Verbloemen is niet nodig

Inhoud blog

	God moving over the face of the waters
	Me vs the world
	Terugblik
	ik wil...
	Ik wil niet klagen.

Zoeken in blog

Beoordeel dit blog

12-08-2018

Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

Me vs the world

Soms komt dat gevoel. Dat gevoel om eens diep te gaan. Zowel naar het diepste punt van gevoel als het meest overweldigende gevoel. Om eerlijk te zijn, meer nood aan om naar dat diepste punt te gaan. Reden? Je gevoelens eens laten over je komen. Die gevoelens die in de kelder zitten. Ze eens triggeren zo. Ze even laten ontsnappen en tevoorschijn laten komen aan de buitenwereld. Wanneer gebeurt dit bij mij? Niet. Misschien daarom dat ik het soms wil. Over gevoelens praten is zo moeilijk. Ik denk soms
teveel na. Dat ik de andere aan het ophouden ben. Dat ik niet boeiend ben. Het is makkelijker om te luisteren naar iemand. Zo sta ik niet in de kijker. Maar stiekem wil ik dat ook. Dat mensen echt luisteren en mij horen. Dat ze doorvragen. Dat ze, mijzelf kennende, het eruit moeten sleuren. Dat ze oprecht interesse tonen in mij. Ik denk teveel na. Ik denk teveel na over anderen. Vermoeiend. Als ik langsga bij mijn psychologe dan geeft ze mij dat gevoel. Ok, het is haar beroep en ze wordt ervoor betaald. Maar zij geeft mij erkenning, luistert echt naar mijn verhaal. Enkel oog voor mezelf. Ik vroeg es in een sessie hoe het met haar ging. Ze was dit niet gewoon zei ze. Ok, maar we zijn hier met twee en effe vragen hoe het is met je, kan geen kwaad he? Ik stel mezelf in haar plaats, drie zo n sessies op een avond, man. Hoe verwerk jij dat? Denk jij soms nog aan onze verhalen? Wat denk jij echt van me? Ben je eerlijk tegen me?
Draait hier ook rond vertrouwen. Dat gevoel om eens diep te gaan. Zelf dit moet nog komen bij haar. Is een band dat je opbouwt en mezelf openstellen zal met kleine beetjes komen. Vertrouwen in iemand stellen vind ik moeilijk. Iets zegt dat je enkel jezelf kan vertrouwen. Is dat zo? Ken je jezelf altijd door dik en dun? Volgens mij is een mens tot veel in staat. Je weet niet altijd hoe je zal reageren op iets/ iemand. Tot je ervoor staat en dan pas weet je het. Ik hoop dat ik meer dan Enkel mezelf kan vertrouwen. Maar ik zal ze toch maar op een kleine hand kunnen tellen. Het verleden maakt je tot wie je bent. Het heden heb je zelf in handen. Maar het is verdomme moeilijk. Vandaar dat ik die rugzak wil wegsmijten. Delete knop waar ben je? En ik heb eigenlijk nog zoveel vragen. Vragen die niet zullen beantwoord worden. Wat moet ik daarmee doen?!
Kwaadheid. Onrecht. Ik tegen de wereld. Er alleen voor staan. Soms beklijft mij dat gevoel. En het is niet zo. Ik sta er niet alleen voor. Maar het overweldigt mij. Meer dan ik zou willen.

Geef hier uw reactie door