Scheve gedachten... Nieuwjaarswensen zonder toeters of bellen krijg ik van onze buurvrouw Lizette. Geen flikkerende kerstbomen, ontkurkte champagneflessen via internet, maar kort, krachtig en gemeend. Hoe oud is ze ondertussen? Zeker al tachtig! Haar gezicht is een beetje 'gekrakkeleerd' door de jaren, maar onverzorgd komt ze nooit buiten. Als ze mij kust voel ik aan mijn lippen dat ze haar grootste groeven iets te overdadig dicht geplamuurd heeft. Ik pak haar eens stevig vast want ze is al sinds jaar en dag alleen. 'Beste Wensen! Een goede gezondheid en nog vele jaartjes! Ze is weduwe. Haar man is lang geleden op jonge leeftijd gestorven en nadien heeft ze geen liefde meer gekend. Al die tijd is ze in haar kleine huisje blijven wonen. Het is er kraaknet. Elke dag schuifelt ze enkele keren aan ons raam voorbij, met een grote boodschappentas of gewoon met haar handtas, als ze de stad intrekt. Fietsen doet ze niet meer omdat ze zo nu en dan haar evenwicht verliest. Dan blijft ze een beetje staan, zoekt steun tegen de muur en keert ze op haar stappen terug. De drukte van de Stationsstraat kan ze makkelijk een dagje missen. 'Ik heb een 'draaiingske' gehad', zegt ze dan. Maar 's anderendaags stapt ze weer kranig voorbij. Soms ga ik bij haar wel eens bellen. Voor enkele eieren of een flesje melk. Die gaat ze dan halen in het kleine schuurtje waar haar voorraad ligt. Als ik thuiskom na het fietsen en bemerk dat ik mijn sleutels vergat, ga ik bij haar in de living zitten, tot mijn vrouw moe van het winkelen thuiskomt. Dan zet ze de televisie wat zachter en wil ze weten hoe ver we deze keer gereden zijn. Breskens!? Vol ongeloof kijkt ze mij dan aan. Tot voor kort ging ze zelf nog een paar keer per jaar reis. Naar zee, Kroatië of Italië. Op zondag komt een vriendin haar ophalen en dan gaan ze samen koffie drinken. Meestal op de Heide in Waasmunster. Met verwondering, bewondering en respect kijk ik hoe ze in het leven staat. Zonder toeters of bellen en als ze haar puk code van haar gsm kwijt is, help ik haar wel. dc
