'to kill some time', heb ik wat hier (in Sydney, breedband, snelle pc,s, tijd,..) foto's kunnen opladen. Je kan ze vinden op de gekende ftp-site onder de submap (in de hoofdmap httdocs - en dan de map oceanie) 22-04-07. Als je de gekende weg niet meer kent, scroll dan wat in het archief waar alles 2 of 3 keer wordt uitgelegd. Ik ben hier om 6.15u geland, ben richting 't stad vertrokken en heb ontbeten op de operahousekade met de harbour bridge als achtergrond. Gewoon een kwestie hier stijlvol te vertrekken.
Een geluk dat ik tijd heb tussen landen en terug vliegen. Ik ben in het 'domestic' gedeelte geland en moest naar het internationaal gedeelte, waar ik mijn bagage wou achterlaten op dezelfde plaats waar ik 4 weken geleden al een zak heb achtergelaten. De twee vlieghavens kan je bereiken per trein. Het heeft iets meer dan een uurtje geduurd eer ik het allemaal uitgedokterd had. Als je minder dan een uur hebt tussen nationaal en internationaal, haal je het gewoon niet.
Ik vertrek nu stillekes richting international airport. Doucke, wat eten, alles (gsm, ipod, camera) nog eens opladen, bagage definitief schikken (betalen voor overgewicht?), inchecken en dan wegvliegen om 17.00. Tussenlanding na ca 8 uur vliegen in Singapore, dik uurke wachten, 14u vliegen naar londen, kleine 2 uurkes wachten in london, uurke vliegen en dan landen in 'my backyard' rond 11.00 maandagmorgen. Nagenietend van mijn zalige 43-daagse deep down under met een jetlagkater en heel waarschijnlijk met de oceanicblues.
We zijn hier om 17.30 u toegekomen, iedereen afgezet aan zijn/haar des betreffende backpack. Ik had hier geen nacht geboekt maar ik had 3 dagen geleden wel een backpacker gecontacteerd om daar een douche te mogen nemen. Dat bleek geen enkel probleem te zijn. Ik hier zonder enige problemen mij mogen verfrissen, zonder iet of te wat te moeten betalen. Op en top australische mentaliteit. Gisterennacht nog een laatste keer buiten geslapen, een laatste keer geprofiteerd van de sterrenhemel vanaf het zuidelijk halfrond. Je ziet hier ook meer sterren dan aan de noorderkant. Het was een ware kermis, de geseling ervan resulteert in een heleboel insektenbeten, voornamelijk in het gezicht (kaak, oren, nek) en de slaapzak was ook redelijk vochtig vanmorgen. Dit laatste was snel opgelost door de opkomende zon. De insektenbeten kunnen dienen als souvenierke van weer een zalig nachtje. Ik zal er nog lang aan kunnen terugdenken. We zitten hier in een tropisch klimaat en ik kende het risico, de 'insectrepellent' heeft zijn werk niet of in ieder geval onvoldoende gedaan. Tijdens het ontbijt vlogen er weer meerdere zwarte kakeroe's met rode staart over, zo zeldzaam zijn ze dan toch niet of ik moet heel veel geluk hebben om ze 2 keer gezien te hebben tijdens mijn verblijf hier. Katherine gorge was maar een half uurke rijden. Ik heb gekozen voor de 2 uur durende cruis omdat de wandeling een gewone bushwalk was en maar de eerste 100m in de gorge lag. Een goede keuze bleek achteraf. We zaten met z'n 65 op zo'n bootje ( rijtjes van 3 links en rechts. De gids was een native aboriginal met een enorm gevoel voor humor. We hebben een paar keer goed platgelegen. De gorge op zich is mooi, minder magisch dan milford zound in nieuw zeeland maar het mag er zijn. Rotswanden tot 200 m hoog, tropische begroeiing, je vraag je soms af hoe die bomen zich kunnen hechten in de steile wanden. Veel vogels, buizerds, visarends (eentje hebben we zien duiken naar een visje en hij/zij had prijs, een streling voor het oog, helaas veel te flitsachtig voor de camera, eer je hem klaar hebt, is de vogel letterlijk en figuurlijk gaan vliegen). Katherine gorge bestaat uit 13 gorges waarvan we er vandaag 2 gezien hebben. En op mijn laatste dag hier heb ik mijn eerste echte 'wilde' krokodil gezien. Een sweetie van 3 m (zoetwaterkrokodil) zoals ze hier genoemd worden die zich voornamelijk voeden met vis en de mens gerust laat als de mens de croc gerust laat. Ze worden maximum 3m50, diegene die we gezien hebben was ne redelijke grote. De saltie is andere koek, die beesten worden tot 7m lang en kunnen tot 1000 kg wegen en die laten steken af en toe wel ne mens achter hun kiezen. We hebben ook daar geluncht. Nadien de weg naar darwin verder gezet met maar 2 tussenstoppen meer: Adelaide river, een dorpje op 100 km van darwin met een pub uiteraard. De attractie hier is een opgezette buffel, diegene die te zien was in Crocedile Dundee (Paul hogan kruipt met de journaliste de bush in, op de weg staat een buffel, Hogan 'hypnotiseert ' de buffel, die valt om en ze kunnen verder rijden). Als het maar volk trekt, ze zijn hier heel goed in. In the middle of nowhere is elk excuus groot genoeg om volk aan te trekken. De laatste stop was aan de edith falls. Alweer een zwemgelegenhied, de 'vijver' met waterval was groot genoeg. Ik ben naar de watervallen gezwommen en heb er, heen en terug, een 40 minuten over gedaan. In totaal hebben we vandaag maar 300 km gereden. Te doen. In het noorden zijn de 'flods' nog maar een 2-tal weken geleden gepasseerd, en in elke creek die je overrijdt zit dan ook water. Een reuzegroot verschil met 'the red centre'. De pacific nog eens mogen aanschouwen, juist op tijd voor de zonsondergang (weer eentje). Darwin is een gezellig stadje, iets minder gezellig dan Alice. Meer hoogbouw met voornamelijk de gekende hotelketens (novotel, hollyday inn,...), dambordpatroon zoals de andere steden. Het hoogseizoen begint hier nu want in hun zomer is het hier te warm. In hun zomer (nat seizoen) wonen hier 30 000 mensen, in hun winter (droog seizoen) 110 000.
10 000 km in Oceanie in 43 dagen (3500 in NZ en 6500 in Australie), het geeft een idee over de 2 landen maar niet meer dan dat. Mijn mening over nieuw zeeland kon je al eerder te weten komen. Australie is geen land maar een continent. En iedereen die hier vertoeft, keert met tegenzin terug of je hier nu 2 weken, 2 maand of 2 jaar zit. Iedereen heeft de indruk dat ze tijd te kort hadden om alles te zien. En dit kan ook niet anders. Zo'n groot continent kan je zelfs in 2 jaar niet helemaal rond krijgen. De combinatie van zo'n oppervlakte met het kleine aantal inwoners (18 miljoen) blijft fascineren. Steden van meer dan een miljoen inwoners tegenover dorpjes met 2 inwoners. 90% van de inwoners wonen op maximum 20 kilometer van de pacific. Een immens binnenland, het echte australie. De droogte, de woestijn, uitgestrektheid, ....
De ozzies zijn gezellige mensen, hebben gevoel voor humor, en beheersen een heel stressloze levensfilosofie. 'No worries' is het motto van dit continent en elke keer ze het uitspreken menen ze het ook. Ze zijn spontaan, gastvrij, staan open voor heel veel. De mannen zijn meer macho dan in NZ, bier boven alles, de pub is hun eerste thuis en dan pas de rest. Drinken wordt ook aangemoedigd en wordt nog steeds als statussymbool erkent. Hoe meer hoe liever. Australie is nog een echt 'cowboyland' waar de 'straffe' verhalen aan de toog worden verteld. De 'verwesterde' steden vind je aan de oostkust (brisbane, sydney, melbourne) en of je daar rondwandelt of in een europese stad, een stad is een stad. Ze hebben echter het voordeel allemaal aan de pacific te liggen en dat maakt dat je er mooiere plaatjes kan nemen. De aboriginals is een heel ander verhaal. Hier in het noorden zie je er veel meer en dat is ook logisch. De eerste blanken zijn hier pas toegekomen eind 1800, de generatie van mijn overgrootouders. In 'the centre' heeft het zelfs tot de jaren 70 geduurd eer iedere aboriginalnatie een blanke had gezien. De generatie van mijn ouders zouden in dat geval nog volledig 'van de bush' geleefd hebben. Ik zou er mijn eerste levensjaren nog in hebben doorgebracht. Heel recente geschiedenis, heel schrikwekkend dichtbij. Dan heb je nog diegenen van de 'lost generation'. Tot 1960 werden er aboriginalkinderen 'geplaatst', 1000den km ver van hun eigen ouders en omgeving. Als je dan weet dat hun omgeving alles is (geschiedenis, religie, leefwereld, eten, drinken) zijn dit toch heel ingrijpende gebeurtenissen voor die generatie. Geen wonder dat de 50, 60-jarige aboriginals dronken ronddwalen, ze zijn nergens thuis. De meeste volkeren voeren hun ceremonies en hun riten nog uit, gaan nog de bush in om te jagen (met het geweer ipv de boomerang) en om voedsel en medicijnen te vergaren maar leven 'verwesterd'. In huizen wonen, dragen kleren, hebben geld (waar ze nooit hebbenleren mee omgaan). Het is ontzettend erg te moeten vaststellen dat een volk dat minstens 60 000 jaar in volledige harmonie dit zeer woest land heeft bewoond en erin slaagde erin te overleven, de co-habitatie met de blanke man niet zal overleven. De laatste 100 jaar is de harmonie verwoest door de kolonisten. De huidige generatie heeft daar weinig schuld aan. Er zijn die er heel bewust mee om gaan en respect tonen voor hun levenswijze maar het kwaad is geschied en onomkeerbaar. Een stuk van onze oergeschiedenis gaat verloren in onze tijd, die mensen konden ons zo veel leren en nu vrees ik dat het te laat is. Er lopen nog ouderen rond die al de kennis nog bezitten maar het zijn maar delen van de grote encyclopedie. En wat ze prijs geven is maar een fractie, heel wat van hun verhalen blijven hun geheim en zullen ze nooit delen met de witte man. Hun kennis zal niet meer doorgegeven worden.
Al bij al blijft australie een zeer boeiend continent. Het geniet een zalig klimaat, het wordt bewoond door blanken zoals jij en ik, ze zien er alleen wat bruiner -en dus ook beter - uit. Ze spreken een sappig taaltje, gebruiken soms zalige alternatieven voor de 'Oxford english standards' (breakfast= brekkie, 'alrightie', weakie= wake up, ....). Ik ben nen ontzettende gelukzak om er mogen van geproefd te hebben. Het zal hopelijk altijd een zeer zoete nasmaak blijven. Nu kom ik naar huis om jullie warm te maken om ooit zelf de overtocht te wagen en het met elk lichaamscelletje te komen ervaren. tot straks.
Het was gisteren niet alleen ontzettend vroeg maar de ontgoocheling was heel groot wanneer de bus de hoek omdraaide om ons (Gary, ene van de 8-daagse en mijzelf) op te pikken. Het bleek een bus te zijn voor 53 passagiers. Daarbovenop waren we de eersten en heeft het tot 7.30 u geduurd eer iedereen opgeladen was, 2.30u van mijn dierbare slaap en avond gestolen!. 37 mensen aan boord, voornamelijk jong tot zeer jong volk. Shit Shit Shit, what a mistake. Heb ik daarvoor gisterenavond het gezellige restaurant verlaten om toch wat nachtrust te genieten? What a mistake. De gids/chauffeur, stelde deze trip voor als een 'chill-out-trip', bloody hell! Ik had even goed een dagje langer in het gezellige Alice kunnen blijven 'chillen', dan de greyhound of trein naar Darwin genomen om nog een dagje te kunnen spenderen in darwin voor mijn nachtvlucht naar Sydney. But no worries, niets meer aan te doen, afkicken van de zalige 8-daagse. Ik kon mij troosten met het feit dat ik een bank voor mij alleen heb (tijdens het opladen van de andere passagiers heb ik een donderwolk op mijn gezicht gezet en het heeft geholpen). Gelukkig denkt Gary er ook zo over en kunnen we elkaar mits een gebaar of blik begrijpen (Gary is een 26-jaar oude ier en zit al 2 jaar in ozzieland - gezellige kerel). De gids was een flauwe plezante en de eerste indruk die hij mij liet was sterk beinvloed door de ontgoocheling. Een 'toilet-brake' duurt hier een halfuur (37 mensen die aanschuiven), weer meer tijdsverspilling. Een uurtje boven Darwin ligt de steenbokskeerkring, onze eerste stop. Foto - hop in again, het 'if-this-is-tuesday-this-must-be-belgium' gevoel was heel sterk aanwezig. Lucnhbreak aan de devils marbles, grote ronde granietrotsen (geoxideerd door het rijkelijk aanwezige ijzer) die de erosie op een adembenemende manier overleefd hebben. Wederom een heilige aboriginalsite waar gevraagd wordt om de stenen niet te beklimmen, en altijd zijn er onnozelaars die het toch doen. Gelukkig mocht je overal foto's nemen wat niet het geval was wanneer we rond de rots wandelden, daar was praktisch de gehele zone "non-photo-zone'. Een shop-stop in Tennant Creek, een stadje dat ontstaan is als telegraafstation zoals praktisch alle de stadjes in the 'Northern terrorty (NT) . NT is ook de staat waar verhoudingsgewijs de meeste aboriginals leven, in sommige streken zelfs meer dan de blanken. Velen dwalend over straat, anderen boodschappend in de supermarkten. Dit internetcafe wordt gerund door een aboriginal. Woensdagavons ben ik alleen te voet teruggekeerd naar de BBH (ca 2 km wandelen) en dan was ik toch niet echt op mijn gemak met al de aboriginals, waarvan de meesten in gezegende toestand. De nacht doorgebracht in tenten, maar ik heb mijn matras buiten gelegd en zonder swag, enkel in mijn dunne slaapzak onder alweer een grandioze hemel, slapen geslapen. We sliepen op een camping ground van een cattlestation. 100 000 vierkante kilometer groot (1/3 van Belgie), 60 000 koeien en ze geven 135 man werk. Een klein feitje om de grootheid van dit land nog maar eens te benadrukken. De kans is dus duizend keer groter dat je een koe bent wanneer je hier woont. 500 km gereden donderdag. Vanmorgen (vrijdag) om 6.00 eruit om om 7.00 te kunnen vertrekken. 700 km voor de boeg. Een korte koffiestop, lunchstop om 11.30 in Daily Waters, de oudste pub in australie. Een plaatsje waar de eerste "overseas' KlM- en qantasvluchten landden. Doorrgereden tot Mataranka, een warmwaterbron (24 graden) waar je kan inplonsen en dat moeten ze ons geen twee keer zeggen. We slapen in Katherine (300 km ten zuiden van Darwin) om morgen vroeg de Katherine Gorges te bezoeken (cruise, te voet of heli). Laatste nacht slapen op australische grond, volgende nacht hang ik er zo'n 10 000 m boven). Het begint zeker te korten, het feit dat deze trip wat tegenvalt (alhoewel ik er mij al wel eengedacht heb van gemaakt en weer volop geniet van de scenery die geleidelijk overgaat naar tropische begroeiing) maakt het vertrek wat makkelijker. Maar in ieder geval heb ik een stuk van mijn hart verloren in weer een stukje (om niet te zeggen een groot stuk) van het zuidelijk halfrond.. Nadine, mijn vlucht vanuit londen is BA392 en normaal land maandag ik om 11.00 u stipt. Dikke dikke zoen aan iedereen en see you all very very soon.
Gedoucht, was ingestoken, en nu ff internetten om alles up te daten. Om 19.00 u met de groep afgesproken om samen te gaan eten in de gids zijn favoriet restaurant. Alice springs is zijn thuishaven, het zal wel dik in orde zijn. Vanmorgen zijn we met 4 van de groep een uurke gaan 'quadden' in de bush. Heel technisch parcours, heel hard labeur om die quadjes in de zandgleuven te houden maar weer heel leuk. We kwamen als rode stofmonsters uit de bush gelukkig zonder kleerscheuren. Een korte lunchstop en een stop ergens op 100 km van alice om de zingende dingo 'dinky' te aanschouwen (onder mijn pianobegeleiding - ik heb geprobeerd om de familie-eer hoog te houden maar ik vrees dat ik er niet echt in geslaagd ben - broeder jacob en annemarieke is mijn beperkt repertorium). Rond 16.00 u in Alice toegekomen, iedereen afgezet aan zijn BBH om vanavond deze trip op de gepaste wijze af te sluiten. Iedereen is even enthousiast over de laatste 8 dagen, echt een 'must' al je ooit de oversteek waagt. Helaas geen foto's om dit alles een beetje te staven, maar we halen dit weldra in, want binnen 4 dagen ben ik thuis. Ik ga hier niet graag weg maar ik zie er naar uit om jullie allen terug te zien. Het is zeer de moeite geweest en ik moet de zon al niet meebrengen, jullie genieten daar ook van een zalig weertje. Ideaal om mijn jetlag te verteren. Morgenvoeg hoop ik dat ik wakker wordt, ze komen mij hier om 5.40 u oppikken om de laatste trip richting darwin aan te vatten. De BBH is hier heel sympathiek zoals het stadje trouwens. Voor mij mocht het nu eigenlijk gedaan zijn omdat deze trip fenomenaal goed was, het kan onmogelijk beter. Ik vrees dat de volgende 3 dagen een anticlimax kunnen worden. 1500 km in 3 dagen tegenover 2500 in 8, we zien wel. In ieder geval tot ooit heel binnenkort. Dikke bruinverbrande, zonnige, zalige, gelukkige, hartelijke, gezonde, ... kussen vanuit Alice springs
Laatste avond van de weer-zeer-de-moeite - 8-daagse. Laatste avond met een fijne groep. Vvanmorgn ealweer een early rise voor nog een sunrise aan de rots. Deze keer met de zon in de rug zodat je de rots in zijn meest populair moment te zien krijgt. Minder intimiteit dan de ochtend voordien maar de kleuren vergeven de drukte. Hopelijk geven de foto's de juiste impressies weer en zoniet, boek een reis naar hier en maak het live mee. Ondanks het feit dat je dit al 100de keren gezien hebt en het een 'simpele' rots is, is de live-experience heel speciaal. 300 km verder te rijden tot kings canyon, een bergketen van een 300 miljoen jaren oud. Om 12.30 aangekomen en na een lunch, klaargestoomd voor alweer een veelbelovende wandeling. De thermometer gaf 38 graden in de schaduw. Liters water meesleuren is de boodschap. De wandeling start meteen keizwaar. Dit stukje kreeg de naam 'hard attack climb' en ik kan je verzekeren dat ze haar naam niet gestolen heeft. Een kuitenbijter om U tegen te zeggen. In het totaal heb ik 3 liter gedronken voor een inspanning van 3 uur. Maar als we zweten zijn we gelukkig. Normaal konden we haverwege een duikje nemen in een natuurlijk vijvertje maar de 'rangers' waren onderhoudswerken aan het uitvoeren en sit gedeelte was gesloten, juist voor vandaag.Geen nood, na de wandeling hebben we een zwembadje onveilig gemaakt en hebben we ons daar kunnen verfrissen ('t was wel nodig). Een beetje verder was onze 'camping ground'. De laatste nacht in een 'swag' aan het kampvuur met een ongekende sterrenhemel, ik ga die dingen missen. Lekker gegeten, gezellig onderonsje aan het vuur, napraten tot in de te late uurtjes. Een ideale afsluiter voor deze groep.
Ik slaap ontzettend zalig n die swags. DeZe keer heb ik zelfs een iets breder model, nog beter. Vanmorgen (5.30) hebben ze mij echt moeten wakker schudden om mij wakker te krijgen (ik slaap wel met oordopjes, maar ik zat heel ver weg). De zonsopgang was de moeite. Je ziet de zon links van de rots opkomen. Je kan dan enkel het silhouet zien maar het blijft een spektakel. nadien zijn we doorgereden naar de Kata Tjuti formaties, een iets oudere bergketen dan uluru (500 milj ipv 400 milj) met 36 ronde toppen. De bergwandeling was er eentje van3 uur. Op en neer onder een bloedhete zon, het kan tellen. Om het uur heb je watertanken op deze paden om je water bij te vullen en dat is maar goed ook. Het enige waar ik de laatste 6 dagen geld aan uit geef is drinken, drinken en nog eens drinken. Een fles water is hier trouwens duurder dan een fles limonade (zelfde inhoud). Weer goed gezweet.
Na de lunch hadden we wat vrije tijd. Ik heb mij aan een deugdoend beautysleepje gewaagd, anderen zijn het dorpje Yularu gaan verkennen. Tegen 14.00 zaten we in een cultureel centrrum, perfect gerund door zowel aboriginas als blanken. Heel mooi gebouw, volledig in de kleuren van de streek (dieprode aardekleuren) . Je krijgt er info over de verhalen, de levenswijze van de aboriginals, welke planten ze aten,welke ze gebruikten als medicijn, de werkverdeling mannen vrouwen,... En ze vragen nogmaals met aandrang de rots niet te beklimmen. Mijn besluit was zowieso al genomen, ik zou er niet opklauteren. Om 15.30 stonden we dan vlak voor de rots. Heel indrukwekkend. Het dieprode, oranje tegen een staalblauwe hemel, zijn al redenen genoeg om er van onder de indruk te zijn. Het voelt er even energetisch als een plaats zoals lourdes.
Twee van de groep hebben de rots beklommen, wij hebben de omtrek gewandeld, een kleine 10 km in een alweer zengende hitte. Wat erosie doet op deze rots is onbeschrijfelijk. Jullie zullen moeten wachten op de foto's, al zullen die allicht niet hetzelfde weergeven. Morgen doen we nog een zonsopgang maar vanaf een andere plaats, iets populairder - dus meer volk - maar dichter bij de rots. Weer vroeg uit de veren.
Nadien rijden we door naar Kings Canyon. In vogelvlucht 100 km hier vandaan, maar als niet geveugelde wezens moeten we er 300 voor afleggen. We slapen daar weer in een swag en rijden dan woensdag naar alice springs. Donderdag weer vroeg op om de laatste 3-daagse trip aan te vatten naar het meest noordelijke gedeelte vanmijn verblijf in australie: Darwin.
En dan zit het erop, tot hier toe een meer dan geslaagde onderneming die ik alleen maar kan promoten voor iedereen. Australie is een zeer uitgestrekt land maar er zijn voldoende alternatieven om die afstanden op een aangename mainer te overbrugggen, aangepast aan elke leeftijdscategorie en aan elke graad van ondernemingszin. De taal is voor ons geen barriere dus begin maar te sparen om ooit aan de lijve te ondervinden wat jullie de laatste weken gelezen hebben. Het is het meer dan waard.
