Energie was het gevoel dat bij mij vandaag overheerste. 'Gij zijt maf', zijn mijn dochter omdat ik na een sessie op de vaste rol in de sportkamer, ook nog voor een uur of drie de weg opging. De wind kon mij niet echt deren. 'Dan trap ik maar wat harder en als dat niet meer lukt, rij ik gewoon wat trager!' Droog blijven was mijn enige bekommernis, maar door de felle wind kreeg regen geen schijn van kans. De inktzwarte lucht dreigde wel maar daar bleef het gelukkig bij. Ik trapte een ronde van vijfenveertig kilometer bij elkaar en bleef nadien hangen in de buurt van Sombeke waar bruggen en korte klimmetjes het verschil maken. In mijn hoofd was de muziek van Béla Bartòk blijven hangen. Zijn Roemeense Dansen zijn, net als de benen van Wout en Mathieu, een brok energie. Magnificat! Wat was het weeral fijn om een uur of drie buiten te zijn! F.F
