Dag bloggers, nieuwsgierigen, vrienden en alle anderen. Dit wordt, is en blijft de laatste blog van dit avontuur. Dit is het einde. Morgen neem ik om 16h het vliegtuig vanuit Ahdamabad richting Delhi. 34 dagen heb ik mogen genieten van dit prachtige land met heel warme mensen. In totaal zijn negen steden de revue gepasseerd, ieder verschillend qua cultuur, eten, mentaliteit en natuur.

Telkens was het een ervaring die me lang in het geheugen zal blijven. Er waren schijnende beelden van armoede met er tegenover een overvloed van rijkdom.

Ik zag Christenen, Moslims, Hindi en Sikhs broederlijk naast elkaar leven, zonder verschil te maken van bleek, bruin of zwart. Daar hebben wij nog heel veel van te leren alsook dat de minder behoeden toch gelukkig zijn met het weinige dat ze hebben. Bij die klasse van mensen wordt gewerkt om te leven, of te overleven, en niet andersom.

Maar er is ook een keerzijde van de medaille. Het kastensysteem is er en zal ook nog een hele tijd blijven bestaan. De bruidsschat is nog altijd in voege en daarom zal de bevolking van de lagere kasten het blijven moeilijk hebben om hogerop te raken. Economisch gaat het Indië voor de wind, miljoenen huizen en appartementen vliegen uit de grond, maar om 1,3 miljard mensen te voeden en te huisvesten is er nog heel veel te doen als men weet dat er om de 2 sec. een nieuw Indiërtje wordt geboren. Maar blijkbaar doet de Indische regering zijn best door tal van maatregelen te treffen waar de bevolking beter van wordt en ook om de corruptie de kop in te drukken.

Overal in het straatbeeld zie je ook aanplakborden om zuinig om de gaan met water en de natuur te respecteren. Leve de groenen andermaal.

Ik heb ook een klein beetje de vrees dat de eigenheid met ter tijd zal achteruit gaan. De invloeden vanuit het zogezegd ideale westen zijn zo groot geworden dat niet alleen de jeugd er door beïnvloed wordt maar wie zal dat tegen houden?

Desalniettemin heb ik een unieke ervaring meegemaakt dat met de tijd hopelijk nog een vervolg zal krijgen. Ik leerde ongelooflijk lieve mensen kennen waar verder contact zal mee gehouden worden. Ik leerde een volk en land kennen dat je met geen ander kan vergelijken. Vooral dank aan Dishaant, Tarun, Ronak en familie om me 5 weken bij te staan en wegwijs te helpen.

Mercie ook aan al de bezoekers (+-1500) van mijn blogpagina’s die het volhielden om elke dag het relaas te lezen met soms meer gezever en schunnig woordgebruik dan wat anders.

Ik had er deugd van om spontane berichten te krijgen in momenten dat het wat moeilijker ging.

Lievelink en kindjes een dikke zoen voor de steun en misschien breng ik nog een verrassing mee.