Gisteren kon Manon niet slapen. Indutten en dan weer huilend wakker worden. De man zei dat ze (zoals wel vaker) tegen de slaap aan het vechten was. Mijn moederinstinct dacht daar eigenwijs anders over... Toen ik ze na "Thuis" nog hoorde trammelant maken in de kamer en ik hoorde hoe de man alle moeite deed om boven het trammelant op te snurken, vond ik het welletjes. Manon op de arm, op de verluiertafel, de niet eens zo natte pamper weg, poepsnoep opsteken en propere pamper aan de billen. "Als jij niet kan slapen van die stoute stoute krampekes, mag jij een beetje in je park" zei ik en draaide haar mobieltje op. Manon was al lang blij dus ik kroop gerustgesteld weer achter de computer. Na twee minuutjes hoorde ik niets meer. Manon was eigenwijs in slaap gevallen... met een pamper vol k... Ja hallloooo, wat een geurtje !!! Nu, het resultaat was toch meer dan bevredigend : Manon was verlost van die stoute stoute krampekes en lag eindelijk te slapen. Voor effekes dan toch en toen moest de pamper uit. Dus, Manon op de arm, op de verluiertafel, de meer dan vuile pamper weg, zalf op en propere pamper aan de billen. Manon was door het dolle heen, maar dat is ze wel vaker op de verluiertafel. Na een dikke knuffel heb ik haar in haar bedje gelegd en nog geen vijf minuten later dutte ze weer in... tot deze morgend 4 uur. Na een flesje en de nodige hilariteit (kast en plafond zijn echt wel een grappig duo) viel ze tegen 5 uur in slaap in haar eigen bed. En daar ligt ze nu nog steeds. De man stond deze morgend om 7u30 vertrekkensklaar en merkte snugger op dat Manon precies verschillende keren wakker was geworden... niet dus. Ze had nen helen tijd wakker gelegen en had deze morgend honger. Eigenwijs denk ik dan dat de man eerder verschillende keren is wakker geworden van het geween van de dochter gisterenavond en eigenwijs is blijven verder snurken, waarschijnlijk in de wetenschap dat "Thuis" nog geen half uurke duurt. "Ontspant u maar effekes, ik zal Manon wel in slaap krijgen"... ik hoor het hem nog zeggen. Hoe kon ik nu als moeder naar een feuilleton gaan kijken als mijn dochter stoute stoute krampekes had en daardoor niet kon slapen? Mijn moederinstinct moet rapper reageren. Er is nog veel werk aan mijn evolutie.
Wat de dochter kan, kan ik ook (als zij't mij leert op z'n minst)
Het kon toch niet dat mijn kleine meid haar boeiend leven op het wereldwijdeweb kon plaatsen en ik als een onnozele gans moest blijven toekijken. Ikke dus ook de virtuele toer op.
Met een benepen hart zie ik mijn kleine meid groter worden. Fysiek is ze nog wel mijn babietje, mijn klein mensje en mijn groot geluk. Maar in haar evolutie is ze groot en volgens iedereen (K&G, tantes en collega's) vooruit op haar leeftijd. Ik wil het gewoon niet geloven dat z't over mijn meideke hebben, maar triestig genoeg ben ik er de eerste getuige van... alhoewel... triestig? Manonke kon al glimlachen op 13 augustus... Niet zomaar "naar de engeltjes grijnzen" zenne. Nenenee, mij recht in de ogen kijken en dan de mooiste glimlach tevoorschijn toveren. Manonke is op 29 augustus begonnen met "ahreu"-conversaties en kan sinds dan haren bebber niet houden. Nu heeft ze iets nieuws ontdekt. Iets tussen wenen en gewoon aandacht vragen. Niet echt wenen, maar ook niet echt "ahreu". Eerder een "haouw, haouw" ... of zoals mijn hoofdverpleegster van twerk zo goed omschreef gisteren "'t Is just een klein poezeke". Dus imiteert Manonke sinds eergisteren ons Tirza. Ik betitel het als "de drama-queen uithangen". Leeuwekes zijn daar meesters in, of ze kan het ook gewoon van haar moeder hebben. Ja, mijn meideke wordt groot en evolueert in een gestaag tempo. En ik kijk nog steeds met een benepen hartje toe. En ik weet nu al dat ik niet in dit tempo wil mee evolueren. Mag het iets trager? Op een drafje? Of stapvoets? Of... ? Alles maar geen galop asjeblieft. De nacht van eergisteren op gisteren heeft ze van 20u30 tot 5u geslapen. En hoewel ik content was met mijn eerste non-stop nachtrust, moest ik weer een krop doorslikken. Maar vannemorgen was ze daar weer om 3u30... smekend om een flesje en een dikke knuffel, want slapen zat er na de maaltijd niet direct meer in. Toch geen middagdutje 's ochtends vroeg zekerst. Na minutenlang naar de kast en het plafond gelachen te hebben (want die vindt ze eigenlijk nog grappiger dan mijn gezicht) viel ze in slaap... op "haar" hoofdkussen tussen papa en mama. Want hoe groot ze ook al is, voor ons blijft ze mijn kleine meid en zijn petit coeur en aan dat grote geluk kan niets of niemand wat veranderen.
