Dag bloggers, nieuwsgierigen,
vrienden en alle anderen. Dit wordt, is en blijft de laatste blog van dit
avontuur. Dit is het einde. Morgen neem ik om 16h het vliegtuig vanuit
Ahdamabad richting Delhi. 34 dagen heb ik mogen genieten van dit prachtige land
met heel warme mensen. In totaal zijn negen steden de revue gepasseerd, ieder
verschillend qua cultuur, eten, mentaliteit en natuur.
Telkens was het een ervaring
die me lang in het geheugen zal blijven. Er waren schijnende beelden van
armoede met er tegenover een overvloed van rijkdom.
Ik zag Christenen, Moslims,
Hindi en Sikhs broederlijk naast elkaar leven, zonder verschil te maken van
bleek, bruin of zwart. Daar hebben wij nog heel veel van te leren alsook dat de
minder behoeden toch gelukkig zijn met het weinige dat ze hebben. Bij die
klasse van mensen wordt gewerkt om te leven, of te overleven, en niet andersom.
Maar er is ook een keerzijde
van de medaille. Het kastensysteem is er en zal ook nog een hele tijd blijven
bestaan. De bruidsschat is nog altijd in voege en daarom zal de bevolking van
de lagere kasten het blijven moeilijk hebben om hogerop te raken. Economisch
gaat het Indië voor de wind, miljoenen huizen en appartementen vliegen uit de
grond, maar om 1,3 miljard mensen te voeden en te huisvesten is er nog heel
veel te doen als men weet dat er om de 2 sec. een nieuw Indiërtje wordt
geboren. Maar blijkbaar doet de Indische regering zijn best door tal van
maatregelen te treffen waar de bevolking beter van wordt en ook om de corruptie
de kop in te drukken.
Overal in het straatbeeld zie
je ook aanplakborden om zuinig om de gaan met water en de natuur te
respecteren. Leve de groenen andermaal.
Ik heb ook een klein beetje
de vrees dat de eigenheid met ter tijd zal achteruit gaan. De invloeden vanuit
het zogezegd ideale westen zijn zo groot geworden dat niet alleen de jeugd er
door beïnvloed wordt maar wie zal dat tegen houden?
Desalniettemin heb ik een
unieke ervaring meegemaakt dat met de tijd hopelijk nog een vervolg zal
krijgen. Ik leerde ongelooflijk lieve mensen kennen waar verder contact zal mee
gehouden worden. Ik leerde een volk en land kennen dat je met geen ander kan
vergelijken. Vooral dank aan Dishaant, Tarun, Ronak en familie om me 5 weken
bij te staan en wegwijs te helpen.
Mercie ook aan al de
bezoekers (+-1500) van mijn blogpaginas die het volhielden om elke dag het
relaas te lezen met soms meer gezever en schunnig woordgebruik dan wat anders.
Ik had er deugd van om spontane
berichten te krijgen in momenten dat het wat moeilijker ging.
Lievelink en kindjes een
dikke zoen voor de steun en misschien breng ik nog een verrassing mee.
Wat een zotte dag is me dat
geworden. De schouwroom van Ronak heeft een evenwaardige uitstraling als onze
contreien , een commerciële zet die hem zeker geen windeieren zal opleveren.
Het is een op en aan lopen van architecten en aannemers. Wat Ronak in gedachten
heeft doet me toch wel twijfelen. Hij wil een video-opname maken met mij in de
hoofdrol om promotie te maken voor zijn baksteengamma. In een tijdspanne van 10
min moet het scenario af zijn en starten de opnames, geen enkel Vlaams acteur heeft
me dit waarschijnlijk ooit al voorgedaan. Cut, opname 1, versie 1. Ik probeer
de allure van Matthias Schoenaerts te combineren met de stem van Samsom, maar
dan wel in het Engels. Dit is bij controle meer een slapstick- dan een
promofilmpje. Ik draai de rollen om; de allure van Samson en .Hopelijk een
beter resultaat Cut, opname 2, aangepaste versie 1. Zonder enige opleiding
Herman Teirlinck geef ik het beste van mezelf alsof ik voor een Oscar acteer
met de hoop op een nominatie. Moet ik nu ook nog seks hebben met de producer om
door te breken of lukt het ook zonder? We wachten af. Het eindresultaat mag er
volgens Ronak wel zijn maar het is zeer bizar om mezelf aan het werk te zien.
Vooraleer Tarun ons vervoegt
maken we nog een bezoek aan marmerbewerkers. In zeer ongunstige
werkomstandigheden zijn dit echt kunstenaars in hun vak. De hand gekapte
beelden zijn stuk voor stuk pareltjes.
Het weerzien met Tarun is
hartelijk en hij lijkt helemaal uit zijn comfort-zone te zijn gestapt. De
gesprekken zijn heel open en een compleet andere Tarun laat zich kennen.
Op een werf enkele km verder
moet ik in een mum van tijd enkele praktische handelingen van de metsers
proberen te verbeteren. De meeste kijken andermaal schuddebollend toe en moeten
dan onder mijn toezien hun techniek bijschaven. Als ze het blijven doen als ik
mijn gat gedraaid ben weet geen enkel van ons drieën.
Terug in de schouwroom bieden
ze me een SPA aan, niet wetende dat dit een massage is juist naast de deur. Ze
zijn op oorlogspad om met mijn
te spelen. Het blijft leutig
en stilaan kan de werkdag afgesloten worden.
Ronak trakteert nog een diner
waar de heerlijkste kip in 4 wekenmet
frieten wordt geserveerd. Met nog een rondrit door de oude stad sluiten we de
dag definitief af. Morgen zit de dag compleet vol maar dat lezen jullie dan
maar morgen weer.
Het pintje gisteren is niet
geluk, daarom vandaag een 2de poging, hopend op
