Soms komt dat gevoel. Dat gevoel om eens diep te gaan. Zowel naar het diepste punt van gevoel als het meest overweldigende gevoel. Om eerlijk te zijn, meer nood aan om naar dat diepste punt te gaan. Reden? Je gevoelens eens laten over je komen. Die gevoelens die in de kelder zitten. Ze eens triggeren zo. Ze even laten ontsnappen en tevoorschijn laten komen aan de buitenwereld. Wanneer gebeurt dit bij mij? Niet. Misschien daarom dat ik het soms wil. Over gevoelens praten is zo moeilijk. Ik denk soms teveel na. Dat ik de andere aan het ophouden ben. Dat ik niet boeiend ben. Het is makkelijker om te luisteren naar iemand. Zo sta ik niet in de kijker. Maar stiekem wil ik dat ook. Dat mensen echt luisteren en mij horen. Dat ze doorvragen. Dat ze, mijzelf kennende, het eruit moeten sleuren. Dat ze oprecht interesse tonen in mij. Ik denk teveel na. Ik denk teveel na over anderen. Vermoeiend. Als ik langsga bij mijn psychologe dan geeft ze mij dat gevoel. Ok, het is haar beroep en ze wordt ervoor betaald. Maar zij geeft mij erkenning, luistert echt naar mijn verhaal. Enkel oog voor mezelf. Ik vroeg es in een sessie hoe het met haar ging. Ze was dit niet gewoon zei ze. Ok, maar we zijn hier met twee en effe vragen hoe het is met je, kan geen kwaad he? Ik stel mezelf in haar plaats, drie zo n sessies op een avond, man. Hoe verwerk jij dat? Denk jij soms nog aan onze verhalen? Wat denk jij echt van me? Ben je eerlijk tegen me? Draait hier ook rond vertrouwen. Dat gevoel om eens diep te gaan. Zelf dit moet nog komen bij haar. Is een band dat je opbouwt en mezelf openstellen zal met kleine beetjes komen. Vertrouwen in iemand stellen vind ik moeilijk. Iets zegt dat je enkel jezelf kan vertrouwen. Is dat zo? Ken je jezelf altijd door dik en dun? Volgens mij is een mens tot veel in staat. Je weet niet altijd hoe je zal reageren op iets/ iemand. Tot je ervoor staat en dan pas weet je het. Ik hoop dat ik meer dan Enkel mezelf kan vertrouwen. Maar ik zal ze toch maar op een kleine hand kunnen tellen. Het verleden maakt je tot wie je bent. Het heden heb je zelf in handen. Maar het is verdomme moeilijk. Vandaar dat ik die rugzak wil wegsmijten. Delete knop waar ben je? En ik heb eigenlijk nog zoveel vragen. Vragen die niet zullen beantwoord worden. Wat moet ik daarmee doen?! Kwaadheid. Onrecht. Ik tegen de wereld. Er alleen voor staan. Soms beklijft mij dat gevoel. En het is niet zo. Ik sta er niet alleen voor. Maar het overweldigt mij. Meer dan ik zou willen.
Toen ik vorige blog schreef dacht ik de volgende dag er veel aan. Wat schreef ik nu? Zo negatief. wat zullen ze denken?! Maar vandaag denk ik: dat was mijn gevoel. Ik schreef hoe het toen voelde. Simpel. Ik moet niet schrijven voor anderen maar in eerste plaats voor mezelf. En liken de mensen het zoveel te beter. Zo kunnen ze lezen hoe ik mij echt voel. Want gevoelens beschrijven en over praten is niet makkelijk. Toch niet voor mij. Sinds kort ga ik terug naar een psychologe waar ik twee jaar geleden ook ging. Tijdens de zwangerschap en bij de geboorte van onze L werd dit stopgezet. Maar ik voelde bij mezelf dat ik er terug nood aan had. Dat ik me toch niet zo ok voel. Volgende week heb ik terug een afspraak. Ze probeert me te helpen om zakens van vroeger die invloed hebben op het nu te verwerken. Ik zei haar dat ik zo graag die rugzak zou willen wegsmijten, er niet meer aan wil denken en vooruit te gaan met mijn leven. Het negatieve weg en focussen op het nu. Jammer genoeg werkt het zo niet. Zij heeft specialisatie in de contextuele hulpverlening. Dus alles wat maar kan met familiebanden, gezin, loyaliteit te maken heeft. Ik deed er zelf mijn eindwerk over. Grappig want als je zelf uit een gebroken gezin komt en er dan over schrijft... en... nu zelf bij een psychologe zit die daarin gespecialiseerd is. wie had dit gedacht? Sowiezo naar een psycholoog gaan was een stap. Als je vader zelf psycholoog is, de beste dan nog dat hij altijd beweerde, maar het volledig verbrod heeft in zijn eigen gezin, ja... dat maakte het er niet makkelijker op. Graag had ik zelf psychologe geworden. Mijn vader zag dit niet in me. Hij vond het te hoog gegrepen voor me. 5 jaar studies in vergelijking met maar 3 jaar studies. Ja, dat is wel goedkoper. Wetende dat ze er geen cent voor betaald hebben want mijn oma had voor elk van ons drie een mooie som gespaard om te studeren later. maar de centen waren er niet voor 5 jaar studies te betalen zei hij. Mooi toch, de talenten van je eigen dochter negeren. Verwaarlozen zelf. Ja, volmacht op een bankkaart hebben... zo kan ik 100den anekdotes nog vertellen maar daar gaat het niet over. Ik wou als punt zeggen dat het niet evident was om naar een psycholoog te gaan omdat je geen goeie ervaringen hebt ermee.
laat ik deze blog afsluiten met iets positiefs. Manlief is voor 10 dagen in het buitenland voor zijn werk. Deze week heb ik verlof met mijn twee jongens en het voelt goed aan! De dagdagelijkse sleur weg en q time met mijn jongens. Druk? Jazeker, en vooral intens. Maar goed intens. Ook al lopen de nachten troebel, gebroken en onrustig verder. Het zit hem in kleine dingen die het mooi maken. Zij zijn mijn alles. En daar kan niks tegenop. Laat het verleden maar voor wat het was. Met hen ga ik verder.
