprekken vlot en nog een pint wordt bestelt. Het is sedert mijn plechtige communie dat ik 3 dagen niets heb kunnen drinken en daarom bestel ik er nog een. Het loopt weeral tegen acht uur aan. Dishaant komt me ophalen voor een bezoek aan zijn ouders. Andermaal een hartelijke ontvangst, Indiërs zijn echt warme mensen. Nog vlug een hap tussen de tanden en het bed in. Morgen om 8.30h start een nieuw avontuur. Ik ben benieuwd.

Goede nacht en tot morgen

09-10-2017 om 07:14 geschreven door Nico Loosveldt  

Goeie morgen iedereen,

7h Dishaant is andermaal te laat voor het ontbijt, veel honger heb ik niet want de ijscrémesmaak plakt nog altijd in mijn mond.

Door de hectische ochtendspits begeven we ons opnieuw naar de op te richten school.

De monden vallen bijna open bij het bekijken van te terug opgetrokken muur van behoorlijke kwaliteit.

Hoelang hebben die mannekes doorgewerkt ?

Stap 2: Het leren opvoegen van gevelsteen. Opnieuw is een pak volk aanwezig, de arbeiders, een 20-tal studenten die ik gisteren toesprak en enkele dikke notabelen in maatpak.

Het voorloopt uitzonderlijk vlot en zeg hen enkele malen verry good. De verwerpelijke blikken veranderen op slag naar breed lachende gezichten met sneeuwwitte tanden.

Op de middag worden we uitgenodigd door het schoolhoofd. Hij is de eigenaar van 5 privéscholen met om en bij de 7000 leerlingen.

Enkel ik en Dishaant mogen plaatsnemen in het bureau van de directie.De rest mag in het reftertje ernaast Andermaal krijgen we een typisch Indisch gerecht voorgeschoteld.

De grote directeur doet me een voorstel om 2 maal per jaar 3 maanden les te gaan geven. Lachend zeg ik hem dat wy wife wil not be happy, alhoewel?

Na alweer een veel te slappe koffie begint de namiddagsessie; het metselen van een halfrondboog. Wonder boven wonder lukt bijna alles en meer en meer wordt ik op de foto gevraagd.

Ik voel me de zoals de Gorghe Cloeny van Patna. De avond valt en er wordt gegeten in een Indische pizzeria, andermaal spaisie. Ik snak naar een frisse pint maar helaas.

In gans het district van Patna is geen druppel alcohol te krijgen.

Het is van mijn plechtige communie geleden dat ik nog zolang niets heb gedronken. De overschotten nemen we mee naar buiten om uit te delen aan de staatkinderen.

Als een zwerm bijen stormen  ze op ons af. Een meisje met een nog kleiner kind op haar arm vraagt om geld maar dit te allen tijde afgeraden.

De zwangere moeder met nog zes kinderen kloppen op ons raam en schooien om geld. Hartverscheurende taferelen, ook dit is Indië.

We rijden naar het hotel voor onze laatste nacht in Patna. Morgenvroeg om 7h vertrekken we richting steenfabriek een 330 km verder.

Ontbijt om 6.30, ik geloof niet dat mijn begeleider er zal zijn. Of toch?

Straks kruip ik in mijn bed en droom ik van……… een frisse Stella.

Tot morgen

08-10-2017 om 14:34 geschreven door Nico Loosveldt  

Dag 2

Dag lieve bloggers,

7h wakker worden, kijk naast mij en lig alleen, jammer. Om 7h afgesproken om te gaan ontbijten maar er is nog niemand.

Mijnbegeleider (Dihaant) komt pas toe om 7.45 maar dat blijkt normaal te zijn in India. We verorberen vlug toast en omelet met zeer slappe koffie.

We vertrekken. De richting gaat naar de binnenstad waar een nieuwe school wordt opgericht. Aangekomen op de site zie ik een enorme betonnen skeletbouw.

Acht Indische kleine arbeiders staren me aan alsof ik van een andere planeet ben. Ik zoek een kruiwagen en een mortelmachine maar tevergeefs.

Plotskomt er nog zo een klein ventje ergens uitgekropen met 10 tot 12 stenen op dat klein koppeke van hem. Een ander is reeds naarstig bezig met een oude troffel zand en cement aan het mengen.

Mijn taak is om hen te leren metselen met vernieuwende materialen of gewoon gevelsteen. 18 donkere oogjes volgen elke handeling.

Het is bloedheet, 36° in de schaduw en het zweet loopt via mijn rug naar de welriekende dreef. Na een uur demo laat ik het aan hun over.

Naeen 15 min van observatie stel ik vast: dit wordt een ramp. Er wordt nog een poging ondernomen om het hen aan te leren. Het loopt al tegen de middag en we moeten vertrekken.

s ’Avonds komen we terug om te controleren. Er wordt vlug gedoucht voor we kunnen lunchen. De dagschotel is kip met rijst.

Voorde 2dekeer breekt me het zweet uit. Het lijkt alsof die kip 14 dagen is gemarineerd in tabasco. Nog een glas water en er moet vertrokken worden.

Voor een aantal leerlingen moet ik uitleg geven over de nieuwe manier van bouwen. Ikzelf heb een power-pointvoorstelling gemaakt en ben tamelijk goed voorbereid.

We rijden de parking op en tot mijn grote verbazing lees ik ‘ Universitie of Patna’. In de grote inkomhal begeleiden ze ons naar het klaslokaal.

Bij het opensteken van de deur breekt voor de 3demaal me het zweet uit. In een grote aula zitten 80 eindejaarstudenten architectuur die me op dezelfde manier aankijken als deze morgen.

De directrice doet een welkomwoordje en schenkt me een bos bloemen aan. Mijn kop wordt nog roder dan hij al is. Maar al bij al loopt alles goed af en na afloop worden we overladen met thank you’s.

We vertrekken opnieuw naar de werf van deze morgen en waar ik voor vreesde werd werkelijkheid. Ze hebben er een boeltje van gemaakt.

Na kort overleg moet alles tegen de vlakte. Nu zijn het plots 18 boze donkere oogjes geworden. Het loopt tegen 5h aan en het wordt donker en tot ieders grote verbazing worden lichten aangesleept.

Ze willen en zullen herbeginnen. Op dit moment worden we uitgenodigd van de waarnemende architect veer het diner.

Een Indisch 4-gangenmenu wordt ons voorgeschoteld en echt waar lekker tot het moment dat we moeten vertrekken. Er is nog dessert, ’t al toch geen waar zijn zeker maar toch.

Een enorme bokaal ijscrème wordt op de tafel geschoven. Gedroogd fruit, brokken en ijs duw ik in mijn keelgat tot bijna op de bodem, enfin ’t zit erin en ’t blijft erin.

We zijn moe en gaan slapen. Aangekomen ga ik eerst op de pot, alles ruikt normaal, geen abnormale geluiden en het voelt goed aan. Mijn fecaliën zijn nog in orde.

Sleppel en tot morgen.

08-10-2017 om 14:33 geschreven door Nico Loosveldt