Muziek
  • Radiohead: The king of limbs
  • Soup: Children of E.L.B.
  • Piano magic: The troubled sleep op Piano Magic
  • Gazpacho: Night
  • Talk Talk: Spirit of Eden
  • Washington: Rouge noir
  • Stars: In our bedroom after the war
  • Falloch: Where distant spirits remain
  • Susanne Sundfor: The brothel
  • Trentemöller: The last resort
    Muziek
  • The Notwist: Close to the glass
  • VNV Nation: Empires
  • The War on Drugs: Lost in the dream
  • Slowdive: Souvlaki
  • Dead can Dance: Anastasis
  • Anathema: Distant satellites
  • The war on drugs: A deeper understanding / The National : Sleep well beast
  • Verslagen
  • Pukkelpop 2008
  • Spanje (augustus 2008)
  • Arcade Fire (juni 2014)
  • De eerste ronde van het WK 2014
  • Foto
    Nachtschaduw
    Klik op de foto's om een nummer te beluisteren.
    Muziek. Muziek. En muziek.
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.VNV Nation: Empires
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Ik heb nooit begrepen waarom jongeren niet tot een subcultuur willen behoren.  Waarom ze ten allen tijde de kleren van de grootste gemene deler willen dragen.   Waarom ze zich tevreden stellen met Q-music op de achtergrond.  Waarom jongens willen uitblinken in voetbal en meisjes goed willen kunnen dansen.   Waarom bij de groep horen zoveel interessanter is dan anders zijn.    Wellicht was ik gewoon te jong om de mens te begrijpen - waarmee ik niet wil beweren dat dit proces zich inmiddels wèl al voltrokken heeft.

    Toen ik de gothiccultuur leerde kennen - de foute vrienden weet je wel - was de lokroep te verleidelijk.  Lange, stijlvolle, rafelige hemden die de sfeer van vervlogen tijden uitademen: waw.   Zingen over lijden, de dood en de onbereikbare geliefde: dit was pas diepgang.  Fuiven waar de stroboscoop vervangen was door kaarsen: geweldig.  Ik zocht en vond een winkel in Antwerpen waar ik mij voorzag van gepaste kledij.  Iedere vrijdag reed ik mee met mijn gothicvrienden, die wel over een rijbewijs beschikten, om in het verre Waregem de gitzwarte steeplefuiven mee te maken.  Zei ik fuiven ?  Evenementen waren het.   Ongetwijfeld zou een rijpere medemens kunnen opgemerkt hebben dat de scheidingslijn tussen een gothicfuif en carnaval bijzonder klein was.  Ik ontmoette mensen die zichzelf vampier noemden.  Ze meenden het.  Anderen verklaarden in een doodskist te slapen.  Niemand die het ook maar waagde te lachen.   De muziek was van een onbeschrijfelijke eenvoud.  De beat monotoon, de melodie repetitief, maar de donkere baslijn en de weemoedige synthgeluidjes op de achtergrond moesten verbloemen dat dit in feite een remake van de ultratop 30 was.  De genres liepen voornamelijk uiteen van industrial (minutenlang gebeuk van een boormachine op een weerbarstige muur) over synthpop tot EBM (electronic body music, een genre dat gestoeld is op de leest van Front 242).   De betere fuiven gunden ook de meer populaire eighties new wave en de echtere gothicbands als Lacrimosa en Goethes Erben draaitijd.  

    Pas met de tijd die tot mijn ontzetting vorderde verdween mijn adoratie voor alles wat naar bloed, dood en eenzaamheid rook.   Ik besefte dat ik simpelweg bang ben voor de dood.  Dat eenzaamheid niet bepaald mijn geliefkoosde gemoedstoestand is en dat ik het lijden al helemaal geen plaats kan geven in mijn eigen leven, al het gezeik in de godsdienstlessen van vroeger ten spijt.   Al wat EBM was in mijn cd-rek verdween langzaam maar zeker.   Het moet erg lang geleden zijn dat ik Icon of Coil, Apoptygma Berzerk, Covenant of Wumpscut heb opgezet.  Meer dan laat adolescentensentiment is het niet meer.  Uitzondering op die regel is VNV Nation.

    Empires is in wezen een popplaat waar je door de dreunende beat nu eenmaal goed op kan dansen.  De trucjes zijn de trucjes die je binnen het genre overal tegenkomt.  De beat die even wegvalt, een weemoedige synthesizer die de ruimte opvult om vervolgens weggejaagd te worden door diezelfde beat.   VNV Nation heeft echter teksten die mijn ogen steevast pijn doen, wat overigens een compliment is.  Kingdom en Rubicon vooraan de cd zetten de toon.  "And I believe I will conceive to make in hell for us a heaven.  A brave new world, a promised land, a fortitude for hearts and minds.  Until I see this kingdom rise, I'll turn the darkness into light."  Ik geloof hem.  En wat een refrein.    Maar het trio dat volgt naar het einde toe moet mijn persoonlijke bijbel zijn.   Standing is mijn ode aan het leven.  "And fighting time, so hard I pray, that this moment lasts forever.  And will the world stay standing still at least for me?"   Kan iemand mij een mooiere zin aanreiken over het geluk ?  En dat nog wel van een gothicgroep.   Legion is de onderwerping aan de moeder alle emoties, de angst.  "And what will happen, will I dream ?  I am too scared too close my eyes.  For a second please hold me."  Telkens weer die mokerslag.  Darkangel is de uiting van alle opgekropte woede.  "I'm in this mood because of scorn, I'm in a mood for total war."  15 minuten die iedere emotie in mijn leven vatten.  Ik kan enkel nog meewarrig het hoofd schudden wanneer iemand dit in het rijtje van commerciële brol tracht te plaatsen.  Wat het in wezen misschien wel is.  Er is niets arty aan de muziek.  Er is niets literair aan de teksten.  De beats zijn telkens dezelfde, het instrumentarium is beperkt en de stem van de zanger is geenszins uniek.  Maar wie kan mijn leven in 15 minuten samenvatten ?  VNV Nation kan het beter dan ikzelf.







    » Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Spanje (augustus 2008)

    Maestrazgo, een uithoek van Catalonië die doorgaat als de op één na minst bevolkte regio van Spanje, was het terrein van een zesdaagse fietstocht van hotelletje naar hotelletje.    5 redenen om ons richting Spanje te volgen, 5 redenen om de Maestrazgo toch maar links te laten liggen...

    5 keer 'ja'

    Een Europese woestijn:  Het is fascinerend om een week te verblijven in een van Europa's droogste plekken.  Regen is onbestaande in dit deel van Spanje van begin juni tot eind september en alle rivieren zijn herleid tot een hoop stenen en gras.  Enkel een naambordje met bijvoorbeeld de naam 'rio guadelope' doet herinneren dat hier 's winters water door stroomt.

    Zon en warmte:  De Belgische zomers zijn op zijn zachtst gezegd zon-onzeker.   Dat kan van deze regio bezwaarlijk gezegd worden.   In al onze naiviteit zeulden we een hele week met regenbroek, k-way en trui.  Hoogst onnodig, regen en koude temperaturen zijn hier even zeldzaam als sneeuw in België.

    Wonderlijke vergezichten:  Dat er wel degelijk ooit water stroomt doorheen de droge rivierbeddingen bewijzen de uitgesleten dalen en wonderlijke vergezichten.  Rotsen, verrassend veel groen en tientallen vale gieren bepalen het zicht.



    Schitterende dorpjes:  Her en der verspreid liggen minuscule dorpjes, vaak niet meer dan 10 inwoners.  Toch beseffen de inwoners waar de prioriteiten moeten liggen: hoe klein de dorpjes ook zijn, een bar is er altijd.   Wat de ligging betreft hebben de Spanjaarden niet op wat werk meer of minder gekeken.   Elke heuvel, elke rotsformatie is goed om een dorpje op te plaatsen. 

    Airco:  De ecologische voetafdruk zal er geen deugd aan beleven, maar nagenoeg elke hotelkamer heeft airco.   Geen onnodige luxe als je 's nachts ook van plan bent wat te slapen.





    5 keer 'nee'

    Dierenwelzijn:  Als de beschaving van een land gemeten mag worden a.h.v. zijn respect voor dieren, is Spanje een onderontwikkeld land.  Elk dorp bevat zijn arena en 'achtervolgd door stieren door de straten hollen' moet doorgaan voor feest.  Even dacht ik een heldendaad te verrichten door een lammetje, aangevallen door een hond, uit de klauwen van zijn belager te bevrijden.  Het hevig bloedend lammetje in de handen klopten we aan bij de plaatselijke boer, tevens eigenaar van de aggressieve hond.   Mits wat Spaans gebrabbel (zie de derde nee) meenden we op te maken dat de boer zijn verantwoordelijkheid zou opnemen en het lam naar een dierenarts zou brengen.  Toen we ons klaar maakten om afscheid te nemen en de boer uitvoerig 'gracias' zei, beseften we plots dat we wellicht zijn avondmaal hadden aangebracht...

    'Spaanse boerenkost':  Voor vegetariers is Spanje wat de Mc Donalds voor gezondheidsfreaks is.  Een vegetarisch slaatje bestaat uit sla, ajuin, hesp en salami.  Het hoofdmenu laat een ruime keuze toe tussen forel en een niet definieerbare substantie die omschreven werd als 'worst'.  1 voordeel voor de dierenwereld: na 9 dagen Spanje hoeft vis niet meer voor mij. 

    English?  French? :  Een Spanjaard uit de Maestrazgo spreekt Spaans en niets dan Spaans.  Een enkele hoteleigenaar keek ons aan alsof we van Mars kwamen toen we Engels spraken.  'Inglesa?  Nooit van gehoord..'  Het duurde tot dag 8 toen we iemand met kennis van het Engels tegenkwamen, en dat was op de luchthaven van Barcelona...

    43 graden:   Wat we in Vlaanderen missen, hebben ze dan weer wat te veel in Spanje.  Elke bokkensprong van de temperatuur resulteert in een hittegolf.   Wat fietsen betreft wint de voormiddag onverwachts veel aan belang...

    Op (en af):  Voor sommigen een 'ja' (waaronder ikzelf), voor meerderen een 'nee'.  De weg is nooit vlak in de Maestrazgo.  Uitschieter op onze tocht was de Puerto de Torre Miro, die gedurende een 8-tal kilometer de stijgingspercentages van de Mont Ventoux kon evenaren.   We kwamen op 6 fietsdagen 1 andere fietser tegen en tientallen locals die ons verbijsterd aankeken. 





    addendum:  Hete berglucht, winderige beklimmingen en vreselijk eten zijn blijkbaar een stimulans voor de vruchtbaarheid: ons eerste kindje Marthe zou hier verwekt worden ;-)





    » Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Pukkelpop 2008

    Zaterdag 16 augustus:  Pukkelpop gaat zijn derde dag in, voor mij wordt het de eerste dag.

    Festivals zijn niet (meer) aan mij besteed.   Het is me er veel te druk en je zal zien dat het net de dag dat ik er ben altijd een hittegolf is of de meest doorregende dag van de maand.   Een veelbelovende affiche lokte mij uiteindelijk toch naar Kiewit.

    De voortekenen waren gunstig: stralend maar toch niet te warm weer, geen ellendig Werchterachtig aanschuiven om de main stage of de marquee te bezoeken en een van mijn festivalpartners die zich misrekende bij de drankbonnetjesverkoop en opgezadeld zat met 40 bonnetjes voor 1 dag festival (ik en mijn andere partner Jeroen hadden er eerder ook al 12 gekocht). 

    The National (Marquee, 14u55)

    Een crème van een zanger, gecombineerd met het meesterwerk dat 'Boxer' heet: dat moest het eerste hoogtepunt van de dag worden.   Zo gezegd, zo gedaan.   Na de entree van de groepsleden, een hele blazerssectie inclusief, op de tonen van Bon Iver passeerden allle uitstekende rocksongs uit Boxer en Alligator (Slow show!  Secret meeting!   Abel!  Fake empire!)  de set.   In tegenstelling tot het laatste album, waar de drums op de voorgrond gemixt werden,  waren het op de weide echter de bassen die de eerste viool speelden waardoor het subtiele gitaarspel niet altijd even goed tot zijn recht kwam.   Niettemin: knappe show! 

    Epica (The Shelter, 15u50)

    Tja, dan beloof je een vriend hem tijdens Epica te vergezellen...  Deze "symfonische gothic metal band" klinkt als Nightwish en dat is nooit een goede referentie.   Ja, Simone kan zingen.  Ja, de gitarist kan spelen.  Ja, de songs steken goed in elkaar.  Maar nee, deze muziek raakt mijn koude kleren niet.

    Bloc Party (Main stage, 20u00)

    Waar ik bij The National omringd werd door late twintigers en jonge dertigers, bevond ik mij plots temidden van joelende tieners.  De leerkracht in mij dacht even gebiedend te bevelen om "niet te crowdsurfen", of om "vooral niet zo idioot te staan doen", maar uiteindelijk zat er niets anders op dan mij te laten meedrijven op de stuwende gitaarrock van 'The fast and the furious'.   Alle bekende hits werden meegebruld (van Banquet, over Hunting for witches tot het nieuwere Flux) en een enkeling waagde zich aan een skydive avontuur.   Kele Okereke amuseerde zich kostelijk en toonde zich fier over een geboortekaartje dat duidelijk maakte dat er ook in België een Kele geboren werd.   10 jaar geleden had ik dit een geniale show gevonden, nu was het gewoon goed.

    Sigur Ros (Main stage, 22u00)

    Een concertverslag van Sigur Ros zonder de woorden 'feeëriek', 'sprookjesachtig', 'desolate landschappen' en 'geiser' is tegenwoordig quasi onbestaande.   Dat Jonsi zijn gitaar met een strijkstok bespeelt weet intussen ook wel iedereen.   En ja, zelfs de muziek van de Ijslanders heeft geen geheimen meer, getuige de laatste cd.  
    Een Nederlands lesbisch koppel interpelleerde mij vooraf over het geheim van de muziek van Sigur Ros.  'Ze hebben geen klassieke songstructuren, de falsettostem van Jonsi is hoogst ontoegankelijk en de teksten zullen hoogst waarschijnlijk ook weinig mensen over de streep trekken'.   Onder invloed van te veel 'Maes' (de 40 bonnetjes moesten op) bracht ik iets uit over de heruitvinding van de klassieke muziek, met de stem als unieke instrument, toen de eerste tonen van Glösöli mij redden uit de hachelijke situatie. 

    Misschien is hits een fout woord voor de nummers die Sigur Ros speelde, maar feit is dat ze uitpakten met hun meest toegankelijke nummers (Hoppipolla, Saeglopur, Vid spilum endalaust, Gobbledigook).  En dat deden ze meesterlijk.   Vooral kippenvel bij de beschieting van het publiek met snippers papier tijdens Gobbledigook, die het podium achter een wolk van 'sneeuw' verborg.   


    Maar het absolute hoogtepunt werd bewaard tot het bisnummer, het laatste nummer uit ( ).   Nu kregen de meeste Sigur Ros nummers een orgastisch hoogtepunt mee (Glösöli, Festival, Hafsol) , de laatste 10 minuten van hun optreden kwam dicht in de buurt van de waanzin.  Gesteund door een indrukwekkende lichtshow gierden de gitaren, violen, blazers, synthesizers en Jonsi's stem tegen elkaar op, het publiek compleet van hun sokken blazend.   Een beleefde buiging van de groepsleden maakte een einde aan een indrukwekkend optreden met een grandioze bisronde, bestaande uit 1 song van 15 minuten.  

    Elbow (Marquee,  23u35)

    'Muziek voor wie Coldplay te gemakkelijk vindt maar Radiohead te moeilijk', zo hoorde ik Elbow omschrijven.    Maar een vergelijking met Radiohead en vooral Coldplay doet Elbow onrecht aan.  De zanger - bijzonder goed bij stem - 2 violistes, 3 gitaristen die tijdens opener Starlings de trompet vastnamen deden heel hard hun best om Elbow onvergetelijk te maken. 

    Volgens Humo speelde Elbow een eigenwijze set omdat ze hun hits achterwege lieten.   Ik wist niet eens dat Elbow ooit iets gemaakt heeft dat de naam 'hit' waardig is.   Heel hun laatste cd, 'The seldom seen kid' is een juweeltje en ze putten dan ook uitgebreid uit dit meesterwerk. 

    Pukkelpop kon niet meer kapot.  Er waren nog 4 drankbonnetjes in te wisselen.


    » Reageer (0)


    Maatschappij
  • NVA - hopeloos geval
  • Onderwijs - is de leerkracht ondermaats ?

  • Laatste commentaren
  • muziek (vir (nicht))
        op Melancholia
  • Zoeken in blog



    Archief per dag
  • 09-11-2017
  • 17-06-2014
  • 15-06-2014
  • 10-06-2014
  • 25-05-2014
  • 26-02-2014
  • 25-02-2014
  • 17-02-2014
  • 16-11-2013
  • 16-12-2012
  • 15-12-2012
  • 12-06-2012
  • 17-04-2012
  • 14-07-2011
  • 18-03-2011
  • 07-03-2011
  • 06-03-2011
  • 27-02-2011
  • 18-08-2008
  • 16-08-2008


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!